Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Οι (δυσμενείς) οιωνοί ενός έρωτα

Posted by vnottas στο 13 Δεκεμβρίου, 2021

Της δυστυχίας τα πουλιά

Πετούνε σύριζα στο χώμα

Μας λένε ¨όχι¨ αφού το ¨ναι¨

Δεν το ’χουν μάθει ακόμα

 

Μα ό,τι κι αν λέει η λογική

Κι ό,τι κι αν λένε τα πουλιά

Θέλω να ‘μαι μαζί σου αφού

Εγώ δεν μου ανήκω πια

 

Της Ειμαρμένης οι οιωνοί

Κοντά σου είν’ λόγοι κενοί

Όρους δεν βάζω, ένα ποθώ:

Σε σένα να παραδοθώ

 

Μα όσο οι μπόρες, δυνατές

Τα φυλλοκάρδια πολιορκούν

Τόσο του έρωτα οι στιγμές

Πάθος και πόθο θα ξυπνούν

 

Ας λάμπει μεσ’ τα μάτια σου

Φως έρωτα κι επιθυμίας

Κι ας πάρει ο αέρας τα φτερά

Των άγγελων της δυστυχίας

Μια ακόμη προσπάθεια απόδοσης στα ελληνικά ενός φάντο: αυτή την φορά πρόκειται για στίχους του ποιητή David Mourão-Ferreira (1927-1996) μελοποιημένους από  Alain Oulman (1928-1990).

Ακολουθούν:

α). Το τραγούδι Aves agoirentas από τον Camané

β) Μια ανάγνωση  της απόδοσης στα ελληνικά

γ) Το κείμενο στα πορτογαλικά

δ) Μια διαδικτυακή μετάφραση στα γαλλικά

ε) ¨Τα πουλιά της δυστυχίας¨ του Διονύση Σαββόπουλου.

*

*

 

Andam aves agoirentas,

Quase a rasarem o chão.

Nunca dizendo que sim,

Dizendo sempre que não.

 

Mas não tenho mão em mim.

Que importa a voz da razão?

E vou sempre ter contigo

Por mais que digam que não.

 

Os presságios do destino,

Ao pé de ti nada são.

Rendição sem condições,

Eis a minha rendição!

 

Mais febris e mais violentas

São as horas da paixão

Quanto maiores as tormentas

Que andarem no coração.

 

Nos teus olhos há clarões,

Da luz que os desejos dão.

E das aves agoirentas,

Ficam penas pelo chão.

***

Des oiseaux de mauvais augure

Volent presque à ras de terre.

Jamais ils ne disent oui,

ls ne savent dire que non.

 

Mais je ne m’appartiens plus,

Qu’importe la voix de la raison ?

Quoi que disent ces oiseaux,

Je veux être avec toi.

 

Les augures du destin

Sont lettre morte auprès de toi.

J’abdique sans condition,

Voici ma capitulation !

 

Plus fortes sont les tempêtes

Qui assaillent le cœur

Et plus les heures de l’amour

Vibrent de fièvre et d’ardeur.

 

 

Dans tes yeux brillent ces éclats

De lumière que donne le désir

— Et des oiseaux de mauvais augure,

Voici les plumes répandues sur le sol !

***

Διονύσης Σαββόπουλος:

Ξέρω κάτι πουλιά
μαύρα πουλιά πουλιά πικρά
πουλιά της δυστυχίας

Ζουν σε χώρα συμφορά,
όπου αρρώστια κυβερνά
το αίμα και τη στάχτη

Κι όταν στην πόλη κατεβεί το βράδυ,
κι αρχίζει ατέλειωτη η γρια βροχή,
φτάνουν στην πόλη τα πουλιά
στις στέγες στα παράθυρα
κι όνειρα ανθρώπων κλέβουν

Τελειώνει όμως η βραδιά
σκούζουν και κλαίνε τα πουλιά
γυρνούν στην εξορία

Και η βροχή καλή γιαγιά
καλλιεργεί ψιχαλιστά
τα ίδια παραμύθια

Ό,τι καλό κι αν μου χαρίσετε
εγώ θα φύγω πάλι
γιατί αγαπώ κάτι πουλιά,
μαύρα πουλιά πουλιά πικρά,
πουλιά της δυστυχίας.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

 
Αρέσει σε %d bloggers: