Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for the ‘ΠΟΙΗΜΑΤΑ’ Category

Η Γενιά μου ηττήθηκε

Posted by vnottas στο 3 Δεκεμβρίου, 2019

 

Το παράπονο κάποιου που κάποτε πίστεψε στην επανάσταση

images (35)

  2001. Η Αρκούδα έχει ήδη στραβοπατήσει και έχει πέσει, η Παγκοσμιοποίηση έχει ήδη προταθεί (στην αρχή στη ζούλα, ύστερα πανηγυρικά), ο νεοφιλελευθερισμός μετατρέπεται σε δόγμα και ο Giorgio Gaber τραγουδάει τους παρακάτω στίχους (εδώ σε μια ελεύθερη απόδοση που σας έφτιαξα). 

Η Γενιά μου ηττήθηκε

Δε μου αρέσει η ψεύτικη ευθυμία

και όρεξη δεν έχω πια καμία

για κουβέντες στην ταβέρνα με παρέα.

Με τους νέους δεν έχω υπομονή

ούτε μια στάλα

για κάποιες  μόδες, κάποιες ανυπακοές

κάποια επαναστατικά τραγούδια

δε δίνω πια δεκάρα.

Και είμαι και λιγάκι ενοχλημένος

μ’ όποιον με την ¨ηθική¨ είναι κολλημένος

και τον έγγαμο βίο, ας πούμε, εξάρει ως ιερό.

Και ναι, ας πω κι αυτό:

μπορεί από τη μια μεριά οι γκέι

να έχουν χίλια δίκια

μα δεν τα καταφέρνω ν’ ανεχτώ

τ’ ομολογώ:

τις ¨υπερήφανες¨ παράτες

και τα μασκαραλίκια.

.

Δε μου αρέσει η στημένη αλληλεγγύη

των ¨μη κυβερνητικών¨ οι επαγγελματίες

μα όποιοι εκμεταλλεύονται τον πόνο του κοσμάκη

τους γέρους, τους ανάπηρους, τους τοξικομανείς

για μένα είναι μόνο ιδιοτελείς

εγκληματίες.

Αλλά δεν βλέπω ούτε έναν να θυμώνει

ανάμεσα στης νέας ράτσας

τους κεκορεσμένους

κι αν κάποιος βγει εν τέλει στο μπαλκόνι

-κάποιος καπάτσος-

για να προτείνει ένα κόμμα ακόμη

για τους καινοφανείς απελπισμένους

το πιθανότερο θα ‘ναι να αποδειχθεί

ακόμα ένας παλιάτσος.

.

Μα ίσως φταίω εγώ που ανήκω

σε μια γενιά ηττημένη

σε μία ράτσα -όπου να ‘ναι-

εξαφανισμένη.

.

Ανήκω σε μία γενιά που είδε

τους δρόμους, τις πλατείες πλημμυρισμένες

με κόσμο όλο πάθος

που νόημα να δώσει στη ζωή του προσπαθούσε

κι όμως αυτά μοιάζουνε πλέον

να αφορούν σ’ αξίες λάθος

σ’ αιώνα περασμένο

και το παιχνίδι της γενιάς μου πια

είναι χαμένο.

.

Δεν τη πάω την πολλή ¨πληροφορία¨.

Σιχαίνομαι την τηλεοπτική

ειδωλολατρία

και δε διαβάζω πια εφημερίδες

η μαζική κουλτούρα είναι μια μαλακία

και πρέπει να ομολογήσω πως

οι ουρές με τα σάντουιτς ανά χείρας

μπρος στα μουσεία

μου φέρνουνε πικρή μελαγχολία

Ναι, υπάρχουνε και κάποιοι που πιστεύουν

πως θα μας σώσει η τεχνολογία

αλλά ουδείς μαθαίνει πια

τη στοιχειώδη γλώσσα στα σχολεία.

Ο εκσυγχρονισμός (οφ κορς) δεν σταματάει

κι η ¨νέα γνώση¨,  η κατεψυγμένη

με νέα κουίζ και νέα τηλεπαιχνίδια

ακάθεκτη το δρόμο της τραβάει.

.

Δε μ’ αρέσει καμιά ιδεολογία κι έχω αντιρρήσεις

ως και για την υπαρκτή δημοκρατία

όπου

αυτοί που θέλουνε να πούνε τα δικά τους

είναι πολλοί

μα πλέον η ποιότητα ουδένα απασχολεί

κι εκείνο που μετράει είναι πάντα

μονάχα τα ποσά και οι αριθμοί.

Η χώρα μου μ’ αρέσει όλο και πιο λίγο

δεν ξέρω εν τέλει αν πρέπει

να μείνω ή να φύγω

εδώ το λόγο έχουν όσοι βγαίνουν στην τιβί.

Μα σ’ εκείνους που ασκούν επιρροή

όση σημασία και αν αποδίδεις

άμα τους πάρεις έναν – έναν

καθένας τους δεν είναι παρά μόνο

ο παλιός, γνωστός σπαζαρχίδης.

.

Μα ίσως φταίω εγώ που ανήκω

σε μια γενιά ηττημένη

σε μία ράτσα -όπου να ‘ναι-

εξαφανισμένη.

.

Ανήκω σε μία γενιά που είδε

χιλιάδες νέους έτοιμους για όλα

να προσπαθούν να αλλάξουνε τον κόσμο

ναι, ίσως και με λίγη αλαζονεία.

Μπορούμε όμως όλα αυτά

-χωρίς τύψη καμία-

να τα αφηγηθούμε στα παιδιά μας

δίχως ωστόσο να ξεχνάμε

πως τελικά ηττήθηκε η γενιά μας.

.

Και τι να πω για τη διεθνή αγορά

όπου μόνο οι πολυεθνικές πάνε καλά

μα για το αύριο ας μην ανησυχούμε

όλο κάποιους πιο πλούσιους

και κάποιους άλλους πιο φτωχούς θα βρούμε

αλλά κι αυτοί κι εκείνοι

σίγουρα πιο ηλίθιοι θα ‘χουν γίνει.

.

Φαντάζομαι το μέλλον

με μία μάζα πλαδαρή

και μια ελαφριά διανόηση

χωρίς κανένα αντίδοτο

χωρίς κανένα άτομο.

Και βλέπω και το κράτος

αδύναμο και άτολμο

ξεχαρβαλωμένο

κι όλο και πιο αδιάφορο.

Βλέπω και μια Εκκλησία

όλο να ανακατεύεται

ενώ εγώ θα ήθελα – ίσως και οι πιστοί-

ολάκερη, ολοσούμπητη

με ιωβηλαία και πάπες

να καταβυθιστεί.

.

Αλλά αυτή είναι μια γενίκευση

ίσως μια σκέψη άνιση

μια ιδέα που ανήκει

σε μια γενιά φευγάτη

μια ράτσα σ’ εξαφάνιση.

αρχείο λήψης (20)

Εικόνα και ήχος στο YouTube εδώ

LA MIA GENERAZIONE HA PERSO

 

Non mi piace la finta allegria
non sopporto neanche le cene in compagnia
e coi giovani sono intransigente
di certe mode, canzoni e trasgressioni
non me ne frega niente.
E sono anche un po’ annoiato
da chi ci fa la morale
ed esalta come sacra la vita coniugale
e poi ci sono i gay che han tutte le ragioni
ma io non riesco a tollerare
le loro esibizioni.
.
Non mi piace chi è troppo solidale
e fa il professionista del sociale
ma chi specula su chi è malato
su disabili, tossici e anziani
è un vero criminale.
Ma non vedo più nessuno che s’incazza
fra tutti gli assuefatti della nuova razza
e chi si inventa un bel partito
per il nostro bene
sembra proprio destinato
a diventare un buffone.
.
Ma forse sono io che faccio parte
di una razza
in estinzione.

La mia generazione ha visto
le strade, le piazze gremite
di gente appassionata
sicura di ridare un senso alla propria vita
ma ormai son tutte cose del secolo scorso
la mia generazione ha perso.
.
Non mi piace la troppa informazione
odio anche i giornali e la televisione
la cultura per le masse è un’idiozia
la fila coi panini davanti ai musei
mi fa malinconia.
E la tecnologia ci porterà lontano
ma non c’è più nessuno che sappia l’italiano
c’è di buono che la scuola
si aggiorna con urgenza
e con tutti i nuovi quiz
ci garantisce l’ignoranza.
.
Non mi piace nessuna ideologia
non faccio neanche il tifo per la democrazia
di gente che ha da dire ce n’è tanta
la qualità non è richiesta
è il numero che conta.
E anche il mio paese mi piace sempre meno
non credo più all’ingegno del popolo italiano
dove ogni intellettuale fa opinione
ma se lo guardi bene
è il solito coglione..

Ma forse sono io che faccio parte
di una razza
in estinzione.
.
La mia generazione ha visto
migliaia di ragazzi pronti a tutto
che stavano cercando
magari con un po’ di presunzione
di cambiare il mondo
possiamo raccontarlo ai figli
senza alcun rimorso
ma la mia generazione ha perso.
.
Non mi piace il mercato globale
che è il paradiso di ogni multinazionale
e un domani state pur tranquilli
ci saranno sempre più poveri e più ricchi
ma tutti più imbecilli.
E immagino un futuro
senza alcun rimedio
una specie di massa
senza più un individuo
e vedo il nostro stato
che è pavido e impotente
è sempre più allo sfascio
e non gliene frega niente
e vedo anche una Chiesa
che incalza più che mai
io vorrei che sprofondasse
con tutti i Papi e i Giubilei.
.
Ma questa è un’astrazione
è un’idea di chi appartiene
a una razza
in estinzione.

calabrone

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ, Τζόρτζιο Γκάμπερ στα ελληνικά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ο απεσταλμένος

Posted by vnottas στο 26 Νοεμβρίου, 2019

 

codex-39-960x720

Στέφανο Μπένι. Ψάχνοντας βρήκα κι αυτό…

Ο Απεσταλμένος

Πήγα σε χώρες μακρινές

για να συναντήσω την Οργή

αλλά ήμουν πάντοτε

ένας πλούσιος ανάμεσα σε φτωχούς

και επέστρεφα

για να δημοσιοποιήσω όσα είδα

ελαφρώς ηλιοκαμένος

.

Ήμουν αρκετά ειλικρινής

ποτέ πολύ ψεύτης

αλλά το κουράγιο

το πραγματικό

δεν το βρήκα ποτέ

.

Τώρα διευθύνω

μία σοβαρή και αξιόπιστη εφημερίδα

Οι φίλοι μου λένε

ότι δεν έχω πια φίλους

αλλά εγώ έχω μια μεγάλη συλλογή

από εξωτικά καπέλα

από δυνατά ποτά

από φωτογραφίες πεθαμένων

images

L’INVIATO

Visitai paesi lontani

per trovare la rabbia

ma fui sempre

un ricco tra i poveri

e tornavo a parlarne

un po’ abbronzato

Fui abbastanza sincero

e mai troppo bugiardo

ma il coraggio, quello vero

non lo trovai mai

Ora dirigo

un prestigioso giornale

i miei amici dicono 

che non ho piu’ amici

ma ho una grande collezione

di cappelli esotici

di liquori forti

di foto di morti

Ten-Ten

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Περί ύπνου…

Posted by vnottas στο 23 Νοεμβρίου, 2019

images (24)

Κοιμήσου μικρή μου αγάπη

Κοιμάται το βαγόνι    

κοιμάται η πεταλούδα

στη σκοτεινή φωλιά της

κοιμάται η αρκούδα

.

Στη εύοσμη τη λάσπη

κοιμούνται τα γουρούνια

κοιμούνται τα μωρά

μέσα στην κούνια

κοιμάται o σκύλος

στο μικρό σπιτάκι

και στο χαλί της πόρτας

κοιμάται το γατάκι

.

Κοιμούνται οι αντιπρόσωποι

στο μοτέλ της Μπι Πι

κι εκεί ψηλά στο Χίλτον

οι αστέρες της Ποπ

κοιμούνται κι αυτοί

.

Κοιμούνται στο τσίρκο οι παλιάτσοι

και μεσ’ στη μαύρη νύχτα

στο περιπολικό

κοιμούνται οι μπάτσοι

.

Κοιμούνται οι άστεγοι

με τ’ οδόστρωμα στην πλάτη

κοιμάται και ο κόντες

στο θολωτό κρεβάτι

.

Κοιμάται ο μικρός Χριστός

κι έχει για μαξιλάρι

της φάτνης το χορτάρι

κοιμάται κι ο Πιλάτος

με ενοχές γεμάτος

.

Κοιμάται το βουβάλι

στη σαβάνα

κοιμάται το σκουλήκι

στη μπανάνα

Το πετροχελίδονο κοιμάται

στο καμπαναριό

και κάτω από στις βελέντζες

κοιμάται το χωριό

.

Το σαλιγκάρι τώρα

κουρνιάζει στην αιώρα

Κοιμάται η σουπιά

στην ακροθαλασσιά

το αγριογούρουνο

κοιμάται σε σουίτα

ενώ η νυχτερίδα

λουφάζει στη σοφίτα

.

Κοιμάται η μάνα

κοιμάται ο γιος

κοιμάται το κουνέλι

κοιμάται ο λαγός

Κάτω απ τα καμιόνια

φουσκωμένα γερά

κοιμούνται αγκαλιασμένα

τα ελαστικά

.

Κοιμούνται οι λίμνες

κοιμούνται τα βουνά

κοιμάται κι ο βρωμιάρης

που σε πήρε μακριά

.

χωρίς εσέ μικρή μου

γαμώτο, είμαι εγώ

που ’χω απομείνει μόνος

και μόνος ξαγρυπνώ

images (22)

Σημείωση: Βρήκα αυτούς τους στίχους στα Ιταλικά στο διαδίκτυο, χωρίς άλλες αναφορές  και υποθέτω ότι ανήκουν σε κάποιο ευρύτερο κείμενο του Stefano Benni, μια που εκτός από τον ¨ήρωα¨ που μονολογεί, υπάρχει ¨εκείνη¨ που την λένε Λιού και ο ¨κακός¨ που τον λένε Scandellari. Στην προσαρμογή στα Ελληνικά τους αφαίρεσα προκειμένου να γίνει το πόνημα ¨αυτοτελές¨.  Το αρχικό κείμενο έχει ως εξής:

Dormi, Liù

Dorme la corriera
dorme la farfalla
dormono le mucche
nella stalla

il cane nel canile
il bimbo nel bimbile
il fuco nel fucile
e nella notte nera
dorme la pula
dentro la pantera

dormono i rappresentanti
nei motel dell’Esso
dormono negli Hilton
i cantanti di successo
dorme il barbone
dorme il vagone
dorme il contino
nel baldacchino
dorme a Betlemme
Gesù bambino
un po’ di paglia
come cuscino
dorme Pilato
tutto agitato

dorme il bufalo
nella savana
e dorme il verme
nella banana
dorme il rondone
nel campanile
russa la seppia
sul’arenile
dorme il maiale
all’Hotel Nazionale
e sull’amaca
sta la lumaca
addormentata

dorme la mamma
dorme il figlio
dorme la lepre
dorme il coniglio
e sotto i camion
nelle autostazioni
dormono stretti
i copertoni

dormono i monti
dormono i mari
dorme quel porco
di Scandellari
che m’ha rubato
la mia Liù
per cui io solo
porcamadonna
non dormo più.

images (25)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Περί ψυχής…

Posted by vnottas στο 22 Νοεμβρίου, 2019

Καμιά φορά κολλάς. Λες: θα σταματήσω εδώ για λίγο (ας πούμε στη δουλειά ενός συγγραφέα ή τραγουδοποιού που -καταρχάς- σου αρέσει) θα του αλλάξω λίγο τον κώδικα έκφρασης, όσο χρειάζεται για να τον κάνω πιο προσιτό στους -εξ ορισμού- φίλους του Ιστολογοφόρου και θα αναρτήσω ένα δείγμα, άντε δύο. Αλλά κολλάς. Και επανέρχεσαι. Άλλοτε δριμύτερος κι άλλοτε έτσι κι έτσι.

Κάτι τέτοιο μου συνέβη και παλιότερα με τον Μπρασένς, που μου άρεσε από τότε που ήμουν πιτσιρικάς -αν και τότε δεν καταλάβαινα γρι τι έλεγε- και άρεσε και στο γιό μου όταν ήταν πιτσιρίκος,  αλλά έμενε ως επί το πλείστον αμετάφραστος, άρα δυσπρόσιτος. Είπα να προσαρμόσω καναδυό τραγούδια στα ελληνικά και τελικά κόλλησα κι έφτασα τα σαράντα και. Τώρα η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται με τον Μπένι τον ιταλό συγγραφέα κυρίως διηγημάτων ή και ευρύτερων έργων που μοιάζουν με συναρμολογήσεις μικρών αφηγήσεων. Ποιήματα λίγα. Πάντως ευχαριστώ όσους μου έστειλαν την ευαρέσκειά τους για την επιλογή (λόγια ή like). Κάνει καλό.

Το κείμενο που ακολουθεί σήμερα θα έλεγα πως είναι ¨χύμα σκέψεις¨, δηλαδή εδώ αλλάζει κάπως το είδος και το ύφος της γραφής. Είναι πιο αποφθεγματικό. Ο Στέφανο Μπένι πάνω σε ένα θέμα δύσκολο: Ψυχή

 

209-600x660

 

Σου φαίνονται καιροί αυτοί

να μιλήσεις για ψυχή;

Σήμερα δεν έχει καν διαβόλους

που να τη διεκδικούν

οι Εξαποδώ πλέον

προτιμούν μετοχές και ομόλογα

η ψυχή είναι εντελώς εκτός μόδας

……

Αν η ψυχή σου πονάει

τα αντιβιοτικά δεν φτουράνε

οι γιατροί παραδίνονται

οι μηχανικοί δεν μετράνε

δεν επισκευάζεται η ψυχή.

…..

Και να σκεφτείς ότι υπάρχουν κοινότητες

με λίγες ψυχές

και πόλεις με ψυχές εκατομμύρια

αλλά δε φαίνονται

φαίνεται μόνο η κυκλοφοριακή κίνηση

και οι ουρές στα φανάρια

της ψυχής της αρέσει η μοναξιά 

…..

Εγώ την είδα, μια φορά, την ψυχή μου

μου έβγαινε από το στόμα

σαν τον καπνό ενός πούρου

με ρώτησε αν κουράστηκα να ζω

της είπα: ναι

αλλά δεν επέμεινα αρκετά

και μ’ έναν λυγμό

επέστρεψε στο συνηθισμένο της μέρος

έχει υπομονή η ψυχή

…..

Υπάρχουν ωραίες ψυχές

σε σώματα ασούρμπαλα

και φωτομοντέλα

με ψυχές φρικτές

και λάσπες ψυχής

μέσα σε πολλούς πολιτικούς

είναι κρυμμένη η ψυχή

…..

Ναι υπάρχουν χωριά

με λίγες ψυχές

και υπάρχουνε χώρες

με εκατομμύρια ψυχές

και όταν πεθαίνουν

κι ανεβαίνουν στον ουρανό

είναι σωστό υπερθέαμα

μία συμπαντική συμφόρηση

και οι εφημερίδες σχολιάζουν

εκατό χιλιάδες θύματα

αλλά ήτανε ψυχές μη χρήσιμες

λαών μακρινών

μεσοποταμίων

.

και για λίγο κλαίμε

μετά πλένουμε την ψυχή μας

και ξεχνάμε.

images (20)

 

Anima

ti sembrano tempi per parlar dell’anima?

Non ci sono più diavoli,

che la richiedono

preferiscono i titoli

è fuori moda l’anima.

Anima

se ti duole l’anima

non servono antibiotici

i medici si arrendono

non ci sono meccanici

non si ripara l’anima.

E ci sono paesi

di poche anime

e ci sono città

di milioni di anime

ma non si vedono

si vede solo il traffico

e le file ai semafori

è solitaria l’anima.

Anima

io l’ho vista una volta la mia anima

mi era uscita di bocca

come il fumo di un sigaro

mi ha chiesto se ero

stanco di vivere

ho detto: sì

ma vorrei insistere

e con un gemito

tornò al posto solito

è paziente l’anima.

Anima

ci sono belle anime

in corpi ridicoli

e fotomodelle

con anime orribili

e fanghiglia d’anima

dentro molti politici

è nascosta l’anima.

E ci sono villaggi

di poche anime

e ci sono paesi

di milioni di anime

e quando muoiono

e in cielo salgono

è un grande spettacolo

un ingorgo cosmico

e i giornali commentano

centomila vittime

ma erano anime inutili

di lontani popoli

mesopotamici

e si piange un attimo

poi ci si lava l’anima

e si dimentica.

(Stefano Benni)

αρχείο λήψης (15)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αναδρομικό. Στην αυγουστιάτικη ζέστη: Μια φέτα καρπούζι

Posted by vnottas στο 21 Νοεμβρίου, 2019

40259l

(Στέφανο Μπένι, από τη συλλογή: Αργά ή γρήγορα η Αγάπη καταφτάνει)

[Να μιλάς για τον καιρό

είναι σαν να μη μιλάς καθόλου

όμως πρέπει να πω

ότι κάνει πραγματικά ζέστη!]

.

Καθώς ο Αύγουστος θα σβήνει

πολιτική και πειθαρχία

καθώς ως και με έναν υπουργό

θα πήγαινες στην παραλία…

.

Μια επιθυμία πορφυρή

παρ’ όλα αυτά αντιστέκεται

γερά μες το λιοπύρι

και σε φιλούν οι σύντροφοι

με κόκκινα τα χείλη

και η δροσιά σου η ζουμερή

τώρα τους περιλούζει

κι είναι για εσέ το πάθος

ω φέτα από καρπούζι

κόκκινη πασιονάρια

σημαία προλετάρια.

.

Τι κι αν το κίτρινο πεπόνι

με το προσιούτο ζευγαρώνει

κι ως καιροσκόπος μπουρζουάς

πάει και με εσάς πάει και με μας

εσύ μονάχη αντέχεις

κι ανάγκη δεν το έχεις

Σε εσέ μονάχα φτάνει

η δίψα και τα χέρια μας

και τότε μας χαμογελάς

σελήνη που αυξάνει

χυμός που περιλούζει.

Σε σένα υποκλινόμαστε

ω φέτα από καρπούζι

κόκκινη πασιονάρια

σημαία προλετάρια.

IMG_2263β

Quando l’agosto spegne
politica e disciplina
quando anche con Bisaglia
andresti in piscina
un rosso desiderio
eppur resiste
saldi nel solleone
i compagni ti baciano
con devota passione
tu, rossa passionaria
o anguria
bandiera proletaria

Se il borghese melone
gran qualunquista
sta con i fichi e il prosciutto
fa alleanza con tutto,
tu da sola rimani
e bisogno non hai
che della nostra sete
e delle nostre mani
nel ricurvo sorriso
del tuo quarto di luna
ci chiniam riverenti
sprofondando il viso
dolce come nessuna
o rossa passionaria
o anguria
bandiera proletaria.

images (13)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Γάτα Υψηλοτάτη

Posted by vnottas στο 20 Νοεμβρίου, 2019

(Κι άλλοι γάτοι κι άλλος Μπένι κι άλλη μετάφραση…)

Ωδή στη γάτα

αρχείο λήψης (13)

Ω βασίλισσα του κήπου

ω τίγρις του κιμά

ω αστραπή που ξεκοιλιάζει

και την πιο γοργοπόδαρη

κρεατοκονσέρβα

Υψηλόφρων ακόμα και όταν

μασουλάτε μία ψείρα

Ω γκουρού

που τα γουργουρίσματά σας

συνοδεύουν τριζοβολώντας

τη Νιρβάνα

που με την ουρά σας απομακρύνετε

τις φιλοφρονήσεις των πληβείων

προς τη γούνα σας για την οποία

ουδείς εραστής πλήρωσε

προς την ομορφιά σας για την οποία

δεκάδες γάτοι

με φρικτές σερενάτες

προσγειώνουν τη σελήνη

.

Ω υπναλέα κυρίαρχε

ω γάτα Νεφέλη

που ποτέ δεν γερνάει

images (14)

A una gatta

O regina del giardino
tigre del ragù
lampo che sbrana
la più veloce carne in scatola
altera anche quando
mordicchia una piattola
o guru crepitante
di fusa nel nirvana
con la coda allontani
i complimenti plebei
Nella tua pelliccia, per cui
nessun amante pagò
nella tua bellezza, per cui
gatti a decine
di orrende serenate
atterriscono la luna
o sonnacchiosa sovrana
o Nuvola, gatta
che non invecchia mai

b0c9408689b5e26cd93b5c24d9bc91c4

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η εξομολόγηση ενός ερωτευμένου γάτου ή -ίσως- γιατί τα τηλέφωνα πρέπει να γίνουν πιο φιλικά προς τους γάτους

Posted by vnottas στο 19 Νοεμβρίου, 2019

Ακόμη στίχοι του Stefano Benni, ακόμη μία από τις (σχετικά) άπιστες μεταφράσεις που σας φτιάχνω

82156636-gattino-parlando-su-un-telefono-cellulare-

Για μια γάτα

Τ’ αμάξια

τ’ αυτοκίνητα

τρέχουν πολύ γρήγορα

για τους γάτους

τους γάτους

που θέλουν

να διασχίσουν το δρόμο

για να αναζητήσουν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

που  μένει στου δρόμου την απέναντι μεριά

(ναι, είναι γνωστό ότι ο έρως θέλει ρίσκο)

.

Και οι γάτοι

οι ψιψίνοι

είναι πολύ ανεξάρτητοι

για τις κυρίες

που θέλουν να τους χαϊδέψουν

για να μιμηθούν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

όταν στο γύρο δεν έχει καμιά

(ούτε που να την πληρώσεις)

.

Και εάν τη νύχτα μου ‘ρχεται να τηλεφωνήσω

από τους δημόσιους θαλάμους ή από κανένα φτηνό μπαρ

ακούω τα κέρματα που πέφτουν

σαν τους παλμούς

της καρδιάς μου της μισοαθώας

και εσύ απαντάς βαριεστημένη

ενοχλημένη

κοιμισμένη

στις τρεις τη νύχτα τι άλλο να ήσουν

και σε ρωτάω αν είσαι μόνη και φυσικά τσαντίζεσαι

θέλεις να κοιμηθείς, θέλεις να μου το κλείσεις

και δεν καταλαβαίνεις πως…

Τα τηλέφωνα

τα τηλέφωνα

είναι πολύ άβολα

για τα νυχωμένα δάχτυλα των γάτων

των γάτων

που θέλουν να καλέσουν

μιαν αγάπη

μιαν αγάπη

που μένει σ’ άλλη γειτονιά

(και ποιος ξέρει αν θα ‘ρθει ξανά)

.

Και τη νύχτα

τη νύχτα

παραείναι πολλά τ’ αστέρια

πολλά τ’ αυτοκίνητα

και στους γάτους τους έρχεται να ξαπλώσουν

εκεί, ακριβώς τη μέση

του δρόμου

να κοιτάξουν ολόγυρα και να περιμένουν

μπας και κάποιος τους αγγίξει ευγενικά τον ώμο και τους πει

ο κόσμος τελείωσε, κύριε

μπορείτε να πηγαίνετε

.

Και εάν τη νύχτα σου ‘ρθει η επιθυμία

τηλεφώνησέ μου

από το σπίτι σου το ήσυχο

ή από παραλιακό ξενοδοχείο

ακούω τα κουδουνίσματα που με ξυπνάνε

σα να ‘ναι παλμοί

της καρδιάς σου της μισοαθώας

και σου απαντώ ενοχλημένος βαριεστημένος κοιμισμένος

στις τρεις τη νύχτα τι άλλο να κάνω

κι αν με ρωτάς αν είμαι μόνος λέω είμαι μόνος

είμαι μόνος είμαι μόνος πώς να στο εξηγήσω

.

Τα κέρματα τελείωσαν κύριε

είναι ώρα να πηγαίνετε

μα γιατί δεν καταλαβαίνετε πως…

αρχείο λήψης (7)

Stefano Benni, A una gatta

Le macchine
le macchine
sono troppo veloci
per i gatti
i gatti
che vogliono attraversar
per cercare
un amore
un amore
che dall’altra parte della strada sta
(si sa, bisogna rischiar)

E i gatti
i gatti
sono troppo indipendenti
per le donne
le donne
che li voglion carezzar
per mimare
un amore
un amore
quando proprio in giro non ce n’è
(neanche a pagar)

E se di notte mi vien voglia ti telefono
dalle cabine in autostrada da qualche squallido bar
sento i gettoni che cadono come battiti
del mio cuore ingenuo a metà
e tu rispondi annoiata
scocciata
addormentata
alle tre di notte cos’altro potresti far
e io ti chiedo sei sola e tu naturalmente ti incazzi
vorresti dormire vorresti riattaccar
e non capisci che…

I telefoni
i telefoni
sono troppo scomodi
per le zampe dei gatti
dei gatti
che voglion telefonar
per chiamare
un amore
un amore
che abita in un’altra città
(chissà se un giorno tornerà)

E la notte
la notte
ci sono troppe stelle
troppe macchine
e ai gatti
viene voglia di sdraiarsi
proprio in mezzo
alla strada
e guardare
e aspettar
che qualcuno gentile ti tocchi la spalla e dica
il mondo è finito, signore
se ne può andar

E se di notte ti vien voglia mi telefoni
dalla tua casa tranquilla o da un albergo sul mar
sento gli squilli che mi svegliano come battiti
del tuo cuore ingenuo a metà
e ti rispondo scocciato annoiato addormentato
alle tre di notte cos’altro potrei far
e se mi chiedi se sono solo dico son solo
sono solo solo solo come posso spiegar
i gettoni son finiti signore
è ora di andar
ma perché non capite che…

images (12)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Ο ποιητής είναι…

Posted by vnottas στο 18 Νοεμβρίου, 2019

…κι αυτό είναι ένα ποίημα του Stefano Benni ή τουλάχιστον μια προσπάθεια απόδοσής του στα Ελληνικά που σας έφτιαξα

images (3)

Ο Ποιητής

Ο ποιητής είναι πουλί

που τις λέξεις ραμφίζει

κάτω από της καθημερινότητας το χιόνι

…που έρχεται στο πρεβάζι

κι αν πας να το πιάσεις

φτερουγίζει φοβισμένο.

Ο ποιητής είναι θηλυκό

μη χειραφετημένο.

Ο ποιητής είναι γερός και υγιής

μα στη ματιά του έχει κάτι τι

και εσύ θα πεις :

είναι ποιητής!

images (10)

Είναι αναλφάβητος συχνά

έτσι  όμως είναι πιο καλά

όλα τα λέει πιο απλά.

Ο ποιητής είναι ασθενής

πάσχει από άσθμα, έχει συκώτι, κρίσεις χολής

και είναι αντιπαθητικός,

είναι γκρινιάρης ακραιφνής,

και σκοτεινός:

αλίμονό σου αν τον φωνάξεις ¨ποιητή¨

Είμαι κομήτης, θα σου πει,

που αναγγέλλει ένα Σύμπαν Νέο.

Ανώφελος ολοσχερώς

είναι χαμένος διαρκώς,

δεν είναι άλλος

μονάχα ένας ενταγμένος παπαγάλος

κι αισθάνεται οργανικός

ή μάλλον

είναι φτιαγμένος απ’ αέρα

κι η πένα του εκφράζει πέρα ως πέρα

της γης των κολασμένων την οργή.

images (1)

Βρίσκεται πέρα από κάθε επιταγή

πάνω απ’ την πολιτική

πιο πάνω από της γης τη σφαίρα.

Είναι ξανθός, ο ποιητής, και φθισικός

πάντοτε αυτοκτονικός, ο ποιητής,

μα πονηρός

μια πρόκληση στου κόσμου την κοινοτοπία

είναι απολύτως και ολότελα ομαλός.

Ο ποιητής είναι ομοφυλόφιλος

Ο ποιητής είναι ένας άγιος

Ο ποιητής είναι ένας κατάσκοπος

Μετά, στα ξαφνικά, γίνεται άφαντος

και πάει σε νησάκι μακρινό

ή -ίσως- σε μπουρδέλο κοντινό

κι αφήνει πίσω του μεγάλο το κενό

στην ποίηση

τη δική του φυσικά  εννοώ.

.

Ο ποιητής είναι ο τίτλος

του ποιήματος αυτού εδώ

που έγραψα εγώ.

images (5)

Il poeta

Il poeta è un uccello
che becca le parole
sotto la neve del normale
viene sul davanzale
e scappa, impaurito
se lo vuoi catturare
Il poeta è femmina
Il poeta è gagliardo
ha qualcosa, nello sguardo
che tu dici: è un poeta
Spesso è analfabeta
ma è meglio
è piú immediato
il poeta è un ammalato
colitico, fegatoso, asmatico
il poeta è antipatico, scontroso
ombroso: guai
chiamarlo poeta
è una cometa
che annuncia un mondo nuovo
è assolutamente inutile
è un fallito
è un pappagallo di partito
è organico, no,
è fatto d’aria
ha nella penna tutta intera
la rabbia proletaria
è sopra la politica
è sopra il mondo
il poeta è tisico e biondo
il poeta è sempre suicida
il poeta è un furbone
il poeta è una sfida
alle banalità del mondo
il poeta è assolutamente
del tutto normale
il poeta è omosessuale
il poeta è un santo
il poeta è una spia
poi un giorno va via
in un isola lontana
o anche a puttana
e lascia un gran vuoto
nella poesia
la sua
il poeta è il titolo
di questa mia.

Stefano Benni

αρχείο λήψης (5)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Μην περιφρονείς το λίγο

Posted by vnottas στο 17 Νοεμβρίου, 2019

 

Απόδοση στα ελληνικά ενός ποιήματος  του Stefano Benni

images (2)

Μην περιφρονείς το λίγο

Να μην περιφρονείς το λίγο,

Το λιγότερο, το όχι αρκετό

Το ταπεινό, τ’ αόρατο, το αχνό, το σιωπηλό

Γιατί όταν οι έρωτες και οι μεγάλες μάχες

Θα ‘χουνε πια περάσει

Κι όταν μονάχος περπατάς στο έρημο δωμάτιο

Δεν θα σου κάνει συντροφιά

Η φλόγα η υψιπετής, του θρίαμβου η φανφάρα

Αλλά μονάχα στάχτες ή -μπορεί- ένα μικρό ρυάκι

Ή μία νότα

Ή ο ψίθυρος μιας λέξης

Το λίγο, το λιγότερο, το όχι αρκετό

images (4)

 

Non disprezzare il poco

Non disprezzare il poco, il meno, il non abbastanza
L’umile, il non visto, il fioco, il silenzioso
Perché quando saranno passati amori e battaglie
Nell’ultimo camminare, nella spoglia stanza

Non resteranno il fuoco e il sublime, il trionfo e la fanfara
Ma braci, un sorso d’acqua, una parola sussurrata, una nota
Il poco, il meno il non abbastanza.

Stefano Benni

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Όταν οι αγελάδες κοιμούνται και φιλοσοφούν

Posted by vnottas στο 16 Νοεμβρίου, 2019

 

αρχείο λήψης (3)

Σήμερα σας έχω φτιάξει ακόμη μία μετάφραση στίχων του Stefano Benni. Όπως θα διαπιστώσουν οι ιταλομαθείς αντιπαραθέτοντας με το πρωτογενές κείμενο εδώ παρακάτω, πρόκειται για μια μετάφραση θα έλεγα απροκατάληπτη, για να μη πω κάπως άπιστη. Πάντως νομίζω πως παραμένει κοντά στο (τρυφερά σκωπτικό) πνεύμα του συγγραφέα.

αρχείο λήψης (2)

 

Οι αγελάδες

Κοιμούνται οι αγελάδες

μέσα στο στάβλο

κοιμούνται και η ανάσα τους σκαρώνει συννεφάκια

κοιμούνται και ονειρεύονται

πράσινα χορταράκια

ή μοσχαράκια παχουλά

και έναν ουρανό ψηλά -γαλάζιο

κι όμως ντυμένο στα λευκά

σαν γάλα

κι εκεί απογειώνονται, φτυστές σαν πεταλούδες

κι εκεί πετάνε,

μακριά απ’ όλα τ’ άλλα

ίδιες ελπίδες (φρούδες).  

.

Οι αγελάδες ίπτανται απ’ τα σύννεφα πιο πάνω

η κάθε μια τους στρουμπουλό

 ανεμοπλάνο

κι έπειτα στρέφουν τα όπλα τους

τα βιολογικά

και βομβαρδίζουν σωρηδόν, διαρροϊκά,

σφαγεία και χασάπικα

και άλλα καταστήματα αντιβουκολικά.

.

Μα ύστερα ξυπνάνε, είναι ήδη πρωί,  

η μέρα η επομένη.

Οι μύγες τριγυρνάνε

βουίζουν και τσιμπάνε

κι οι αγελάδες σκέφτονται πόσο η Ειμαρμένη

δεν έχει λογική.

Τι είναι εν τέλει η ζωή;

Σήμερα είμαστε εδώ, ευτυχισμένες όλες

και αύριο μπριζόλες.

αρχείο λήψης

Le mucche

Le mucche dormono
dentro la stalla stanno insieme strette
e con il fiato fan le nuvolette
e sognano
le mucche sognano
un cielo azzurro bianco come il latte in cui decollano come farfallette
e volano
le mucche volano
sopra le nuvole dall’alto puntano le naturali loro artiglierie
e poi bombardano le macellerie
ma poi si svegliano le mosche ronzano
è già mattino
e le mucche pensano
le mucche pensano al loro destino
cos’è la vita infine?
oggi siamo qui, domani scaloppine.

αρχείο λήψης (1)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Κι αν δεν σου φτάνει…

Posted by vnottas στο 14 Νοεμβρίου, 2019

s-l300

Ο Στέφανο Μπένι είναι ένας σύγχρονος ιταλός συγγραφέας γνωστός κυρίως για τα διηγήματα και τις νουβέλες του. Παλιότερα είχα αναρτήσει στο Ιστολογοφόρο την απόδοση στα ελληνικά ενός μικρού θεατρικού κειμένου με τίτλο Σέρλοκ Μπάρμαν καθώς και τη μετάφραση μιας σειράς θεατρικών μονολόγων με τίτλο Μπλουζ σε 16 Η μπαλάντα της πόλης που πονάει. Σήμερα σας έχω την απόδοση κάποιων στίχων που δημοσιεύτηκαν το 1991 (συλλογή: Ballate, εκδόσεις: Feltrinelli).

Stefano Benni

αρχείο λήψης (3)

 

Εγώ σε αγαπώ

Εγώ σε αγαπώ

κι αν δεν σου φτάνει

θα κλέψω απ’ τον ουρανό τ’ αστέρια

για να σου φτιάξω ένα γιορντάνι

κι ο άδειος ουρανός

δε πρόκειται να λυπηθεί γι αυτό που θα ‘χει χάσει

γιατί και μόνο η ομορφιά σου

φτάνει για να γεμίσει όλη την πλάση.

.

Εγώ σε αγαπώ

κι αν δεν σου φτάνει

τη θάλασσα θα αδειάσω

και τα μαργαριτάρια όλα

θα φέρω στην ποδιά σου

κι η θάλασσα δεν πρόκειται να κλάψει

για την αποκοτιά μου αυτή

γιατί

μήτε τα κύματα, οι σειρήνες ή τ’ αρχαία αγγεία

δεν έχουν την μαγεία

που έχει μια ματιά σου.

.

Εγώ σε αγαπώ

κι αν δεν σου φτάνει

τα ηφαίστεια θα κάνω να κοχλάσουν

και τη φωτιά στα χέρια σου θα βάλω

κι εκεί θα γίνει πάγος

του πάθους μου την κάψα να γλυκάνει.

.

Εγώ σε αγαπώ

κι αν δεν σου φτάνει

όταν οι ζέστες του καλοκαιριού σε ενοχλήσουν

έως και σύννεφα θα βρω τιθασευμένα

σταλαγματιές βροχής για να χαρίσουν

μόνο σε εσένα

κι αν ούτε και αυτό σου φτάνει

το χρόνο λέω να σταματήσω

και ύστερα με δέος θα ζωγραφίσω

επάνω στους πλανήτες τη μορφή σου

κι αν δε σου φτάνει

Άντε γαμήσου.

1e2e55b28764198e784e93d9ab29c968

Υστερόγραφο. Κουβεντιάζαμε με τον αδελφό μου για το παραπάνω πόνημα και μου λέει: ¨Το θυμάσαι το ποιηματάκι;¨

¨Ποιο ποιηματάκι;¨

¨Ένα από εκείνα τα κωμικά που πολύ μικροί μαθαίναμε απέξω, μας έβαζαν και τα απαγγέλαμε και εσκάγανε όλοι στα γέλια.¨

¨Ποιο απ’ όλα;¨

¨Το ‘Σ’ αγάπησα τρελά στ’ αλήθεια’¨

Λίγο ο ένας λίγο ο άλλος συναρμολογήσαμε δύο στροφές. Μετά έψαξα στο διαδίκτυο μπας και βρω κι άλλες, αλλά δεν. Εν πάση περιπτώσει ό,τι μαζέψαμε έχει ως εξής:

Σ’ αγάπησα τρελά στ’ αλήθεια

σταλαγματιά καρδιάς δε μου ‘μεινε στα στήθια

Το τι δεν έκανα για σε στοχάσου

Γι αυτή την άπονη σκληρή καρδιά σου

.

Εγώ να ξαναγείρω στο πλευρό σου;

Εγώ να ξαναπάρω πια φιλί δικό σου;

Εγώ να ξανακλάψω να πονέσω;

Να σε χέσω!

images (5)

 

Io ti amo

Io ti amo
e se non ti basta
ruberò le stelle al cielo
per farne ghirlanda
e il cielo vuoto
non si lamenterà di ciò che ha perso
che la tua bellezza sola
riempirà l’universo
.
Io ti amo
e se non ti basta
vuoterò il mare
e tutte le perle verrò a portare
davanti a te
e il mare non piangerà
di questo sgarbo
che onde a mille, e sirene
non hanno l’incanto
di un solo tuo sguardo
.
Io ti amo
e se non ti basta
solleverò i vulcani
e il loro fuoco metterò
nelle tue mani, e sarà ghiaccio
per il bruciare delle mie passioni
.
Io ti amo
e se non ti basta
anche le nuvole catturerò
e te le porterò domate
e su te piover dovranno
quando d’estate
per il caldo non dormi
E se non ti basta
perché il tempo si fermi
fermerò i pianeti in volo
e se non ti basta
vaffanculo.

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ελένη ένα και δύο

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2019

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images

ΕΛΕΝΗ Ι

Της ηδονής που λάτρεψες με πάθος

έρμαιο περιφέρεσαι Ελένη

δεν διακρίνεις αν σωστό είναι ή λάθος

στου Πάρη την πυρρά παραδομένη.

.

Ασίγαστο κορμί που σιγοβράζει

στο αίμα σου λαχτάρα ταξιδεύει

λαχτάρα που το είναι σου πλαντάζει

στου έρωτα το πέλαγο παλεύει.

.

Γαρούφαλλα και ρόδα η Αφροδίτη

εγέμιζε τους δρόμους που περνούσες

γαρδένια μοσχοβόλαγες κι ανθούσες

σαν όνειρο χαράς σ’ ονειροκρίτη.

Στροβίλισμα ο πόθος σου στη δίνη

κι ο μύθος σου παντοτινός θα μείνει.

*

αρχείο λήψης (2)

ΕΛΕΝΗ ΙΙ

 

Ρόδια στολίζουν τις παρειές

βιολέτες στη ματιά της

τα χείλη άλικες γραμμές

ανασαμιά ο μπάτης.

.

Τα βλέφαρα δοξαστικά

λακκάκι στο σαγόνι

φρύδια τόξα μοναδικά

π’ έρωτας τα τεντώνει.

.

Ελένη μ’ άνοιξης κορμί

μπράτσα τριανταφυλλένια

στου έρωτα την έννοια

ξεχύνεται μ’ ορμή.

Όποιος την είδε από κοντά

λιώνει κερί από σεβντά.

*troia073-300x276

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Χρώματα…

Posted by vnottas στο 8 Νοεμβρίου, 2019

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

αρχείο λήψης

Ήταν ένα λευκό πρωί μιας άσπρης Δευτέρας

που έμπαινε ντυμένος στα κατάλευκα ο άγγελος Απρίλης

στολισμένος με κρίνα, γιασεμιά και μαργαρίτες

ενώ απ’ τ’ άσπρο βυζί της μάνας έρρεε γάλα άφθονο

για ν’ αντέξω τους δύσκολους καιρούς.

.

Καταγάλανος ουρανός κι η θάλασσα γαλάζια

αδύνατο να τα χωρίσει κανείς

αφού στο βάθος κάπου άλλαζαν θέση.

Πράσινα χορτάρια και πράσινο σκούρο

οι χαρουπιές, τα κυπαρίσσια

κι ασημοπράσινες οι ελιές έσερναν

τον χορό των χρωμάτων

ο ήλιος κίτρινος κι οι ασπάλαθοι

χάραζαν χρυσές προσδοκίες

στου φωτός την επαρκή διαύγεια.

Παπαρούνες στις παρειές της άνοιξης

και φλεγόμενα ηλιοβασιλέματα

υμνούσαν την αιωνιότητα.

Οι βιολέτες ξυπνούσαν μια θλιμμένη ευφορία

τα γαρούφαλλα καμάρωναν ανύποπτα

κι αγριοφασκομηλιές ανθοφορούσαν με σφοδρότητα.

.

Πότε αργότερα φάνηκαν τα γκρίζα σύννεφα

και στένεψε του ωραίου ο τόπος

με τη θάλασσα να σκουραίνει θλιμμένη

δεν πρόλαβα να εξηγήσω.

Τριαντάφυλλα με χρώμα σκουριάς

και χρυσάνθεμα μωβ ή κίτρινα

έφερναν του φθινόπωρου την μονοτονία

τα σύννεφα που μαύρισαν

προανήγγειλαν γόους και καταιγίδες

κι οι ασέληνες νύχτες

την απελπισία του σύμπαντος.

.

Αναρωτιέμαι για την αλήθεια

με τόσα χρώματα που γνώρισα

μέχρι σήμερα και δεν τη βρίσκω.

Γιατί και τις χιονισμένες μέρες

που η λευκότητα κυριαρχεί και πάλι

όπως τότε στην αρχή

δεν υπάρχει παρηγοριά

αφού το κρύο γαζώνει τις προσδοκίες μου.

Τι απόμεινε λοιπόν απ’ όλην αυτή

την ξενάγηση ζωής;

Το σκότος μαύρο σεντόνι απελπισίας

που κυριαρχεί μετά το ηλιοβασίλεμα.

Μόνη αμυδρή ελπίδα πια ένα ουράνιο τόξο.

alychamps-1888

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τρία ακόμη ποιήματα του Νίκου

Posted by vnottas στο 23 Οκτωβρίου, 2019

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΩΤ

αρχείο λήψης (22)

Όταν έγινε στήλη άλατος

η γυναίκα του Λωτ

αισθάνθηκε αλμυρές αναμνήσεις

να κυριεύουν το είναι της

κι αφέθηκε να λιώσει

από ηδονή, όχι από αγάπη.

*

ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΧΩ

200px-JSC_the_battle_of_Jericho

Θυμάσαι Ρωξάνη τότε στην Ιεριχώ

στην κεντρική πλατεία Γεδεών

όταν γνωριστήκαμε κάποιο απομεσήμερο

πέρασαν χρόνια πολλά βέβαια

αλλά δεν έσβησε ποτέ η ευωδιά

από το αράπικο φούλι και το γιασεμί

που γέμιζαν την ατμόσφαιρα.

Θυμάσαι ήμασταν παιδιά

κι ήταν κλειστά τα σχολεία

γιατί απεργούσαν οι καθηγητές.

Εσύ μιλούσες για τον Ζαρατούστρα και τον Χαφέζ

κι εγώ σου ‘λεγα για τον Όμηρο και τον Στησίχορο

Κανείς μας όμως δεν ήξερε

για τη διάσπαση του ατόμου

και για τη μοναξιά.

Έτσι αφήσαμε τον χρόνο να διαβεί

φλεγόμενοι από περιέργεια για το αύριο.

Κι όπως πέρασε ο καιρός

η περιέργεια κατρακύλησε

κι έγινε αγωνία για την επόμενη στιγμή.

Λιγόστεψε πια η ζωή μας

δεν έχουμε λόγια να πούμε

ούτε μουσική ν’ ακούσουμε.

Μένουμε άλαλοι και σκεπτικοί

με μυρωδιά από φούλι αράπικο και γιασεμί

να κυριαρχεί στη μνήμη μας.

*

ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ

images (3)

Αιωρούνται πάνω από τα πλήκτρα του πιάνου

σαν γιορτινά βεγγαλικά

τα δάκτυλά σου γυμνά αρωματισμένα

χωρίς ν’ ακουμπούν

απειλούν με πόνου μελωδία

το ακατοίκητο σπίτι.

Στις σκοτεινές σκιές πάνω απ’ τα κάδρα

ξεμοναχιασμένες μικρομνήμες

σηκώνουν δειλά το πέπλο της αράχνης

για να δροσιστούν μ’ ήχων παφλασμούς.

Εις μάτην όμως

το ακατοίκητο σπίτι

θα παραμείνει δέσμιο της σιωπής

αφού τα δάκτυλά σου

θα μετεωρίζονται αρωματισμένα

χωρίς ν’ ακουμπούν τα πλήκτρα

του προ πολλού μεταφερθέντος πιάνου.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συμφωνία σε Ζήτα…

Posted by vnottas στο 21 Σεπτεμβρίου, 2019

Ένα πολύ όμορφο ποίημα του Νίκου

αρχείο λήψης (21)

 

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗ ΡΟΖΑΛΙΑ

Καρφίτσωσε στο πέτο του ο ήλιος

το ασημένιο εκείνο απόγευμα στα Εξάρχεια

και το κράτησε εκεί, μέχρι να βασιλέψει

πίσω απ’ τις βουνοκορφές

αφήνοντας κόκκινα ίχνη σύννεφα.

.

Τα πρόσωπα εν ευθυμία, στη Ροζαλία

και τα χαμόγελα έκδηλα σαρκώδη

σε μια ατμόσφαιρα διαυγούς προσδοκίας

με του καρπουζιού το ζωηρό κόκκινο

να χρωματίζει το τραπέζι

ενώ παραδίπλα ο προφανής δημόσιος υπάλληλος

καταβρόχθιζε με τέρψη και ικανοποίηση

στο απομεσημεριανό φως την λεία των επιθυμιών του

χωρίς την αναστολή της δημοσιότητας.

.

Απ’ το μεγάλο παράθυρο της στέγης

οι πολυκατοικίες της πόλης

σαν πολυκαιρισμένες νότες, ξέπνοες

τάραζαν το γαλάζιο τ’ ουρανού

κι έσερναν μελαγχολικά την άμαξα της μέρας

εκεί που το πεπρωμένο διστάζει

να δείξει τ’ αληθινό του πρόσωπο.

Απέναντι ύψωναν τα ποτήρια τους

κι οι ευχές που ανταλλάσσονταν

είχαν τη σιγουριά του ανύποπτου

που κρύβεται πίσω απ’ την κουρτίνα

κουβαλώντας μαζί τα γραμμένα κι άγραφα.

.

Μέσα μου με ξυλογλυπτική ενάργεια

καταγράφονται μια-μια οι στιγμές

και στη μνήμη μου κεντώ

αυτό το φαινομενικά ακίνητο απόγευμα.

Κοντοστέκει για λίγο το βλέμμα μου

κι απ’ το μεγάλο παράθυρο της στέγης

φαίνεται μόνο ο ήλιος που αργοκατηφορίζει

σε μια αόρατη κρυφή λεωφόρο

με τ’ ασημένιο απόγευμα

να λάμπει στο πέτο του ανεπανάληπτο

πριν αποτεφρωθεί αποκλειστικά στο χρόνο.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τα (πολιτικά) άλματα έχουν κι αυτά μια ιστορία…

Posted by vnottas στο 14 Ιουλίου, 2019

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

Η ΕΞΑΡΓΥΡΩΣΗ

Όταν τέλειωσε κι ο λαμιακός πόλεμος

ήξερα πλέον τι ακριβώς θα κάνω.

Θα εξαργύρωνα σε πλειστηριασμό πίστης

του Αλέξανδρου την εμπιστοσύνη

και πρόθυμα θα προσχωρούσα σε όποιον έδινε

τα περισσότερα σε μένα τον αχρείο.

.

Μετά θα ακολουθούσα μέσα από θώκους υψηλούς

το φρόνημα των νικητών Μακεδόνων.

Αν κάποιος υποψιαζόταν τα κίνητρά μου

ήξερα δα με τι ευκολία

μπορούσα να τον ονομάσω συκοφάντη

κι αντιμαχόμενο την καθαρότητα φρονήματος.

.

Όλοι τους θα με πίστευαν

και θ ’ άλλαζαν τον χτύπο της καρδιάς τους

γιατί έχω την ικανότητα να ξεγελώ τις μάζες

και να προσδίδω αίγλη στο μηδέν

.

Όταν τέλειωσε ο λαμιακός πόλεμος

εγώ ο ψευδεπίγραφος αγύρτης

θα ξεκινούσα τη φρενήρη πορεία μου

με την εκπλειστηρίαση κάθε ιερού και όσιου

ώστε τους φανατικούς προσηλωμένους

στην αίγλη της φυλής

να ξεγελάσω μ’ ευκολία ακόμα μια φορά..

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Καθώς η νοσταλγία αναδύεται (χωρίς να ζητήσει την άδεια)

Posted by vnottas στο 3 Ιουλίου, 2019

 

(Δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

images (10)

ΣΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ ΤΗΝ ΑΙΧΜΗ

 

Ρόδος και Μυτιλήνη Σάμος, Αστυπαλιά

βασιλικό και φούλι, μωβ τριανταφυλλιά. 

Το καλοκαίρι μπήκε στου Αιγαίου τα νερά

κίτρινο και γαλάζιο του έρωτα φτερά. 

.

Γεννιέται μια αγάπη, χάνεται μια ζωή

πουλιά που ταξιδεύουν στου χρόνου τη βουή. 

Τη μνήμη ακονίζω στου νόστου την αιχμή

 βρίσκω δικαιολογία πως ήρθε η παρακμή. 

.

Ρόδος και Μυτιλήνη Σάμος, Αστυπαλιά

δεν ψάχνω για λιμάνι, ούτε για ακρογιαλιά.

Γυρεύω μόνο εσένα και ψάχνω να σε βρω

πέτρα να σου χαρίσω κι έναν μικρό σταυρό.

afrodite-deusa-grega-1864x1282

ΑΝΑΔΥΣΗ

Αναδύθηκες από το ποίημα

σαν γοργόνα από θαλασσινή σπηλιά.

Δεν είχα ενδύματα να σε ντύσω

κι άφησα ολόγυμνη να περιφέρεσαι

στων λέξεων τις στράτες.

.
Μερικοί πίστεψαν πως είσαι η Ελένη

άλλοι σε βρήκαν όμοια με τη Φρύνη

και κάποιοι βυζαντινολάτρες

διέδωσαν πως ήσουν η Θεοφανώ.

.
Αναδύθηκες από το ποίημα τόσο όμορφη

με απίστευτης συμμετρίας λαγόνια

που και η Αφροδίτη

εκστασιάστηκε μαζί σου.

99195

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ταξίδι στο απόλυτο σκοτάδι

Posted by vnottas στο 8 Μαΐου, 2019

Τρία πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

images (3)

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ

Ταξίδεψα μες στο απόλυτο σκοτάδι

έτσι δεν έχω τίποτα να περιγράψω.

Ταξίδεψα μόνος κι ολόγυμνος

από μακριά ακούγονταν γαβγίσματα

αργότερα έμαθα πως ήταν ο Κέρβερος

που ασταμάτητα αλυχτούσε.

Κάπου παραδίπλα γόοι και θρήνοι

εξπρεσιονιστών ζωγράφων

και κολασμένων ποιητών

ενώ ο αγέρας μαινόμενος

σήκωνε τα κύματα

και τα ‘σπαζε στους βράχους.

Μόνος κι ολόγυμνος

χωρίς να κρυώνω

δεχόμουνα το ελάχιστο, σχεδόν μηδέν

κι έπαιρνα κουράγιο ν’ αντέξω

το δρόμο της επιστροφής.

΄*

images

ΧΑΡΙΝ ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗΣ

Όταν κάποια στιγμή

οι «νεωτεριστές» μετέτρεψαν

το αυγό

σε αβγό

τρόμαξα στην ιδέα

ότι πιθανόν είναι ν’ αλλάξουν

και την αυγή

σε αβγή

χάριν απλοποίησης.

Δεν αντέχεται τόσο σκοτάδι.

*

Egersis_tou_Lazarou

Ο ΛΑΖΑΡΟΣ

 

Ο Λάζαρος όταν αναστήθηκε

τρομαγμένος αναρωτιόταν

«τώρα τι κάνουμε;

Με σβησμένη μνήμη

είναι αδύνατο να συνεχίσω».

Έπρεπε όμως να ζήσει

και πήρε τη γενναία απόφαση

να ξεκινήσει απ’ την αρχή!

Έτσι κάθιδρος έμαθε

πάλι να συλλαβίζει

τις χαρές και τις λύπες

μ’ έναν τρόπο που του θύμιζε

κάτι από τα παλιά.

Μέχρι που κάποια στιγμή

παντελώς λησμόνησε

την ανάστασή του.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το ταξίδι των ποιητών και μία ξεκούρδιστη βόλτα

Posted by vnottas στο 21 Φεβρουαρίου, 2019

Ένα ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου και ένα μικρό αφήγημα του Ηλία Κουτσούκου

images (2)

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

 

Ποιητές γεμάτο είναι το βαγόνι

του τρένου που περνά στο Λιανοκλάδι

πως γίνεται η μνήμη να παγώνει

πολύκαιρες μορφές χωρίς ψεγάδι.

.

Να η Πολυδούρη, δίπλα της ο Καρυωτάκης

απέναντι ο Βιζυηνός με τον Φιλύρα

πίσω τους σοβαρός ο Αναγνωστάκης

λίγο πιο μπρος ο Ρίτσος κι ο Πορφύρας.

.

Ο Σολωμός συζήτηση έχει πιάσει

με προσοχή ακούει ο Καβάφης

βαρύ φορτίο έλεγε να γράφεις

απορημένος είν’ ο Μαλακάσης.

Ακόμα είδα Αισχύλο κι Ευριπίδη

κι άλλους πολλούς. Αξέχαστο ταξίδι.

xionia-sth-8-thumb-large--2

Ξεκούρδιστη βόλτα

 

Μου είχε σπάσει τα νεύρα το χιόνι γιατί δεν μπορούσα να πάρω τη μηχανή και να πάω μια βόλτα στη θάλασσα, να αράξω και να πιω ένα καφέ στον  ‘κήπο του νερού’ στη παραλία, όπως κάνω συχνά κι έτσι είπα μέσα μου να κάνω τη βόλτα με τα πόδια κι ας χιόνιζε ελαφρά.

Ξεκίνησα προσεχτικά στο γλιστερό πεζοδρόμιο από την Εγνατία και κατέβηκα την Αγία Σοφίας τραβώντας για την Παύλου Μελά κι ευχόμουν μέσα μου μη πέσω σε γνωστούς που αρχίζουν τα ‘πού χάθηκες’ κι όλα αυτά τα τυπικά και γελοία που είναι η πεμπτουσία της μικροαστικής ευγένειας των συνταξιούχων και που σε βγάζουν σ αυτή την παγερή πλατεία της αμηχανίας-τουλάχιστον για μένα-που δεν μπορώ να πω για λόγους ακαθόριστης ευγένειας [ενώ το θέλω πολύ..] ‘βρε άντε σιχτίρ πρωί-πρωί..’

Κατέβαινα αργά την Παύλου Μελά και σκεφτόμουν τι σκατά θα κάνω με τις αρρυθμίες της καρδιάς γιατί με τίποτα δεν ήθελα να μπω για εγχείρηση και γιατί επίσης δεν μπορούσαν να χειρουργήσουν τη κήλη μου αν δεν έφτιαχναν πρώτα τη καρδιά κι επίσης σκεφτόμουν πόσο ξεφτιλισμένος μπορεί να αισθανθεί κάποιος σαν του λόγου μου που σιχαίνεται τη φυσιολογική φθορά του σώματος.

Βάδιζα και σκεφτόμουν επίσης πως έχω χάσει πρόσφατα φίλους  απ τη παλιά δουλειά, τον γιό μου που έχει ένα μήνα να μου τηλεφωνήσει, μια κωλοδόση που έχω να πληρώσω, το δίπλωμα που έχω να ανανεώσω, σκεφτόμουν πως δεν μου σηκώνεται ούτε με βίντσι κι ένα σωρό άλλες μαύρες σκέψεις απ αυτές που κάνουν όσοι έχουν έστω  ένα υπόλοιπο μυαλού να τις κάνουν.

Είπα μέσα μου να στρίψω στη Τσιμισκή και να γυρίσω από Αριστοτέλους και ξαφνικά τον βλέπω μπρος μου φάντι-μπαστούνι. Μου την είχε στημένη με κείνο το παγερό βλέμμα του από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου. Φορούσε μια γελοία χωριάτικη τραγιάσκα σαν κι αυτή που φορούσαν όλοι οι άνδρες μέσης ηλικίας στην επαρχία την άθλια δεκαετία του 50 κι ένα παλτό τσόχινο της παλιάς Βασιλικής Χωροφυλακής στο χρώμα της μούχλας. Τα δόντια του είχαν φύγει από καιρό κι έβγαζε ένα δυνατό  χνώτο που βρωμοκοπούσε φτηνό κρασί και χωματίλα.

Στεκόμουν σαν ηλίθιος και φοβόμουν μήπως και με κοιτάζει περίεργα ο κόσμος που περνούσε στο πεζοδρόμιο της γωνίας, μη τύχει και πέσει πάνω μου κάποιος γνωστός και τότε θα έπρεπε να τον συστήσω και τι να έλεγα δηλαδή..   ‘από δω ο πατέρας μου… που μας άφησε 20 χρόνια τώρα,,’ θα γινόμουν ρεζίλι των σκυλιών και φαίνεται πως το κατάλαβε γιατί με μια συριχτή φωνή άρχισε να μιλάει και να λέει ειρωνικά πως δεν πρέπει να ανησυχώ, ο κόσμος πάει στις δουλειές του και δεν ασχολείται μ’  αυτούς που έχουν εγκαταλείψει τον πατέρα τους κι έχουν να πατήσουν στο χωριό 20 χρόνια και πως μαθαίνει με ποιους κάνω παρέα όλα αυτά χρόνια κι ότι καλά να αδιαφορώ γι αυτόν, αλλά ούτε καν δεν βρίσκομαι με τον εγγονό του, ε αυτό κι αν είναι απ τα άγραφα κι ότι βεβαίως τίποτα δεν έχω να του απαντήσω γιατί πάντα τέτοιος ήμουν…

Έλεγα μέσα μου, δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα όταν απ το απέναντι πεζοδρόμιο είδα τον διαχειριστή της πολυκατοικίας και φώναξα ‘Στέλιο κάτι θέλω να σου πω’ και τον άφησα σύξυλο να μουρμουρίζει περνώντας απέναντι.

Ο διαχειριστής, ένα γελαστός ψηλός μηχανικός σαρανταπεντάρης, μου έδωσε ευγενικά το χέρι του λέγοντας ‘σας είδα που μιλούσατε με έναν κύριο στη γωνία και είπα να μην σας διακόψω .Μέχρι το μεσημέρι να ξέρετε  θα ‘ρθει ο συντηρητής και θ αλλάξει όλα τα καρούλια του ασανσέρ…’

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Γιατί γράφω…

Posted by vnottas στο 3 Φεβρουαρίου, 2019

Διευκρινίσεις από τον Ηλία Κουτσούκο

images

Γράφω γιατί κάτι μου καίει τα σωθικά.
Γράφω γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα την ομορφιά του κόσμου, το ανεκπλήρωτο των επιθυμιών μου, τις κραυγές αυτών που έφυγαν, τα αγκομαχητά αυτών που έμειναν, τη ματαιότητα του χθες, το ατελές του σήμερα, το αναπόφευκτο του μέλλοντος… κι έτσι άρχισα να γράφω.
Γράφω γιατί αυτό μοιάζει με μια μποτίλια ναυαγού, μοιάζει- βεβαίως εγωιστικά- με τη πρωτιά του νικητή, το ρόγχο του αγωνιστή , το μπλά-μπλά του αγνωστικιστή και του δρομέα κυρίου-Τίποτα, γι αυτό… γράφω.
Γράφω για έρωτες που δήθεν υπήρξαν, για ιδεολογίες που δήθεν τελεσφόρησαν, για τις πρακτικές που δήθεν πέτυχαν και τις ελπίδες που δήθεν θα βγουν αληθινές ενώ αντιλαμβάνομαι τις γελοιότητες των πραγμάτων.
Γράφω γιατί κατάλαβα πως το πέρασμα μου από εδώ είναι ένα σχεδόν μηδενικό σημείο στον απέραντο μαυροπίνακα του απόκοσμου χάους.
Γράφω γιατί δεν κληρονόμησα λεφτά, ακίνητα, περιουσίες τοπογραφικού περιεχομένου ή άυλες μετοχές και δεν έλαβα ουδέποτε ακριβό δώρο από τους εξ αίματος συγγενείς μου, οι οποίοι για εντελώς τυχαίους λόγους υπήρξαν δικοί μου.
Γράφω διότι δεν εμπιστεύομαι τους ψυχιάτρους, τους τύπους των αναλυτών προσωπικοτήτων, τους δήθεν ψυχολόγους, τις δήθεν θεραπείες των διαφόρων συνδρόμων κι επίσης όλους όσους είναι τακτικοί συνδρομητές σε έντυπα κλαδικών ενδιαφερόντων.
Γράφω γιατί δεν επιθυμώ να εξηγήσω το γιατί και το διότι, το αλλά και το εντέλει, τα παραθετικά των επιθέτων, τα πάθη των γλωσσών και την απίστευτη εξέλιξη των τεχνολογιών που καταλήγουν σε καλαίσθητες χειροπέδες με σάλτσα γκουρμέ του μυαλού.
Γράφω γιατί δεν πιστεύω σε σημαίες, θρησκείες, πολιτισμούς που αποδέχονται πλέον, 38 πρόσωπα, να έχουν περισσότερο πλούτο από 7 δισεκατομμύρια και διότι αυτή η αριθμητική αναλογία είναι χυδαία και αναξιοπρεπής
Γράφω γιατί το μάταιο αποτελεί μέρος του εαυτού μας και προτροπή για έναν ακόμα αέναο κύκλο πραγματικής ζωής.

Τέλος γράφω γιατί δεν αντέχω το Αουσβιτς μέσα μου και επειδή οι παπαρούνες είναι κόκκινες κι έχουν μαύρη γύρη.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πορεία προς τα πίσω

Posted by vnottas στο 18 Νοεμβρίου, 2018

(Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος) 38af7382d11b1d8be1f61273633db067  

Σκέφτομαι όταν τελειώνει το ποίημα

το κοιτάς και λες πως σε κοιτάζει

και σκέφτεται το μολύβι που το έγραψες

από ποιο δάσος βγήκε το ξύλο

που το έφτιαξε

πως λέγαν αυτόν το Γερμανό

που έβαλε μπρος τη πρέσα

στο εργοστάσιο της Φάμπερ

και σκέφτεται το χαρτί

πως συναντήθηκε με τη ξυμένη μύτη του

την πίεση από τα τρία δάκτυλά σου

επάνω στο κατάλευκο

της άγραφης σελίδας

το χρόνο που χαμογελάει

κουβαλώντας παραμάσχαλα τις λέξεις

που ανάμεσά τους το κενό

με αόρατη αλυσίδα δένει και δένει

απ’  το κουβάρι του μυαλού

της αστραπής την έμπνευση

κι ύστερα το ταξίδι

μέσα απ’  του διαδικτύου τις στοές

μέχρι την άκρη των ματιών

του άλλου που διαβάζει

αυτή τη διαδρομή από το τίποτα

μέχρι το κάτι τρέχει

μία απίστευτη πορεία προς τα πίσω

με στόχο να περάσουμε μπροστά

από το μάταιο στο επί τούτου

.

αχ οι ποιητές με τις μικρές τους διαδρομές

που όλο θέλουν

το πίσω να πηγαίνουνε μπροστά

.

αχ οι ποιητές που ονειρεύονται

στο καταχείμωνο όμορφα καλοκαίρια…

images (22)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εντυπώσεις από την Αμερική (συν μία μαθηματική πράξη)

Posted by vnottas στο 13 Νοεμβρίου, 2018

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (55)

MANHATTAN 2018

Ουρανομήκεις φαλλικοί ουρανοξύστες

με υπεραιμική επιθυμία

δεσπόζουν αλαζονικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού

και ψέγουν του μέτρου την εκδοχή.

Ανάμεσά τους κάπου στην Wall Street

ο αρχαίος Θεός Πάνας

διασπαθίζει την αυτογνωσία

χωρίς τη σύνεση της φύλαξης

αλλά με του ανάγωγου κέρδους την απόγνωση

χορεύοντας ύστερο ροκ

ή εξευμενιστικό χασαποσέρβικο

κάτω από τους ήχους σαξόφωνου και φλογέρας

εξεγερθέντων φαύνων

κατά των αποπροσανατόλιστων

χωρίς ανάστημα ηθοκτόνων.

Παραδίπλα στο νησάκι Ellis

το άγαλμα της Ελευθερίας κατάκοπο

μειδιά αμήχανα στους επισκέπτες.

Όλα αυτά ξεκαθαρίζω

ότι δεν είναι παρά δακτυλικά αποτυπώματα

του καλπάζοντος μέλλοντος

πάνω στην υποψία της απόλυτης υποταγής.

.

αρχείο λήψης (χ)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Κι όπως μες τη νύχτα

η Νέα Υόρκη μένει πίσω

παραδομένη στα φώτα της

φωτιά μνήμης μοιάζει

που όταν θα ‘ρχεται

τίποτα δεν θα αντιστέκεται.

.

images (57)

ΑΦΑΙΡΕΤΕΟΣ

Ο αυστηρός και μνησίκακος γκριζομάλλης μαθηματικός

με το μωβ κολάρο και τη φαιά γραβάτα

με ξανάβαλε σε θέση αφαιρετέου.

Αναρωτιέμαι, πόσα θα μου πάρει πάλι αυτή τη φορά;

Κάποιες αναμνήσεις μου ‘χουν μείνει

και λίγος ελεύθερος χρόνος.

Εκτός κι αν επιθυμία του είναι

αυτή τη φορά το αποτέλεσμα να είναι μηδενικό.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Λίγες μέρες στην Πολωνία…

Posted by vnottas στο 11 Οκτωβρίου, 2018

Αυτές τις τελευταίες μέρες έλειπα. Μαζί με φίλους, σύντομο ταξίδι στην Πολωνία. Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη εκεί και οι εντυπώσεις ολότελα ενστικτώδεις και υποκειμενικές (ένας νότιος σε μια ακόμη χώρα του βορρά). Ο τόπος μου φάνηκε ευρύχωρος, οι άνθρωποι πράοι και ευγενικοί, η πρωτεύουσα Βαρσοβία ηθελημένα και επίμονα αναγεννημένη να προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τα (δυσερμήνευτα) κενά της. Ανακάτεμα ξαναφτιαγμένου παλιού και καινούργιου, που κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ¨μεταμοντέρνο¨. Άφθονο πράσινο και γευστική κουζίνα.

Με το που επέστρεψα, ο Νίκος, που είχε κάνει το ίδιο ταξίδι παλιότερα, μου έστειλε το παρακάτω ποίημα:

IMG_2172α

Νίκος Μοσχοβάκος

 

ΤΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

Στης Βαρσοβίας το παράθυρο

έμπαινε ο ήλιος

κι ανέμιζε η κουρτίνα της μνήμης

ξεδιπλώνοντας ξεθωριασμένες εικόνες.

Ανάμεσα σε απαλή μουσική του Σοπέν

η χήρα πια Μαντάμ Μαρί Κιουρί

χόρευε συνεπαρμένη βαλς

με τον νεαρό εραστή της

παραδομένη στου έρωτα την παλιά εφεύρεση

χωρίς την υποψία θανάτου

μακριά απ’ τις ιδιότητες των μετάλλων.

Στης Βαρσοβίας το παράθυρο

έμπαινε ο ήλιος και φώτιζε

διαλεγμένες στιγμές

που επέστρεφαν από το άλλοτε

με την αυθαίρετη λογοκρισία του μυαλού.

IMG_2197

*

(έπονται μότο-ταξιδιωτικές ιστορίες του Βασίλη Μεταλλινού -που έφτασαν εν τω μεταξύ)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το σώμα γνωρίζει την απόλυτη αλήθεια…

Posted by vnottas στο 29 Σεπτεμβρίου, 2018

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος

 images (13)

Το σώμα

 

Προσέχοντας το σώμα, λες

χρήσιμο είναι

Το κεφάλι κοιτάζει δεξιά-αριστερά

και λίγο πίσω

τα χέρια πιάνουν ό, τι αναγκαίο

ή μετέχουν σε κανονικές διαμάχες

λαγνείας ή εμφύλιες γενικώς

Κάνουν ζημιές στην αρχή

και μετά ακόμα περισσότερο -αχ τα χέρια-

 .

Η μέση στρίβει μ’ ευκολία

-ιδιαίτερα όμορφη στα κοριτσάκια-

Τα πόδια σε πάνε όπου θες

 Όταν κάθεσαι παίζουν μεταξύ τους

ή σταυρώνονται χωρίς θρησκευτική αιτία

γιατί ξέρουν τι κουβαλούν ως υποζύγια

 .

Γενικώς το σώμα  -αφού κατεβήκαμε απ τα δέντρα-

είναι καλό

 .

Το σώμα γυμναστήριο, το σώμα  λαπάς

 αντικείμενο εκμετάλλευσης του εγκέφαλου

κι όταν εκπίπτει, εκπίπτει.

Εκπίπτει το σώμα

το πειράζει ο καιρός, οι θύελλες θλίψης

οι βροχές-στεναγμοί, το εσώτερο ψύχος

τα κοινόχρηστα της καρδιάς

και κυρίως το σώμα γνωρίζει

την απόλυτη αλήθεια

πως θα εισέλθει τελικά εντελώς νεκρό

στην  επουράνια βασιλεία του Τίποτα

 .

Τελικώς προσέχουμε το σώμα

με φάρμακα, με κρέμες, με υγρά

με πρωτεΐνες, με χάπια, με γυμναστικές

γιατί όλη η ουσία φαίνεται πως βρίσκεται

στο τίποτά του…

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μια μπάλα κι ένα ζήτω. Έτσι γενικώς. 

Posted by vnottas στο 24 Σεπτεμβρίου, 2018

Δύο ακόμη ποιήματα από τον Ξενοφώντα Μαυραγάνη

 

ΕΞΕΜΕΤΡΗΣΕ …

Εξεμέτρησε το ζην

ετών πενήντα δύο.

Μόνος άνευ απογόνων  και επιγόνων.

Όλοι οι ιερείς της πόλεώς μας

συμπροσευχήθηκαν

για την εν ουρανοίς ευτυχία του,

που δεν μπόρεσε να  απολαύσει στη γη.

Ήταν που ο θεός τον αγαπούσε

κι έσπευσε γρήγορα

να τον καλέσει κοντά του.

Επιβεβαιώνοντας έτσι

Την μεγαλοσύνη του

Και την άφατη φροντίδα

για τον άνθρωπο.

Έτσι γενικώς. 

images (46)

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ο Άλμπυ, ο Πρέγκα, κι  ο Νουρ

κλωτσάνε μια μπάλα

σε χέρσα χωράφια

στήνοντας το όνειρο.

Να στείλουν φωτογραφία στη μάνα τους,

όπου κι αν βρίσκεται,

παριστάνοντας τον  Μέσσι, τον  Νευμάρ, τον Ρονάλντο.

Θυμούνται, οι εφιάλτες πάντα επιμένουν,

τα χαλάσματα των σπιτιών τους,

τις απανθρακωμένες γιαγιάδες τους,

που δεν πρόλαβαν να τους πούνε παραμύθια,

επιμένοντας να ονειρεύονται

έναν κόσμο που θα χωράει

όλα τα χρώματα.

Ακόμα και τους αράπηδες,

που έξω απ’ το γήπεδο τους φτύνουν,

οι φύλακες του νόμου και της τάξης.

Κλωτσάνε μια μπάλα γεμάτη ελπίδες,

με τον Ξενοφώντα και τον Παντελή,

που δεν τους νοιάζουν

οι μαύρες επιδερμίδες.

Μόνο τα αγκαλιάσματα και τα φιλιά

της νίκης και της αδελφοσύνης  τους συνεπαίρνουν.

Μια μπάλα κι ένα ζήτω

των συμπαικτών τους, μόνα τους εφόδια,

να αναποδογυρίσουν τον κόσμο

που τους γέμισε πληγές πριν ακόμα τον γνωρίσουν.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τρεις τα ξημερώματα θα ήθελα….

Posted by vnottas στο 18 Σεπτεμβρίου, 2018

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος

Θα ήθελα

Il_Machia

Μέσα στου Καραβάτζιο τις σκιές

θα ήθελα να κρυφτώ

να μη με συναντούν τα λαμπερά άλλων ζωγράφων

σε μία νότα να ήμουν σφηνωμένος θα το ήθελα

ανάμεσα σε ένα σολ και ένα ντο

σε παρτιτούρα του Αλμπινόνι

να κάνω ένα πέρασμα φρέημ μισό

στο ‘μακριά απ το αγριεμένο πλήθος’

ξιφομαχώντας με αόρατο εχθρό στα στάχια

ερωτευμένος ως τα μπούνια  με τη Τζούλι Κρίστι

τζούλι-2-230x300

θα ήθελα  σ ένα  ιστιοφόρο να κρυφτώ

που το ζωγράφιζε ο Αιβαζόφσκι

μες σε φουρτουνιασμένες  θάλασσες

κι ακόμα να ήμουν άγραφη σελίδα

προσμένοντας στίχους του Μπόρχες

πάνω μου

όπως επίσης και μια σταγόνα από Σανέλ

 στον  αλαβάστρινο λαιμό της Μέρλυν

το νύχι ενός καλόγερου θα ήθελα να είμαι

που σπρώχνει ένα σκουπιδάκι

στην άκρη των χειλιών μιας Παναγίας

που ζωγράφισε για ενός μοναστηριού το τέμπλο

τέλος θα ήθελα επίσης να είμαι φευγαλέα

η άκρη του δακτύλου ενός πιτσιρικά αναρχικού

που με ακραίο μίσος για δέκα δεύτερα πιέζει

τα όνομα ένα τραπεζίτη στο θυροτηλέφωνο

στη λεωφόρο Αμαλίας

τρεις τα ξημερώματα  θα ήθελα….

αρχείο λήψης (5)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Απολογισμοί…

Posted by vnottas στο 13 Σεπτεμβρίου, 2018

(ένα ποίημα από τον Ξενοφώντα Μαυραγάνη)

skiaxtro (1)

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΦΤΟΥΡΗΣΕ

Τίποτα δε φτούρησε αυτό το καλοκαίρι.

Κι ας έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα

                  ή υποδεικνυόμενα μέτρα.                    

Κι οι ντοματιές του εξεμέτρησαν  το ζην προώρως,

 Κι όλα τα λαχανικά  του, ακόμα κι οι ανυπότακτες

καυτερές πιπεριές, τα τσίλι που λένε οι ξενόγλωσσοι,

παρέμειναν ατροφικές.

Τα απίδια και τα σταφύλια του,

αφέθηκαν στο έλεος των ανέμων

και των πετεινών του ουρανού, ,

που χωρίς να σπέρνουν ή να  θερίζουν,

κατά πως λέει το Ευαγγέλιο

 βρίσκουν να τρώνε από το χέρι του θεού,

που σκορπά απλόχερα το μόχθο των άλλων.

Ακόμα κι οι θεράποντές  του,

συμβουλές του έδιναν. Όχι ελπίδες.

Που άλλωστε δεν μπορεί να διαχειριστεί

Έχοντας σίγουρο

το τέλος της δημιουργίας,

Αυτής που όλοι δοξάζουν και υμνολογούν,

Σιωπώντας αιδημόνως , όταν αδυνατούν  

να εξηγήσουν το τέλος της.

Κι αυτό το καλοκαίρι,

Που φεύγει ρέοντας μεσ’ απ’ τα δάχτυλά του,

σαν ψιλή άμμος           

δεν του έφτασε ούτε για  ένα στίχο.

Ούτε τα υπερώριμα  απίδια του

δεν πρόλαβε να μαζέψει,

Που χάθηκαν κι αυτά μέσα στον

Αμέτρητο, άπειρο, ασύλληπτο

Χρόνο, που δεν του ανήκει πια.  

images (10)  

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καλοκαίρι 2018. Ποιήματα από τον Νίκο και τον Ηλία.

Posted by vnottas στο 10 Σεπτεμβρίου, 2018

Από τον Ηλία Κουτσούκο και τον Νίκο Μοσχοβάκο,  θερινή παραγωγή με ποικίλη έμπνευση.

  1. Ν. Μοσχοβάκος

image

ΗΜΟΥΝ ΙΠΠΕΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

 

Ήμουν κι εγώ ιππέας του Αυτοκράτορα

όταν κατεστάλη η στάση του Νίκα.

Με φρόνημα υψηλό κι αυταπάρνηση

υπερασπίστηκα την αίγλη του.

Σήμερα αιώνες μετά

εξακολουθώ να συντηρώ τ’ άλογό μου

μ’ έξοδα του Μεγαλειότατου.

Τις πρώτες πρωινές ώρες κάθε μέρα

εκγυμνάζω τον ίππο μου

σε καλπασμούς κανονικότητας

κι επελάσεις ηδονής.

Ανεβοκατεβαίνω τη λεωφόρο Αλεξάνδρας

σπανίως ξεστρατίζω στα στενά δρομάκια του Γκύζη

και ξαποσταίνω μετά στο πεδίο του Άρεως.

Διατηρώ έτσι σ’ άριστη κατάσταση τ’ άλογό μου

που με το κεφάλι ψηλά

αψηφά κάθε εμπόδιο κι ειν’ έτοιμο

για επιδόσεις νίκης.

Με φθονούν, το ξέρω

οι οκνοί κι αναποτελεσματικοί

ιππότες της ρουτίνας

που μονίμως σχολιάζουν μ’ αμετροέπεια

την επιμονή μου να υπηρετώ

τον φυσικό μου αφέντη.

Γνωρίζουν πάντως καλά ότι δεν πτοούμαι

ουδέ αιδούς κρατήματα έχω.

Μπολιάζω μ’ αυτοπεποίθηση

τον σπάνιο ίππο μου

κι είμαι ετοιμοπόλεμος κι ανδρείος.

Οι όποιες επιφυλάξεις μου

δεν είναι για τις μάχες όπως ξέρετε

αλλά για τους αντιπάλους

που γίνονται εύκολη λεία στις επιθυμίες μου

όπως τότε που καταστείλαμε μ’ ευθύνη

και φρόνηση περισσή

την ολέθρια στάση του Νίκα

στην απειλούμενη Βασιλεύουσα

κι έλαβα τον έπαινο διάκρισης

από τα κρινοδάχτυλα

της ωραίας Αυτοκράτειρας Θεοδώρας.

Ποτέ μου λοιπόν δεν θα πάψω

να εκγυμνάζω τον ίππο μου

αναζητώντας νέα τρόπαια

και παραστάσεις θριάμβων

έστω κι αν στερούμαι αιώνες τώρα

τον ύπνο και την ανάπαυσή μου.

2. Ν. Μοσχοβάκος

975_n

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Όλοι οι Έλληνες ήσαν εκεί

στην εκστρατεία κατά των Περσών

πλην Λακεδαιμονίων

όπως διεδόθη αστραπιαίως

και ‘μεις Ιμέριοι και Γελάσιοι

της μεγάλης Ελλάδος τέκνα

αναλογιζόμενοι τι είχε συμβεί

πριν από έναν περίπου αιώνα

απορούσαμε χωρίς σκοπιμότητες:

Είπε κανείς ποτέ

ότι στις Θερμοπύλες

έπεσαν μαχόμενοι οι Λακεδαιμόνιοι

πλην λοιπών Ελλήνων;

Όμως εφησυχάσαμε ανακουφισμένοι

όταν πληροφορηθήκαμε

τον μεγάλο αριθμό μισθοφόρων

που ακολούθησαν τους Μακεδόνες.

Κι αποφανθήκαμε στέρεα:

και βέβαια πλην Λακεδαιμονίων.

3. Η. Κουτσούκος

provata2

έξω απ τη στάνη

Ο Κύριος είναι ο ποιμήν μου

μέσα απ τα ζοφερά λιβάδια του σύμπαντος

με οδηγεί

μαζί Του βαδίζω σταθερά

χωρίς να φοβάμαι το σκότος

ο Κύριος είναι ο βοσκός μου

κι εγώ το χαζό προβατάκι Του

που έφυγα απ τη μάντρα

και με βρήκαν τα σκυλιά Του

Ο Κύριος με οδηγεί

πίσω Του κάθομαι

και τρέχει

με τζιπ, με γουρούνα, με μηχανή χιλιάρια

με εξωλέμβιο, με χόβερκραφτ και πύραυλο

μες τις εσχατιές δασών του χάους τρέχει

 

Μα πουθενά δεν το μπορεί να πάει ο Κύριος

γιατί Του έχω κόψει κλίση από τότε που ήμουνα

 μικρό παιδάκι

                                          

και σιχαινόμουν

τους  τσομπάνους

αφού μαντρώνανε τα πρόβατα

τους κλέβανε το γάλα

και κάθε Πάσχα τα λιανίζανε

και επίσης σιχαινόμουν όλους αυτούς

που ήθελαν να είναι προβατάκια

και να λατρεύουν το τσομπάνο τους

ενώ το βασικό στοιχείο του ανθρώπου

είναι να φεύγει μακριά όσο μπορεί από τη στάνη

κι από σερίφηδες τσομπάνους

όσο αντέχουνε τα ποδαράκια του

σε όμορφα λιβάδια να πηγαίνει

4. Ν. Μοσχοβάκος

images (6)

ΣΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ

 

Στο υγρό δάπεδο του βλέμματός σου

βρύα χρωμάτων γεμάτα φως

αντανακλούν άψογα

των αισθημάτων σου τις ανταύγειες.

Με κοιτάζεις μ’ αγάπη            

που ριζωμένη χρόνια τώρα ανθίζει.

Είμαι τυχερός που διαβάζω τα όνειρά σου

και πάντα υπάρχω

μέσα σ’ αυτά.

Σου μιλώ σιγά χωρίς να σκέφτομαι τι λέω

όμως ξέρω καλά αυτά π’ ακούς.

Έτσι συνεννοούμαστε εξάλλου μια ζωή.

Χωρίς περιστροφές.

Πάλι τελειώνει ένα καλοκαίρι.

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τι ωραία να ήμουν συλλέκτης!

Posted by vnottas στο 1 Σεπτεμβρίου, 2018

(γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος)

ς

 

Ο συλλέκτης

 

Τι ωραία να ήμουν συλλέκτης

να μάζευα μια ζωή γραμματόσημα

από εξωτικές χώρες που δεν πήγα

να μάζευα σπιρτόκουτα

από φωτιές που δεν έκαψα

σπάνια λουλούδια σε φυτολόγιο

από κήπους που δεν μπήκα

όμορφες πεταλούδες

από δάση που δεν περπάτησα

να αγόραζα πορτολάνικους χάρτες

με λιμάνια παράξενα

κι οικόσημα σπάνια

να είχα ωραία κρασιά στο κελάρι μου

παλιές μετοχές σιδηροδρόμων

που καταργήθηκαν

νομίσματα που ακυρώθηκαν

δεκαετίες πριν

να συγκέντρωνα απέραντα πριν

για μετά

να έχω  βρε αδερφέ μια ασχολία

ένα χόμπι για τα γεράματα

να βρίσκομαι με άλλους συλλέκτες

που οι απόγονοί τους ύστερα

τους έχουν εντελώς χεσμένους

για όλα αυτά που μάζευαν…

.

αλλά ας όψεται ο παππούς μου

όταν μου είπε κάποτε σοβαρός

‘να παν στο διάολο οι συλλέκτες

εγώ μόνο τις λύπες μου μαζεύω

σε τούτη τη ζωή’….

 ξμ

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οράματα…

Posted by vnottas στο 26 Ιουλίου, 2018

 young_girl_picasso_rnew

(Ηλίας Κουτσούκος)

 

Ποιος είδε

 Είδα τον ήλιο κόκκινο και συννεφάκια μαύρα

μες στο λιβάδι τους λαγούς να παίζουνε κρυφτούλι

κατήφορο σε ανήφορο

σκυλιά να κυνηγούνε

πέρδικες που πετούσανε

σε τέσσερις διαστάσεις

 .

 είδα δυο ήρωες δειλούς

και αριστερούς ναζήδες

στης Ιστορίας τη γιορτή

να σβήνουνε κεράκια

στου  Μπέργκεν-Μπέλσεν το  βυθό

να ψάχνουν για κοράλια

 και είδα πρώτος  το όνειρο

πως ήμουνα παιδάκι

και τύλιγα τα χέρια μου

 σ’ άσπρους λαιμούς αγγέλων

πριν γίνω  σαν μεγάλωσα

μιας Τράπεζας πελάτης

 .

 είδα μια νύχτα κάτασπρη

μέσα μου μαύρη μέρα

φεγγάρι μισοφέγγαρο

να πέφτει σε πηγάδι

και το νερό να χύνεται

στο αδειανό τοπίο

 .

κανείς δεν είδε τίποτα

και φαίνεται σαν ψέμα

όσα μου υποσχέθηκαν

κάποια φευγάτη ώρα

πως δήθεν τάχα  το μυαλό

 ξεφεύγει απ το σώμα

 ψάχνοντας  μες στο έρεβος

να πάει σ άλλα μέρη

1472929

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »