Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Posts Tagged ‘Εκλογές’

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Posted by vnottas στο 14 Ιουνίου, 2012


Εύχομαι

την Κυριακή, 

χωρίς φόβο, παρά με ψυχραιμία και ελπίδα!

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μέρες που είναι… (ημερολογιακός μονόλογος)

Posted by vnottas στο 23 Μαΐου, 2012

Αυτές τις μέρες είμαι κι εγώ κολλημένος στην πλαστική διαφάνεια της τηλεόρασης και την εξ ίσου πλαστικοποιημένη διαφάνεια του ανυστερόβουλου υπολογιστή μου – ανυστερόβουλος; μάλλον πρόκειται για ευφημισμό… πιο πολύ προκύπτει πολύβουλος, εξ ου και πολύφωνος και για να τον κάνεις ζάφτι πρέπει να τον μάθεις καλά και, βέβαια, να του πάρεις τον αέρα!

Στήνομαι λοιπόν στην δέουσα απόσταση από την φωσφορίζουσα εστία και παρακολουθώ τις εξελίξεις, τις ζυμώσεις, τις δηλώσεις, τις ανακοινώσεις, τις αποσχίσεις, τις ενώσεις, τις εκκενώσεις, τα κενά, τις κινήσεις, τις μετακινήσεις (από ιδέες και ιδεολογίες), τις μετατοπίσεις (από χώρους, παρέες και κλίκες), τις μετακομίσεις (από κόμμα σε κώμα), τα ολισθήματα, τις τούμπες, τις κωλοτούμπες, τις ζαβολιές, τις αλλαξοκωλιές, τα ξέφυγ’ς, τα ντεμπά, τις αλληλοδιακοπές, τις αλληλοεπικαλύψεις,  τις ανατροπές, τα τραλαλά, τα ζαβά και τα σοβαρά που διανθίζουν την ανανεωμένη (χάρη στην λαϊκή βούληση) πολιτική σκηνή της χώρας.

Γιατί η χώρα, χρόνια τώρα γκαστρωμένη από αδηφάγους νεοφιλελευθερισμούς, στραβοχυμένους μετανεωτερισμούς, αυτοκρατορικές παγκοσμιοποιήσεις, κι όποιος βγάλει το μάτι του αλλουνού είναι κύριος, και πραγματιστής, και επαρκώς εικονολάτρης, η χώρα λοιπόν η γκαστρωμένη, σφίχτηκε, πίεσε και ξεγέννησε με οδύνη και ζόρι, νέες προδιαγραφές και οδηγίες, κι έτσι τώρα οι παλιές καραβάνες της ιδιοτελούς πολιτικής και της χειραγωγούσας δημοσιογραφίας ζορίζονται κι αυτές για να φτιάξουν καινούργια προσωπεία, αλλά δεν τα καταφέρνουν, κι έτσι εν τέλει, από μέσα, πίσω από τις μάσκες, διακρίνονται τα γνήσια σουβλερά δόντια και τα γνωστά διαβολικά (διαβάλλοντα) κεραιόσχημα κέρατα.

Είμαι λοιπόν, που λέτε, κολλημένος στις αχνογάλανες φωσφορίζουσες οθόνες και νοιώθω κάποιες ενοχές γιατί, να σας το ομολογήσω, ίσως να ’μουν καλύτερα στους δρόμους και στις πλατείες, να συμμετέχω στα τεκταινόμενα με τον παλιό καλό τρόπο, αλλά βλέπεις οι καιροί άλλαξαν, κι έτσι κι αλλιώς τώρα πρέπει (πάλι) να σκάψουμε τα χαλάσματα αναζητώντας νέους ορίζοντες κι επειδή τα παθήματα απαιτούν μαθήματα χρειαζόμαστε πιο πολύ σκέψη από τρέξιμο, κι η σκέψη για να δουλέψει και να φτιάξει γνώση έχει ανάγκη από πληροφορίες, και αφού ο παλιός άσπονδος φίλος, ο Τύπος, έχει λακίσει σχεδόν ολοσούμπιτος (συμπούρμπουλος) στην μνημειώδη μνημονιακή μονομέρεια των ¨νοικοκυραίων¨, τον έκοψα μαχαίρι, και να ’μαι τώρα να πλέω (και που και που να πνίγομαι) ανεβάζοντας ιστία σε διαδικτυακούς ιστούς και να βαράω ανηλεώς μαύρα πλήκτρα: Με ενδιαφέρον (αυτονόητο), με περιέργεια (δικαιολογημένη), με ανησυχία (αναμενόμενη, αλλά προς το παρόν ελεγχόμενη) και με ελπίδα, εκείνη που αποδημεί τελευταία κι έτσι είναι ακόμη εκεί, να σου σκάει μισό χαμόγελο…  

 ΥΓ. Να πω όμως ακόμη, ότι στις 6 του Μάη πήρα μια ανάσα, βαθειά, ζωογόνο, γιατί (πέρα από ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στις εκλογές) η μακριά γλίστρα πάνω στην μπανανόφλουδα των τοκογλυφικών δανείων, της επίπλαστης ευημερίας και των νομιμοποιημένων εθνικών και ιδιωτικών αρπαχτών, μοιάζει να τέλειωσε. Οι κλινικές εξετάσεις δείχνουν ότι τα σύνδρομα εξάρτησης μάλλον υποχωρούν, πως οι πανικοί των δοσομανών μάλλον ξεπερνιούνται σιγά σιγά και πως η αξιοπρέπεια γίνεται και πάλι αξία με ένα ελάχιστο κοινής αναγνώρισης…

(κι εδώ βάζω αποσιωπητικά, γιατί έχει κι άλλο, η ζωή και η αφήγηση συνεχίζονται –ευτυχώς, και εάν στην κατηφόρα πιάσαμε πάτο, η ζωή, λέει ο ποιητής, ξέρει να τραβάει την ανηφόρα).

 Β. Νόττας

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΧΟΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Κάτω η Αποχή Idiots

Posted by vnottas στο 22 Απρίλιος, 2012

 

Ήταν να το περιμένει κανείς;

Μα ναι! Συνέβη και την προηγούμενη φορά και την προ προηγούμενη, θα συμβεί και στο μέλλον. Είναι μέσα στη ¨λογική¨ του παιχνιδιού. Την επιχειρησιακή  φαιά-επικοινωνιακή ¨λογική¨ του, τουλάχιστον.

Για τι πράγμα μιλάμε;

Μιλάμε για τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις για αποχή, που προέρχονται  από ποικιλόμορφες πηγές και συνοδεύονται από ετερόκλητα επιχειρήματα. Όχι εκείνες που ακούς ανάμεσα στο ένα γαμώτο και το άλλο, στις καθημερινές κουβέντες των συνελλήνων, αλλά εκείνες που αναμεταδίδονται με επίταση ή υπαινιγμούς από τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ καθώς και από μέρος των διαδικτυακών μέσων.

Μα τι; Θα μπορούσε όλα αυτά να μην καταμαρτυρούν την υγιή αντίδραση των καλώς σκεπτομένων μπροστά στα τερτίπια  της σημερινής πολιτικής;

Μα και βέβαια θα μπορούσε.

Ας πούμε ότι είσαι μια δύναμη που ανακατεύεται (οικονομική, εκδοτική, άλλη), από εκείνες που κάνουν πολιτικό παιχνίδι στ’ αλήθεια κι ας χρειάζονται (ακόμη) ενδιάμεσους.

Και ξαφνικά (;) διαισθάνεσαι (ή στο λένε ακριβοπληρωμένοι δημοσκόποι όταν βρίσκεστε μεταξύ σας και δε σας ακούει κανείς) ότι το ρεύμα στρέφεται πια ξεκάθαρα ενάντια στα κόμματα που σε στηρίζουνε και τα στηρίζεις, αν και κάποιες τυπικές πρωτιές (ή και δευτεριές) τις κρατάνε ακόμη.

Τότε τι κάνεις;

Απελπίζεσαι; Εγκαταλείπεις; Ενδίδεις; Μελαγχολείς;

 Όχι βέβαια!

Βάζεις το χέρι στη τσέπη και βγάζεις κρυμμένους άσους, και αναποδογυριζόμενους (κωλοτούμπες) μπαλαντέρ, και γενικότερα ό, τι έχεις βάλει καβάντζα  για μια τέτοια δύσκολη στιγμή:

Από τα σίγουρα και δεδομένα, όπως ας πούμε  το πεσκέσι (ένα έκτο των εδρών) που κάνανε τα κόμματά σου από παλιά δωράκι στον εαυτό τους για όταν θα βρίσκονται στα δύσκολα, μέχρι τη διεύρυνση του κύκλου των εν δυνάμει εταίρων (σου).

Και πλάι σε αυτά, τα σχεδόν τετριμμένα πια, και μερικά εξ ίσου κλασικά, παράπλευρα, επικοινωνιακά, που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν την κατρακύλα, όπως την (αναμενόμενη) εκστρατεία υπέρ της Ακυρότητας, της Αυτοεξαίρεσης, της Αποχής,

Πώς υλοποιείται; Δεν μοιάζει δύσκολο:  

Κατ’ αρχήν αλλάζεις προσωπείο (παραγγέλνεις ένα στην αγορά -η αγορά έχει απ’ όλα- μα αν τυχόν δε βρεις ένα πρόχειρο να αγοράσεις, ενισχύεις κάποιον αθώο αφελή Αποχιακό, θέλει δε θέλει) και εμφανίζεσαι στο κοινό ως σούπερ διαμαρτυρόμενος. Μπορείς έτσι τώρα να  τα βάζεις με όλους και με όλα, ακόμα και με εσένα τον ίδιο, ακόμη και με το συνολικό σύστημα –κυρίως με αυτό!

Μετά ελαχιστοποιείς την αξία του παιχνιδιού,  φτύνεις τις αρχές της (έτσι κι αλλιώς αστικής) δημοκρατίας, και ισχυρίζεσαι ότι καλύτερα στο σπίτι, στην εξοχή, στο καφενείο, αλλά όχι στις κάλπες: Ζήτω η Αποχή! Η Ακυρότητα! Η Άρνηση! Το Φτου κακά!

Έτσι σπρώχνεις να βγουν οικειοθελώς από το παιχνίδι μερικοί από τους πιο ζόρικους αρνητές σου, και καταμετράς τα υπόλοιπα. Στα κουρεμένα από ένα γερό ποσοστό αγανάκτησης υπόλοιπα, ελπίζεις να βρεις την εικονική συναίνεση που χρειάζεσαι. Και το επικοινωνιακό σύστημα, τουλάχιστον εκείνο που δουλεύει για σένα θα δώσει ένα χεράκι. Και δύο και τρία!

ΥΓ1 Αν ένα από τα ισχυρότερα όπλα του σημερινού οικονομικό- πολιτικού κατεστημένου έγκειται  στην ικανότητά του να στήνει φαντασιακά σκηνικά αντικαθιστώντας την όποια δημοκρατία με ¨διαβουλεύσεις¨, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να του αφεθεί η δυνατότητα και να την ευτελίζει, την δημοκρατία, άμεσα ή έμμεσα;…

ΥΓ2 Κάποτε (τέτοιες μέρες του Απρίλη) το ανάλογο (εκδοτικό)  σύστημα μιλούσε ανενδοίαστα για σιωπηλές απέχουσες πλειοψηφίες που επιθυμούσαν και δικαίωναν δικτατορικές λύσεις.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »