Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for the ‘ΠΟΙΗΜΑΤΑ’ Category

Έκαστος και η αυτού βάσανος

Posted by vnottas στο 12 Φεβρουαρίου, 2021

αρχείο λήψης (7)

Τον καιρό εκείνο, τότε που όπου κι αν κοίταγες, μπροστά ή πίσω, οι τόποι είχαν μπλεχτεί και ακινητοποιηθεί ενώ οι χρόνοι ανακατεύονταν ασταμάτητα, δύο τύποι τράβηξαν την προσοχή δύο ποιητών. Τον ένα τύπο, στρατηλάτη που ονειρευόταν με την τεχνική της ¨άσκησης επί χάρτου¨, τον εντόπισε ο Νίκος (Μοσχοβάκος) τον άλλο, έμπορο που αναλογιζόταν ισολογίζοντας, τον ανακάλυψε ο Λευτέρης (Μανωλάς).

Ιδού οι περιγραφές:

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ (Μοσχοβάκος)

Σ’ αυτήν την πολιορκία

δεν θα κάνω χρήση

του πολιορκητικού μου κριού.

Έχω άλλα όπλα πιο απρόβλεπτα

για να κατακτήσω το κάστρο.

Εξάλλου δεν επιθυμώ

τη συντριβή του αντιπάλου

μόνο την υποταγή του θέλω

ν’ αποδεχθεί τους όρους μου

κι έπειτα θα τύχει της επιείκειάς μου

αφού θ’ αρχίσει σιγά-σιγά να κατανοεί

πως ήταν απρόσφορο

να μου αντισταθεί.

Ελπίζω ήδη να κατάλαβε

πόσο επιβεβλημένη ήταν

η παραδοχή της υπεροχής μου,

σκεπτόταν συνέχεια ο Δημήτριος ο Πολιορκητής

το βράδυ πριν αποκοιμηθεί.

Όλα τα υπόλοιπα

εξελίχθηκαν σαν να ονειρευόταν.

***

ΑΔΟΛΗ ΑΠΟΥΣΙΑ (Μανωλάς)

                                       Στη

                                      μικρή  Λυδία

Αμέριμνος ο Σέλευκος

έμπορος τώρα ξακουστός

Το γένι του καλλώπιζε

Αχόρταγα κοιτάζοντας

Από τα υψίπεδα της Τύρου

τις  ομορφιές της Al Mina

Νοιώθοντας ένα μούδιασμα

Όχι μοναχά που ασυνόδευτα

                            θ’ άφηνε

λόγω του απανταχού θανατικού

Αλλά κι από τον ολοήμερο κάματο

από το φόρτωμα της φρέσκιας σοδειάς

                                         πορφύρας

Μην υποψιαζόμενος πως

Αυτό το φορτίο για τους

                      Φιλίππους

το τελευταίο θάταν

Δίχως ακόμα να πιστέψει

Πως αληθινή ήταν

                 πράγματι

Του παλιού του φίλου Σαούλ

Η πρόσκληση σε βάπτιση στον ποταμό

                                            Ζυγάκτη

Να μην του φεύγει από το μυαλό

Πως σαν απειλή τούχε φανεί

να πέφτει στο τραπέζι

Ωστόσο, εν τω μεταξύ η

                            Λυδία

Είχε συντάξει σύντομη

Επιστολή που τούλεγε

Πως άλλο χρώμα από

Την Τύρο δεν θα

χρειασθεί ξανά, γιατί αυτό

ναι, ήταν πορφυρό

Μα όχι, γνήσια πορφύρα…

    images (17)                   

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μετά αποδείξεως παραλαβής

Posted by vnottas στο 4 Φεβρουαρίου, 2021

Ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο και τον Λευτέρη Μανωλά. Στις αγκύλες λέξεις παρουσίασης.

engine

[Σκηνικό: ΕΝΩ]    Η ΠΟΛΙΣ ΕΚΟΙΜΑΤΟ    (Μανωλάς)

Η μέρα αποσύρθηκε

                    βιαστικά

Σαν τα αποδημητικά

με τις πρώτες δροσούλες

Τα δάκρυα δεν εδίστασαν

                  να παγώσουν

Ο πέπλος της νυκτιάς

                      ασήκωτος

Όλα τα κουκούλωνε

Όλα τα τύφλωνε

Όλα τα κούφαινε

Η νύχτα ξέχασε να υφαίνει

                              όνειρα

Το ξημέρωμα βρήκε την ημέρα

                           στο σκοτάδι

Τις στίβες από λευκές Βεβαιώσεις

Κατ’ Εξαίρεση Μετακίνησης

ο Γαρμπής απρόσμενα

                           σκόρπισε

Στις λεωφόρους, στα σοκάκια

έκοβε βόλτες, μοναχά

                        η σιωπή….

*   

                                               

[ΚΑΙ…] ΦΟΒΟΣ ΑΛΑΛΙΑΣ [έπεσε παντού] (Μοσχοβάκος)

Δε μιλώ τις γλώσσες των αγγέλων

ουδέ καν των ανθρώπων

κι αγάπη έχω στην καρδιά μου

ακόμα και ίχνη ελπίδας

όμως φοβάμαι μήπως

συναντήσω τον άγγελό μου

και δεν θα ‘ναι δυνατό να του πω

τα παράπονά μου από αυτόν τον κόσμο

ή έστω κάποιον άνθρωπο

που δεν θα μπορούσε

να μ’ ακούσει και να με κατανοήσει

αφού όπως είπα

ούτε τις γλώσσες των αγγέλων

ουδέ των ανθρώπων λαλώ

όσο κι αν αγαπώ

όσο κι αν ελπίζω.

*

[…Ένα] ΠΑΡΑΤΟΛΜΟ ΚΟΡΤΕ [έλαβε τότε χώρα καθώς ο αγγελιοφόρος –απρόσμενα- προβληματιζόταν) (ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ σε Μνήμη  Χρήστου Ηλιόπουλου)

Αχ, το φάκελο να μην

έπαιρνε

κι’ ως λευκός που ήταν

Πλάκα, ασήκωτη από

μάρμαρο

ολόμοιο τον αισθανόταν

Στο μέρος του, να τον αφήσει

έπρεπε

ενέχυρο, στη λήθη

Τώρα, μέχρι κι οι λάμπες

φωτισμού

μοιρολόγι σύραν

Οι κατιφέδες, να μαραίνονται

από το ράντισμα της ματιάς του

Χρόνοι απέραστοι, του φάνηκαν

να ισορροπεί σε μονοπάτια

λεωφόρους

να τον βαραίνει η πλάκα

κι η άβυσσος από κάτω

οιμωγές, το κάλεσμα

Τούλειψαν πια, οι

ανάσες

βάθαινε η λαβωματιά

Χλωμός σαν το φλουρί

στην πόρτα μπροστά

ελύγισε

Να μη δώσει, το μαντάτο…

*

[Αλλά όσο κι αν οι χρόνοι προκύπτουν απέραστοι το παρελθόν θολό και το μέλλον αφερέγγυο, να που στο ύστατο σκαλοπάτι στέκεται ύποπτα αδιάφορο]

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΩΡΑ (Μοσχοβάκος)

Μόλις βυθίζομαι στου ύπνου τα έγκατα

αρχίζω ν’ ανεβαίνω ακούραστα

την περιστροφική κλίμακά μου.

Από το σκαλί που βρίσκομαι

στρέφω το βλέμμα πίσω μου

μα τίποτε δεν μπορώ να διακρίνω

το παρελθόν μου είναι κρυμμένο καλά

πίσω από τις ελικοειδείς στροφές.

Όμως και μπροστά τίποτα δε φαίνεται

αφού και το μέλλον είναι απρόσιτο

κι απαγορευμένο για τα μάτια μου.

Ζω στο σκαλοπάτι του απόλυτου τώρα

κι έμαθα να περιμένω ως το τέλος

αυτής της αόριστης ανάβασης

χωρίς του χτες την παρηγοριά

ούτε την ελπίδα του αύριο.

Σε πηχτό σκοτάδι πορεύομαι.

images-6

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η εκγύμναση επαναστατών, ονείρων και υπνοβατών, καθώς η Άρτεμις και η Κύνθια παρατηρούν την σταγόνα που ξεχειλίζει

Posted by vnottas στο 8 Ιανουαρίου, 2021

Ποιήματα του 2021 από τον Νίκο Μοσχοβάκο 

ΕΚΓΥΜΝΑΣΗ

Χωρίς ενοχές διεκπεραιώνω

την φονική εντολή

έναντι ανταλλαγμάτων.

Ότι μένει πίσω τελείωσε

έτσι έμαθα.

Δεν μου αρέσουν

οι αναπολήσεις και οι εκκρεμότητες.

Πείτε με δοσίλογο

κι οι πιο αδιάλλακτοι, ρουφιάνο.

Εγώ έχω πλήρη επίγνωση

όχι οφθαλμός αντί οφθαλμού

αλλά μόνον έναντι ανταλλαγμάτων

προκειμένου να ικανοποιήσω

την έμφυτη επιθυμία μου.

Ενίοτε μάλιστα

με σαρκασμού μειδίαμα

ισχυρίζομαι τεκμηριωμένα

οδούς αντί οδόντος, αρκεί

έτσι για εκγύμναση της φιλοδοξίας.

images (46)

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ

Αργά τις νύχτες

όταν τα όνειρα σεργιανίζουν

σε κεφάλια κοιμωμένων

και υπνοβάτες διευκρινίζουν

της έγερσής τους τον λόγο

αδιάλλακτοι επαναστάτες άγρυπνοι

στοχάζονται των επιθυμιών τους

τη δίκαιη προσδοκία

και περιμένουν πότε θα χαράξει

για να χωρέσει η λαχτάρα τους

στην αλλαγή του κόσμου.

Και πιστέψτε με αιώνες τώρα

είναι σε αναμονή

σαν να μην ξημερώνει ποτέ

ενώ τα όνειρα σεργιανίζουν

αδιάκοπα σε κεφαλές κοιμωμένων

και υπνοβάτες περιφέρονται

χωρίς κανέναν προορισμό.

images (11)

ΙΟΧΕΑΙΡΑ ΑΡΤΕΜΙΣ

Αν και θεά η ιοχέαιρα Άρτεμις

δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί

στους κοινούς θνητούς

ιδιαίτερα μάλιστα στους άνδρες.

Παρότι ντυνότανε συχνά κομψά

με εσθήτες λινομέταξες

και σανδάλια περίτεχνης αρτιότητας

αμήχανα και άβολα ένιωθε

όταν συναντούσε άνδρες

και ιδίως όμορφους έφηβους ή κούρους.

Μέσα της πάντα την έκαιγε

η χάρη που είχε ζητήσει

δώρο από τον πατέρα της, Δία.

Η αιώνια παρθενιά την έκαμπτε

και πολλές φορές βρέθηκε

στη δύσκολη θέση να επιθυμεί

παράφορα νέους αφοσιωμένους σ’ αυτήν

και δέσμια της δωρεάς

να μην τους έχει.

Με τον Ιππόλυτο μάλιστα

αρνήθηκε τον εαυτό της

αφού και αυτός παραήταν δειλός

και ταμπουρωμένος πίσω

από τον οφειλόμενο σεβασμό

δεν της έδινε παραμικρή αφορμή

να πυρπολήσει τους όρκους της.

Έτσι με την αμφιβολία της παρθενιάς

να καθορίζει το είναι της

δεν ήξερε πώς να φερθεί

κι έμεινε για πάντα

με τη συντροφιά του τόξου της

να σαϊτεύει από φθόνο

με επιτυχία θηράματα

και τους εν κραιπάλη διαβιούντες

από ζήλεια βέβαια.

images (12)

ΚΥΝΘΙΑ

Μικρή μου Κύνθια

σε σφίγγω στην αγκαλιά μου

μ’ έξαψη ερωτικής μέθης

κι αψηφώ την ιερότητά σου.

Μάθε επιτέλους

ότι κι η πυρκαγιά ηδονής

είναι συντελεστής ύπαρξης

και μην αντιμάχεσαι

το τίμημά της.

Μη το λες αμαρτία λοιπόν

γιατί το δοξάζεις.

DSC_0773

ΣΤΑΓΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου.

Απέριττος αριθμός

σε διαδικασία γνώσης.

Η πλήρωση είναι ζήτημα

σποράς και υπομονής

η ανυπομονησία είναι σπυρί

που αναστατώνει

την πρόοδο των εργασιών.

Η σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου

σημαντική λεπτομέρεια

του μαθήματος

της προσδοκίας υποταγής.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σε χρόνο παρακείμενο

Posted by vnottas στο 18 Δεκεμβρίου, 2020

Τέσσερα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΜΕΡΙΔΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

eik

Παφλαγόνας εγώ

και συ της Καππαδοκίας τ’ άνθος

αν εννοήσουμε πόσο δίκιο

έχουν οι Θράκες

κι αντισταθούμε στους Φράγκους

ίσως μετατοπίσουμε λίγο

της ιστορίας το πεπρωμένο

που θέλει τους Σταυροφόρους

να μαστίζουν τους τόπους μας.

Ίσως έτσι έχουμε μερίδιο

στην επόμενη μέρα.

*

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ

DSCN0955 

Θυμήθηκε πως στο σχολείο

απ’ όλους τους χρόνους

του άρεσε ο παρακείμενος

γι’ αυτό την ώρα τη στερνή

φώναξε με φωνή ευκρινέστατη:

Τετέλεσται!

*

ΜΗΔΕΝ

DSCN2328β

Μετά από τόσες προσθέσεις

πολλαπλασιασμούς

αλλά και διαιρέσεις

έρχεται πάντα η αφαίρεση

αθόρυβα να μας θυμίσει

ότι το υπόλοιπο είναι μόνιμα μηδέν.

*

ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ

images

Μικρή μου νεράιδα

με τα λυτά μαλλιά

και τις ερυθριάζουσες παρειές

ξέρω καλά πως δεν ντρέπεσαι

για τη γύμνια σου

αλλά για την αδυναμία σου

να μου ζητήσεις

αυτό που σκέφτεσαι.

Σε καλώ λοιπόν κι εγώ

με της αιδούς την επιφύλαξη

και σου προτείνω να μ’ ακολουθήσεις

φωτίζοντας τον δρόμο με το φανάρι σου

για να μη χαθούμε

και βρεθούμε στην κόλαση.

*

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

images (18)

Απομεσήμερο Κυριακής

γεμάτο απομεινάρια τροφών

ποτών, γεύσεων, ονείρων

υποσχέσεων, οραμάτων, διηγήσεων

γεμάτο θραύσματα ωραίων λέξεων

εύηχων ασμάτων, τεμαχισμένων ήχων

επιχειρημάτων χάριν ευφωνίας

διαπληκτισμών πλήξης και ανίας

ακριβών υαλικών από κρύσταλλο

ή πορσελάνη άπω ανατολής, δώρα γάμων

ή τάματα μακρινών ταξιδιών.

Απόγευμα Κυριακής

γεμάτο εφήμερες ικανοποιήσεις, οσμή λήξης

κουρέλια πανάκριβων ενδυμάτων

άλλοτε από μετάξι Κίνας

άλλοτε φημιστών οίκων μόδας

εμποτισμένων με σπάνια αρώματα

και μυρωδιές δυσεύρετες

που αντεστραμμένες τώρα

ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα

εντείνοντας την έκπτωση προσδοκιών.

Γεμάτο έργα τέχνης σπασμένα

ή σχισμένα που κατεστράφησαν

σε κορύφωση μέθης ή αμηχανίας

ανακατεμένα με οστά και αποφάγια

της πρόσκαιρης ικανοποίησης

των βλοσυρών συνδαιτημόνων.

Σούρουπο Κυριακής

γεμάτο από το μαύρο

του επερχόμενου σκότους

αλλά και ιαχές γηπέδων

του πλήθους που έθρεψε

προσωρινά τη ματαιοδοξία του

έστω και για μια ψεύτικη νίκη

για μια νίκη εξαγορασμένη.

Γεμάτο σκέψεις διάτρητες, πικρές

με μουσική υπόκρουση

του αέρα το κυμαινόμενο μένος

που ολοένα δυναμώνει

και κτυπά τα παραθυρόφυλλα.

Σε λίγο όπου να ‘ναι

θα βγει και το φεγγάρι

για να σχεδιάσουμε ρομαντικά

το αύριο ή την επόμενη Κυριακή.

Ας ανοίξουμε λοιπόν τη σαμπάνια μας

κι ας ευχηθούμε αισιόδοξα

υψώνοντας το ποτήρι δοξαστικά

για την εκπλήρωση όσων ονείρων

απομένουν ακόμα μέσα μας.

Με θόρυβο θ’ αποτιναχθεί

ο φελλός της φιάλης

για να μας υπογραμμίσει

ότι κι η σιωπή έχει το τέλος της.

Ίσως φτάνει η ώρα της αλήθειας.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ήλιος, οι αρχαίοι θεοί, οι αισχροκερδείς σατράπες και τα πολύχρωμα βότσαλα

Posted by vnottas στο 30 Νοεμβρίου, 2020

Νέα φθινοπωρινά όμορφα ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

images (24)

ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ

Χιλιάδες, άπειρα πολύχρωμα βότσαλα

που σμιλευτήκαν από φθορές και προσχώσεις

είναι γεμάτη η παραλία του μυαλού μου.

Στιγμές της ζωής μου που πέρασαν

και τις στρογγύλεψε η μνήμη κι η επιείκεια

βοτσαλάκια που πάνω τους σεργιανίζει

η αναπόληση σφριγηλή κι ολόγυμνη

αναζητώντας εικόνες και πρόσωπα

του περασμένου  καιρού, του πιο ωραίου.

Γλάροι πετούν κι αυτοί ωραίες στιγμές

και μες την πανσέληνο τα χρωματιστά βότσαλα

ανοίγουν φτερά εκστασιασμένα

πεταλούδες γίνονται που δείχνουν από πού πέρασε

κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα απεγνωσμένη.

Δεν έχει βράχια ούτε κολυμβητές

η απόμακρη παραλία του μυαλού μου.

Στην άκρη της μόνο, εκεί που είναι υγρά ακόμη

τα βότσαλά της και λάμπουν στο φως

βρίσκεται ξεχασμένο του πατέρα μου το ψάθινο καπέλο

και της μητέρας μου η μεταξωτή βεντάλια

από ‘κείνο το καλοκαίρι

της αφόρητης ζέστης στο Χαράκι

χρόνια πολλά από σήμερα.

*

Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΕΔΥΣΕ ΠΟΤΕ

images (26)

Το ξέρω πια καλά

μια ζωή χρειάστηκε να το μάθω.

Ο ήλιος δεν έδυσε ποτέ.

τα ηλιοβασιλέματα είναι έμπνευση

ρομαντικών ζωγράφων

ευαίσθητων αεροβατούντων εραστών

ηττοπαθών μελαγχολικών αγοριών

και κοριτσιών ερωτοχτυπημένων.

Πάντα υποψιαζόμουνα την αλήθεια

μέχρι που ο γιος του ήλιου, ο φίλος μου

ο αντάρτης Φαέθων μου αποκάλυψε

του πατέρα του την αέναη παρουσία

ότι τα χρώματα της δύσης είναι παραίσθηση

και το αναμενόμενο δήθεν αύριο

είναι μόνο εκδοχή απεγκλωβισμού.

Τα πάντα συμπαντικά εκτυλίσσονται

με τους κανόνες της αστροφυσικής.

Ενδύματα φτιαγμένα στο μυαλό μας

είναι τα ηλιοβασιλέματα

ποτήρια ποτού αιθέριου και ανύπαρκτου

για να ξεδιψάμε την επιθυμία μας

με ομορφιές που δεν μας ανήκουν.

Παραισθήσεις μοναξιά κι ανίας

είναι τα ηλιοβασιλέματα.

Φρόντισε ο Φαέθοντας να με πείσει

ότι είναι αποτρόπαιη η αλήθεια

της φθοράς της απώλειας του σκότους.

*

ΣΑΤΡΑΠΗΣ ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ

images (25)

Σατράπης Πέρσης της ένδοξης περιόδου

της δυναστείας των Σασσανιδών

που βρέθηκε στη Μίλητο

προσκεκλημένος Ίωνος μεγαλεμπόρου

δεν άντεχε τη διαύγεια του φωτός

και παρέμεινε περιορισμένος

στο Ερμείο Μέλαθρον της πόλης

συζητώντας για τη διαφορά της κερδοφορίας

από την σαγηνευτική αισχροκέρδεια

καθώς και την ματαιότητα της αδιαλλαξίας.

Έτσι όταν επέστρεψε στην σατραπεία του

έλεγε σ’ όλους με ύφος περισπούδαστο

ότι στη Μίλητο ο ήλιος

δεν οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια γνώσης

και χαμογελούσε αυτάρεσκα

γιατί πολύ του άρεσε η ιδέα

να διαδοθεί η αισχροκέρδεια

ευρέως στους υπηκόους του.

*

ΥΠΗΡΞΑ ΑΡΧΑΙΟΣ ΘΕΟΣ

Ιανός

Υπήρξα αρχαίος Θεός.

Τώρα θνητός πορεύομαι

στον δρόμο της απώλειας

τώρα με διαρκή φθορά

λιγοστεύω και χάνομαι.

Στα ερείπια των αμέτρητων ναών μου

ξεράγκαθα βλάστησαν

τώρα πια κανείς δεν με μνημονεύει.

Κι όμως υπήρξα ο Θεός Απόλλωνας

που με λάτρεψαν και μ’ αγάπησαν

που μέσα από μύθους με δόξασαν

που οι ιερείς μου απαράμιλλα με ύμνησαν.

Αναπόφευκτα ήρθε το τέλος.

Το χειρότερο είναι ότι πια

ούτε καν ημίθεος μπορώ να γίνω.

Θνητός είμαι ακριβώς όπως όλοι

όσοι με λάτρεψαν με τη λάθος

πεποίθηση πως είμαι αιώνιος.

Το παράπονό μου παραμένει

πως ούτε καν ημίθεος μπορώ να γίνω

παρότι πίστευα σε μεσοβέζικες καταστάσεις

ας το πάρω απόφαση

ότι τώρα θνητός πορεύομαι

μόνος με διαρκή φθορά

κι ολοένα λιγοστεύω και χάνομαι.

arma_faethontos_iliou

*

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Η ρητορική και το φόρεμα της πανδημίας

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2020

Τρία ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κάθε σημάδι στο πανωφόρι της ιστορίας

χρησιμεύει για την ανίχνευση

της ενοχής και της ευθύνης

των μικρών και λίγων του καιρού μας

που μονίμως καταποντίζονται

στους υπονόμους των αποβλήτων.

Μοναχός, σκεπτικός κι ασυμβίβαστος

προσθέτει τις αιτίες του κακού

κι ανεβάζει στο σαλόνι του μυαλού του

προτομές και πίνακες εκφραστικούς

έτσι που κανείς δεν θα μπορέσει

ν’ αμφισβητήσει το μέγα κύρος του.

Μπροστά το λεγόμενο μέλλον

με ανθούς στο λευκό πέτο του

και πιο πίσω η ουτοπική τρέλα

να χαχανίζει με σιγουριά.

Κάθε σημάδι στο πανωφόρι της ιστορίας

είναι μια εξήγηση της μέθης μας.

αρχείο λήψης (4)

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Είναι τόσο μικρός ο κακοποιός

που αδυνατώ να τον περιγράψω

και βέβαια δε συλλαμβάνεται

είπε ο αστυνομικός βάρδιας

στον αξιωματικό υπηρεσίας.

Το πρωί με πλήρη εξάρτηση

βρέθηκαν αμφότεροι νεκροί.

Αργότερα ανακοινώθηκε επίσημα

ότι έπεσαν θύματα λοιμού

και η υπόθεση έκλεισε.

engine

ΤΡΕΙΣ ΡΗΤΟΡΕΣ

Τρεις διαπρεπείς ρήτορες

ο Λυσίας, ο Ισοκράτης κι ο Δημοσθένης

μιλούσαν εναλλασσόμενα

με πάθος στο ακροατήριο

που ‘χε καταγοητευθεί

από την ευφράδειά τους

και την ύφανση των νοημάτων

που στο κεφάλι κάθε ακροατή

ξετύλιγαν την αποκάλυψη

με αδιαμφισβήτητη την αλήθεια της.

Ουδείς αμφέβαλε για τη δεινότητά τους.

Κατεδείκνυαν την τέλεια οδό

προς το ευκόλως εννοούμενο

κι αποτιμούσαν με σαφήνεια

το ελάχιστο κόστος του σπουδαίου.

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Οδυσσέας, ο Ορέστης, ένα ποτάμι και μια φθινοπωρινή ανθοδέσμη

Posted by vnottas στο 28 Οκτωβρίου, 2020

Τέσσερα νεότερα ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΟΔΥΣΣΕΑ

Κατόρθωσα μεγάλα

ερωτεύθηκα πολύ

περιδινήθηκα οικτρά.

Επέστρεψα στην Ιθάκη

σκότωσα τους μνηστήρες

ξανάσμιξα με την Πηνελόπη.

Από δω και μπρος

άγνωστο μού είναι

τι παρακάτω θα συμβεί.

Ποτέ μου εξάλλου

δεν είχα πρόγραμμα.

*

ΠΟΤΑΜΙ

Αυτός ο άλλοτε χείμαρρος

που έγινε ποτάμι μέγα

χωρίζει την εκδοχή από την αλήθεια

το τίποτα από το μηδέν

το δημιούργημα από τον δημιουργό του

το συμφέρον από το ωφέλιμο

το επαρκές από το πλεονάζον

και καθορίζει τη νέα πορεία

προς την αδυσώπητη οδύνη.

Εμείς απλώς στης φθοράς το ρέμα

ανιχνεύουμε με ηττοπάθεια

την ενδεχόμενη γεωγραφική του απεικόνιση.

*

ΟΡΕΣΤΗΣ

Φουρτουνιασμένα έχεις τα μαλλιά σου

βόστρυχοι κυματίζουν μες στον ήλιο

πάνω στα χείλη ακριβή η ελιά σου

Ορέστη το χρέος σου φυλάς κειμήλιο.

Τα μάτια σου γαλανά εκστασιασμένα

σμιχτά τα φρύδια σου βλάστηση πλήρης

οι κόρες λαχταρούσανε εσένα

άρχοντες καταφθάναν με τριήρεις.

Εσύ όμως βαθειά αποφασισμένος

να πράξεις την επιβουλή της μοίρας

δεν άφηνες τη σκέψη σαν κρατήρας

σκόρπαγες την οργή σου αφηνιασμένος.

Κι ήρθε η στιγμή να δείξεις την πυγμή σου

έτσι ήθελε το γραφτό και η τιμή σου.

*

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ

Στα Ζήρια όρη αντιφατικές επιλογές απροσδόκητου

καθώς συλλέγω προσεχτικά άνθη για μια εξιλεωτική ανθοδέσμη

άλλα είναι ήδη νεκρά τελειωμένα από καιρό

άλλα είναι ξερά μ’ αλλόκοτη όψη άχρωμη

άλλα είναι πάλι μαραμένα με εμφάνιση πένθιμη

και χρώματα παρατεταμένης θλίψης

κόκκινο του Οκτώβρη, κίτρινο χλωμό, λευκό πελιδνό της λύπης

μωβ της απόγνωσης, φαιό της απόπειρας

κι όλα μαζί μπουκέτο πένθους.

Με του συλλέκτη τη βαθειά προσήλωση

προσθέτω κι αφαιρώ ενίοτε, κλώνους ανθέων

με τ’ ουράνιου τόξου τη στέρεη πεποίθηση

ότι μέσα από το οδυνηρή παιχνίδι των μελαγχολικών χρωμάτων

δημιουργείται η φθινοπωρινή μου ανθοδέσμη

της φθοράς και της αισιοδοξίας.

*

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πέντε ποιήματα

Posted by vnottas στο 9 Οκτωβρίου, 2020

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ

Διάλεξε το καφεπορτοκαλί του ένδυμα του πένθους

αφού αποστράφηκε το μαύρο της απώλειας

και το γκριζόφαιο της απόγνωσης, ο Αγαμέμνων.

Προσπάθησε να μειδιάσει ανεπαίσθητα

αλλά ήδη ένιωθε ανήμπορος

για τόσο λεπτομερείς γκριμάτσες

οι ρυτίδες του εμπόδιζαν την έκφραση.

Τότε με τη βραχνή φωνή του δήλωσε

ο κύβος ερρίφθη Κλυταιμνήστρα.

Εκείνη τότε του πρόσφερε ένα ζουμερό πορτοκάλι

ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο

και χωρίς άλλο τον κάρφωσε με το σπαθί της μνήμης.

Ύστερα από καιρό το άταφο πτώμα

το πήραν νυχτερίδες γιατί έμοιαζε

πολύ με τον βασιλιά τους

που κάποτε πολέμησε στην Τροία.

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Την πολιορκούσε από χρόνια

σήμερα όμως στάθηκε απέναντί της θαρραλέα.

Την κοίταξε στα μάτια ο Οδυσσέας

και της είπε σταθερά και αδιαπραγμάτευτα

θα γίνεις δική μου απόψε

πάρε πρώτα το δώρο που σου ‘φερα

ένας Δούρειος Ίππος είναι.

Άνοιξέ το στην ώρα του

θα γίνεις δική μου σου λέω

χωρίς όρους, είναι ζήτημα χρόνου.

ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ

Όταν έμεινε μόνη της η Βερενίκη

περιποιήθηκε λίγο την κόμη της

κοιτάχθηκε στον καθρέφτη

της άλλης πλευράς του σύμπαντος

βλέποντας τρία άστρα ξεχασμένα στα μαλλιά της

κι αμήχανη άνοιξε το ραδιόφωνο.

Εκείνη την ώρα έπαιζε το τραγούδι

«άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα».

Αυτό μάλλον την εκνεύρισε

κι άφησε σαν πορτοκάλι το φεγγάρι

να πέσει κοντά στον Πλούτωνα

που το τεμάχισε και το κατέφαγε.

Τότε η Βερενίκη θυμωμένη

με αυτά τα απρόοπτα

μάζεψε την κόμη της

σ’ έναν κότσο περιποιημένο.

Έτσι κανείς δεν την αναγνώριζε

ούτε καν οι αστροφυσικοί.

Για πρώτη φορά αισθανόταν

ότι διέλαθε της προσοχής των περίεργων

και χαμογελώντας κατευθύνθηκε

στην αίθουσα χορού που την περίμενε

ένας Πέρσης ποιητής

παλιά της αγάπη από την εποχή των Σασσανιδών.

Η ΕΡΗΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

Κρούω την θύρα του μέλλοντος

κι όταν ανοίγει

βρίσκω εντός του το παρελθόν

αλλά και το παρόν

να παίζουν αστραγάλους

με εμβρύων ατελή οστάρια

ίσως και οστά γερόντων μόλις αποβιωσάντων.

Πάντως παίζουν και μπερδεύουν

του χρόνου το αδιευκρίνιστο πρόσωπο

με αιωρούμενη την ασάφεια

της ηχούς που αντηχεί

στην έρημο της απορίας μας.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΜΟΥ ΑΛΟΓΟ

Πορτοκαλί μου άλογο

άτι μου φτερωμένο

διασχίζεις το παράλογο

μακριά απ’ το πεπρωμένο.

Μετάξι το καπίστρι σου

οι οπλές σου από χρυσάφι

αστέρι στο αγκίστρι σου

το διάβα καταγράφει.

Μες στον γαλάζιο ουρανό

φαρί μου πως καλπάζεις

και γλυκαναστενάζεις

στης δύσης τον καημό

Ξέρεις για που πορεύεσαι

αλλόκοτα ονειρεύεσαι.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Φθινοπωρινά από τον Νίκο

Posted by vnottas στο 9 Σεπτεμβρίου, 2020

Ο Νίκος Μοσχοβάκος γράφει για καλούς λογαριασμούς, για βεβαιότητες, για πέτρινα λιοντάρια, για γεωμετρικούς έρωτες και για ετικέτες

ΞΕΚΑΘΑΡΑ

Όταν λέω τα πράματα

με τ’ όνομά τους

με αποκαλείτε ωμό.

Όταν υπαινίσσομαι την αλήθεια

σφυρίζετε αδιάφορα

παριστάνοντας ότι δεν με εννοείτε.

Γι’ αυτό ξεκαθαρίζω τη θέση μου

με οπλοπολυβόλο θα σας αντιμετωπίζω

για να σας δοθεί η ευκαιρία

τα θύματα να παραστήσετε

σαν γνήσιοι υποκριτές που είστε.

ΜΕ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΘΗΣ

Οι συνδαιτυμόνες μου άρχισαν με βουλιμία

να τρώνε το αγριογούρουνο

που ήταν σερβιρισμένο στο τραπέζι.

Προηγουμένως τους είχα εξηγήσει

ότι αυτό ήταν που είχε καταστρέψει το αμπέλι μου

γι’ αυτό και δεν είχα κρασί να τους προσφέρω.

Σιωπηλοί με συνωμοτικό τρόπο

έπαιρναν εκδίκηση μασώντας το

με βεβαιότητα μέθης.

ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΣΤΑ ΓΥΑΛΙΑ

Λιοντάρι πάνω στον γιαλό

στεκόσουνα στα Γυάλια

των βράχων άγαλμα ψηλό

δίπλα στα μαϊστράλια.

Πλάι σου η θάλασσα τρελή

πάει κι έρχεται το κύμα

σε καθρεφτίζει ντροπαλή

στο μπλε της παίρνεις σχήμα.

Κυνήγια ονειρεύεσαι

ελάφια κα ζαρκάδια

πέτρινο όμως γεύεσαι

το σούρουπο τα βράδια.

Έτσι περνάει ο καιρός

μέρες, βδομάδες, χρόνια

άνεμος άγριος φοβερός

σου τρίβει τα σαγόνια.

Ο ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΦΑΝΗΣ

Ένα οχταγωνικό αυγουστιάτικο απόγευμα

που βρέθηκε στην προκυμαία των Αντικυθήρων

και πλάνταζε μες την αδιαφορία και την πλήξη

η νταρντάνα η Φανή γνώρισε

τον φημισμένο περικαλλή έφηβο

και με συνοπτικές διαδικασίες

έσβησε κάθε έρωτα της ζωής της.

Πάει ο Ποσειδώνας του εθνικού μουσείου

κι ο απαράμιλλος Ηνίοχος των Δελφών

τελείωσε και ο Ερμής του Πραξιτέλη

μπροστά στον αμούστακο έφηβο των Αντικυθήρων

όλοι της φαίνονταν μικρές πυγολαμπίδες.

Έμεινε εκστασιασμένη μπροστά του

και λιμπιζόταν τις λεπτομέρειες

της γλυπτικής επιδεξιότητας του δημιουργού.

Δεν την έκαμπτε η ηλικία του αγοριού

ούτε η μαρμάρινη σάρκα του γλυπτού.

Εξάλλου τα πάνδεινα είχε υποφέρει

μες τις φαντασιώσεις του Πρίαπου

και των σατύρων τα όργια τις τριγωνικές νύχτες της.

Ήθελε λίγο να απολαύσει τη μέθη της ηδονής

τα πεντάγωνα καλοκαιρινά βράδια.

Έμεινε λοιπόν στην προκυμαία αναμένοντας

το βαπόρι της γραμμής, μέχρι αργά

και καθώς έπλεε προς την επιστροφή

αισθάνθηκε κάτω από τα μεγάλα στήθη της

να δονείται η καρδιά της ασυστόλως

και κατάλαβε καλύτερα από ποτέ

ότι σύντομα θα επιστρέψει στον μικρό

αγαπημένο της για να ζήσει

την φλόγα του έρωτα που την πυρπολούσε.

Ήξερε με βεβαιότητα ότι αυτός ο έρωτας

δεν ήταν καλοκαιρινό καπρίτσιο

αλλά υπόθεση αρχαίας γεωμετρίας

χωρίς τέλος.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΟΔΑΣ

Φορώ το κίτρινο γιλέκο μου

και με θεωρούν επαναστάτη

φορώ το μαύρο μου πουκάμισο

κι επαναστάτη με νομίζουν.

Όταν πάλι βάζω το κόκκινο φουλάρι μου

όλοι τους λεν πως είμαι εξεγερμένος.

Θέλω να εξηγηθώ μια και καλή:

εγώ τη μόδα μόνο υπηρετώ

και την αισθητική των οίκων ραπτικής.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Αταξινόμητοι ρόμβοι και Όνειρα απραγματοποίητα (οι Κόλακες χώρια)

Posted by vnottas στο 25 Ιουλίου, 2020

Τρία πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

(Μου τα έστειλε ο Νίκος πριν φύγει για τη Μάνη)

αρχείο λήψης (11)

ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟ

 

Καλοκαιρινό απόγευμα

που με την αδιευκρίνιστη συννεφιά του

νοσταλγίας μικρούς κύκλους

γεμίζει τις ώρες της μοναξιάς

και σαν κύμα παλινδρομικό μέσα μου

πάει και φέρνει

όλα όσα πέρασαν και φύγαν

με την οσμή τους να πλανιέται

χωρίς προφυλάξεις ένα γύρω

και την εικόνα των ματωμένων γονάτων μου

να δείχνει από πού πέρασε η τέρψη

των θεών η απαράμιλλη αυθαιρεσία.

Ανυπομονώ να ταξινομήσω τους ρόμβους

των κατασταλαγμένων μου απόψεων

και να διεκδικήσω πεισματικά

ό,τι πάντα ήταν δικό μου: την τελείωση.

Πλάι μου κόλουροι κώνοι ελπίδας

και πυραμίδες ανώφελων μυστικών

ισχύουν και καθοδηγούν σταθερά

μια πορεία ελλειπτική, τελέσφορη όμως

που γνώση και ομορφιά συμβαδίζουν

και ζητούν το απόσταγμα της ηδονής

το θεμέλιο αυτού του ανυπεράσπιστου κόσμου.

Κι εκεί που μέσα σε μουσικές εκκωφαντικές

και σιωπές αινιγματικής ευκρίνειας

αναμοχλεύεται ο λόγος ύπαρξης

έφιππος εγώ διασχίζω τη φθορά

σα να επείγομαι

ν’ αποκρύψω την αλήθεια

με την επάρκεια ταχυδακτυλουργού.

Όμως είναι πια κατάδηλο

ότι ανάμεσα σε κύκλους, ρόμβους

κόλουρους κώνους και πυραμίδες

αναζητώ με συνέπεια γεωμέτρη

το ακριβές εμβαδόν των πεπραγμένων

με εμμονή στην ευκλείδεια γεωμετρία

πάντα πιστός στο αξίωμα

ότι μεταξύ δύο σημείων

μία ευθεία άγεται.

images (38)

*

images (15)

ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ

Στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

όνειρα στοιβαγμένα, κουρελιασμένα, απραγματοποίητα

νοτισμένα στην υγρασία της πίκρας

περιμένουν να λυτρωθούν μέσα

στην πηχτή νύχτα του θανάτου.

Πολύ καιρό τώρα εξαφανισμένα

υπομένουν την υποτίμησή τους

μέσα σε αδιάλλακτες σκέψεις

σε ασυμβίβαστες συμπεριφορές

πλάι σε μουχλιασμένες επαναλήψεις

σε ενοχές επιλεγμένες, άστοχες.

Μιας ασύγγνωστης αδιαλλαξίας θύματα

κουρνιασμένα στο δάπεδο

χρησιμεύουν μόνο για στήριγμα στις αράχνες

που ξεκινούν απ’ την άκρη τους

την εξύφανση του λεπτού ιστού τους

κι απλώνουν στο σκοτάδι την παγίδα τους

για να υπηρετήσουν την καγχαστική τους έξη.

Μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

μια ολόκληρη ζωή που πέρασε

ξεφυλλισμένη σε μνήμες λεπτομερείς

καλύπτεται αργά-αργά από τη μαυρίλα

με της ακινησίας την αδιάντροπη αποδοχή.

Εκδοχές από αν και δικαιολογητικά αλλά και όμως

πάντα υπάρχουν για να χρησιμεύσουν

τις δύσκολες στιγμές του απολογισμού

στις όποιες μεταμέλειες χάριν ολιγωρίας.

Σε κάποια δωμάτια του μυαλού μου

νυχτερίδες έχουν φτιάξει φωλιές

και αυθαίρετα κατοικούν εκεί

χωρίς να αποδέχονται τους όρους μου.

Κυριαρχούν με το πέταγμά τους

κι αισθάνονται ολοκληρωτικά νικήτριες

με την ψευδαίσθησή τους να με διαποτίζει

χωρίς να δίνουν ποτέ λόγο

για τις απρόβλεπτες πτήσεις τους

μέσα στο κενό της σκέψης μου

χωρίς να αποχωρίζονται τον αφανισμό της προσδοκίας.

Μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

αργοπετά όμως και μια κατάλευκη πεταλούδα

που τρέμω μην και πάθει κακό

μην και πιαστεί κάποια στιγμή στο δίχτυ της αράχνης

ή μήπως και χάσει τον δρόμο στο σκοτάδι

γιατί αυτή και η λευκότητά της

είναι η μόνη μου ελπίδα

που μπορεί να φέρει έστω και λίγο αμυδρό φως

στο χάος της αβύσσου του μυαλού μου

έτσι ώστε να καταλάβω ότι κι εγώ

έχω τη θέση μου στη μαγεία του σύμπαντος

μια υποψία ζωής ακόμα, έστω και λίγο.

images (34)

*

ΟΙ ΚΟΛΑΚΕΣ

Οι πιο κόλακες όλη μέρα

με αποκαλούσαν σοφό

γιατί ήθελαν να με ευχαριστήσουν

πάνσοφο με ανέβαζαν

φωτισμένο με κατέβαζαν.

Εγώ βέβαια χαμογελούσα σκεπτικός

γιατί ήξερα πολύ καλά

τι μού γινότανε κάθε στιγμή.

images (1)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Όπου ένας  Ωραίος Τύπος γίνεται για σένα Αυτοκράτορας, ενώ εσύ καθρεφτίζεσαι ως Ωραία με το Μήλο  

Posted by vnottas στο 30 Ιουνίου, 2020

(Πολύ πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

ΩΡΑΙΟΣ ΤΥΠΟΣ

images (31)

Είμαι εύπιστος

επιρρεπής στη συνωμοσία

στις εξεγέρσεις πρόθυμος

φανατικός, μονομανής, αφοσιωμένος,

ανταγωνιστικός κι ευέξαπτος

πρώτος στις συμπλοκές

τους διαπληκτισμούς, τις αντιπαραθέσεις.

Αναλαμβάνω ευθύνες αυξημένες

αμελώ πολλές φορές τ’ αναμενόμενα

και γενικά φυτρώνω

εκεί που δε με σπέρνουν.

Άλλοι μιλούν για επιπολαιότητα

κι άλλοι πιο ειδικοί

για αποκλίνουσα συμπεριφορά.

Μερικοί επιμένουν να διαδίδουν

πως είμαι ωραίος τύπος, αιρετικός

λίγοι με είπαν κι ανισόρροπο.

Έχω σαφή επίγνωση τι μου συμβαίνει

υπήρξα κάποτε ημίθεος

κι αργότερα προφήτης

δεν διαπραγματεύομαι τις κατακτήσεις της ζωής μου

ούτε βέβαια τα κέρδη μου.

Αφουγκράζομαι πάντα την επανάσταση

και σ’ απόκρημνες θάλασσες προσαράζω.

Μικρό με ‘λέγαν όλοι τους Ευκλείδη

κι αργότερα Επίκουρο ή Οδυσσέα.

Πάντα σ’ απόκρημνες θάλασσες προσαράζω.

*

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

images (29)

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Τις προάλλες σε είδα στη Via Veneto, Σύλβια

να πίνεις καφέ με τον Βεσπασιανό

και μάτωσε η καρδιά μου.

Χθες έμπαινες στον ναό του Δία

με τον Καλιγούλα καμαρώνοντας πλάι του.

Ξέρω βέβαια πως μεγαλοπιάνεσαι

και προτιμάς αναφανδόν τους αυτοκράτορες

όμως δεν σου κρύβω

πως φοβάμαι αυτού του είδους τις παρέες.

Θυμάσαι παλιότερα τι τράβηξες

για να ξεμπλέξεις από τον θεότρελο Νέρωνα

και πόσο ερωτεύτηκες τον Τραϊανό

πριν γνωριστούμε στην Piazza Navona.

Σύλβια σε νοιάζομαι και σε θέλω ακόμα

γι’ αυτό ανεβαίνω στην ιεραρχία σταθερά

ήδη τιμητής και συγκλητικός είμαι

στο ύπατο αξίωμα πιστεύω σίγουρα

πως θα φτάσω κάποια μέρα.

Επιθυμία μου να γίνω εγώ

ο αυτοκράτοράς σου, Σύλβια.

*

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

images (33)

Είχες ανοιχτό το παράθυρο

και στον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού

φαινόταν εκείνη τη στιγμή το ηλιοβασίλεμα

ανάμεσα σε γκρίζα σύννεφα

σαν πίνακας πρωτόλειος, νέου ζωγράφου

που δεν ήξερε τι χρώματα να βάλει.

Όπως περνούσε η ώρα κι ο καιρός

όλα βυθίστηκαν στη μαύρη νύχτα και τη λησμονιά.

*

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΕ ΤΟ ΜΗΛΟ

fb_img_1562152391183

Στο ψυχρό παριανό μάρμαρο

σμιλεμένοι ξέφευγαν δυο βόστρυχοι

από τον κεφαλόδεσμό της

κι ένα χαμόγελο σιγουριάς

άνθιζε στα μάγουλα της θεάς.

Το γυμνό ιερό κορμί της

σφιχτό κι απαγορευμένο

στην άσπρη του πληρότητα

δίδασκε περισσότερο

χωρίς υποσχέσεις παρηγοριάς.

Αυγές κι ηλιοβασιλέματα

είχαν προετοιμάσει με σοφία

την ηλικία του μάρμαρου

που δέχθηκε την απόδοση της τελειότητας.

Είπαν κάποιοι ψιθυριστά

πως στο δεξί της χέρι

βρέθηκε να σφίγγει ένα μήλο

θυμάρι μύριζε το χωράφι

που έκρυβε το άγαλμα της Αφροδίτης

κι οι γλουτοί της θυμάρι μύριζαν.

Την ξέθαψαν στη Μήλο κάποτε

χωρικοί ανίδεοι της τέχνης

αλλά όχι και της ομορφιάς.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Οι Σελευκίδες, η αντιπαράθεση, ο πόλεμος, και το ιερό κόκκαλο

Posted by vnottas στο 20 Ιουνίου, 2020

Πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

αρχείο λήψης (8)

 

ΤΩΝ ΣΕΛΕΥΚΙΔΩΝ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΕΓΩ;

Των Σελευκιδών απόγονος εγώ;

Όταν το ανακάλυψα πανικόβλητος

αναρωτιόμουν πως ξέπεσα τόσο

κι ύστερα από είκοσι αιώνες

κατέχω μόλις και μετά βίας

μια θέση κατωτέρου δημοσίου υπαλλήλου.

Φρόντισα ωστόσο να κρατήσω

μυστική την καταγωγή μου

είναι το καλύτερο που έχεις να πράξεις

έπεισα τον εαυτό μου

κι αφέθηκα στην πεπατημένη μοίρα μου.

Έτσι προετοιμάστηκα επαρκώς

και χρόνια πολλά μετά

όταν ένα βροχερό απόγευμα

χτυπούσαν την πόρτα μου επίμονα

και με ρωτούσαν περίεργοι ερευνητές

για την αλήθεια, αποκρίθηκα

με αφοπλιστική έκπληξη:

Των Σελευκιδών απόγονος εγώ;

*

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

images (22)

Ακούσαμε όλοι τη φωνή της Θέτιδας

όταν ο Αχιλλέας βγήκε τ’ απόγευμα

στον δρόμο για να παίξει.

Επέμενε να ντυθεί καλά

να μην κρυολογήσει όπως τις προάλλες

ο Ιάσωνας ο γιος της Πολυμήδης

που γύρισε ιδρωμένος

από την Αργοναυτική εκστρατεία

κι ανέβασε πυρετό.

Δεν την άκουσε όμως

και παίζοντας πως πολεμά με τον Έκτορα

τον σκότωσε στ’ αλήθεια.

Η τύχη τα ‘φερε έτσι αργότερα

κι ο ίδιος νεκρός να πέσει.

Ακόμα και σαν παιχνίδι ο πόλεμος

δεν είναι ακίνδυνος

μοιρολογούσε η άμοιρη θεά.

*

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

αρχείο λήψης (9) 

Ένα στυφό κυδώνι

είπε με φθόνο και κακία

σ’ ένα κατακίτρινο λαμπερό λεμόνι:

δεν αντέχεται άλλο η ξινίλα σου.

images (23)

*

ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΟΣΤΟΥΝ

αρχείο λήψης (10)

Όταν πια όλα θα ‘χουν χαθεί

κι ένας σκελετός οστών

θα καταλήξουμε όλοι

με υπομονή και σεβασμό καταμετρείστε

τα οστά της σπονδυλικής στήλης

ώστε να καταλήξετε μυσταγωγικά

στο έσχατο σημείο της

το ιερόν οστούν.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Ο Νίκος, ο Δημήτρης, ο Οδυσσέας, ο Λουδοβίκος (…και ένας τέλειος γενίτσαρος)

Posted by vnottas στο 12 Μαΐου, 2020

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

αρχείο λήψης (7)

 

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο ποιητής διάλεξε τις πιο αγαπημένες του λέξεις

τις καλόντυσε και μόλις άκουσε

το ραδιόφωνο να παίζει

το δεύτερο βαλς του Σοστακόβιτς

άρχισε να στροβιλίζεται μαζί τους

χωρίς να υπολογίζει κανέναν.

Παρ’ ότι ήταν πρωτάρης

ανάλαφρα τις σήκωνε ψηλά

κι ύστερα τις διευκόλυνε

να βρουν τον ρυθμό της ομοιοκαταληξίας

και να λυγίσουν τη μέση τους επιδέξια

ώστε να γίνουν περιζήτητες.

Έτσι στο δάπεδο της σάλας

μόλις τελείωσε ο χορός

οι αποκαμωμένες λέξεις

με τα μάτια εκστασιασμένα και υγρά

είχαν σφιχταγκαλιαστεί μαγεμένες.

Το ποίημα ήταν πλέον αναπόφευκτο.

*

images (21)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ – ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΜΠΕΤΟΒΕΝ

Ταμπουρώθηκε στο Χάνι της Γραβιάς

ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και περίμενε

τους τουρκαλβανούς να καταφθάσουν.

Το ίδιο βράδυ ο Λούντβιχ Μπετόβεν στη Βόννη

προσπαθούσε να απομονώσει στο πιάνο του

τον ύμνο της χαράς, που είχε εμπνευστεί.

Την άλλη μέρα και οι δύο ένιωθαν

ότι κάτι σπουδαίο είχαν πετύχει

και συναντήθηκαν για να τα πουν

σαν να γνωρίζονταν από παλιά.

*

images (18)

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΤΗΚΑ ΕΚΟΥΣΙΑ

Δεν είμαι δα ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος

εξισλαμίστηκα εκούσια

όταν επιτέλους κατενόησα

την γοητεία της υποταγής.

Αποκήρυξα βέβαια με ευκολία τη ζωή μου

και με την πάροδο του χρόνου

από ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα

γίνομαι ένας τέλειος γενίτσαρος.

Τι φταίω εγώ αν είμαι δειλός

και στον παραμικρό ιό ενδίδω;

Ναι είμαι πλασμένος ενδοτικός

χωρίς αντιστάσεις στην εξουσία

με ειλικρινείς προθέσεις προσαρμογής

κι εύκαμπτους τρόπους έκφρασης.

Είναι υπερβολή να με αποκαλείτε γυμνοσάλιαγκα

επειδή απλώς είμαι γλοιώδης και ολιγωρώ.

Επαναλαμβάνω σε αυτούς που με κατηγορούν

ότι αλλάζω απόψεις από συμφέρον.

Εξισλαμίστηκα εκούσια σας λέγω.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Απορίες…

Posted by vnottas στο 3 Μαΐου, 2020

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (16)

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Υποψίες πολλές με βασανίζουν Θεέ μου.

Ξέρω καλά πια πως η συννεφιά

δεν είναι η σκιά σου.

Ακόμα συνήθισα να μη μ’ ακούς

και να μη με βλέπεις.

Γνωρίζω ότι δεν είσαι πανταχού παρών

ποτέ μου εξάλλου δεν σε είδα.

Διαδόσεις… διαδόσεις… διαδόσεις…

μήπως κρύβεσαι μέσα στον φόβο μου;

Μήπως τελικά δεν υπάρχεις Θεέ μου;

*

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

IMGα_1030

Το σύννεφο ονειρεύεται βροχή θέλει να γίνει

να πέσει μες στον ποταμό και στον γιαλό να φτάσει

στη θάλασσα να ξαπλωθεί στου πέλαγου τα πλάτη

και πάλι να εξατμιστεί πάλι να γίνει νέφος

να ταξιδεύει διαρκώς άλλους κόσμους να βλέπει

τις αστραπές να χαίρεται και τις βροντές να ακούει

να βρίσκει την παρηγοριά στου σύμπαντος τα βάθη

άστρα καινούργια να χαρεί και ουρανούς χρωμάτων

του Αρχαγγέλου το σπαθί πάνω του ν’ ακονίσει

να μάθει κι άλλα μυστικά άλλων λογιών τραγούδια

να χαίρεται και να απλωθεί πολύχρωμο σεντόνι

άλλο με την ανατολή και άλλο με τη δύση

μεταξωτό την άνοιξη λινό το καλοκαίρι

πένθιμο το φθινόπωρο και γκρίζο το χειμώνα

πουλιά να το διασχίζουνε κι άγγελοι ν’ ακουμπάνε

και το τραπέζι του Θεού να στρώνει αγιασμένο

πάλι νερό να γίνεται και πάλι ατμός να φτάνει

σ’ άλλα μέρη κάθε φορά αλλού σ’ άλλους πλανήτες

με περηφάνια και χαρά με μέθη απ’ τη δροσιά του

του σύμπαντος τα όρια με σιγουριά να μάθει

σοφό να νιώθει και υγρό σοφό και σπουδασμένο

να μην το λένε πένθιμο να μην το λένε μαύρο.

*

ΔΕΝ ΕΚΛΙΠΑΡΩ

Όχι δεν θα πειθαρχήσω.

Αισθάνομαι γρανίτης ακατέργαστος

ορείχαλκος ατάραχος

ατσάλινος κι απρόσιτος

περίπου άτρωτος.

Μην πυροβολείτε λοιπόν

δεν θα πειθαρχήσω.

Η ανακάλυψη της πειθαρχίας

είναι για τους ηττημένους

μα κυρίως για τους απόστρατους.

Δεν εκλιπαρώ λοιπόν

και δεν συνηθίζω

όπως επιθυμείτε.

*

ΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΑΣΚΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

Αυτοκρατειρα 2

Είσθε πενήντα ετών Μεγαλειοτάτη

κι εγώ ο νεοσύλλεκτος

μόλις είκοσι ένα.

Επιθυμείτε να κορέσετε τη δίψα

της σφοδρής επιθυμίας σας

με της νεότητάς μου την ακμή

και γι’ αυτό παραδίδομαι

προσάναμμα της ηδονικής προσδοκίας μας

ανυπεράσπιστος και μόνο παραδίδομαι

στην αναρρίχηση του πόθου σας

πιο μόνος από ποτέ.

Όπως σας δήλωσα δεν ζητώ αντάλλαγμα

ούτε καν να με συμπεριλάβετε

στο πάνθεον των εραστών σας.

Απλώς σας εξομολογούμαι μεγαλειοτάτη

ότι συνήθως τα απογεύματα κλαίω

χωρίς να γνωρίζω τον λόγο.

Είμαι μόλις είκοσι ενός ετών

κι εσείς πενήντα κι αυτοκράτειρα

προστάξτε με λοιπόν

πρόθυμος εγώ θα φανώ υπόσχομαι

αντάξιος των κρυφών σας σκέψεων

υπήκοος με προσφορά ευχαρίστησης

σε σας την πρώτη κι ανεκτίμητη.

*

 

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Όταν κόβεται το ρεύμα…

Posted by vnottas στο 1 Μαΐου, 2020

 

(Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος)

Εσώτερο πραξικόπημα

images (14)

Μέσα στη κάβα του μυαλού μου

κόπηκε το ρεύμα

και ευκαιρία βρίσκουν νευροδιαβιβαστές

κι άλλες στρατιές ενζύμων χημικών

να κάνουν ότι τους καπνίσει.

.

Φέρνουν κομμάτια από παλιές αγάπες

και τα μοντάρουν σαν να είναι σκιάχτρα

στου νου τις πεδιάδες, δήθεν

να διώξουν τα πουλιά της μνήμης.

.

Βρίσκουν και διάφορα κομμένα μέλη

του Εμφυλίου μέσα μου

τα ράβουν επίτηδες ανάποδα

κι ύστερα σπάζουν πλάκα

γιατί τα βλέπουν

να περπατούν πλάγια σαν τους κάβουρες

ή να βαδίζουν μεθυσμένα προς τα πίσω.

.

Βγάζουν τις σκέψεις απ το παρελθόν

και τις αφήνουν πάνω σε ψησταριές ολόγυμνες

ή φέρνουν φορτηγά και τις αδειάζουν

μέσα σε αίμα από πισίνες βαθυκόκκινες

για να πνιγούν.

.

Έχουν και έναν βλοσυρό εργοδηγό

που κάθεται επάνω

σ έναν λοφίσκο άκυρου ανευρύσματος

και δίνει εντολές με τηλεβόα

σε εργάτες που κρατούν γκασμάδες, φτυάρια

σε μία Λεωφόρο Πολλαπλών Συνάψεων

φωνάζοντας «θέλω να σκάψετε μια τάφρο

όπου θα ενταφιαστούν έρωτες εντελώς ανώφελοι

και υποσχέσεις άνευ ανταλλάγματος

καθώς και πτώματα από τσαχπίνικες ματιές

άντε, πιάστε δουλειά κουμάσια μου..»

.

και όλα αυτά να γίνονται ερήμην μου

ενώ κοιμάμαι του καλού καιρού…

images (15)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Τον καιρό του Μαγγελάνου: η συνέπεια του Κορονοϊού στη Λιακάδα

Posted by vnottas στο 1 Απριλίου, 2020

Εμπνεόμενος από τα τρέχοντα (και όχι μόνο) ο Νίκος μου έστειλε τα παρακάτω πρόσφατα ποιήματά του . Σχετικά με τους ιούς, στο Ιστολογοφόρο υπάρχει επίσης ένα παλιότερο όμορφο κείμενο του Νίκου που θα το βρείτε εδώ .

 

the-lovers-1928-11-759x500

 

Νίκος Μοσχοβάκος

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Μιλάς και μετά γελάς.

Μήλα τρώνε οι αγελάδες.

Στη Γέλα έχει λιακάδα.

Παγκόσμια μέρα ποίησης.

Μετά παγκοσμιοποίηση.

Συνέπεια κορονοϊού.

Μπελάς και πια δε μιλάς.

 

ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

Όπου βρίσκεται ο καθένας

εκεί θα εκτίσει την ποινή του

διέταξε ο Καίσαρας.

Όλοι μας τότε

με μια μικρή δικαιολογία

αναζητήσαμε μια θέση

στη λιακάδα.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΥ

Με το μυαλό του γεμάτο ατελείς χάρτες

βραχώδη απειλητικά ακρωτήρια

υφαλογενείς μπλε σκούρες θάλασσες

νεφοσκεπείς ουρανούς αλλά και πεντακάθαρους

βραχονησίδες μοναχικές άδεντρες

ταραγμένους ευρύχωρους κόλπους

που στις απόκρημνες ακτές τους

φωλιάζουν φώκιες, γλάροι, αποδημητικά

κι ένα ξεθωριασμένο πορτραίτο του Χριστόφορου Κολόμβου

ο Μαγγελάνος προετοιμάζεται για τον μεγάλο απόπλου

με σκοπό να βρει μιαν άλλην Αμερική

μιαν άλλη γωνιά δόξας και πλούτου στην υδρόγειο.

Αναζήτησε την πυξίδα φυλαχτό του

και γεμάτος αυτοπεποίθηση βροντοφώναξε

μπρος στον καθρέφτη του εκστασιασμένος

αργεί ακόμα ο Γκαγκάριν και ο Άρμστρονγκ

τώρα είναι ο δικός μου καιρός.

 

images (8)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Την εποχή του εστεμμένου ιού…

Posted by vnottas στο 26 Μαρτίου, 2020

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος

Φοβάμαι πως θα ξαναγίνουμε ίδιοι

images (7)

Φοβάμαι πως θα ξαναγίνουμε ίδιοι

ή  και χειρότεροι μπορεί

γιατί ο φόβος της απώλειας

Δεν γίνεται απώλεια του φόβου

Φοβάμαι πως τα κτήνη που ποδηγετούν τις αγορές

θα φτιάξουν τις καινούργιες αλεξίσφαιρες

-και παίρνει αέρας φοβερός μέσα στο χάος

το κόκκινο ποδηλατάκι του Γιωργάκη

και της Αννούλας το κουκλάκι χάνει το κεφαλάκι του-

Φοβάμαι και τα ‘σαγαπώ’

όταν ακούγονται από μάσκες χειρουργείου

Φοβάμαι μήπως χάσεις τις πιστωτικές σου

ή μη σου κλέψουνε το τάμπλετ

και γύρεις μέσα στη κατάθλιψη

γίνεις λουλούδι δίχως γύρη

Φοβάμαι γιατί ενώ πρέπει να κάνεις εμετό

εσύ φοβάσαι και το σάλιο σου, γι αυτό

‘θα πάω να το πω στον Ερυθρό Σταυρό

πως πλέω σε μια θάλασσα φελλό’

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ασ’ τα ν’ ανεμίζουνε…

Posted by vnottas στο 14 Φεβρουαρίου, 2020

Μου το έστειλε πρόσφατα ο Ηλίας

αρχείο λήψης (21)

 

Ηλίας Κουτσούκος: Happy– χάπι

Με το φως της ημέρας

δεν χρειάζεται χάπι

Το χάπι παίρνεται τη νύχτα

τη στιγμή που νιώθεις

πως οι εφιάλτες έρχονται

γαμημένα βιώματα

και χρόνια αιμοσταγή

κι ιδίως η ηλίθια απορία του στυλ

που πήγαν τόσα χρόνια

ή το χειρότερο ‘κάποτε

είχαμε όνειρα και μεις…’

Τότε κάθεσαι μπροστά στο χαρτί

με πιτζάμες, με το σώβρακο ή τις φόρμες

-μπορεί και ξεβράκωτος-

για να γράψεις το ποίημα

το γράφεις αφήνοντας έξω

καλολογικά και συντακτικές αηδίες

δεν το ψάχνεις πολύ

δεν διορθώνεις λάθη

έτσι εντελώς γυμνό

το παραδίδεις στον Τίποτα Χρόνο

και πας ακριβώς από κει

που ήρθαν και φύγαν άλλοι

Δηλαδή με το χάπι-ποίημα

ταξιδεύεις στις εσχατιές

του παντός καθόλου άρρητης νύχτας

Όμως αν αντέχεις το γκροτέσκο

μπορείς να σταθείς μπροστά στο καθρέπτη

γυμνός τραγουδώντας φάλτσα

το γελοίο τραγούδι

άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα

άστα να ανεμίζουνε στη τρελή νοτιά..’

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ζεύξη ασωμάτων

Posted by vnottas στο 14 Φεβρουαρίου, 2020

Την ερχόμενη Τρίτη 18/2/20 ο Νίκος παρουσιάζει στην Αθήνα τη νέα ποιητική συλλογή του. Παρακάτω η πρόσκληση.

ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 1

 

Ένα από τα ποιήματα:

 

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

 

Αφού εφόνευσε όλους τους μνηστήρες

ως όφειλε ο Οδυσσέας

ασχολήθηκε επιμελώς με τα του οίκου του.

Επέδειξε ένοχη τρυφερότητα στην Πηνελόπη

συμβούλευσε αριστοτεχνικά τον Τηλέμαχο

τους πιστούς υπηρέτες και φίλους

ευχαρίστησε για τη συνδρομή τους.

Δεν πέρασε ούτε μήνας όμως

όταν τους κάλεσε πάλι

και με φωνή γεμάτη φλόγα πίστης δήλωσε:

Αναχωρώ αύριο το πρωί για ταξίδι πρωτόγνωρο

σιγά μην αφήσω τον Χριστόφορο Κολόμβο

να ανακαλύψει πρώτος την Αμερική.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ηλίας Κουτσούκος: Ο λύκος που γέρασε

Posted by vnottas στο 3 Φεβρουαρίου, 2020

Ο Ηλίας δεν είναι λύκος ούτε γέρασε. Είναι παλιός φίλος και γράφει ποιήματα και πεζά που μ’ αρέσουν. Η ¨Bibliotheque¨ είναι ένας ιστότοπος αφιερωμένος στα γράμματα, αλλά εκδίδει κιόλας. Ο δε ¨λύκος που γέρασε¨ είναι ο τίτλος  της τελευταίας ποιητικής συλλογής του Ηλία που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη ¨Βιβλιοθήκη¨ σε καλαίσθητη συλλεκτική έκδοση.

Εδώ παρακάτω δύο από τα ποιήματα της συλλογής

Εικόνα (5)

Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ

Έχουν έρθει στο σπίτι φίλοι

και τρώμε μακαρόνια στο μπαλκόνι

άσπρο κρασάκι πίνουμε κι όλο γελάμε

με χαζά αστεία όταν ακούω το θυροτηλέφωνο

μ’ ένα διστακτικό σαν «να με συγχωρείτε» χτύπημα

λέω, ποιος να ‘ναι τέτοια ώρα δύο τη νύχτα, τίποτα τσογλάνια

μεθυσμένα θα ‘ναι και φωνάζω

ένα «ναι» λιγάκι άγριο.

.

Ακούω έναν σαν αναστεναγμό κι αμέσως

«να με συγχωρείς αγόρι μου δεν ήτανε σωστό

που σε αναστατώνω τέτοια ώρα μα ήθελα

ν’ ακούσω τη φωνούλα σου, να ξέρεις είμαστε καλά

λιγάκι ο πατέρας σου γκρινιάζει γιατί εκεί πάνω

απαγορεύεται αυστηρώς το κάπνισμα, ήρθαμε

κάποιες φίλες με υπεραστικό και τώρα μας φωνάζουν πίσω

να ‘σαι καλά και να προσέχεις, σε λατρεύουμε να ξέρεις»

Φωνάζω δυνατά «μαμά, μαμά, μαμά».

.

Μου πέφτει το θυροτηλέφωνο από το χέρι κι ύστερα από 30

χρόνια – για σκέψου –

με πιάνουνε τα κλάματα, πάω στην τουαλέτα δήθεν

για κατούρημα, ρίχνω νερό στα μούτρα μου

μα δεν μου σταματούν τα δάκρυα καθώς θυμάμαι

την εικόνα της με σταυρωμένα τα χεράκια της

επάνω σ’ ένα γκρίζο και παλαιό ταγιέρ που το είχε

για τις Κυριακές στην εκκλησία.

***

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

Εκεί που γίνονται όλα όμορφα και καλά

εκεί που είναι όλα τακτοποιημένα

οι προλετάριοι με τους χέστες

οι μέτριοι δουλικοί με τα αφεντικά τους

οι απροσάρμοστοι στον κόσμο τους

οι καταθλιπτικοί στις φωλιές τους

                                             – ας πιούμε τώρα ένα ουϊσκάκι –

Εκεί ακριβώς, σε κείνη τη στιγμή

του «τίποτα δεν θα χαλάσει την ησυχία μας»

έρχεται ο κρότος

από ένα ηχηρό χαστούκι

πρώτα με κάρβουνο, μετά με χρώματα

κι άριστη Ιστορία της Τέχνης

έρχεται ο κρότος

πάνω στα μάγουλα των ηλιθίων

πάνω στο δέρμα των κυριλέ

και φτιάχνει ένα κόκκινο σημάδι

ανεξίτηλο για μία και μοναδική φορά

με την προοπτική «πάρε το για να έχεις»

και τότε μπερδεύονται όλα

βασανισμένοι από λατρεία Χριστοί

βραβευμένοι απόφοιτοι κολεγίων

πατεράδες με καταπίστευμα

τραπεζίτες με τεράστιες πιστώσεις

γενικώς οι καταφερτζήδες του κόσμου

μένουν ενεοί μπροστά στον κρότο

από αυτό το βίαιο και αύθαδες χαστούκι

των συνειδητών αοράτων χρωμάτων

που δεν υπολόγιζαν ούτε λογάριαζαν

στην τακτική του προσκυνημένου σβέρκου

στον άξονα του λυγισμένου λαιμού

στην γραμμή των οριζόντων τους

στο γεμάτο πορτοφόλι τους

στου ανέγγιχτους κωδικούς τους

αυτό το χαστούκι

κάτι παραπάνω από ανταρσία

κάτι πέρα από το απρόβλεπτο

που τώρα πρέπει να το καταπιούν

ή έστω να δείξουν πως δεν έπεσε ποτέ

στο πρόσωπό τους.

αΕικόνα (8)

Εικόνα (5)α

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μοσχοβάκος: Ζεύξη ασωμάτων

Posted by vnottas στο 25 Ιανουαρίου, 2020

Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου ¨Ζεύξη ασωμάτων¨ (Μελάνι)

Εικόνα

Ενδεικτικά (προμετωπίδες):

 

Ζεύξεις και συζεύξεις

Του σύμπαντος παρένθεση ο βίος

παρένθεση που αν βγάλεις και την πλήξη

που σέρνεται εντός μας ισοβίως

τότε η έναρξη συμπίπτει με την λήξη.

.

Σκιές ασωμάτων

Το σύμπαν μια αιώρα

που πάνω του το τώρα

γεννιέται και πεθαίνει

μα πάντα τώρα μένει.

Εικόνα (2)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Γενιά μου ηττήθηκε

Posted by vnottas στο 3 Δεκεμβρίου, 2019

 

Το παράπονο κάποιου που κάποτε πίστεψε στην επανάσταση

images (35)

  2001. Η Αρκούδα έχει ήδη στραβοπατήσει και έχει πέσει, η Παγκοσμιοποίηση έχει ήδη προταθεί (στην αρχή στη ζούλα, ύστερα πανηγυρικά), ο νεοφιλελευθερισμός μετατρέπεται σε δόγμα και ο Giorgio Gaber τραγουδάει τους παρακάτω στίχους (εδώ σε μια ελεύθερη απόδοση που σας έφτιαξα). 

Η Γενιά μου ηττήθηκε

Δε μου αρέσει η ψεύτικη ευθυμία

και όρεξη δεν έχω πια καμία

για κουβέντες στην ταβέρνα με παρέα.

Με τους νέους δεν έχω υπομονή

ούτε μια στάλα

για κάποιες  μόδες, κάποιες ανυπακοές

κάποια επαναστατικά τραγούδια

δε δίνω πια δεκάρα.

Και είμαι και λιγάκι ενοχλημένος

μ’ όποιον με την ¨ηθική¨ είναι κολλημένος

και τον έγγαμο βίο, ας πούμε, εξάρει ως ιερό.

Και ναι, ας πω κι αυτό:

μπορεί από τη μια μεριά οι γκέι

να έχουν χίλια δίκια

μα δεν τα καταφέρνω ν’ ανεχτώ

τ’ ομολογώ:

τις ¨υπερήφανες¨ παράτες

και τα μασκαραλίκια.

.

Δε μου αρέσει η στημένη αλληλεγγύη

των ¨μη κυβερνητικών¨ οι επαγγελματίες

μα όποιοι εκμεταλλεύονται τον πόνο του κοσμάκη

τους γέρους, τους ανάπηρους, τους τοξικομανείς

για μένα είναι μόνο ιδιοτελείς

εγκληματίες.

Αλλά δεν βλέπω ούτε έναν να θυμώνει

ανάμεσα στης νέας ράτσας

τους κεκορεσμένους

κι αν κάποιος βγει εν τέλει στο μπαλκόνι

-κάποιος καπάτσος-

για να προτείνει ένα κόμμα ακόμη

για τους καινοφανείς απελπισμένους

το πιθανότερο θα ‘ναι να αποδειχθεί

ακόμα ένας παλιάτσος.

.

Μα ίσως φταίω εγώ που ανήκω

σε μια γενιά ηττημένη

σε μία ράτσα -όπου να ‘ναι-

εξαφανισμένη.

.

Ανήκω σε μία γενιά που είδε

τους δρόμους, τις πλατείες πλημμυρισμένες

με κόσμο όλο πάθος

που νόημα να δώσει στη ζωή του προσπαθούσε

κι όμως αυτά μοιάζουνε πλέον

να αφορούν σ’ αξίες λάθος

σ’ αιώνα περασμένο

και το παιχνίδι της γενιάς μου πια

είναι χαμένο.

.

Δεν τη πάω την πολλή ¨πληροφορία¨.

Σιχαίνομαι την τηλεοπτική

ειδωλολατρία

και δε διαβάζω πια εφημερίδες

η μαζική κουλτούρα είναι μια μαλακία

και πρέπει να ομολογήσω πως

οι ουρές με τα σάντουιτς ανά χείρας

μπρος στα μουσεία

μου φέρνουνε πικρή μελαγχολία

Ναι, υπάρχουνε και κάποιοι που πιστεύουν

πως θα μας σώσει η τεχνολογία

αλλά ουδείς μαθαίνει πια

τη στοιχειώδη γλώσσα στα σχολεία.

Ο εκσυγχρονισμός (οφ κορς) δεν σταματάει

κι η ¨νέα γνώση¨,  η κατεψυγμένη

με νέα κουίζ και νέα τηλεπαιχνίδια

ακάθεκτη το δρόμο της τραβάει.

.

Δε μ’ αρέσει καμιά ιδεολογία κι έχω αντιρρήσεις

ως και για την υπαρκτή δημοκρατία

όπου

αυτοί που θέλουνε να πούνε τα δικά τους

είναι πολλοί

μα πλέον η ποιότητα ουδένα απασχολεί

κι εκείνο που μετράει είναι πάντα

μονάχα τα ποσά και οι αριθμοί.

Η χώρα μου μ’ αρέσει όλο και πιο λίγο

δεν ξέρω εν τέλει αν πρέπει

να μείνω ή να φύγω

εδώ το λόγο έχουν όσοι βγαίνουν στην τιβί.

Μα σ’ εκείνους που ασκούν επιρροή

όση σημασία και αν αποδίδεις

άμα τους πάρεις έναν – έναν

καθένας τους δεν είναι παρά μόνο

ο παλιός, γνωστός σπαζαρχίδης.

.

Μα ίσως φταίω εγώ που ανήκω

σε μια γενιά ηττημένη

σε μία ράτσα -όπου να ‘ναι-

εξαφανισμένη.

.

Ανήκω σε μία γενιά που είδε

χιλιάδες νέους έτοιμους για όλα

να προσπαθούν να αλλάξουνε τον κόσμο

ναι, ίσως και με λίγη αλαζονεία.

Μπορούμε όμως όλα αυτά

-χωρίς τύψη καμία-

να τα αφηγηθούμε στα παιδιά μας

δίχως ωστόσο να ξεχνάμε

πως τελικά ηττήθηκε η γενιά μας.

.

Και τι να πω για τη διεθνή αγορά

όπου μόνο οι πολυεθνικές πάνε καλά

μα για το αύριο ας μην ανησυχούμε

όλο κάποιους πιο πλούσιους

και κάποιους άλλους πιο φτωχούς θα βρούμε

αλλά κι αυτοί κι εκείνοι

σίγουρα πιο ηλίθιοι θα ‘χουν γίνει.

.

Φαντάζομαι το μέλλον

με μία μάζα πλαδαρή

και μια ελαφριά διανόηση

χωρίς κανένα αντίδοτο

χωρίς κανένα άτομο.

Και βλέπω και το κράτος

αδύναμο και άτολμο

ξεχαρβαλωμένο

κι όλο και πιο αδιάφορο.

Βλέπω και μια Εκκλησία

όλο να ανακατεύεται

ενώ εγώ θα ήθελα – ίσως και οι πιστοί-

ολάκερη, ολοσούμπητη

με ιωβηλαία και πάπες

να καταβυθιστεί.

.

Αλλά αυτή είναι μια γενίκευση

ίσως μια σκέψη άνιση

μια ιδέα που ανήκει

σε μια γενιά φευγάτη

μια ράτσα σ’ εξαφάνιση.

αρχείο λήψης (20)

Εικόνα και ήχος στο YouTube εδώ

LA MIA GENERAZIONE HA PERSO

 

Non mi piace la finta allegria
non sopporto neanche le cene in compagnia
e coi giovani sono intransigente
di certe mode, canzoni e trasgressioni
non me ne frega niente.
E sono anche un po’ annoiato
da chi ci fa la morale
ed esalta come sacra la vita coniugale
e poi ci sono i gay che han tutte le ragioni
ma io non riesco a tollerare
le loro esibizioni.
.
Non mi piace chi è troppo solidale
e fa il professionista del sociale
ma chi specula su chi è malato
su disabili, tossici e anziani
è un vero criminale.
Ma non vedo più nessuno che s’incazza
fra tutti gli assuefatti della nuova razza
e chi si inventa un bel partito
per il nostro bene
sembra proprio destinato
a diventare un buffone.
.
Ma forse sono io che faccio parte
di una razza
in estinzione.

La mia generazione ha visto
le strade, le piazze gremite
di gente appassionata
sicura di ridare un senso alla propria vita
ma ormai son tutte cose del secolo scorso
la mia generazione ha perso.
.
Non mi piace la troppa informazione
odio anche i giornali e la televisione
la cultura per le masse è un’idiozia
la fila coi panini davanti ai musei
mi fa malinconia.
E la tecnologia ci porterà lontano
ma non c’è più nessuno che sappia l’italiano
c’è di buono che la scuola
si aggiorna con urgenza
e con tutti i nuovi quiz
ci garantisce l’ignoranza.
.
Non mi piace nessuna ideologia
non faccio neanche il tifo per la democrazia
di gente che ha da dire ce n’è tanta
la qualità non è richiesta
è il numero che conta.
E anche il mio paese mi piace sempre meno
non credo più all’ingegno del popolo italiano
dove ogni intellettuale fa opinione
ma se lo guardi bene
è il solito coglione..

Ma forse sono io che faccio parte
di una razza
in estinzione.
.
La mia generazione ha visto
migliaia di ragazzi pronti a tutto
che stavano cercando
magari con un po’ di presunzione
di cambiare il mondo
possiamo raccontarlo ai figli
senza alcun rimorso
ma la mia generazione ha perso.
.
Non mi piace il mercato globale
che è il paradiso di ogni multinazionale
e un domani state pur tranquilli
ci saranno sempre più poveri e più ricchi
ma tutti più imbecilli.
E immagino un futuro
senza alcun rimedio
una specie di massa
senza più un individuo
e vedo il nostro stato
che è pavido e impotente
è sempre più allo sfascio
e non gliene frega niente
e vedo anche una Chiesa
che incalza più che mai
io vorrei che sprofondasse
con tutti i Papi e i Giubilei.
.
Ma questa è un’astrazione
è un’idea di chi appartiene
a una razza
in estinzione.

calabrone

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ, Τζόρτζιο Γκάμπερ στα ελληνικά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ο απεσταλμένος

Posted by vnottas στο 26 Νοεμβρίου, 2019

 

codex-39-960x720

Στέφανο Μπένι. Ψάχνοντας βρήκα κι αυτό…

Ο Απεσταλμένος

Πήγα σε χώρες μακρινές

για να συναντήσω την Οργή

αλλά ήμουν πάντοτε

ένας πλούσιος ανάμεσα σε φτωχούς

και επέστρεφα

για να δημοσιοποιήσω όσα είδα

ελαφρώς ηλιοκαμένος

.

Ήμουν αρκετά ειλικρινής

ποτέ πολύ ψεύτης

αλλά το κουράγιο

το πραγματικό

δεν το βρήκα ποτέ

.

Τώρα διευθύνω

μία σοβαρή και αξιόπιστη εφημερίδα

Οι φίλοι μου λένε

ότι δεν έχω πια φίλους

αλλά εγώ έχω μια μεγάλη συλλογή

από εξωτικά καπέλα

από δυνατά ποτά

από φωτογραφίες πεθαμένων

images

L’INVIATO

Visitai paesi lontani

per trovare la rabbia

ma fui sempre

un ricco tra i poveri

e tornavo a parlarne

un po’ abbronzato

Fui abbastanza sincero

e mai troppo bugiardo

ma il coraggio, quello vero

non lo trovai mai

Ora dirigo

un prestigioso giornale

i miei amici dicono 

che non ho piu’ amici

ma ho una grande collezione

di cappelli esotici

di liquori forti

di foto di morti

Ten-Ten

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Περί ύπνου…

Posted by vnottas στο 23 Νοεμβρίου, 2019

images (24)

Κοιμήσου μικρή μου αγάπη

Κοιμάται το βαγόνι    

κοιμάται η πεταλούδα

στη σκοτεινή φωλιά της

κοιμάται η αρκούδα

.

Στη εύοσμη τη λάσπη

κοιμούνται τα γουρούνια

κοιμούνται τα μωρά

μέσα στην κούνια

κοιμάται o σκύλος

στο μικρό σπιτάκι

και στο χαλί της πόρτας

κοιμάται το γατάκι

.

Κοιμούνται οι αντιπρόσωποι

στο μοτέλ της Μπι Πι

κι εκεί ψηλά στο Χίλτον

οι αστέρες της Ποπ

κοιμούνται κι αυτοί

.

Κοιμούνται στο τσίρκο οι παλιάτσοι

και μεσ’ στη μαύρη νύχτα

στο περιπολικό

κοιμούνται οι μπάτσοι

.

Κοιμούνται οι άστεγοι

με τ’ οδόστρωμα στην πλάτη

κοιμάται και ο κόντες

στο θολωτό κρεβάτι

.

Κοιμάται ο μικρός Χριστός

κι έχει για μαξιλάρι

της φάτνης το χορτάρι

κοιμάται κι ο Πιλάτος

με ενοχές γεμάτος

.

Κοιμάται το βουβάλι

στη σαβάνα

κοιμάται το σκουλήκι

στη μπανάνα

Το πετροχελίδονο κοιμάται

στο καμπαναριό

και κάτω από στις βελέντζες

κοιμάται το χωριό

.

Το σαλιγκάρι τώρα

κουρνιάζει στην αιώρα

Κοιμάται η σουπιά

στην ακροθαλασσιά

το αγριογούρουνο

κοιμάται σε σουίτα

ενώ η νυχτερίδα

λουφάζει στη σοφίτα

.

Κοιμάται η μάνα

κοιμάται ο γιος

κοιμάται το κουνέλι

κοιμάται ο λαγός

Κάτω απ τα καμιόνια

φουσκωμένα γερά

κοιμούνται αγκαλιασμένα

τα ελαστικά

.

Κοιμούνται οι λίμνες

κοιμούνται τα βουνά

κοιμάται κι ο βρωμιάρης

που σε πήρε μακριά

.

χωρίς εσέ μικρή μου

γαμώτο, είμαι εγώ

που ’χω απομείνει μόνος

και μόνος ξαγρυπνώ

images (22)

Σημείωση: Βρήκα αυτούς τους στίχους στα Ιταλικά στο διαδίκτυο, χωρίς άλλες αναφορές  και υποθέτω ότι ανήκουν σε κάποιο ευρύτερο κείμενο του Stefano Benni, μια που εκτός από τον ¨ήρωα¨ που μονολογεί, υπάρχει ¨εκείνη¨ που την λένε Λιού και ο ¨κακός¨ που τον λένε Scandellari. Στην προσαρμογή στα Ελληνικά τους αφαίρεσα προκειμένου να γίνει το πόνημα ¨αυτοτελές¨.  Το αρχικό κείμενο έχει ως εξής:

Dormi, Liù

Dorme la corriera
dorme la farfalla
dormono le mucche
nella stalla

il cane nel canile
il bimbo nel bimbile
il fuco nel fucile
e nella notte nera
dorme la pula
dentro la pantera

dormono i rappresentanti
nei motel dell’Esso
dormono negli Hilton
i cantanti di successo
dorme il barbone
dorme il vagone
dorme il contino
nel baldacchino
dorme a Betlemme
Gesù bambino
un po’ di paglia
come cuscino
dorme Pilato
tutto agitato

dorme il bufalo
nella savana
e dorme il verme
nella banana
dorme il rondone
nel campanile
russa la seppia
sul’arenile
dorme il maiale
all’Hotel Nazionale
e sull’amaca
sta la lumaca
addormentata

dorme la mamma
dorme il figlio
dorme la lepre
dorme il coniglio
e sotto i camion
nelle autostazioni
dormono stretti
i copertoni

dormono i monti
dormono i mari
dorme quel porco
di Scandellari
che m’ha rubato
la mia Liù
per cui io solo
porcamadonna
non dormo più.

images (25)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Περί ψυχής…

Posted by vnottas στο 22 Νοεμβρίου, 2019

Καμιά φορά κολλάς. Λες: θα σταματήσω εδώ για λίγο (ας πούμε στη δουλειά ενός συγγραφέα ή τραγουδοποιού που -καταρχάς- σου αρέσει) θα του αλλάξω λίγο τον κώδικα έκφρασης, όσο χρειάζεται για να τον κάνω πιο προσιτό στους -εξ ορισμού- φίλους του Ιστολογοφόρου και θα αναρτήσω ένα δείγμα, άντε δύο. Αλλά κολλάς. Και επανέρχεσαι. Άλλοτε δριμύτερος κι άλλοτε έτσι κι έτσι.

Κάτι τέτοιο μου συνέβη και παλιότερα με τον Μπρασένς, που μου άρεσε από τότε που ήμουν πιτσιρικάς -αν και τότε δεν καταλάβαινα γρι τι έλεγε- και άρεσε και στο γιό μου όταν ήταν πιτσιρίκος,  αλλά έμενε ως επί το πλείστον αμετάφραστος, άρα δυσπρόσιτος. Είπα να προσαρμόσω καναδυό τραγούδια στα ελληνικά και τελικά κόλλησα κι έφτασα τα σαράντα και. Τώρα η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται με τον Μπένι τον ιταλό συγγραφέα κυρίως διηγημάτων ή και ευρύτερων έργων που μοιάζουν με συναρμολογήσεις μικρών αφηγήσεων. Ποιήματα λίγα. Πάντως ευχαριστώ όσους μου έστειλαν την ευαρέσκειά τους για την επιλογή (λόγια ή like). Κάνει καλό.

Το κείμενο που ακολουθεί σήμερα θα έλεγα πως είναι ¨χύμα σκέψεις¨, δηλαδή εδώ αλλάζει κάπως το είδος και το ύφος της γραφής. Είναι πιο αποφθεγματικό. Ο Στέφανο Μπένι πάνω σε ένα θέμα δύσκολο: Ψυχή

 

209-600x660

 

Σου φαίνονται καιροί αυτοί

να μιλήσεις για ψυχή;

Σήμερα δεν έχει καν διαβόλους

που να τη διεκδικούν

οι Εξαποδώ πλέον

προτιμούν μετοχές και ομόλογα

η ψυχή είναι εντελώς εκτός μόδας

……

Αν η ψυχή σου πονάει

τα αντιβιοτικά δεν φτουράνε

οι γιατροί παραδίνονται

οι μηχανικοί δεν μετράνε

δεν επισκευάζεται η ψυχή.

…..

Και να σκεφτείς ότι υπάρχουν κοινότητες

με λίγες ψυχές

και πόλεις με ψυχές εκατομμύρια

αλλά δε φαίνονται

φαίνεται μόνο η κυκλοφοριακή κίνηση

και οι ουρές στα φανάρια

της ψυχής της αρέσει η μοναξιά 

…..

Εγώ την είδα, μια φορά, την ψυχή μου

μου έβγαινε από το στόμα

σαν τον καπνό ενός πούρου

με ρώτησε αν κουράστηκα να ζω

της είπα: ναι

αλλά δεν επέμεινα αρκετά

και μ’ έναν λυγμό

επέστρεψε στο συνηθισμένο της μέρος

έχει υπομονή η ψυχή

…..

Υπάρχουν ωραίες ψυχές

σε σώματα ασούρμπαλα

και φωτομοντέλα

με ψυχές φρικτές

και λάσπες ψυχής

μέσα σε πολλούς πολιτικούς

είναι κρυμμένη η ψυχή

…..

Ναι υπάρχουν χωριά

με λίγες ψυχές

και υπάρχουνε χώρες

με εκατομμύρια ψυχές

και όταν πεθαίνουν

κι ανεβαίνουν στον ουρανό

είναι σωστό υπερθέαμα

μία συμπαντική συμφόρηση

και οι εφημερίδες σχολιάζουν

εκατό χιλιάδες θύματα

αλλά ήτανε ψυχές μη χρήσιμες

λαών μακρινών

μεσοποταμίων

.

και για λίγο κλαίμε

μετά πλένουμε την ψυχή μας

και ξεχνάμε.

images (20)

 

Anima

ti sembrano tempi per parlar dell’anima?

Non ci sono più diavoli,

che la richiedono

preferiscono i titoli

è fuori moda l’anima.

Anima

se ti duole l’anima

non servono antibiotici

i medici si arrendono

non ci sono meccanici

non si ripara l’anima.

E ci sono paesi

di poche anime

e ci sono città

di milioni di anime

ma non si vedono

si vede solo il traffico

e le file ai semafori

è solitaria l’anima.

Anima

io l’ho vista una volta la mia anima

mi era uscita di bocca

come il fumo di un sigaro

mi ha chiesto se ero

stanco di vivere

ho detto: sì

ma vorrei insistere

e con un gemito

tornò al posto solito

è paziente l’anima.

Anima

ci sono belle anime

in corpi ridicoli

e fotomodelle

con anime orribili

e fanghiglia d’anima

dentro molti politici

è nascosta l’anima.

E ci sono villaggi

di poche anime

e ci sono paesi

di milioni di anime

e quando muoiono

e in cielo salgono

è un grande spettacolo

un ingorgo cosmico

e i giornali commentano

centomila vittime

ma erano anime inutili

di lontani popoli

mesopotamici

e si piange un attimo

poi ci si lava l’anima

e si dimentica.

(Stefano Benni)

αρχείο λήψης (15)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αναδρομικό. Στην αυγουστιάτικη ζέστη: Μια φέτα καρπούζι

Posted by vnottas στο 21 Νοεμβρίου, 2019

40259l

(Στέφανο Μπένι, από τη συλλογή: Αργά ή γρήγορα η Αγάπη καταφτάνει)

[Να μιλάς για τον καιρό

είναι σαν να μη μιλάς καθόλου

όμως πρέπει να πω

ότι κάνει πραγματικά ζέστη!]

.

Καθώς ο Αύγουστος θα σβήνει

πολιτική και πειθαρχία

καθώς ως και με έναν υπουργό

θα πήγαινες στην παραλία…

.

Μια επιθυμία πορφυρή

παρ’ όλα αυτά αντιστέκεται

γερά μες το λιοπύρι

και σε φιλούν οι σύντροφοι

με κόκκινα τα χείλη

και η δροσιά σου η ζουμερή

τώρα τους περιλούζει

κι είναι για εσέ το πάθος

ω φέτα από καρπούζι

κόκκινη πασιονάρια

σημαία προλετάρια.

.

Τι κι αν το κίτρινο πεπόνι

με το προσιούτο ζευγαρώνει

κι ως καιροσκόπος μπουρζουάς

πάει και με εσάς πάει και με μας

εσύ μονάχη αντέχεις

κι ανάγκη δεν το έχεις

Σε εσέ μονάχα φτάνει

η δίψα και τα χέρια μας

και τότε μας χαμογελάς

σελήνη που αυξάνει

χυμός που περιλούζει.

Σε σένα υποκλινόμαστε

ω φέτα από καρπούζι

κόκκινη πασιονάρια

σημαία προλετάρια.

IMG_2263β

Quando l’agosto spegne
politica e disciplina
quando anche con Bisaglia
andresti in piscina
un rosso desiderio
eppur resiste
saldi nel solleone
i compagni ti baciano
con devota passione
tu, rossa passionaria
o anguria
bandiera proletaria

Se il borghese melone
gran qualunquista
sta con i fichi e il prosciutto
fa alleanza con tutto,
tu da sola rimani
e bisogno non hai
che della nostra sete
e delle nostre mani
nel ricurvo sorriso
del tuo quarto di luna
ci chiniam riverenti
sprofondando il viso
dolce come nessuna
o rossa passionaria
o anguria
bandiera proletaria.

images (13)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Γάτα Υψηλοτάτη

Posted by vnottas στο 20 Νοεμβρίου, 2019

(Κι άλλοι γάτοι κι άλλος Μπένι κι άλλη μετάφραση…)

Ωδή στη γάτα

αρχείο λήψης (13)

Ω βασίλισσα του κήπου

ω τίγρις του κιμά

ω αστραπή που ξεκοιλιάζει

και την πιο γοργοπόδαρη

κρεατοκονσέρβα

Υψηλόφρων ακόμα και όταν

μασουλάτε μία ψείρα

Ω γκουρού

που τα γουργουρίσματά σας

συνοδεύουν τριζοβολώντας

τη Νιρβάνα

που με την ουρά σας απομακρύνετε

τις φιλοφρονήσεις των πληβείων

προς τη γούνα σας για την οποία

ουδείς εραστής πλήρωσε

προς την ομορφιά σας για την οποία

δεκάδες γάτοι

με φρικτές σερενάτες

προσγειώνουν τη σελήνη

.

Ω υπναλέα κυρίαρχε

ω γάτα Νεφέλη

που ποτέ δεν γερνάει

images (14)

A una gatta

O regina del giardino
tigre del ragù
lampo che sbrana
la più veloce carne in scatola
altera anche quando
mordicchia una piattola
o guru crepitante
di fusa nel nirvana
con la coda allontani
i complimenti plebei
Nella tua pelliccia, per cui
nessun amante pagò
nella tua bellezza, per cui
gatti a decine
di orrende serenate
atterriscono la luna
o sonnacchiosa sovrana
o Nuvola, gatta
che non invecchia mai

b0c9408689b5e26cd93b5c24d9bc91c4

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η εξομολόγηση ενός ερωτευμένου γάτου ή -ίσως- γιατί τα τηλέφωνα πρέπει να γίνουν πιο φιλικά προς τους γάτους

Posted by vnottas στο 19 Νοεμβρίου, 2019

Ακόμη στίχοι του Stefano Benni, ακόμη μία από τις (σχετικά) άπιστες μεταφράσεις που σας φτιάχνω

82156636-gattino-parlando-su-un-telefono-cellulare-

Για μια γάτα

Τ’ αμάξια

τ’ αυτοκίνητα

τρέχουν πολύ γρήγορα

για τους γάτους

τους γάτους

που θέλουν

να διασχίσουν το δρόμο

για να αναζητήσουν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

που  μένει στου δρόμου την απέναντι μεριά

(ναι, είναι γνωστό ότι ο έρως θέλει ρίσκο)

.

Και οι γάτοι

οι ψιψίνοι

είναι πολύ ανεξάρτητοι

για τις κυρίες

που θέλουν να τους χαϊδέψουν

για να μιμηθούν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

όταν στο γύρο δεν έχει καμιά

(ούτε που να την πληρώσεις)

.

Και εάν τη νύχτα μου ‘ρχεται να τηλεφωνήσω

από τους δημόσιους θαλάμους ή από κανένα φτηνό μπαρ

ακούω τα κέρματα που πέφτουν

σαν τους παλμούς

της καρδιάς μου της μισοαθώας

και εσύ απαντάς βαριεστημένη

ενοχλημένη

κοιμισμένη

στις τρεις τη νύχτα τι άλλο να ήσουν

και σε ρωτάω αν είσαι μόνη και φυσικά τσαντίζεσαι

θέλεις να κοιμηθείς, θέλεις να μου το κλείσεις

και δεν καταλαβαίνεις πως…

Τα τηλέφωνα

τα τηλέφωνα

είναι πολύ άβολα

για τα νυχωμένα δάχτυλα των γάτων

των γάτων

που θέλουν να καλέσουν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

που μένει σ’ άλλη γειτονιά

(και ποιος ξέρει αν θα ‘ρθει ξανά)

.

Και τη νύχτα

τη νύχτα

παραείναι πολλά τ’ αστέρια

πολλά τ’ αυτοκίνητα

και στους γάτους τους έρχεται να ξαπλώσουν

εκεί, ακριβώς τη μέση

του δρόμου

να κοιτάξουν ολόγυρα και να περιμένουν

μπας και κάποιος τους αγγίξει ευγενικά τον ώμο και τους πει

ο κόσμος τελείωσε, κύριε

μπορείτε να πηγαίνετε

.

Και εάν τη νύχτα σου ‘ρθει η επιθυμία

τηλεφώνησέ μου

από το σπίτι σου το ήσυχο

ή από παραλιακό ξενοδοχείο

ακούω τα κουδουνίσματα που με ξυπνάνε

σα να ‘ναι παλμοί

της καρδιάς σου της μισοαθώας

και σου απαντώ ενοχλημένος βαριεστημένος κοιμισμένος

στις τρεις τη νύχτα τι άλλο να κάνω

κι αν με ρωτάς αν είμαι μόνος λέω είμαι μόνος

είμαι μόνος είμαι μόνος πώς να στο εξηγήσω

.

Τα κέρματα τελείωσαν κύριε

είναι ώρα να πηγαίνετε

μα γιατί δεν καταλαβαίνετε πως…

αρχείο λήψης (7)

Stefano Benni, A una gatta

Le macchine
le macchine
sono troppo veloci
per i gatti
i gatti
che vogliono attraversar
per cercare
un amore
un amore
che dall’altra parte della strada sta
(si sa, bisogna rischiar)

E i gatti
i gatti
sono troppo indipendenti
per le donne
le donne
che li voglion carezzar
per mimare
un amore
un amore
quando proprio in giro non ce n’è
(neanche a pagar)

E se di notte mi vien voglia ti telefono
dalle cabine in autostrada da qualche squallido bar
sento i gettoni che cadono come battiti
del mio cuore ingenuo a metà
e tu rispondi annoiata
scocciata
addormentata
alle tre di notte cos’altro potresti far
e io ti chiedo sei sola e tu naturalmente ti incazzi
vorresti dormire vorresti riattaccar
e non capisci che…

I telefoni
i telefoni
sono troppo scomodi
per le zampe dei gatti
dei gatti
che voglion telefonar
per chiamare
un amore
un amore
che abita in un’altra città
(chissà se un giorno tornerà)

E la notte
la notte
ci sono troppe stelle
troppe macchine
e ai gatti
viene voglia di sdraiarsi
proprio in mezzo
alla strada
e guardare
e aspettar
che qualcuno gentile ti tocchi la spalla e dica
il mondo è finito, signore
se ne può andar

E se di notte ti vien voglia mi telefoni
dalla tua casa tranquilla o da un albergo sul mar
sento gli squilli che mi svegliano come battiti
del tuo cuore ingenuo a metà
e ti rispondo scocciato annoiato addormentato
alle tre di notte cos’altro potrei far
e se mi chiedi se sono solo dico son solo
sono solo solo solo come posso spiegar
i gettoni son finiti signore
è ora di andar
ma perché non capite che…

images (12)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Ο ποιητής είναι…

Posted by vnottas στο 18 Νοεμβρίου, 2019

…κι αυτό είναι ένα ποίημα του Stefano Benni ή τουλάχιστον μια προσπάθεια απόδοσής του στα Ελληνικά που σας έφτιαξα

images (3)

Ο Ποιητής

Ο ποιητής είναι πουλί

που τις λέξεις ραμφίζει

κάτω από της καθημερινότητας το χιόνι

…που έρχεται στο πρεβάζι

κι αν πας να το πιάσεις

φτερουγίζει φοβισμένο.

Ο ποιητής είναι θηλυκό

μη χειραφετημένο.

Ο ποιητής είναι γερός και υγιής

μα στη ματιά του έχει κάτι τι

και εσύ θα πεις :

είναι ποιητής!

images (10)

Είναι αναλφάβητος συχνά

έτσι  όμως είναι πιο καλά

όλα τα λέει πιο απλά.

Ο ποιητής είναι ασθενής

πάσχει από άσθμα, έχει συκώτι, κρίσεις χολής

και είναι αντιπαθητικός,

είναι γκρινιάρης ακραιφνής,

και σκοτεινός:

αλίμονό σου αν τον φωνάξεις ¨ποιητή¨

Είμαι κομήτης, θα σου πει,

που αναγγέλλει ένα Σύμπαν Νέο.

Ανώφελος ολοσχερώς

είναι χαμένος διαρκώς,

δεν είναι άλλος

μονάχα ένας ενταγμένος παπαγάλος

κι αισθάνεται οργανικός

ή μάλλον

είναι φτιαγμένος απ’ αέρα

κι η πένα του εκφράζει πέρα ως πέρα

της γης των κολασμένων την οργή.

images (1)

Βρίσκεται πέρα από κάθε επιταγή

πάνω απ’ την πολιτική

πιο πάνω από της γης τη σφαίρα.

Είναι ξανθός, ο ποιητής, και φθισικός

πάντοτε αυτοκτονικός, ο ποιητής,

μα πονηρός

μια πρόκληση στου κόσμου την κοινοτοπία

είναι απολύτως και ολότελα ομαλός.

Ο ποιητής είναι ομοφυλόφιλος

Ο ποιητής είναι ένας άγιος

Ο ποιητής είναι ένας κατάσκοπος

Μετά, στα ξαφνικά, γίνεται άφαντος

και πάει σε νησάκι μακρινό

ή -ίσως- σε μπουρδέλο κοντινό

κι αφήνει πίσω του μεγάλο το κενό

στην ποίηση

τη δική του φυσικά  εννοώ.

.

Ο ποιητής είναι ο τίτλος

του ποιήματος αυτού εδώ

που έγραψα εγώ.

images (5)

Il poeta

Il poeta è un uccello
che becca le parole
sotto la neve del normale
viene sul davanzale
e scappa, impaurito
se lo vuoi catturare
Il poeta è femmina
Il poeta è gagliardo
ha qualcosa, nello sguardo
che tu dici: è un poeta
Spesso è analfabeta
ma è meglio
è piú immediato
il poeta è un ammalato
colitico, fegatoso, asmatico
il poeta è antipatico, scontroso
ombroso: guai
chiamarlo poeta
è una cometa
che annuncia un mondo nuovo
è assolutamente inutile
è un fallito
è un pappagallo di partito
è organico, no,
è fatto d’aria
ha nella penna tutta intera
la rabbia proletaria
è sopra la politica
è sopra il mondo
il poeta è tisico e biondo
il poeta è sempre suicida
il poeta è un furbone
il poeta è una sfida
alle banalità del mondo
il poeta è assolutamente
del tutto normale
il poeta è omosessuale
il poeta è un santo
il poeta è una spia
poi un giorno va via
in un isola lontana
o anche a puttana
e lascia un gran vuoto
nella poesia
la sua
il poeta è il titolo
di questa mia.

Stefano Benni

αρχείο λήψης (5)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Μην περιφρονείς το λίγο

Posted by vnottas στο 17 Νοεμβρίου, 2019

 

Απόδοση στα ελληνικά ενός ποιήματος  του Stefano Benni

images (2)

Μην περιφρονείς το λίγο

Να μην περιφρονείς το λίγο,

Το λιγότερο, το όχι αρκετό

Το ταπεινό, τ’ αόρατο, το αχνό, το σιωπηλό

Γιατί όταν οι έρωτες και οι μεγάλες μάχες

Θα ‘χουνε πια περάσει

Κι όταν μονάχος περπατάς στο έρημο δωμάτιο

Δεν θα σου κάνει συντροφιά

Η φλόγα η υψιπετής, του θρίαμβου η φανφάρα

Αλλά μονάχα στάχτες ή -μπορεί- ένα μικρό ρυάκι

Ή μία νότα

Ή ο ψίθυρος μιας λέξης

Το λίγο, το λιγότερο, το όχι αρκετό

images (4)

 

Non disprezzare il poco

Non disprezzare il poco, il meno, il non abbastanza
L’umile, il non visto, il fioco, il silenzioso
Perché quando saranno passati amori e battaglie
Nell’ultimo camminare, nella spoglia stanza

Non resteranno il fuoco e il sublime, il trionfo e la fanfara
Ma braci, un sorso d’acqua, una parola sussurrata, una nota
Il poco, il meno il non abbastanza.

Stefano Benni

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »