Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for the ‘ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ’ Category

…και, όπου να ‘ναι, ανοίγει το Τριώδιο…

Posted by vnottas στο 25 Ιανουαρίου, 2017

dscf0537%ce%b11

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χιόνια πολλά στη Θεσσαλονίκη…

Posted by vnottas στο 11 Ιανουαρίου, 2017

Φωτογραφίες (ως επί το πλείστον) εκ των ένδον (έξω κάνει κρύο, γλυστράει, αλλά είναι εξωπραγματικά όμορφα), παρμένες από το σύνηθες σημείο στην Πάνω Πόλη.

Πανοραμική προς τον (θολό) θαλασσινό ορίζονταimg_1949

Η επιλεγόμενη και Χουχού βέσπα ποζάρει  στην κορυφή της σκάλας αναμένοντας θερμότερες μέρες…

img_1963

και επιδεικνύοντας τα καπούλια της…

img_1%ce%b1970

Ο επιλεγόμενος και Χοντρόης που τα έβγαλε (αξιοπρεπώς) πέρα με καναδυό μπλοκαρίσματα και κάμποσα γλιστρήματα στην ξασπρισμένη ανηφόρα της Δημητρίου (πολιορκητού). Τελικά άραξε (ανακουφισμένος) κι αυτός…

img_1968

 

Κατά τα άλλα, φυτά και κάστρα επικαλυμμένα…

img_1956

img_1974

Από την κάτω μεριά η μεν Πάπια αδιαφορεί και δεν το κουνάει, ενώ η νερατζιά επιζεί αναπολώντας την Άνοιξη.

dscn2138

dscn2145-2

dscn2147-2

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

1968 Φλωρεντία, το ψήφισμα του Ουμπέρτο Έκο (συμπλήρωμα)

Posted by vnottas στο 26 Φεβρουαρίου, 2016

unifi

 

Στα ντοκουμέντα  της προηγούμενης ανάρτησης, θα ήθελα να προσθέσω και το παρακάτω ψήφισμα, που υποβλήθηκε στη Γενική Συνέλευση φοιτητών και διδασκόντων της Αρχιτεκτονικής από τον Λεονάρντο Ρίτσι (κοσμήτορα) και τον Ουμπέρτο Έκο (διδάσκοντα), το 1968.  

Να συμπληρώσω επίσης ότι η Γενική Συνέλευση στην φωτογραφία της προηγούμενης ανάρτησης γίνεται στην Αυλή του κτιρίου San Clemente, όπου στεγαζόταν τότε το 3ο, 4ο, και 5ο έτος της Σχολής (τριένιο).

212917279-41755cf4-f34d-49f0-bd8f-7e4e72d781ba

Από το αρχείο του συμφοιτητή Gabriele Corsani. Η μετάφραση και οι υπογραμμίσεις  είναι δικές μου.

ΨΗΦΙΣΜΑ Ρίτσι – Έκο

Η Γενική συνέλευση των τακτικών, έκτακτων και επιφορτισμένων με διδασκαλία καθηγητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής, η οποία συνήλθε στις 20 Μαρτίου 1968, στην Μεγάλη Αίθουσα της Πρυτανείας, αφού έλαβε υπ’ όψιν τα ψηφίσματα Α και Β που παρουσίασαν οι φοιτητές, αλλά και τα πρόσφατα γεγονότα κατά τα οποία το φοιτητικό κίνημα διατύπωσε αναγκαιότητες και προτάσεις  σχετικά με  τη μελλοντική δομή των ιταλικών πανεπιστημίων∙

-δηλώνει ευθύς εξ αρχής ότι αναγνωρίζει πως το κίνημα της νεανικής διαμαρτυρίας διέπεται από αξίες που είναι απαραίτητο να ληφθούν υπ’ όψιν, καθορίζοντας έναν ¨ανοιχτό χώρο¨ όπου μπορεί να διεξαχθεί ένας έντιμος και ισότιμος διάλογος ανάμεσα στις διάφορες ομάδες που ασχολούνται με το διδακτικό και ερευνητικό έργο, καθηγητές, συνεργάτες και φοιτητές.

αναγνωρίζει την Γενική Συνέλευση ως τον τόπο όπου πρέπει να διεξαχθεί αυτός ο διάλογος και όπου πρέπει να συζητηθούν και να ψηφιστούν οι διάφορες προτάσεις για το μέλλον της Σχολής. Σε αυτόν τον τόπο και με στόχο την  έντιμη και σαφή συζήτηση πάνω στα διάφορα ενδεχόμενα, κάθε καθηγητής θα δηλώσει τους λόγους της συμφωνίας ή της διαφωνίας του με τους γενικούς στόχους του κινήματος ή με τις μεμονωμένες ιδιαίτερες όψεις των φοιτητικών προτάσεων.

Στην ίδια αυτή Συνέλευση, το Συμβούλιο της Σχολής θα προτείνει εν τω μεταξύ συγκεκριμένες δυνατότητες για την τροποποίηση των δομών της Σχολής, που να μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσα στα όρια της σημερινής δικαιοδοσίας του Συμβουλίου.

Σε κάθε περίπτωση, αφού αναγνωρίζεται η Γενική Συνέλευση ως τόπος δημοκρατικών και ισοδύναμων αποφάσεων, καθώς και η πειραματική της λειτουργία ως ¨καταστατική¨, η Συνέλευση των Καθηγητών δηλώνει ότι:

-Στην περίπτωση που η Γενική Συνέλευση ψηφίσει ένα σχέδιο διοίκησης της Σχολής που να μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο τυπικό πλαίσιο των ισχυόντων νόμων, το Συμβούλιο της Σχολής δεσμεύεται να εγγυηθεί την εφαρμογή και την νομική ισχύ των μεθόδων που θα κριθούν πιο κατάλληλες.

Σε περίπτωση, αντίθετα, που η Γενική Συνέλευση ψηφίσει ένα σχέδιο διοίκησης της Σχολής που να μην προκύπτει εφαρμόσιμο χωρίς φανερή παραβίαση της τρέχουσας νομοθεσίας, αλλά που να εγγυάται την επιστημονική σοβαρότητα, οι καθηγητές δεσμεύονται να αναλάβουν την συνυπευθυνότητα των αποφάσεων της Συνέλευσης και να τις παρουσιάσουν στις αρμόδιες αρχές ως επίσημη απόφαση της Σχολής και ως ¨χάρτη¨ των αιτημάτων που χαρακτηρίστηκαν απαραίτητα για την επανεκκίνηση της πανεπιστημιακής ζωής.

Γι αυτό οι καθηγητές καλούν την Συνέλευση να ορίσει μια τεχνική επιτροπή που θα επιφορτιστεί, μαζί με το Συμβούλιο της Σχολής, να μελετήσει τις  διαδικασίες σύγκλησης και λειτουργίας της Γενικής Συνέλευσης

Φλωρεντία 20 Μαρτίου 1968

Ponte

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο Ουμπέρτο Έκο σε παλιές (και ωραίες) αναμνήσεις

Posted by vnottas στο 25 Φεβρουαρίου, 2016

muro_1968

Τις παρακάτω φωτογραφίες μου τις έστειλε η φίλη Σοφία Τσιτιρίδου, συμφοιτήτρια τότε στην αρχιτεκτονική σχολή της Φλωρεντίας και συνάδελφος αργότερα στο Αριστοτέλειο. Δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Φλωρεντινή έκδοση της εφημερίδας ¨Ρεπούμπλικα¨.

Ο Έκο που απεικονίζεται εδώ, είναι ακόμη νέος (εμείς, εννοείται,  ήμασταν τον καιρό εκείνο ακόμη νεότεροι!) και συμμετέχει μαζί με τον τότε κοσμήτορα της σχολής Λεονάρντο Ρίτσι (μεγάλο αρχιτέκτονα και μια από τις συμπαθέστερες φυσιογνωμίες της φοιτητικής μου ζωής) σε μία από τις πολλές απανωτές γενικές συνελεύσεις της υπό κατάληψη (σχεδόν όλη την περίοδο 1968-69) σχολής μας.

Ο Έκο μας δίδασκε τότε (τις πολύ ενδιαφέρουσες και δημοφιλείς δικές του απόψεις) στο μάθημα της Decorazione (Διακόσμηση). [Αργότερα ως πανεπιστημιακός ανακάλυψα ότι το να διδάσκεις τις δικές σου απόψεις σε ένα μάθημα που, ενώ έχει εξελιχθεί, εξακολουθεί να φέρει  την παρωχημένη του ονομασία είναι κάτι που συνηθίζεται].

Στην πρώτη φωτογραφία, στα δεξιά του Έκο κάθεται ο Μιχαήλ Άγγελος Καπονέτο, ηγετική τότε φυσιογνωμία του φοιτητικού κινήματος της Φλωρεντίας με εκπληκτικές ρητορικές ικανότητες, που ίσως μια άλλη φορά σας μιλήσω διεξοδικότερα γι αυτόν.

Η δεύτερη πανοραμική φωτογραφία είναι από συνέλευση στο προαύλιο της Αρχιτεκτονικής. Αγορεύει ο Καπονέτο. Ίσως, ψάχνοντας με τον κατάλληλο φακό, οι παλιοί μου συμφοιτητές μπορέσουν να βρουν κι άλλους παλιούς φίλους (ή την ίδια τη νεανική τους απεικόνιση).

Στη τρίτη φωτογραφία, σε μια από τις συνεχείς άτυπες συσκέψεις, της περιόδου εκείνης, στο κέντρο ο Ρίτσι (κρατάει το κεφάλι του), δίπλα του πάντα ο Καπονέτο (με τα γυαλιά) και όρθιος δεξιά με το γένι, ο Τζοβάνι Μπατσιάρντι, αργότερα βουλευτής της αριστεράς. Mαζί με τον καθηγητή Βιτσέντσο Μπεντιβένια, o Μπατσάρντι ήταν ένας από τους φίλους των ελλήνων αντιχουντικών της εποχής. Αργότερα είχαν και οι δύο λάβει μέρος σε ένα πολεοδομικό συνέδριο που είχα διοργανώσει (υπό την εποπτεία του αείμνηστου Θαλή Αργυρόπουλου) όταν ήμουν ακόμη στην εδώ Αρχιτεκτονική.

ΥΓ. Προσωπικά είχα κι άλλο υλικό από την εποχή αυτή, αλλά επιστρέφοντας στην Ελλάδα άρον άρον το καλοκαίρι του 74 και μη ξέροντας τι θα αντιμετωπίσω, άφησα εφημερίδες, φωτογραφίες, κλπ, μέσα σε μια βαλίτσα στην αποθήκη του τελευταίου σπιτιού που νοίκιαζα. Όταν χρόνια μετά το επισκέφτηκα γεμάτος νοσταλγία, βρήκα μονάχα έναν δυσαρεστημένο (για τη σαβούρα) νέο ιδιοκτήτη.  Αλλά κι αυτή είναι μια ιστορία για μια άλλη φορά.

212917217-db46d79e-578d-4323-93fd-091ecd7e536f

212917341-a4942fbf-2e61-4d7b-a731-f19e5cb49f94

161426313-a8e0dac6-ecdc-44ac-892c-a0c05333f7da

images (2)

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ουρανός της Θεσσαλονίκης (πρωινός)

Posted by vnottas στο 4 Μαΐου, 2015

αDSCN1774

σDSCN1789

αDSCN1787

(Σήμερα το πρωί πρόλαβα το φεγγαράκι πριν βουτήξει στον Θερμαϊκό)

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ουρανός της Θεσσαλονίκης (αδιερευνήτων προθέσεων)

Posted by vnottas στο 7 Φεβρουαρίου, 2015

Δεν ξέρω αν αυτές τις μέρες ο ουρανός της Θεσσαλονίκης έχει κέφια ή το παίζει, κι εκεί που πάει να κατεβάσει κανα καρεκλοπόδαρο, αλλάζει διάθεση και αρχίζει να διασκεδάζει με τις μπογιές του, κι εγώ να τον κυνηγάω με την μικρή μηχανή, να μη χάσω καμιά πόζα αξιομνημόνευτη, τελεία.

DχSCN1712

DSCχ1666

DSCχN1693

DSχCN1695

DSχCN1701

DχSCN1711

(Μεγέθυνση με κλικ πάνω στην εικόνα)

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θέατρο στην Πυλαία: Φωτογραφίες

Posted by vnottas στο 25 Μαρτίου, 2014

Φωτογραφίες (Θάνος) από την τελευταία παράσταση (μονόλογοι γυναικών) της Θεατρικής Ομάδας Πυλαίας (μικρή μεγέθυνση με κλικ πάνω στις εικόνες).

IMG_9324

IMG_9323

IMG_9325

IMG_9327

IMG_9336

IMG_9339

IMG_9344

IMG_9347

IMG_9348

IMG_9350

IMG_9359

IMG_9354

IMG_9362

IMG_9377

Posted in ΘΕΑΤΡΙΚΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Μάνα και κόρη

Posted by vnottas στο 17 Φεβρουαρίου, 2014

Την αγάπη μου στις δύο κυρίες που απεικονίζονται εδώ παρακάτω:

α2014-02-07

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | 1 Comment »

Θεσσαλονίκη ’14. Το πρώτο χιόνι

Posted by vnottas στο 26 Ιανουαρίου, 2014

Κυριακή 26 του Γενάρη.  10:30 το πρωί. Το ’χει στρώσει. Όχι οριστικά, το σκέπτεται. Ρίχνει ακόμη. Είναι δυο τρεις ώρες που χιονίζει στην Πάνω Πόλη. Φωτογραφίζω τριγύρω απ’ το σπίτι. Πάω να δω τι κάνει η Νερατζιά που έχω σ’ ένα βαρέλι στην αυλή εδώ και μερικά χρόνια. Άλλοτε φουντώνει, άλλοτε μαραζώνει. Αντέχει. Η λεμονιά έχει τρία λεμονάκια…

αDSCN1336

αDSCN1335

αDSCN1354

αDSCN1334

αDSCN1370

αDSCN1366

αDSCN1374

αDSCN1364

αDSCN1343

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Θεσσαλονίκη: φθινοπωρινοί ουρανοι, καραβάκια, κεραίες

Posted by vnottas στο 9 Νοέμβριος, 2013


DSCN1259Α

DSCN1236Α

DSCN1237Α

DSCN1239Α

DSCN1238Α

DSCN1205Α

DSCN1206Α

DSCN1208Α

DSCΗΓΓN1207α

DΑSCN1208

DSCN1267Α

DSCN1266Α

DSCN1250Α

(*) Μικρή μεγέθυνση με κλικ πάνω στην εικόνα

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ουρανοί της Θεσσαλονίκης: Μετά τη βροχή

Posted by vnottas στο 18 Σεπτεμβρίου, 2013

Προχτές Δευτέρα 16 του Σεπτέμβρη του 13, μετά τη μεσημεριανή βροχή. Ηλιοβασίλεμα στην παλιά παραλία. (Μικρή μεγέθυνση με κλικ πάνω στην εικόνα)

2 Μετά τη βροχή 16 09 13

3 Μετά τη βροχή 16 09 13

4 Μετά τη βροχή 16 09 13

Μετά τη βροχή 16 09 13

5Μετά τη βροχή 16 09 13

6 Μετά τη βροχή 16 09 13

7 Μετά τη βροχή 16 09 13

8 Μετά τη βροχή 16 09 13

9 Μετά τη βροχή 16 09 13

10 Μετά τη βροχή 16 09 13

11 Μετά τη βροχή 16 09 13

12 Μετά τη βροχή 16 09 13

13 Μετά τη βροχή 16 09 13

14 Μετά τη βροχή 16 09 13

15 Μετά τη βροχή 16 09 13

16 Μετά τη βροχή 16 09 13

 

 

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θέατρο στην Πυλαία – φωτογραφίες – βίντεο

Posted by vnottas στο 2 Ιουλίου, 2013

7870_10201315424716846_2117211174_n

Έχω ξαναπεί ότι ανάμεσα σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες προτιμώ τους ερασιτέχνες για τον προφανή λόγο ότι αγαπούν αυτό που κάνουν και, ιδιαίτερα εάν μιλάμε για τέχνη, η έκφραση ¨επαγγελματίας καλλιτέχνης¨ μου φαίνεται οξύμωρη. Εκτός κι αν κάποιος είναι τόσο τυχερός που η αγάπη του για τη τέχνη να μπορεί να του εξασφαλίσει και τα προς το ζην (δεν συμβαίνει συχνά, αλλά που και που συμβαίνει), οπότε, αν επιμένει, ας τον αποκαλέσουμε και επαγγελματία. Κι έπειτα υπάρχουν οι αφοσιωμένοι.  Αγαπούν την Τέχνη  τόσο που, ακόμη κι αν θα ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να κάνουν πράγματα πέρα απ’ αυτήν.

Γράφω τα παραπάνω για να ξανα-αναφερθώ σε μια από τις ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές προσπάθειες της ευρύτερης πόλης της Θεσσαλονίκης: μιλάω για την Πυλαία και την Θεατρική της Ομάδα, όπου απλοί πολίτες που αγαπούν το θέατρο, κάτω από την καθοδήγηση δύο αφοσιωμένων στη θεατρική τέχνη ανθρώπων, του Κώστα Χαλκιά και της Όλγας Αλεξανδροπούλου και με τη συμπαράσταση ενός Δήμου που ευνοεί την τοπική δημιουργία πολιτισμού, φτιάχνουν, κάθε τόσο όμορφα πράγματα.

970718_10201468124731361_2044400555_n

Εδώ παρακάτω σας έχω (ερασιτεχνικές) φωτογραφίες (Θάνος) από την παράσταση ¨Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται¨ του  Robert Thomas που ανέβηκε στο ¨Πέτρινο¨ στις 21 και 22 Ιουνίου. Το έργο δίδαξε η Όλγα και συμμετείχαν οι εθελοντές και, βεβαίως, ερασιτέχνες Σοφία Κασούρη, Μαρία Καρπούζη, Μάχη Χατζινά, Κέλλυ Κιρμπάση, Κλεοπάτρα Μπαρμπαράτσα, Βάσω Βαφειάδου, Θεοδώρα Καμπόσου και Εύη Αρβανιτίδου

IMG_α6140_1

IMG_α6119_1

IMG_α6177

IMG_α6160

IMG_α6037_1

IMG_α6029_1

α

και το βίντεο (από τον Αντώνιο Τζέλλο)

Posted in ΘΕΑΤΡΙΚΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, VIDEO | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Καλή Ανάσταση

Posted by vnottas στο 2 Μαΐου, 2013

Εύχομαι από καρδιάς σε όλους τους φίλους και τους επισκέπτες του Ιστολογοφόρου

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Νόττας ζωγραφιά

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Leave a Comment »

…εκεί που έψαχνα

Posted by vnottas στο 26 Απρίλιος, 2013

…κι εκεί, που λέτε, που έψαχνα αφηγηματική μουσική για να πλαισιώσω κάποιες αναρτήσεις μου, πέφτω πάνω στον (συμπαθή) παρακάτω τύπο. Να ένας,  λέω, που τη μουσική, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, τη νιώθει!!!

Απολαύστε τον, βυσματωμένο σε Παγκανίνι (για βιολί και φάτσα)

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , | 3 Σχόλια »

Θάλασσα & Θεσσαλονίκη

Posted by vnottas στο 18 Φεβρουαρίου, 2013

DSCN0454

Δεν έχει πλοία στην παραλία, μήτε κατάρτια μήτε φουγάρα, μόνο στ’ αλάργα, χοντρά καράβια είναι αραγμένα, δω – κει σπαρμένα, που αδιαφορούνε, πέρα κοιτούνε, ώσπου να αδειάσουν, να ξαλαφρώσουν, να ξαναφορτώσουν κι απέ να στρίψουν, να ξαναφύγουν.

DσSCN0832

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Γιατί φωτογραφίζω ουρανούς

Posted by vnottas στο 19 Ιανουαρίου, 2013

DSCN0693
Ως αρχιτέκτονας (που υπήρξα) μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι για να αναδείξεις ένα κατασκεύασμα, που κρίνεις ότι αξίζει τον κόπο, καλό είναι να αφήσεις τριγύρω του χώρο ακατασκεύαστο, άδειο, κενό. Ο κενός χώρος δημιουργεί την αίσθηση της αναμονής, αν όχι της έλλειψης, κι έτσι η κατασκευή θα γίνει εκ προοιμίου επιθυμητή και (ενδεχομένως) καλοδεχούμενη. Πρόκειται κατά βάση για μια στοιχειώδη εφαρμογή της Αρχής των Αντιθέτων που έλκονται, αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοϋποστηρίζονται.

DSCN0700
Ζώντας για μεγάλο κομμάτι τις ζωής μου σε μια όμορφη χώρα με κακάσχημο αστικό τοπίο, φτιαγμένο από αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς στην υπηρεσία κακόγουστων, χωροφάγων εργολάβων και εσκεμμένα αλλήθωρων πολεοδομικών ελεγκτικών μηχανισμών (τοπίο που δύσκολα θα γινόταν αντιληπτό ως αισθητικά υποφερτό, ακόμη και εάν δημιουργούσε κανείς γύρω του σαχαροειδείς ερήμους), άρχισα να αναζητώ αντίδοτα. Αντιόξινα κατά του αισθητικού έλκους των αστικών διαδρομών.

IMG_1372
Σημειώστε ότι δεν ανήκω στους βαρεμένους με την Αισθητική, ούτε σε εκείνους που υποστηρίζουν (έμπλεοι κρυφών ενοχών) ότι οι επικλήσεις σε κάποια ανώτερη και δυσπροσδιόριστη Αισθητική μπορεί να υποκαταστήσει τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης που αποκαλούνται κοινώς Ηθική. Αντίθετα πιστεύω ότι η όποια Αισθητική είναι γεμάτη σαφείς ή υποδηλούμενες πληροφορίες και μηνύματα σχετικά με την ακμή ή την παρακμή, την αποτελεσματικότητα ή την χαλαρότητα της ισχύουσας Ηθικής.
Που πάει να πει ότι δεν αντιδρώ στην αστική ασχήμια γιατί αυτή προσβάλει κάποιες ¨ιερές¨ και ¨απαραβίαστες¨ αρχές περί ωραίου, αλλά γιατί με παραπέμπει σε σκηνές με σικέ διαγωνισμούς, λεηλασίες του δημόσιου χρήματος, φθορά του δημόσιου αισθήματος περί δικαιοσύνης, νταηλίκι, ωχ αδελφισμό, σήψη και αδιαφορία.
Και δεν θα είναι για να κομίσω γλαύκα στην Αθήνα, αν πω πως η απάντηση σε όλα αυτά, έχει να κάνει με την παιδεία, τη συνειδητοποίηση, το πολιτικό κουράγιο και την πολιτική δράση. Καί, θα πρόσθετα, με την αισιοδοξία που η σημερινή Αισθητική καταπνίγει και θάβει. Αισιοδοξία αναγκαία για να πιστέψει κανείς ότι οι απαντήσεις κάποτε, αργά ή γρήγορα, θα δοθούν.

IMG_1413
Όμως μέχρι τότε; Μέχρις ότου όλα αυτά τα ωραία και χρήσιμα αναβιώσουν;
Σκέφτηκα, μέχρι τότε, να προσπαθήσω να διατηρήσω κάποια ψήγματα ελπίδας, που ίσως βλαστήσουν δράση και, περπατώντας ανάμεσα στην ασκήμια των δρόμων, των πεζοδρομίων, των πολυκατοικιών και των (περισσότερων) νεότερων μνημείων, να μη το βάλω κάτω. Να το στρέψω πάνω.
Θέλω να πω, ότι το ανίσχυρο και ταλαιπωρημένο βλέμμα μου, προκειμένου να αποδράσει από τις αισθητικές βιαιοπραγίες και τους επώδυνους συμβιβασμούς, είπε να ανασηκωθεί, και εκεί, πάνω από τα οπισθοχωρούντα (ατάκτως) ρετιρέ και τις γκριζωπές καμινάδες να ανακαλύψει επιζώντα ουρανό.
Ουρανό, όχι πάντοτε υγιή, όχι πάντοτε απαλλαγμένο από φαιά στίγματα και λυματώδη νεφελώματα, αλλά πάντως ακόμη εκεί, να αντιστέκεται και να αντιδρά. Με σχήματα και με χρώματα. Με (ουράνια) φαντασία.
Κι ας είναι στερεωμένος πάνω από τον γκρίζο ωκεανό της ασχήμιας.
Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή και είπα να χρησιμοποιήσω την έκταση της οικοπεδικής αστικής δυσμορφίας ως πλαίσιο ανάδειξης του ουρανού.
Ουρανού που αντιστέκεται.
Αρκεί να ξέρεις (και να θέλεις) να τον κοιτάξεις.

IMG_1351

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θεσσαλονίκη – Ουρανοί του Νοέμβρη

Posted by vnottas στο 29 Νοέμβριος, 2012

Τα αρχεία μου το επιβεβαιώνουν. Τον Νοέμβρη ο ουρανός της Θεσσαλονίκης παίρνει τις πιο όμορφες πόζες και σου γνέφει ¨κοίτα¨.  Κι αν, εκεί κοντά, έχεις καμιά φωτομηχανή πρόθυμη, είναι σα να σου λέει ¨τράβα¨.

Σημείωση:Έχω ξαλαφρώσει  αρκετά (από pixel) τα φωτογράμματα, για να μπορέσουν να φορτωθούν πιο άνετα στο Ιστολογοφόρο, αλλά δεν έχω κάνει καμία άλλη εκ των υστέρων παρέμβαση. Ο ουρανός της Θεσσαλονίκης αλλάζει χρώματα και αποχρώσεις με απολύτως δική του πρωτοβουλία.

Κι άλλη σημείωση: Με κλικ πάνω τους, οι εικόνες γίνονται λίγο μεγαλύτερες.

Μουσικούλα συνοδευτική (προαιρετική)

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αφήστε με να είμαι ευτυχισμένος…

Posted by vnottas στο 23 Οκτώβριος, 2012

Μια ανάγνωση (μετά μουσικής: Shostakovich – Jazz Suite No. 1: I. Waltz) της ¨Ωδής στην ευτυχισμένη ημέρα¨ του Πάμπλο Νερούδα  με βάση τη μετάφραση του Θάνου Νόττα.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ωδή στην ευτυχισμένη ημέρα

Posted by vnottas στο 16 Οκτώβριος, 2012

Η Ελένη παντρεύτηκε τον Αλέξιο στο Τσερτάλντο.

Το Τσερτάλντο είναι το χωριό όπου γεννήθηκε ο Βοκκάκιος (παρεμπιπτόντως).

Ο Θάνος ήταν εξάδελφος μάρτυρας.

Ο Δήμαρχος, αντί για άλλα, απάγγειλε Πάμπλο Νερούδα.

Ο Θάνος γοητεύτηκε απ’ τους στίχους.

Ο Θάνος μου τους έστειλε μεταφρασμένους απ’ τον ίδιο, μαζί με το κείμενο στα Ιταλικά και το ισπανό-χιλιανό πρωτότυπο.

Πάμπλο Νερούδα

Ωδή στην ευτυχισμένη ημέρα 

Αυτή τη φορά, αφήστε με να ‘μαι ευτυχισμένος,

τίποτε δεν συνέβη σε κανέναν, 

δεν είμαι πουθενά συγκεκριμένα, 

συνέβη μόνο τ’ ότι είμαι ευτυχισμένος

μέχρι το πιο βαθύ μου φυλλοκάρδι.

Είτε βαδίζω, είτε κοιμάμαι, είτε γράφω,  

είμαι ευτυχισμένος, τι να κάνω;

Πιο απροσμέτρητος κι απ’ το χορτάρι στα χωράφια,

το δέρμα μου, δέρμα δέντρου, χαραγμένο

το νερό από κάτω, τα πουλιά από πάνω,

η θάλασσα δαχτυλίδι από τη μέση μου τριγύρω,

η γη από ψωμί και πέτρα

κι ο αέρας τραγουδάει σαν κιθάρα. 

Δίπλα μου εσύ, στην άμμο, είσαι άμμος

τραγουδάς κι είσαι τραγούδι,

ο κόσμος σήμερα είναι η ψυχή μου, 

τραγούδι και άμμος. 

Ο κόσμος είναι σήμερα το στόμα σου.

Αφήστε με μέσα στο στόμα σου και μεσ’ στην άμμο 

να ‘μαι ευτυχισμένος,

να ‘μαι ευτυχισμένος γιατί ναι, 

γιατί αναπνέω και γιατί αναπνέεις,

να ‘μαι ευτυχισμένος γιατί αγγίζω το γόνατό σου

κι είναι σαν ν’ αγγίζω το γαλάζιο δέρμα τ’ ουρανού

και τη δροσιά του.

Σήμερα αφήστε με να ‘μαι ευτυχισμένος

μαζί με όλους ή με κανέναν

να ‘μαι ευτυχισμένος με το χορτάρι και την άμμο

να ‘μαι ευτυχισμένος με τον αέρα και τη γη

να ‘μαι ευτυχισμένος με σένα, με το στόμα σου

να ‘μαι ευτυχισμένος.

Ode al giorno felice

Questa volta lasciate che sia felice,

non è successo nulla a nessuno,

non sono da nessuna parte,

succede solo che sono felice

fino all’ultimo profondo angolino del cuore.

Camminando, dormendo o scrivendo,

che posso farci, sono felice.

Sono più sterminato dell’erba nelle praterie,

sento la pelle come un albero raggrinzito,

e l’acqua sotto, gli uccelli in cima,

il mare come un anello intorno alla mia vita,

fatta di pane e pietra la terra

l’aria canta come una chitarra.

Tu al mio fianco sulla sabbia, sei sabbia,

tu canti e sei canto.

Il mondo è oggi la mia anima

canto e sabbia, il mondo oggi è la tua bocca,

lasciatemi sulla tua bocca e sulla sabbia

essere felice,

essere felice perché sì,

perché respiro e perché respiri,

essere felice perché tocco il tuo ginocchio

ed è come se toccassi la pelle azzurra del cielo

e la sua freschezza.

Oggi lasciate che sia felice, io e basta,

con o senza tutti, essere felice con l’erba

e la sabbia essere felice con l’aria e la terra,

essere felice con te, con la tua bocca,

essere felice.

Oda al día feliz

 ESTA vez dejadme

ser feliz,

nada ha pasado a nadie,

no estoy en parte alguna,

sucede solamente

que soy feliz

por los cuatro costados

del corazón, andando,

durmiendo o escribiendo.

Qué voy a hacerle, soy

feliz.

Soy más innumerable

que el pasto

en las praderas,

siento la piel como un árbol rugoso

y el agua abajo,

los pájaros arriba,

el mar como un anillo

en mi cintura,

hecha de pan y piedra la tierra

el aire canta como una guitarra.

Tú a mi lado en la arena

eres arena,

tú cantas y eres canto,

el mundo

es hoy mi alma,

canto y arena,

el mundo

es hoy tu boca,

dejadme

en tu boca y en la arena

ser feliz,

ser feliz porque si, porque respiro

y porque tú respiras,

ser feliz porque toco

tu rodilla

y es como si tocara

la piel azul del cielo

y su frescura.

Hoy dejadme

a mí solo

ser feliz,

con todos o sin todos,

ser feliz

con el pasto

y la arena,

ser feliz

con el aire y la tierra,

ser feliz,

contigo, con tu boca,

ser feliz.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Νίκος Μοσχοβάκος ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Posted by vnottas στο 26 Σεπτεμβρίου, 2012

Ο Νίκος μου έστειλε από την Αθήνα τους παρακάτω στίχους, και να σημειώσω ότι μου προξένησε χαρά είναι μάλλον πλεοναστικό κι αυτονόητο. Σας τους μεταφέρω μαζί με εικόνες πρόσφατων ουρανών της Θεσσαλονίκης.

 

Νίκος Μοσχοβάκος

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

Τρέχει κι απομακρύνεται το τρένο προς το Νότο

πίσω του όνειρο αχνό μεν’ η Θεσσαλονίκη

βαλκανική, νοσταλγική, απ’ τον καιρό τον πρώτο

που δένουν σήμερα με χθες οξειδωμένοι κρίκοι.

 

Ώρες λίγες περάσανε που πάνω στο μπαλκόνι

η Σόφη έφερνε καφέ και μίλαγε ο Βασίλης

κρυφή χαρά η αίσθηση, δεν ήτανε η μόνη

που χάραζ’ ανεξίτηλα ο ερχομός της σμίλης.

 

Στενά σοκάκια κι όμορφα σπίτια στην Άνω Πόλη

πιο κάτω ο Θερμαϊκός φτερά φορεί στη μνήμη

μες την αχλύ ο Όλυμπος Θεών αραξοβόλι

γίνεται μάλαμ’ ακριβό κι άλλες φορές ασήμι.

 

Κοντά σ’ αυτά η ζεστασιά, η αγάπη, η παρέα

κουρνιάζουνε σαν τα πουλιά με φρόνηση και χάρη

σμίγουν και κάνουν τ’ άσχημα να φαίνονται ωραία

γι αυτό αφήνω αμαχητί το νόστο να με πάρει.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Θριαμβευτικός Ουρανός (και ένα παλιό δισκάκι με τους Skyliners)

Posted by vnottas στο 21 Απρίλιος, 2012

Χτες έβρεχε.

Σήμερα, κοιτάζω πάνω και βλέπω λευκό και έντονο γαλάζιο σε εκθαμβωτικούς  συνδυασμούς, κοιτάζω πέρα και βλέπω Όλυμπο επικαλυμμένο ως παγωτό καϊμάκι,

και βρίσκω και ένα παλιό τραγουδάκι στην αποθήκη, αμερικάνικο, εφηβικό…

Since I Don’t Have You από τους Skyliners

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το ιστολογοφορο (και η γλιτσίνια της γειτονιάς μου) σας εύχονται…

Posted by vnottas στο 13 Απρίλιος, 2012

Στην πάνω πλευρά του σπιτιού μου έχει ένα χαμόσπιτο, εγκαταλειμμένο από ανθρώπους, αλλά προσφιλές στις γάτες τις γειτονιάς. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, για μερικές εβδομάδες, αποκτά χρωματιστό πέπλο, σημάδι ότι η άνοιξη δε ξεχνάει το δρόμο και φτάνει απαρεγκλίτως!

 

Το Ιστολογοφόρο εύχεται σε όλους τους επισκέπτες του Καλή Ανάσταση

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Απρίλη μου χλωμέ…

Posted by vnottas στο 1 Απρίλιος, 2012

Τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες σήμερα το πρωί, περίπου στις οκτώ και τέταρτο. Έχουν λίγο ουρανό, λίγη Αριστοτέλους, λίγο λιμάνι, ένα καράβι κόκκινο, δυο κορφές Όλυμπο, ένα τρούλο προφήτη Ηλία, μια λωρίδα νέφος και λίγη απριλιάτικη θλίψη. Όπου να ’ναι θα λάμψει ο ήλιος… 

 

 

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Μια μέρα θεάτρου

Posted by vnottas στο 29 Μαρτίου, 2012

Δεν είναι ότι έχω αδυναμία στις παγκοσμιοποιημένες ¨Ημέρες¨.

 Εδώ που τα λέμε, ακόμη δεν πρόλαβα καλά καλά να μάθω ότι ο Άη Νικόλας γιορτάζει με τους ναυτικούς, η Αγία Βαρβάρα με το πυροβολικό και πως ο άγιος Φανούριος φανερώνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες στις ανύπαντρες σε συγκεκριμένη ημερομηνία… Kατά συνέπεια,  δεν έχω πολλή διάθεση να ξαναμάθω απ’ την αρχή τις ρυθμίσεις της διεθνούς των διαφημιστών πάνω στο νέο ιερό εορτολόγιο.

Εξάλλου, φαίνεται πως όποιες απ’ τις ημέρες αυτές δεν έχουν ¨στηθεί¨ για λόγους απλής κατανάλωσης των σχετικών προϊόντων (μαμά, μπαμπάς, παππούς, ερωτευμένοι διάφοροι), έχουν στηθεί από κάποιες (κάθε άλλο παρά) μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες κατά την επίμαχη μέρα φροντίζουν να καταθέσουν μέρος από τα έσοδα και τις προσφορές των καλοπροαίρετων (και μη) ενισχυτών τους στο βωμό των παντοδύναμων ΜΜΕ, με τα οποία τελούν σε συμβιωτική σχέση.

Έτσι δεν είναι ότι, τις προάλλες,  ενθουσιάστηκα ή παρασύρθηκα από το εορταστικό κλίμα που (θα ήθελε να) δημιουργήσει μια ακόμα τέτοια μέρα, αφιερωμένη αυτή τη φορά στο Θέατρο. Το θέατρο, ο έρωτας, το ναυτικό,  γιορτάζουν για μένα τη μέρα (ή τις αλλεπάλληλες μέρες) που η μαγεία (ή η λογική) τους μ’ αγγίζει, κι αυτό μπορεί να συμβεί ακριβώς οποτεδήποτε!

Γι αυτό το λόγο και δεν επωφελήθηκα από την ημερολογιακή συγκυρία και δεν έγραψα (ούτε σκέφτηκα) τίποτα το ιδιαίτερο την μέρα του Θεάτρου ανήμερα!

Έλα όμως που πάνω κάτω την ημέρα αυτή (συμπτωματικά) έζησα ως θεατής μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία: μια παράσταση (για την οποία οι φίλοι του ιστολογοφόρου είχαν έγκαιρα ειδοποιηθεί, και πολλοί ήταν παρόντες) της οποίας  το πιο όμορφο  και (για μένα) ενθουσιώδες, ήταν το ¨ερασιτεχνικό¨ της στοιχείο. Ερασιτεχνισμός στην ετυμολογική του μεγαλοπρέπεια: αγάπη για την τέχνη. Και μάλιστα όχι όποια κι όποια τέχνη, παρά εκείνη που συμπαρασύρει, και προβληματίζει, και εμπλέκει, και ενθουσιάζει (στην κυριολεξία) τους ανθρώπους της γειτονιάς, της συνοικίας, τους πραγματικούς ανθρώπους κάνοντάς τους λιγότερο πραγματιστές και περισσότερο ¨ποιητές¨ της μοίρας τους.

Αγάπη για την τέχνη που οδηγεί κάποιους από τους μύστες να τα δίνουν όλα καθοδηγώντας τους απλούς ¨ερασιτέχνες¨ σε επιτεύγματα που  σπανίζουν και εκπλήττουν.

Για μένα, όπως αγάπη για τον αθλητισμό δεν είναι  να ταυτίζεσαι και να ξεσκίζεσαι για την ομάδα που αγόρασε ο εκάστοτε χοντρέμπορος για να αποκτήσει επιρροή και αναγνώριση, αλλά ο αγώνας που στήνουν στη γειτονιά οι ανύπαντροι κατά των παντρεμένων και που τελειώνει με από κοινού (ρεφενέ) θριαμβευτικά τσίπουρα, έτσι και αγάπη για το θέατρο δεν σημαίνει παρακολούθηση πολυδιαφημισμένων υπερπαραγωγών, αλλά κάτι σαν κι αυτό που συντελέστηκε την περασμένη Παρασκευή  στο δήμο της Πυλαίας.

Σε έναν χώρο που δεν είναι θέατρο, όμως θέατρο έγινε, από ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί, όμως υποδύθηκαν, με καθοδηγητές που δεν είναι καλλιτέχνες γενικά και αόριστα, αλλά καλλιτέχνες που έχουν ανακαλύψει εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια που μεταφέρουν την μαγεία και την αλήθεια στη βάση, στη γειτονιά, στον δρόμο, και που βοηθούν τους ανθρώπους να είναι πρωταγωνιστές και επικοινωνητές, και συμπάσχοντες.

 Μιλάω για τον ¨Αφανισμό της Μήλος¨ του Γιάννη Ρίτσου, όπως παρουσιάστηκε στις 23 του Μάρτη στο Πέτρινο του Δήμου Πυλαίας (και επαναλήφτηκε ύστερα από γενική απαίτηση στις 27 του Μάρτη), έργο που δίδαξε και σκηνοθέτησε η Όλγα Αλεξανδροπούλου, επιμελήθηκε σκηνικά ο Κώστας Χαλκιάς και παρουσίασε η θεατρική ομάδα Πυλαίας : Εύη Αρβανιτίδου, Μαρία Καρπούζη, Αθανασία Κελεσίδου, Μαρία Κώνστα, Λίνα Σωτίδου, Κλεοπάτρα Μπαμπαράτσα, Σοφία Κασούρη, Λέανδρος Κλιφόπουλος, Τάσος Παπαγεωργίου, Αντώνης ΤζέλοςΚιθάρα έπαιξε ο Κώστας Ματσίγκος και τραγούδησε η Λίνα Σωτίδου. Στη σκηνοθεσία βοήθησε η Ελένη Σιταρά.

 Ακολουθούν εικόνες από τα παρασκήνια, την παράσταση, τα χειροκροτήματα…

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΘΕΑΤΡΙΚΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , , | 4 Σχόλια »

Ο Λυσίστρατος στο Βαφοπούλειο (στιγμιότυπα)

Posted by vnottas στο 23 Φεβρουαρίου, 2012

Βαφοπούλειο 20 Φεβρουαρίου 2012 ώρα 20:00

Οι φίλοι αρχίζουν να μαζεύονται…

Εδώ ο Κώστας με την Πέννυ και την Πέγκυ μιλάνε στη τοπική δημοτική τηλεόραση

Ο χαιρετισμός της κας Λειψιστινού

Αρχίζει η ανάγνωση. Οι φίλοι ηθοποιοί τα δίνουν όλα…

Ο Κώστας Χαλκιάς, που είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια

Ο Νίκος Κολοβός

Ο Βαγγέλης Χαλκιαδάκης

Η Πέννυ Γραικού

Ο Αγγελος Ρούσσος

Η Πέγκυ Ασλιχανίδου

Όλοι μαζί

Ο συγγραφέας ευχαριστεί τους συντελεστές και το κοινό.

Posted in ΘΕΑΤΡΙΚΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ουρανοί της Θεσσαλονίκης (φρέσκο πράγμα)

Posted by vnottas στο 26 Ιανουαρίου, 2012

Ετοιμάζομαι να κατεβώ στη σχολή για μάθημα, αλλά ο ουρανός σήμερα, διαυγής αλλά και αναποφάσιστος ταυτόχρονα, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων για να τον αφήσω στην ησυχία του.

 

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Ο Ηλίας και το πακέτο με τα τσιγάρα

Posted by vnottas στο 14 Ιανουαρίου, 2012

Στου πακέτου κοιτάει το χαρτόνι

Μαύρη φράση απειλή να αρθρώνει

Σε μια μαύρη απ’ την κάπνα οθόνη

Τάχα ο Χάρος με βιάση ζυγώνει

-απειλή που τ’ αρνάκια παγώνει-

Μα ο Ηλίας μ’ αυτά δεν κωλώνει

Δε μασάει κι άμα λάχει δαγκώνει

Στις μπογιές του το χέρι απλώνει

Ένα ξόρκι παλιό αναβιώνει

Δυο βυζιά στο πακέτο σκαρώνει

Που τη μαύρη απειλή κάνουν σκόνη

Τη φοβέρα με μιας συρρικνώνει

Το βλαμμένο χτικιό εξοντώνει

Και το ξόρκι σαν ολοκληρώνει

Τα πακέτα ένα ένα ενώνει

Το επίτευγμά του το κορνιζώνει

Και στον τοίχο με σφυρί το καρφώνει

-το κοιτάζει και το καμαρώνει-

Ή στους φίλους του τ’ αφιερώνει

 Επωδός

Έτσι πήρα κι εγώ τα κουτάκια

Και του στέλνω αυτά τα στιχάκια 

Β.Ν.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΖΩΤΙΚΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το 23 έχει τις καλύτερες!

Posted by vnottas στο 7 Ιανουαρίου, 2012

Για πείτε μου τώρα εσείς: υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή που τα περιμένεις με ανυπομονησία και αυτά, τις πιο πολλές φορές, έρχονται;

Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή που εντέλει σε οδηγούν πάνω κάτω εκεί που είχες σκοπό να πας;

Είναι πολλά τα πράγματα που φέρνουν (αδυσώπητα) τους ανθρώπους κοντά –πολύ κοντά (έως ασφυκτικά κοντά) τον ένα με τον άλλο;

Απαντώ εγώ για σας: Δεν είναι πολλά, αλλά ναι υπάρχουν. Είναι μεγάλα, ελαφρώς χοντροκομμένα, έχουν χοντρά μαύρα ελαστικά και εκτελούν δημόσια δρομολόγια.

Όταν ήμουν μικρός περίμενα συστηματικά ένα τέτοιο έξω από το περίπτερο της γειτονιάς μου. Το έλεγαν (τότε) 108 και με πήγαινε από την Ηλιούπολη στη Δάφνη (για το γυμνάσιο) ή και ως την Ακαδημία για μεγαλύτερες εξερευνήσεις στον  ιστό της Πρωτεύουσας.

Η μέρα που πρωτοπλήρωσα το αντίτιμο της διαδρομής με φοιτητικό κουπόνι (τέτοια είχαμε τότε) ήταν ιδιαίτερα σημαντική στην ιστορία των μετακινήσεών μου. Εξ ίσου σημαντική με εκείνη, την ίδια περίπου εποχή,  που (πάντα μέσα στο 108, κεντρικός διάδρομος) κάποιος,  όχι όποιος κι όποιος –η αυτού προεξέχουσα φυσιογνωμία ο εισπράκτορας, αντί για ¨προχώρα μικρέ¨ μου είπε ¨προχωρήστε κύριε!¨

Βέβαια, η απώτερη επιδίωξη την εποχή εκείνη (τι επιδίωξη, όνειρο ήθελα να πω) ήταν να χειραφετηθείς από τον χοντρό πολύτροχο μεταφορέα και να αποκτήσεις μέσο μετακίνησης ιδιόκτητο και ιδιοκατευθυνόμενο, με δύο ή τέσσερεις ρόδες αδιάφορο. Εκείνο που είχε πρωταρχική σημασία ήταν να μπορεί να σε οδηγήσει, μαζί με το κορίτσι σου, σε μέρη απόμερα, σκιερά και διακριτικά.

Ένα τέτοιο μέσο φιγουράριζε συχνά στην πρώτη σελίδα των ¨Νέων¨, κάτω αριστερά, δίπλα στο χρονογράφημα του Δημήτρη Ψαθά. Μια υπέροχη Βέσπα! Αλλά μέχρις ότου αυτό το όνειρο μπορέσει να υλοποιηθεί, υπήρχε πάντα το 108 και τα περιεκτικά του αδέλφια που κούτσα κούτσα σε πήγαιναν (θεωρητικά) παντού.

Αργότερα απόκτησα λογιών λογιών οχήματα, και φρόντισα εγκαίρως να πάρω στον γιό μου μια βέσπα για τις πρώτες του αυτόνομες μετακινήσεις. (Θυμάμαι τι ωραία που περνούσαμε όταν ανεβαίναμε στο άκαφτο   ακόμη Σέιχ Σου για τα μαθήματα οδήγησης).

Ωστόσο μου κάνει εντύπωση πόσο δεμένος παρέμεινε  κι αυτός με το 23, το λεωφορειάκι της Θεσσαλονίκης, όχι τεραστίων διαστάσεων, ικανό να ελίσσεται στην Πάνω Πόλη, που το χρησιμοποιούσε μαθητής για να κατεβεί ως το κέντρο –πήγαινε στο 10ο  γυμνάσιο της Ικτίνου. Ακόμη και σήμερα , αν του δείξεις καμιά ωραία στο δρόμο και έχει διαφορετική αισθητική εκτίμηση, θα σου πει: ¨Μπα, στο 23 είχε πολύ καλύτερες!¨

Θα ήθελα να είχα μια εικόνα από το 108, αλλά αυτό ανήκει σε μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια. Γι αυτό μια μέρα που είχα κέφια, αποθανάτισα το 23 (στάση Αναστροφή-Πλάτανος) και το κρέμασα σε ένα τοίχο του σπιτιού μου.

Λεωφορείο το 2 – Αρλέτα – Σάννυ Μπαλτζή


ΥΓ. Γράφοντας αυτό το κειμενάκι και ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εικονογράφηση σε τι πέφτω απάνω; Σε ένα 108 να κόβει βόλτες στο Σύνταγμα, σε εποχή μάλλον πρόσφατη, ως περήφανη αντίκα! Να το!

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ευχές

Posted by vnottas στο 29 Δεκέμβριος, 2011

Πριν απ’ όλα ευχές.

Ευχές χριστουγεννιάτικες, ολίγον καθυστερημένες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για ευχές πού ’χουν να κάνουν με γέννηση κι αναγέννηση. Ήθελα να σας τις στείλω μαζί με εικόνες της πόλης χιονισμένης, αλλά εκεί που έριχνε μια μέρα πριν νιφάδες χοντρές, το γύρισε ξαφνικά σε λιακάδα με δόντια, σουβλερά.

Και ευχές πρωτοχρονιάτικες, έγκαιρες, που ’χουν να κάνουν με τον χρόνο, που μας το παίζει πανδαμάτορας, γι αυτό κι αξίζει το κόπο να του βγάζουμε που και που τη γλώσσα, να μη το παίρνει πάνω του, και να του στέλνουμε μια καρτ ποστάλ με κανα νετρίνο – καλός δρομέας, τα βάζει με το φως και ως εκ τούτου ανατρέπει το χρόνο ανάσκελα, να μάθει.

Μαζί μια μουσικούλα (Francisco Tarrega) και μια ζωγραφιά με καράβια εκτός χρόνου.

Χρόνια Καλά. 

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θεσσαλονίκη – Χειμωνιάτικοι Ουρανοί

Posted by vnottas στο 12 Δεκέμβριος, 2011

 Ανταύγειες 

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »