Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Posts Tagged ‘Αυτοκριτική’

Υστερόγραφο (ή πόσο σημαντικό είναι να περιμένεις κάτι…)

Posted by vnottas στο 10 Ιανουαρίου, 2011

Περιμέναμε την Επανάσταση

Μας είπαν ανόητους, ρομαντικούς, αιθεροβάμονες, με κάποια -ίσως- αίσθηση των ιδεών, με καμία -σίγουρα- αίσθηση των πραγμάτων.

Μετά μας είπαν πως η Ιστορία τελείωσε!

Τώρα πλέον επαρκώς στωικοί και εξημερωμένοι (χωρίς εξιδανικεύσεις και εξάρσεις) περιμένουμε μαζί τους

τον Αρμαγεδώνα.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο 16άρης μέσα μου

Posted by vnottas στο 8 Δεκεμβρίου, 2009

Ο 16άρης μέσα μου ζει κουρνιασμένος σε σκιερά κλαδιά, στο δάσος των μακρινών αναμνήσεων.

Με τον 16άρη μέσα μου δεν έχω κακές σχέσεις, κάθε άλλο -δεν του το λέω, αλλά μου είναι πολύτιμος:

Με τηλετροφοδοτεί με αναδρομικές χρωματιστές ανταύγειες από την ικμάδα του και του ανταποδίδω πακεταρισμένη ¨σοφία¨ (να ‘χει να αμφισβητεί) και σταγόνες από (αμφισβητούμενα) κατασταλάγματα.

Ο 16άρης μέσα μου ξέρει από λάθη. Εγώ του λέω το τίμημα. Ξέρει από ένταση, εγώ του λέω την αμοιβή.

Ο 16άρης μέσα μου έχει έναν πυρήνα ασυμπίεστο, και να ‘τος που, τέτοιες μέρες, αναφλέγεται και ζητά να αναδυθεί στη Χώρα του Τώρα.

Να ‘τος που ενθουσιάζεται και συστρέφεται και δυσανασχετεί και ξεσηκώνεται και θέλει να πάρει τους δρόμους (που δεν αναγνωρίζει) και θέλει να επινοήσει συνθήματα (που ριζώνουν αλλού) και θέλει να τρέξει, να φωνάξει, να διεκδικήσει…

Ο 16άρης μέσα σου  δε θέλει πολύ για να πάρει αέρα. Αν τον συντηρείς, πρέπει να τον ελέγχεις.

Του σηκώνω απαγορευτικές ταμπέλες, του φτιάχνω νοητικά οδοφράγματα, του βάζω τρικλοποδιές… Του επιτρέπω μόνο καμιά ειρωνεία, άντε μια στάλα σαρκασμό.

Τελικά τον ξαποστέλνω στη Χώρα του Τότε.

Ο 16άρης μέσα μου περνάει καλά στη Χώρα του Τότε.

Εδώ παρακάτω ταξιδεύει χοροπηδώντας στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα. Την ξέρει, περνάει καλά. Περιμένω να δω με τι διάθεση θα επιστρέψει…

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΖΩΤΙΚΑ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | 4 Σχόλια »

Οι αμέλειες και η αυτοκριτική του ιστοκαταγραφέα σε περίοδο εξετάσεων και λοιπών αναστατώσεων

Posted by vnottas στο 13 Οκτωβρίου, 2007

 

Περίοδος εξετάσεων στο πανεπιστήμιο.

Διπλή.

Πέρσι αγώνας,  φέτος αξιολόγηση.

Μπόλικη, Διπλής όψεως. Δύο σε ένα.

Εξετάσεις για όλους. Και Σεπτέμβρης, και Οκτώβρης.

Και με πυρκαγιές, και με εκλογές, και με αναζήτηση αρχηγών και λοιπών διεκδικητών εξουσίας (για το καλό μας -εννοείται).

 

Είπα: Πρώτα θα βάλω σε τάξη τα πράγματά μου πάνω και γύρω από το γραφείο και μετά με άνεση, με ηρεμία, με το πάσο μου, άνευ αγχών και έξωθεν πιέσεων θα φορτώσω το ιστολογοφόρο μου και θα το εξαπολύσω και πάλι να κόψει βόλτες στις κυβερνοθάλασσες,  να αλιεύσει απόψεις και να ανταλλάξει σχόλια.

Είπα. Αλλά δε μού ’κατσε!

Στο γραφείο είναι αυτονόητο ότι δε βάζει χέρι κανείς, ούτε εγώ ο ίδιος, αν δεν αισθανθώ πνευματικά έτοιμος. Το γραφείο αντιπροσωπεύει τις εύθραυστες ισορροπίες τις χωρικής και χρονικής ιεράρχησης των τρεχούμενων.

Στη μία γωνία καραδοκούν τα γραπτά της τελευταίας φουρνιάς, ανήσυχα μπας και έχει γίνει κανένα λάθος καταχώρησης, έτοιμα για ξαναϊδώματα και επαληθεύσεις. Στη άλλη, απέναντι, εργασίες διορθωμένες και αδιόρθωτες περιμένουν κι αυτές ανυπόμονα ψύχραιμες εκτιμήσεις και αιτιολογημένες διορθώσεις.

Στο μεσοδιάστημα φύλλα γραμμένα, φύλλα άγραφα (τα πιο αισιόδοξα), μολύβια μηχανικά, μολύβια αμήχανα, μολύβια παλιάς συρτής τεχνολογίας, μολύβια χρωματιστά και μολύβια άχρωμα, στυλό μαύρα, μπλέ και κόκκινα, μαρκαδόροι υπογραμμιστικοί και μαρκαδόροι με άποψη, γόμες λαστιχένιες, γόμες κολλητικές, διορθωτήρες συγχωρητικοί, ξύστρες αιχμηρές, συρραπτήρες καταγεγραμμένων ιδεών, διακορευτές αδέσποτων σελίδων (οι πιο ζόρικοι), σημειωματάρια οργανωμένα, σημειώσεις σκόρπιες, σημειώσεις χύμα, σημειώσεις  ασημείωτες (οι πιο ευρηματικές), χαρτονάκια, χαρτάκια, συνδετήρες, πινέζες, ένα ψαλίδι που κόβει, δύο στη σύνταξη, αλλά όμορφα, ένα ξεσκονιστήρι σε μορφή πινέλου (ξεμαλλιασμένο), δύο πίστες για ποντίκια (κυβερνητικά), και βέβαια, στη μέση, επιβλέπουσα και πανθ’ορούσα, η οθόνη του Μεγάλου Ατίθασου, παρέα με το απαραίτητο πληκτρολόγιο, το όλον μέσα σε ένα χαμό από αλληλοκαλυπτόμενα όσο και διαπλεκόμενα καλώδια, και, ακόμη, μέσα στο αδιαχώρητο, ως δια μαγείας, λίγος χώρος για τον Μικρό, τον Φορητό, που πάει κι έρχεται βιαστικός και ευέλικτος.

Σας περιγράφω τη κατάσταση για να καταλάβετε γιατί είπα: πρώτα λίγη τάξη στο γραφείο και μετά  δικτυακή επικοινωνία κατά το δοκούν.

Αλλά δε μου φτούρησε. [Το γραφείο παραμένει ως έχει, οι τελευταίες εξετάσεις είναι τη Δευτέρα 15 (¨κοινωνική ιστορία της μαζικής επικοινωνίας¨-αυτές που μετακινήθηκαν γιατί έπεφταν την επόμενη των εκλογών].

Έτσι άλλαξα ιδέα κι έκλεψα λίγο χρόνο (και χώρο) για το παρόν σημείωμα.

Ήθελα να ευχαριστήσω την Αννα Σήλια και τον Στράτο που μου άφησαν σημειώματα, τον Μήτσο, που την καταβρήκε με τη «γυναίκα τανάλια», και τους φοιτητές που έστειλαν σχόλια αυτό το τελευταίο διάστημα.

Τα λέμε…

Β.Ν.             

Posted in ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ, Ω ...και τα λοιπά | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »