Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Posts Tagged ‘Μοσχοβάκος’

Εντυπώσεις από την Αμερική (συν μία μαθηματική πράξη)

Posted by vnottas στο 13 Νοέμβριος, 2018

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (55)

MANHATTAN 2018

Ουρανομήκεις φαλλικοί ουρανοξύστες

με υπεραιμική επιθυμία

δεσπόζουν αλαζονικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού

και ψέγουν του μέτρου την εκδοχή.

Ανάμεσά τους κάπου στην Wall Street

ο αρχαίος Θεός Πάνας

διασπαθίζει την αυτογνωσία

χωρίς τη σύνεση της φύλαξης

αλλά με του ανάγωγου κέρδους την απόγνωση

χορεύοντας ύστερο ροκ

ή εξευμενιστικό χασαποσέρβικο

κάτω από τους ήχους σαξόφωνου και φλογέρας

εξεγερθέντων φαύνων

κατά των αποπροσανατόλιστων

χωρίς ανάστημα ηθοκτόνων.

Παραδίπλα στο νησάκι Ellis

το άγαλμα της Ελευθερίας κατάκοπο

μειδιά αμήχανα στους επισκέπτες.

Όλα αυτά ξεκαθαρίζω

ότι δεν είναι παρά δακτυλικά αποτυπώματα

του καλπάζοντος μέλλοντος

πάνω στην υποψία της απόλυτης υποταγής.

.

αρχείο λήψης (χ)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Κι όπως μες τη νύχτα

η Νέα Υόρκη μένει πίσω

παραδομένη στα φώτα της

φωτιά μνήμης μοιάζει

που όταν θα ‘ρχεται

τίποτα δεν θα αντιστέκεται.

.

images (57)

ΑΦΑΙΡΕΤΕΟΣ

Ο αυστηρός και μνησίκακος γκριζομάλλης μαθηματικός

με το μωβ κολάρο και τη φαιά γραβάτα

με ξανάβαλε σε θέση αφαιρετέου.

Αναρωτιέμαι, πόσα θα μου πάρει πάλι αυτή τη φορά;

Κάποιες αναμνήσεις μου ‘χουν μείνει

και λίγος ελεύθερος χρόνος.

Εκτός κι αν επιθυμία του είναι

αυτή τη φορά το αποτέλεσμα να είναι μηδενικό.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο καταρράχτης των στιγμών, το εγχείρημα του αδαούς μυρμηγκιού και η ηλικιωμένη κοκκινοσκουφίτσα

Posted by vnottas στο 16 Οκτώβριος, 2018

Δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου και ένα του Ηλία Κουτσούκου

αρχείο λήψης (3)

Η ΣΤΙΓΜΗ

Σφίγγω μέσα στην χούφτα μου αυτήν τη στιγμή

δεν θέλω πάλι να περάσει

δεν θέλω να χαθεί σαν την προηγούμενη.

Όμως καθώς ανοίγω αργά αργά τα δάχτυλά μου

για να διαπιστώσω την επιτυχία μου

βλέπω μ’ απογοήτευση

ότι μέσα τους βρίσκεται η επόμενη στιγμή.

Ρέει ασυγκράτητος ο χρόνος

είμαι ανίκανος να τον αναχαιτίσω

καταρράκτης στιγμών η ζωή μας

που χύνεται μονίμως στο Δέλτα του χθες.

*

images (30)

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ

Επί του νυφικού την ώρα του γάμου

ένα αδαές μυρμήγκι

περιφέρεται φορτωμένο ένα σπυρί ρύζι

ψάχνοντας τον δρόμο του.

Επιθυμία του είναι να εναποθέσει το φορτίο του

σε μια εύφορη περιοχή

ελπίζοντας στην καρποφορία.

Πάντως σε λίγο χάθηκε

μέσα στον κόρφο της νύφης.

Λίγο αργότερα αθέατο φύτεψε τον σπόρο

μέσα στην σφιχτή μήτρα της.

.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε

το φιλόδοξο εγχείρημά του.

Σ’ όλους όμως έμεινε η εικόνα του

να διασχίζει αθώο τη λευκότητα

χωρίς τη γνώση απαγορεύσεων

μ’ ένα σπυρί ρύζι στις δαγκάνες του.

*

LINEAmag-1980-114-sliva

Η  Κοκκινοσκουφίτσα   (του Ηλία Κουτσούκου)

 Όσην ώρα η κυρά-Νούλα απ την Γεωργία

καθαρίζει μ’  επιμέλεια το μικρό  καθιστικό

ακούγοντας δυνατά ποντιακά τραγούδια

αυτή τρέχει στη ντουλάπα

και ψάχνει τα ρούχα της εγγονής της.

Βρίσκει και φορά ένα στενό

κόκκινο δερμάτινο μπουφάν πάνω

απ το τριμμένο μαύρο φόρεμά της

φοράει τα κόκκινα τακούνια της μικρής

βουτάει ένα άδειο διακοσμητικό καλάθι

και βγαίνει αθόρυβα απ τη πόρτα

στο δάσος της πόλης έξω.

Σα να βλέπει πίσω απ το σταματημένο αστικό

να παραφυλάει ο αξιωματικός

που της έκαναν προξενιό το ’40

-δεν τον ήθελε γιατί ήταν μελαχρινός πολύ

σαν μαύρος λύκος ήταν-

Aλλάζει λοξά το δρόμο της που φαίνεται

μονοπάτι σε δέντρα ανάμεσα

 και σκέφτεται πως πρέπει να πάει

στη γιαγιά της, να της δώσει τι άραγε

δεν θυμάται, ωστόσο έχει ένα πείσμα

κρατώντας με δύναμη το άδειο καλαθάκι της

και βαδίζει σταθερά προς ένα πουθενά  προορισμό

περνώντας από όμορφες μπουτίκ, κομψά ανθοπωλεία

μαγαζιά ντελικατέσεν που μοιάζουν

με παραμύθι στο γεμάτο άνοια μυαλουδάκι της

επειδή πάντα πίστευε πως η Κοκκινοσκουφίτσα

ήταν ένα καλό κοριτσάκι όπως ακριβώς

αυτή τώρα στα 87 της

σταθερή στην απόφαση

πως κανένα κακό δεν έχει το δάσος

γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής

με πλάσματα θεού είναι γεμάτο….

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Όταν οι λέξεις πετούν μακριά…

Posted by vnottas στο 2 Ιουλίου, 2018

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (53)

 

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

 

Οι λέξεις πέταξαν μακριά

η κυψέλη έμεινε κενή από μέλισσες

το μέλι ελάχιστο πια

ο ήλιος καίει όσο ποτέ

ήχοι, μόνο ήχοι ασύμμετροι

βόμβοι από άκακα ζωύφια

ενώ μικρές σαλαμάνδρες

σέρνονται γεμάτες αλαζονεία

στα μονοπάτια του μυαλού μου.

Το ποίημα μένει άδειο

το μέλι ελάχιστο πια

οι λέξεις πέταξαν μακριά.

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Όταν οι βαβυλώνιοι ιππείς εφορμούν…

Posted by vnottas στο 30 Ιουνίου, 2018

(από τον Νίκο Μοσχοβάκο)

cyrus-the-great-2

 

ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ ΙΠΠΕΙΣ

 

Τις μεσημβρινές ώρες της κοινής ησυχίας

που συνήθως όλοι αναπαύονται

αλλά κι εγώ αυτοσυγκεντρώνομαι

και προσπαθώ να ηρεμήσω

εφορμούν εντός μου Βαβυλώνιοι ιππείς

επίδοξοι κατακτητές

ενίοτε και Χετταίοι πεζοναύτες

με σκοπό να καταλάβουν

τον κακοτράχαλο τόπο της σιωπής μου

πιστεύοντας ότι θα με πτοήσουν

με τις ουρανομήκεις ιαχές τους.

Μου στερούν βέβαια

την χαλαρή πρόσβαση στην ουδετερότητα

όμως εγώ απολαμβάνω πού ακριβώς τότε

καταφθάνει και ο Σαλβαντόρ Νταλί

για να απεικονίσει τα ασαφή σχήματα

μοναχικών αποτραβηγμένων εραστών

ακούγοντας ταυτόχρονα Recuerdos de la Alhambra

χωρίς αισθηματικές επιφυλάξεις.

η

Ωσότου κάποια στιγμή ακούγονται

έξω στον δρόμο οι πρώτες φωνές

των παιδιών που κλωτσούν τη μπάλα τους

με δύναμη πάνω στους τοίχους

τερματίζοντας έτσι άδοξα

την ώρα της κοινής ησυχίας

τερματίζοντας χωρίς δισταγμό

το αδιέξοδο του ποιήματος.

v_street_football_1889

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ετικέτες…

Posted by vnottas στο 30 Ιανουαρίου, 2018

(διευκρινίζει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (17)

ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΝΑΠΟΛΕΩΝ

Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ναπολέοντα

στην κεντρική λεωφόρο του κάτω κόσμου

του φώναξε δυνατά απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο:

Εσύ κοντέ εκτός από εγωιστής

ήσουν και μέγας υλιστής.

Εκείνος γυρίζοντας το κεφάλι

τον κοίταξε έκπληκτος

και ήρεμα του απάντησε:

Διαφωνώ σεβαστέ μου φιλόσοφε

ίσως βέβαια υπήρξα ληστής

κυρίως όμως νιώθω υπερρεαλιστής.

images (20)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

¨Μέχρι το εύκολο άλλο¨ και ¨Η επώαση¨

Posted by vnottas στο 18 Οκτώβριος, 2017

Δύο πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

 

χαρτί 8

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΑΛΛΟ

 

Εμείς που ποτέ δε διανύσαμε

τη μικρή απόσταση

μέχρι το εύκολο άλλο

με πληγωμένα πέλματα από την πορεία

ξαποσταίνουμε ήρεμοι

στο φρέαρ της επιμονής

για να ξεδιψάσουμε την πίκρα μας.

Ετοιμαζόμαστε φλεγόμενοι

από την παλιά επιθυμία

για τη διασάλευση της τάξης

σαν ανώνυμοι αλήτες

σαν αδιόρθωτοι φωνασκούντες

στην παροικία των αλαφροΐσκιωτων.

Χωρίς κόπο κρατούμε

αποστάσεις από ‘κείνους

που στην πρώτη ευκαιρία

μετοίκησαν μεταμελημένοι

με κομψούς τρόπους και καλούς οιωνούς.

Όχι ποτέ δε διανύσαμε

τη μικρή απόσταση

μέχρι το εύκολο άλλο!

***

flowers-2082494__340

Η ΕΠΩΑΣΗ

 

Κάποιες νύχτες από τις πολυκαιρισμένες σελίδες

του παλιού μου βιβλίου

ξεπετιέται ένα γαλαζοκίτρινο πουλί

και φτερουγίζοντας νωχελικά

μπαίνει μέσα στο κεφάλι μου

για να γεννήσει τα αυγά του.

Τα επωάζει προσεχτικά

και την αυγή με το πρώτο φως

οι νεοσσοί ανοίγουν τις φτερούγες τους

κι ουρανός γεμίζει γαλαζοκίτρινα πουλιά

που φτάνουν μέχρι την κορφή του.

Μέσα στο μυαλό μου

δεν απομένει παρά μια κρυστάλλινη φρουτιέρα

γεμάτη από κόκκινα ρόδια

κι ένα ανοιχτό τριαντάφυλλο

που το λησμόνησε εκεί ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Δύο καλοκαιρινά ποιήματα του Νίκου

Posted by vnottas στο 14 Σεπτεμβρίου, 2017

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

46_OrangeTree_1

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

 

Τρέχαμε τυλιγμένοι κατάσαρκα

το ρόδινο της αυγής

ξυπόλητοι μ’ αγκάθια στα πέλματα

κάτω από τις πορτοκαλιές

στο μυαλό μας το τίποτα

άλλες φορές όμως το παν.

Πέρασε ο καιρός

και πολύ μετά τα πρωτοβρόχια

είμαστε πάλι μαζί

καθόμαστε μπροστά στο τζάκι

κοιταζόμαστε αμήχανα

αναζητώντας την κατάλληλη λέξη

για να σπάσουμε την αλλόκοτη σιωπή.

Μας έμεινε λίγο τσάι ακόμα

στην ακριβή κούπα πορσελάνης

γουλιά γουλιά ας το ρουφήξουμε

μέχρι τέλος.

Ίσως προφτάσουμε έτσι να βρούμε

τη λέξη που μας ταιριάζει

όμως κι αν αυτό δε γίνει

γουλιά γουλιά ας ρουφήξουμε

το τσάι μας μέχρι τέλος.

*

GORGO12

ΚΟΡΗ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΣΕΙΡΗΝΑ

Ηλιοκαμένη κόρη του γιαλού

με τ’ αρμυρισμένα άλικα μαλλιά

τα φασκομηλιά γελαστά μάτια

και τα ηλιοπυρακτωμένα χείλη

που συναλλάσσεσαι μόνιμα με τις γοργόνες

τραγουδώντας ξεχασμένη σειρήνα

μελαγχολικά, πάνω στο κύμα

περιμένεις καρτερικά

πως κάποια μέρα

θα ναυαγήσει στους ύφαλους της ελπίδας σου

ένας αργοναύτης πειρατής του Αιγαίου

και μες τις σπηλιές των βράχων

θα μοιραστείτε της ομορφιάς τις λεπτομέρειες.

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ένα οργισμένο ποίημα του Νίκου (και ένα συνειρμικό σημείωμα)

Posted by vnottas στο 20 Ιουλίου, 2017

Ο Νίκος (Μοσχοβάκος) μου έστειλε το ποίημα που ακολουθεί

 250px-Nero_Julius_Caesar

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΟΥΝ ΝΕΡΩΝΑ

Κάψε την πόλη λοιπόν

μη φοβάσαι δεν θα σε πουν Νέρωνα

από αγάπη για τη ζωή κάψε την πόλη

πυρπόλησε τα εκμαγεία μίσους

τις τράπεζες βδέλλας πυρπόλησε

τους στενούς δρόμους αγχόνες ονείρων

τις μεγάλες λεωφόρους κάψε

και τα χαμαιτυπεία παραχάραξης πίστης.

Με την δάδα της αγωνίας χωρίς ματαιοδοξία

βάλε φωτιά στους οίκους συναλλαγής

στα κέντρα πλειστηριασμών οδύνης

στα πορνεία υποσχέσεων πλαστής ηδονής

στα πολυκαταστήματα τζόγου και συνήθειας

στα προμελετημένα δελτία προγνώσεως καιρού.

Μη σταματάς δεν θα σε πουν Νέρωνα

από αγάπη κάψε την πόλη

πυρπόλησέ την με σπαραγμό

κι ας σκορπιστούν τα αποκαΐδια της

σ’ όλου του σύμπαντος το εύρος

ας φτάσουν μέχρι τις χαράδρες της σελήνης.

Κάτω από την τέφρα της πόλης

ας κοιμηθούν για λίγο ακόμη τα όνειρα.

Όχι! δεν θα σε πουν Νέρωνα.

*

517447282

Τον ευχαρίστησα και του έστειλα το ακόλουθο συνειρμικό σημείωμα

Συνειρμικό

Κι εάν σε πούνε Νέρωνα, τι έγινε;

Έτσι κι αλλιώς

αλλάζουν οι καιροί και φεύγουνε

κάποτε οι βεβαρυμμένοι θ’ αναδυθούν

και οι φελλοί θα καταποντιστούνε στ’ άπατα.

*

Θα ‘ρθει ξανά η μέρα που θα χρειαστεί

να γίνουν εμπρηστές οι ποιητές

και πυροδότες,

τότε τον Νέρωνα απ’ τον βούρκο θα ανασύρουνε

ίσως του δώσουν λίγο χρόνο ν’ απολογηθεί

-ίσως και όχι, γιατί τότε

θα κρίνουν κάτι τέτοιο περιττό και αδόκιμο.

Υπέρ αυτού θα υπάρχουν πλέον επιγράμματα

θα ‘χουν γραφτεί διατριβές, συγγράμματα

και πάνελ κι εκπομπές που εμβαθύνουν

της επιφάνειας την άτρητη στιλπνότητα.

Στις  λέσχες των αναγνωστών επιλεγμένα μέλη

των λέξεων το βάρος θα ζυγίζουνε

και θα κοσμούν τα αποφθέγματα του Νέρωνα

με πλήθος εμβριθών υποσημειώσεων

και, βέβαια, με  λάμψεις αστερίσκων

καινοφανών.

*

Γι αυτό

(αλλά και γι άλλα που θα μου ‘ρθουνε  αργότερα)

σου λέω:

Και να σε πούνε Νέρωνα τι έγινε;

ΒΝ

nerod0bd

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η Φιλοδοξία του Αυλικού και ο Ντ’ Ανούντσιο (πάλι, στο Λιανοκλάδι)

Posted by vnottas στο 11 Ιουλίου, 2017

 Δύο πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

.

Η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΑΥΛΙΚΟΥ

Μέσα στην έκστασή σας Μεγαλειοτάτη

με αποκαλέσατε μέγα Τσάρο

όταν από καθήκον και φόβο

πλάγιασα μαζί σας.

Εγώ όμως γνωρίζω καλά

πως είμαι μόνο ένας νεαρός αυλικός.

Όχι όχι δεν είναι μες στις ροπές μου

αλλά την επόμενη φορά

έχω την τρελή φιλοδοξία

να με αποκαλέσετε Αυτοκράτορα.

intro

.

ΠΑΛΙ Ο ΝΤ’ ΑΝΟΥΝΤΣΙΟ ΣΤΟ ΛΙΑΝΟΚΛΑΔΙ

 Ξανάδα τον Ντ’ Ανούντσιο στο τρένο

πάλι ανέβηκε αυτός στο Λιανοκλάδι

κακώς με θεωρείτε πεθαμένο

έλεγε, τρώγοντας ένα αχλάδι.

.

Όποτε θέλω έρχομαι κοντά σας

μες στο βαγόνι, να ‘μαι ταξιδεύω

χαρείτε εσείς τα λίγα υπάρχοντά σας

κι εγώ με ρίμες τις ψυχές σας θα μαγεύω.

.

Τις ηδονές τις αρχικές θα τραγουδάω

συμβιβασμούς δε κάνω τιποτένιους

πόσους χρυσούς ή έστω ασημένιους

στον εαυτό μου που έταξα χρωστάω.

.

Τον βλέπω απορημένος, να ‘ναι αλήθεια;

ή έρχεται και φεύγει από συνήθεια;

Image35

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δύο λακωνικά από τον Νίκο

Posted by vnottas στο 3 Ιουνίου, 2017

 

θάλασσα

.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Αναλαμβάνω τις ευθύνες μου

αυτές τις μέρες θα πυρπολήσω το εγώ μου

και το νεκρό τοπίο του

θα το γεμίσω με προτομές

ανθρώπων που αγάπησα στη ζωή μου.

.

ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΤΙΑ

Το πρωί ξαφνικά στον καθρέφτη

είδα τον πατέρα μου.

Εκείνος όμως δε μ’ έβλεπε

γιατί τα είδωλα δεν έχουν μάτια.

Έτσι απόμεινε μια πικρή γεύση

απ’ την πρώτη αδόκητη επαφή

με τον πανδαμάτορα χρόνο.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ροδακινιά μετά τη μάχη

Posted by vnottas στο 25 Απρίλιος, 2017

(Δύο ακόμη ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

writing-quill-with-ink-blot_small

ΩΔΗ ΣΤΗ ΝΕΚΡΗ ΡΟΔΑΚΙΝΙΑ

Ροδακινιά που άνθιζες το Μάρτη

και γέμιζε χαμόγελα η αυλή μου

ξεράθηκες ναυάγιου κατάρτι

κατάντησες και χλόμιασε η ψυχή μου.

.

Κλαδιά νεκρά και φύλλα μαραμένα

οι πεταλούδες πια δεν σ’ ακουμπάνε

ούτε πουλάκια κάθονται σ’ εσένα

ακόμα και οι σφήκες προσπερνάνε.

.

Μια αράχνη μόνο πλέκει τον ιστό της

κι αποτυπώνει της σοφίας της το στίγμα

λεπτομερώς δεν λείπει ούτε σίγμα

απ’ τον πικρό ανεξιχνίαστο χρησμό της.

Τα βλέπεις πια στης μοίρας σου το χάρτη

ροδακινιά που άνθιζες τον Μάρτη.

***

Battaglia-di-Waterloo

ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΑΧΗ

 «…και μόνο

λίγα πόδια και χέρια

ακόμη σπάραζαν κάτω απ’ τα δέντρα…» Μίροσλαβ Χόλουπ

*

Πάνω στην κόκκινη λάσπη

που είχε περάσει το ιππικό

λίγες μόνο μέρες μετά τη μάχη

άρχισε ελαφρά να πρασινίζει.

Τα σπαρμένα δόντια

έγιναν ρίζες θάμνων και δενδρυλλίων

τα θραύσματα οστών

έθρεψαν παπαρούνες

και στα νύχια βλάστησαν ξεράγκαθα.

Οι αφέγγαρες νύχτες

έκρυβαν κάτι

από τη μοναξιά της ήττας

και μόνο του ήλιου το φως έδειχνε

που θα βοσκήσουν τα όρνια.

Ούτε χρυσός ούτε ασήμι

μόνο μπρούτζος από τα βόλια

και των παγουριών ψευδάργυρος

ξεχώριζαν που και που

μέσα στην κόκκινη λάσπη.

Σιγά-σιγά σκεπάζονται όλα από τη βλάστηση

και σε λίγο θα λησμονηθεί εντελώς

ότι εδώ η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα.

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο Γουλιέλμος Τέλος και τ’ ανοιξιάτικα αγριολούλουδα

Posted by vnottas στο 1 Απρίλιος, 2017

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος – και μια που σήμερα είναι Μία τ’ Απρίλη, Νίκο χρόνια πολλά)

Γουλιέλμος-Τέλος

ΑΣ ΗΤΑΝ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Μπροστά πηγαίνει με το τόξο επ’ ώμου

αγέρωχος ο Γουλιέλμος Τέλος

πίσω του ακολουθεί περιχαρής

ο μικρούλης γιος του

με κομμάτια μήλου

στα ξανθά του μαλλιά.

Από δω κι από κει

στον κεντρικό δρόμο

τους παρακολουθούν έντρομοι

ψυχαναλυτές, ζωγράφοι, ποιητές

έτοιμοι να τους κατασπαράξουν

μόλις συνέλθουν από το ξάφνιασμα.

Τ’ απρόοπτα κατά κανόνα

άλλους τους αιφνιδιάζουν

κι άλλους τους εκστασιάζουν.

Δεν θα υπήρχε καμιά διαφορά βέβαια

αν αντί μήλου, ο στόχος

ήταν πορτοκάλι, πρέπει να πούμε.

flowers-2082494__340

ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ

Με λουλούδια ανοιξιάτικα

θα σου κεντήσω τη μνήμη

και μ’ ήχους φτερουγίσματος

θα ξαναγυρίσω από παλιά

για να γεμίσω τη μοναξιά σου

γαλάζιο τ’ ουρανού και της θάλασσας μπλε.

Θα ξαναπερνάω κάτω απ’ το παράθυρό σου

κι εσύ πίσω από τις κουρτίνες

θα κλαις όπως όταν σου κέντησα τη μνήμη

με λουλούδια ανοιξιάτικα.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Υπαρξιακό

Posted by vnottas στο 27 Φεβρουαρίου, 2017

γράφει ο Νϊκος Μοσχοβάκος

xionia

ΝΕΚΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Χιονίζει πάνω από τη Νεκρά Θάλασσα

χορός ασυλλόγιστων νιφάδων στα μαύρα νερά της

χορός θανάτου μες στην απελπισία της μνήμης

κουφάρια λέξεων που τα πηγαινοφέρνει ο άνεμος

κι ένα χλωμό φεγγάρι ταξιδεύει τρομαγμένο

χωρίς να φαίνεται στων υδάτων την επιφάνεια

αφού ο καθρέφτης τους σκουριασμένος

αστίλβωτος χρόνια τώρα μένει.

.

Φυσάει εξοντωτικά πάνω από την Νεκρά Θάλασσα

φύκια σάβανα ερώτων βράχοι μνήματα αγαπημένων

καταπάνω τους σπάνε φρικιασμένα κύματα

κι άμμος γκρίζα που σαλεύει μοιρολατρικά

πότε εμπρός πότε πίσω με των νερών τη φορά

μέσα σε μια ιαμβική μέθη βουών και ήχων

απεγνωσμένο ρέκβιεμ απώλειας ονείρων.

.

Βροντά κι αστράφτει πάνω από τη Νεκρά Θάλασσα

όμως εγώ καλπάζω στις ακτές της

καβάλα στο ξανθό μου άλογο

καλπάζω μέσα σε ανεμοθύελλα λόγων

προσέχοντας μην πλησιάσω και βραχώ

από αρμύρα αφανισμού

μη νιώσω του χαμού την ανατριχίλα.

.

Καλπάζω και μάχομαι χωρίς νόημα ίσως

όμως υπάρχω ναι υπάρχω ακόμα

έστω κι αν δίπλα μου η θάλασσα

νεκρή θα μείνει για πάντα.

moon-and-clouds

 

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θαύματα!

Posted by vnottas στο 21 Φεβρουαρίου, 2017

Δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

article_15019

ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΟΨΙΑΣ

 

Είχε δύσει από ώρα ο ήλιος

«οψίας δε γενομένης»

ξεχύθηκε το πλήθος των πεινασμένων κολυμβητών

στην άδεια παραλία

προσπέρασε όμως ακατάδεκτα

τους πέντε μουλιασμένους άρτους

και τα δυο ψαράκια

που είχε ξεβράσει η θάλασσα.

Τότε σε είδα χαμογελαστό

να κάνεις αθόρυβα το θαύμα σου

το πλήθος των κολυμβητών

σε επευφημούσε ξέφρενα

με τρόπο υπέροχο.

Ωστόσο κάποιος αμετροεπής

σε παρότρυνε μ’ αφροσύνη:

μην τσιγκουνεύεσαι

μιας και κάνεις το καλό

κέρασέ μας και λίγο κρασί

σαν κι εκείνο του γάμου της Κανά.

Δεν θυμάμαι αν αποκρίθηκες

όμως γνωρίζω πια

πως γενομένης νυκτός

το ποίημά σου είχε αποτέλεσμα θαύματος.

_-________-_____-_______-_-________

ΦΥΣΗΞΕ

 

Στο μικρό βάζο πορσελάνης

ήταν χαραγμένο προσεκτικά

ένα τόσο δα γαλάζιο φύλλο ροδακινιάς

κι όπως θαύμαζα τη δεξιοτεχνία

του δημιουργού

φύσηξε ελαφρό αεράκι

και το μικρό βάζο

έμεινε ολόγυμνο

λευκή πορσελάνη της αποκάλυψης

μέσα σε πλήρη άπνοια.

images-15

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ψηφιακές συννεφιές, αφαιρετικά διλήμματα και μία πρόσκληση

Posted by vnottas στο 25 Νοέμβριος, 2016

img_1468%ce%b1

 

(δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

 

ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Είπεν ο ένας αριθμός

είμαι περιττός

και γεμάτος απόγνωση

αυτοκτόνησε.

Ο συνομιλητής του

άλλος αριθμός

αν και άρτιος

άρχισε να αισθάνεται περιττός

μες στη μοναξιά του

και δεν άργησε κι αυτός

ν’ αυτοπυροβοληθεί στον κρόταφο.

Το υπόλοιπο που έμεινε

ήταν φυσικά μηδέν.

img_1430%ce%b2

ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΟ

Αφαιρούσε τις λέξεις,

σαν ευκόλως εννοούμενες

άλλοτε περιττές

και το ποίημα ολοένα λιγόστευε.

Κάποτε διαπίστωσε

πως είχαν μείνει δύο μόνο λέξεις

η μια ήταν αγάπη

η άλλη ανιδιοτέλεια.

Σκέφτηκε για λίγο

ποια να διαλέξει

και ενεργώντας με ιδιοτέλεια

προτίμησε την αγάπη.

.

800px-formella_18_apelle_o_la_pittura_nino_pisano_1334-1336_dettaglio_01

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο κηπουρός τ’ ουρανού

Posted by vnottas στο 10 Νοέμβριος, 2016

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

 p11

Ο εσπερινός κήπος τ’ ουρανού

γεμάτος ρίζες σύννεφα

που σα νυχτώσει

οπωροφόρα δένδρα θ’ ανθίσουν

αμέτρητα φεγγοβόλα άστρα

και στη μέση ένα πορτοκάλι

το φεγγάρι θα κυλήσει

μέχρι τις όχθες του Ιορδάνη ποταμού.

Κι ως αποσώσει το σκοτάδι

τριανταφυλλιές θα γεμίσουν

τον ορίζοντα της αυγής

με το ρόδινο χρώμα τους

μέχρι να πεταχτεί κατάξανθος ο ήλιος

ζωοδότης κηπουρός του γαλάζιου

με το αινιγματικό του μειδίαμα

αδιάφορος για τον καιρό που φεύγει.

Δεν έχει αρχή και τέλος αυτή η παράσταση

ακόμα κι οι συννεφιές

θρέφουν τα όνειρα και τις ελπίδες

στον αείρροο κήπο τ’ ουρανού.

%cf%89%cf%89

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δύο μυρμήγκια που χάθηκαν

Posted by vnottas στο 2 Οκτώβριος, 2016

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images-11

Δυο μυρμήγκια

είχαν χάσει τον δρόμο τους

το ένα βρέθηκε στην Αγία Πετρούπολή

το άλλο στο Λιτόχωρο

τον πρώτο καιρό μελαγχόλησαν

έφερναν διαρκώς στο νου τους

την πατρική μυρμηγκοφωλιά

στη μακρινή Τεγκουθιγκάλπα

εκεί στην άλλη άκρη της γης

μέχρι που σιγά-σιγά

συνήθισαν την παγκοσμιοποίηση.

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

… Στον χρόνο που έφυγε

Posted by vnottas στο 29 Σεπτεμβρίου, 2016

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

 ΠΕΝΘΩ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ

%ce%be%ce%b7

Λουσμένη με λυμένα μαλλιά

στέκεσαι στο μικρό παράθυρο

και καθρεφτίζεσαι φιλάρεσκα

στα σκονισμένα τζάμια του.

.

Καμαρώνεις που αυτήν την ώρα

είσαι αδάμαστα όμορφη

κι αδιαφορείς παντελώς

που σε λίγο θα περάσει

και τούτη η μέρα

μόλις νυχτώσει.

.

Αθέατος σε παρακολουθώ

ενώ γύρω μου θροΐζουν τα λιόδεντρα

στην απογευματινή λιακάδα

μικρές βαρύγδουπες στιγμές αμηχανίας

απωθημένου λανθάνοντα έρωτα

αναμεσίς σε κίτρινα τηκόμενα μέταλλα

σπαραγμοί μνήμης θαμπής σήμερα.

.

Πενθώ στον χρόνο που έφυγε

γι’ αυτά που ακολούθησαν

μέσα στο αόρατο σχήμα

του φόβου και της μοναξιάς.

.

Τα πατζούρια σου κλειστά από χρόνια

χτυπούν στου αέρα το έλεος

ενώ από πολύ μακριά

ίσα που ακούγεται

η φωνή της μάνας μου

που με ψάχνει.

%ce%b7%ce%b3

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Του Διγενή… τώρα

Posted by vnottas στο 22 Ιουλίου, 2016

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

digenis_kai_xaros_0

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ

Τ’ άρματα σαν εζώστηκε όπως και στα γουέστερν

κατέβηκε στη δημοσιά το Χάρο ν’ ανταμώσει

μα ‘κείνος δεν ερχότανε φοβήθηκε κι εκρύφτει

απ’ τον καιρό του Διγενή είχε να γίνει τούτο.

.

Ψάχνει ζερβά στη ρεματιά δεξά στο κορφοβούνι

μπροστά στο ξεροπήγαδο πίσω στο μοναστήρι

σ’ ανατολή τον γύρεψε εκεί που βγαίνει ο ήλιος

στη δύση τον εγύρεψε εκεί που βασιλεύει

τους λύκους όλους ρώτησε όλα τα μαυροπούλια

κανείς δεν είχε να του πει κανείς δεν αποκρίθει.

.

Αποκοιμήθηκε ήσυχος στου πλάτανου τη ρίζα

και στ’ όνειρό του έφτασε άγγελος που του λέει

μες στην καρδιά σου γύρεψε το Χάρο ν’ ανταμώσεις.

.

Ποτέ του δεν εξύπνησε, ποτέ του δεν τον είδε.

Πήρε τον δρόμο τον τραχύ πάει για τον άλλο κόσμο.

φώτη κόντογλου - ο διγενής ακρίτας_2

***

ΤΩΡΑ

Το σύμπαν μια αιώρα

και πάνω του το τώρα

γεννιέται και πεθαίνει

μα πάντα τώρα μένει.

images (12)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Το μυστικό του κόσμου

Posted by vnottas στο 18 Ιουλίου, 2016

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (9)

ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ

Μεσ’ τ’ ανοιξιάτικο λιβάδι

ένα γελαστό χαμομήλι είπε

σε μια ναζιάρα άσπρη μαργαρίτα

σκύψε λίγο για να σου αποκαλύψω

το μυστικό του κόσμου

σκύψε λίγο για να μάθεις κι εσύ

ότι τίποτα δεν έχω να σου πω

και δώσε μου ένα κροκάτο φιλί.

Μη με προδώσεις όμως

ασ’ τους άλλους να πιστεύουν

ότι σου εκμυστηρεύτηκα το μυστικό του κόσμου.

Θα ζήσουν με την ελπίδα

ότι κάποτε θα το μάθουν κι αυτοί

μέχρι ν’ αλλάξουν οι εποχές

μέχρι να φύγει η άνοιξη.

Αυτό είναι το μυστικό μου

το μυστικό του κόσμου.

images (11)

 

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Εξάρτηση

Posted by vnottas στο 18 Ιουλίου, 2016

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

ξξ

ΕΞΑΡΤΗΣΗ

Παλαιότερα δούλος της Φρύνης

εσχάτως ακόλουθος της Φανής

πάντοτε όμως εξαρτημένος

από τη μέθη της ηδονής.

Sxedio_04

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Έρχομαι από το φεγγάρι (κι έχει μια Γη απόψε!)

Posted by vnottas στο 27 Ιουνίου, 2016

ατμός-μηχανών-23805022

Δύο απ’ τα ¨ποιήματα του τρένου¨ του Νίκου Μοσχοβάκου

.

ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Ξεκίνησα το ταξίδι μου

από το φεγγάρι.

Είχα ξεχαστεί για πολύ καιρό

στις γυμνές κοιλάδες του

χωρίς να σκέφτομαι να γυρίσω.

Έκανα παρέα με δαίμονες

που με σκλάβωσαν με την κατανόησή τους

και μού ‘φεραν σα δώρο τη λησμονιά.

Μέρες και νύχτες πέρναγαν

χωρίς ημερομηνίες

μ’ ατέρμονες αναζητήσεις

και αποφασιστικά διλήμματα.

Μέχρι που μου πήρε τα μυαλά

μια φεγγαρονεράιδα

με χαλκοπράσινα μαλλιά

και σπάνιου χαμόγελου μάτια.

Εγκατέλειψα τους δαίμονές μου

και προσκολλήθηκα πάνω της.

Μέτραγα τις ανάσες της,

τα βήματά της, τις χειρονομίες της,

αργότερα τις απουσίες

και τις απιστίες της.

Ο χρόνος ξαναγύρισε στη ζωή μου

μαζί κι η νοσταλγία

για μια επιστροφή στο παρελθόν.

Έτσι κάποια στιγμή απέδρασα

κι άρχισα πετώντας

να απομακρύνομαι από το φεγγάρι.

Το ταξίδι μου ίσως κρατήσει πολύ

ίσως αιώνες, γιατί μπερδεύομαι

με τους νόμους της βαρύτητας.

Όμως είναι βέβαιο πως θα γυρίσω

να με περιμένετε λοιπόν

εκεί στο παλιό μας στέκι

να τα πιούμε.

Έχω να σας διηγηθώ πολλά

που έμαθα σ’ αυτήν την περιπέτεια

και πρώτα απ’ όλα

να σας μεταφέρω

την προσωπική μου μαρτυρία

για το πόσο πληκτική είναι η αθανασία.

Ξεκίνησα το ταξίδι μου από το φεγγάρι.

Έρχομαι.

κ

 

 

ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΓΗ ΑΠΟΨΕ

 

Έπαιζε ολομόναχος κιθάρα

πάνω σε έναν λόφο του φεγγαριού

ο μελαγχολικός άγγελος της ανησυχίας

κολλημένες πάνω στο μυαλό του

σαν επίμονοι αχινοί, οι υποψίες

γέμιζαν τη μελωδία του νοσταλγία

την όμορφη αυτή σεληνιακή νύχτα.

Συνόδευε αεράκι δροσερό τη μουσική

κι είχε μια γη ολοστρόγγυλη στον ουρανό

που σε τρέλαινε με το άλικο φως της.

Λες να υπάρχει ζωή εκεί πάνω;

αναρωτιόταν ο κιθαρίστας άγγελος

και τα δάχτυλά του χόρευαν

παθιασμένα πάνω στις χορδές.

ρ

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο Ηλίας καλπάζει προς το μέλλον

Posted by vnottas στο 16 Ιουνίου, 2016

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

κ

Καβάλησε τη μηχανή του

με πριγκιπική σιγουριά ο Ηλίας

κι έφυγε αφηνιασμένος προς το μέλλον.

Ο δρόμος είχε στροφές

και χρειαζόταν όχι μόνο ικανότητα

αλλά και φρόνηση περισσή.

Με του ποιητή την κόμη ν’ ανεμίζει

οδηγούσε παθιασμένος

κι άκουγε την αυξομειούμενη

μουσική της μηχανής

ψιθυρίζοντας ρώσικες μελωδίες.

Ξαφνικά είδε τριγύρω του

άλογα να ξεχύνονται στον δρόμο

και να τρέχουν αδέσποτα

ενώ η ταχύτητά του μηδενίστηκε.

images

Αμέσως εννόησε πως τ’ άλογα εκείνα

ήταν τα δικά του άλογα

αυτά που ίππευε και τον πήγαιναν

στους δρόμους του μέλλοντος

κι είχαν αυτονομηθεί

από την διστακτική μηχανή του.

Χαμογέλασε ψύχραιμα ο Ηλίας

και σαν αληθινός ποιητής που είναι

καβάλησε ένα κατάλευκο άλογο που βρέθηκε μπροστά του

και καλπάζοντας συνέχισε απτόητος

την πορεία του προς το μέλλον.

images (33)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο μικρός μαθητής και ο περίεργος Σιγιμούνδος

Posted by vnottas στο 3 Ιουνίου, 2016

Δύο πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοχοβάκου (με έκτακτη συμμετοχή -στο δεύτερο- του Νότη του Κρητός)

ΔΙΕΔΟΘΗ

ΜΑΘΗΤΗΣ

                                                                                                                                                                               

Τέντωσε τους μηρούς του ο μικρός μαθητής

σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών

και ξάνοιξε πάνω από τον τοίχο της μάντρας.

Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινε κει

είδε τότε πως τα πράγματα

δεν ήταν όπως τα ‘λεγε ο δάσκαλος.

Την άλλη μέρα δεν πήγε σχολείο

ούτε και τις επόμενες.

Χάθηκε μέσα στον χρόνο.

Διεδόθη πως έγινε επαναστάτης.

images (6)

****

images (11)

Ο ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΣΙΓΙΜΟΥΝΔΟΣ

Ο Σιγιμούνδος μόλις ξεμπάρκαρε

σε κάποιο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας

ίσως στην Κωστάντζα

ζήτησε από τη γυναίκα του κατά λεπτώς λογαριασμό

πού ξόδεψε τα λίγα χρήματα

που της αναλογούσαν για τ’ αναγκαία.

Ότι κι αν του ‘πε εκείνη

δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει την καταστροφή.

Την κοίταζε αυστηρά

πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου

που φορούσε

και στο τέλος αναστατωμένος

της επέβαλε την αυστηρή ποινή

της πάση θυσία συλλογής

πενήντα φακέλων μαύρης ζάχαρης.

Ήθελε να τα πάρει μαζί του για ασφάλεια

όπως αιτιολόγησε την απόφασή του

στο νέο ταξίδι που είχε

να διασχίσει τη Νεκρά Θάλασσα

και την έρημο του Σινά.

Όλοι έμειναν ικανοποιημένοι όταν το έμαθαν

γιατί απέφυγε η καημένη τα χειρότερα.

Ο βιογράφος του βέβαια Νότης ο Κρης

γνωστός ρεμπέτης του μεσαίωνα

καταγράφει το περιστατικό

για να το διαβάζουν

στο μέλλον οι σουφραζέτες

προκειμένου να τον συμπεριλάβουν

στις προγραφές τους.

top-5-feminist-movements-2

Σημείωση σχετική με  παλιότερη ανάρτηση: Έκανα κάποιες συμπληρωματικές διορθώσεις (κυρίως στην επωδό) στην παλιότερη μετάφραση / απόδοση του τραγουδιού του Μπρασένς  Le pluriel (εδώ)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Αυτοβιογραφικό

Posted by vnottas στο 2 Απρίλιος, 2016

Ο Νίκος ξεκίνησε χτες σε ανιχνευτική αποστολή στην νέα δεκαετία της γενιάς μας. Τον πήρα τηλέφωνο για να του ευχηθώ χρόνια καλά και αίσια έκβαση της αποστολής. Ακολουθούμε πλήρεις εμπιστοσύνης.

(Ανάμεσα στις σελίδες του Νίκου, μπροστά μου, υπάρχει και το ακόλουθο παλιότερο ποίημά του που συνταιριάζει και που νομίζω ότι δεν έχω αναρτήσει).

β

 

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

 

Αυτοβιογραφικό

Μία Δευτέρα του 1946

πρωταπριλιά ήταν

έλαβα θέση κι εγώ

στην αφετηρία εκκίνησης

της λύσης του αινίγματος.

Πέρασαν τα χρόνια

κι ακόμα πορεύομαι αμήχανος

γεμάτος απορίες

καθώς οι ανισόπεδες διαβάσεις

δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο

το περίπλοκο εγχείρημα.

Ξέρω μόνο πως αποφασίζουν άλλοι

για την τύχη μου

ίσως κι εγώ για κάποιους απ’ αυτούς.

Γνωρίζω ακόμα πως ο καθένας

τελικά είναι ακριβός και μόνος.

Τέλος έμαθα πως τα μυστικά

δεν κρύβονται στους ίσκιους

αλλά συνήθως στο ξετσίπωτο φως.

Γεννήθηκα εδώ

στα χαλάσματα που γράφω τώρα

και ταλανίζομαι από το μύθο

της αιώνιας αλήθειας.

Τα βυσσινί μάτια της βοκαμβίλιας

του κήπου μου

γεμάτα από ήλιο

απλώς μου επιβεβαιώνουν

καθώς λιγοστεύει ο χρόνος μου

πως το αίνιγμα του κόσμου

είναι αξεδιάλυτο

γι αυτό συναρπαστικό κι ωραίο

όπως ακριβώς της πρωταπριλιάς του 1946

που πήρα θέση στη γραμμή εκκίνησης.

γ

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μαθηματικά, οδοντοστοιχία, ρεμπέτικο:Δύο συν ένα ποιήματα του Νίκου

Posted by vnottas στο 20 Μαρτίου, 2016

Δύο πρόσφατα και ένα παλιότερο ομοιοκαταληκτικό, εύθυμο και ρεμπέτικο.

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

Εικόνα1

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Σου λέω επτά

μου λες εννέα

σου λέω συνημίτονο

μου λες εφαπτομένη

σου φωνάζω διαγώνιος

μου κραυγάζεις περιφέρεια

σου αποκρίνομαι τρίγωνο

μου απαντάς θεώρημα

αξίωμα σε διορθώνω

κι οι καμπύλες μου; ρωτάς.

*

Ξεχνώ τον Ευκλείδη

ξεχνάς την Υπατία

και βρισκόμαστε γυμνοί

μπροστά στον καθρέφτη

Δε θέλω να γίνουμε σύστημα

ψιθυρίζεις στ’ αυτί μου

ας λύσουμε λοιπόν την εξίσωση

σε παροτρύνω παθιασμένος

*

Ανάμεσα σε κόλουρους κώνους

μικρές και μεγάλες σφαίρες

με κυλινδρική έμφαση

μελετούμε σιωπηλοί

τα ολοκληρώματά μας.

Ίσα που θυμάμαι

ότι ήταν νύχτα

κι η ώρα περασμένες τρεις.

d7e07-hypatia-204x300

***

ΟΔΟΝΤΟΣΤΟΙΧΙΑ ΜΑΧΗΣ

Οι Γομφίοι οι Τραπεζίτες οι Τομείς

παρατεταγμένοι πειθαρχικά

κάνουν μια πρώτης τάξεως

οδοντοστοιχία μάχης

που χιλιετίες τώρα αναμασά

και βαρετά συντηρεί

τη ζωή των θηλαστικών

αυτού του συναρπαστικού πλανήτη

childs-skull-with-adult-teeth-preparing-to-change-the-baby-teeth

***

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ

Ο Ήφαιστος μυρίστηκε

ότι η Αφροδίτη

το βράδυ που κοιμότανε

έφευγε απ’ το σπίτι.

*

Γι αυτό και της την έστησε

μ’ ασπίδα και κοντάρι

και τσακωτή την έκανε

με τον ντερβίση Άρη.

*

Κι απάνω που επαίζανε

γεμάτοι ευτυχία

ο Ήφαιστος τους έδεσε

σαν αμαξοστοιχία.

*

Μα οι θεοί του είπανε

Ήφαιστε αδερφάκι

πιες λίγο νέκταρ να τη βρεις

και λυσ’ το ζευγαράκι.

*

Κι εκείνος που φοβότανε

μη δουν το κούτελό του

τους έλυσε και έτζασε

κάνοντας το σταυρό του.

*

Τότε τριγύρω οι θεοί

εβάλανε τα γέλια

μα η Αφροδίτη γούσταρε

να πνίγει τα κουνέλια.

aphrodite

(Σημείωση: Σχετικά με την Αφροδίτη την καλλίπυγο, δείτε και μια παλιότερη προσαρμογή στα ελληνικά στίχων του μπάρμπα Μπρασένς εδώ )

 

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Αναμονή…

Posted by vnottas στο 4 Μαρτίου, 2016

(Από τον Νίκο στον Θάνο)

13b492c2

 

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

 

Σε θέση εμβρύου

περιμένει την ψυχή

για ν’ αντικρύσει το φως.

Ψάχνει μέσα σε βλέννες παρήγορες

κι οιστρογόνα τάξης

να βρει την ταυτότητά του.

Δεν ακούει δεν μυρίζει δεν βλέπει

γιατί στο μεταίχμιο

έτσι γίνεται πάντα.

Διαισθάνεται όμως ότι αποπλέει

από την ανυπαρξία

για έναν περίπλου

σ’ άδοξους έρωτες

κι ένδοξες ευκαιρίες

με την ίδια ακριβώς κατάληξη.

Έτσι προσπορίζεται την ψυχή

αποκόπτεται μετά από τον ομφάλιο λώρο

κι εκτοξεύεται ασυγκράτητο

γεμάτο απορία έκπληξη και προσδοκία

μέσα από σκοτεινούς διαδρόμους

και με άγνοια κινδύνου

αναζητά το βυζί της μάνας

το πρώτο θαυμάσιο τοπίο

του νέου κόσμου του.

Σε λίγο θα δει

τον ουρανό τη θάλασσα

το ουράνιο τόξο

τα μάτια των ανθρώπων

και θα λησμονήσει οριστικά

πως κάποτε υπήρξε έμβρυο.

Θάνο2ς

(το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή ¨Απριλίου ξανθίσματα¨  υπό έκδοση από το ¨Μελάνι¨).

 

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Σ’ αυτόν εδώ τον πλανήτη που μας έλαχε: με ένα εβίβα κι ένα βαχ, διαλέξτε.

Posted by vnottas στο 21 Φεβρουαρίου, 2016

 

…λέει ο Νίκος:

Παρτέρια, βραγιές, ουρανόκηποι

πλάι σε αστερισμούς αγλαείς

ο Κριός, ο Ταύρος, ο Λέων

η Παρθένος λουομένη

στον Ιορδάνη ποταμό

πιο κάτω πλανήτες ένδοξοι

ο Δίας, ο Πλούτων, ο Κρόνος, ο Άρης,

η Αφροδίτη και παραδίπλα η Γη

γεμάτη παρτέρια βραγιές

κήπους, μπαξέδες, χέρσα χωράφια

κι έχει μια φεγγαράδα απόψε!

 (τίτλος: Αστερισμοί και Άστρα)

supermoon-660_0

 

…λέει ο Ηλίας:

Ζω σ’ έναν δήθεν μοναδικό πλανήτη.

Πόλεμοι, ανακατατάξεις, Δύση, Ανατολή, οικονομική κρίση και ακατανόητα χρηματιστηριακά παιχνίδια. Στη χώρα μου κυριαρχεί αδιέξοδο. Λέω μέσα μου, στ’ αρχίδια μου ΟΛΑ. Καίω τα υπόλοιπα των καυσίμων μου -γύρω στις 50.000 ώρες- αν πάνε όλα καλά. Στήριξα ιδεολογικά, ολέθριους σύγχρονους πολιτικούς κι ανέχθηκα γουρούνια αμόρφωτους Τραπεζίτες να καθορίζουν τη ζωή μου.

Στήριξα έναν ηλίθιο πολιτισμό, όπου δήθεν ο καθένας με τις ικανότητές του, συμμετέχει σε ένα κοινωνικό Σύνολο που καταλήγει πολτός κι ο πολτός μπορεί να χρησιμοποιηθεί απ’ τους «έχοντες» ως παρασκευή νέων παραγώγων πολτού.

Ζω με ζώα που πιστεύουν σε ελίτ, σε προλεταριάτα, σε θρησκείες, σε μεταφυσικές ηλιθιότητες, σε δήθεν Κανόνες Δικαίου, σε Συντάγματα που αυτοαναιρούνται και που υπέρμαχοι της Επιστήμης, απαντούν στην αγωνιώδη ερώτηση «τι θα κάνουμε»… με την εκπληκτική φράση  «α εγώ  δεν ξέρω, είμαι επιστήμων»

Βλέπω πνιγμένα παιδάκια, πεινασμένα παιδάκια σε ψηφιακά δίκτυα, βλέπω οικολογικές καταστροφές, εμφύλιους σπαραγμούς, κρατώντας μερικές φορές, ένα ποτό  στο δεξί μου χέρι κι ένα τσιγάρο στο αριστερό. Βλέπω άλλους που πίστευα πως τους ήξερα καλά, να κολυμπούν μέσα σε ένα διαδικτυακό ωκεανό με τα μπρατσάκια τους, να πλατσουρίζουν μέσα σε άμμους από “like”, να ανεβάζουν και να προωθούν σοφίες-φαστφούντ, φωτογραφίες ρετρό τη γυναίκα, τη γκόμενα, μεταχρονολογημένες, σλόγκαν-αυτοπεποίθησης (τελευταία είδα και κάποιον δικό μου που ανέβαζε συνταγές για γλυκά). Βλέπω γνωστούς πολλούς, διανοούμενους που κάνουν ψηφιακά ακροβατικά χωρίς δίχτυ από κάτω τους. Τους φωνάζω «Θα πέσετε γαμώ τον Αντίχριστό σας…», αλλά δεν με ακούν.

Βλέπω στον ύπνο μου σκοτάδι πιο βαθύ απ το σκότος. Κάθομαι κάτω απ’ έναν ουρανό που όταν είναι γαλάζιος, αλλά κι όταν είναι σκοτεινός, περνάει πάνω του μια ολογραφική επιγραφή, κάτι σαν βόρειο Σέλας που γράφει «ρε άντε και γαμηθείτε όλοι σας».

Μπαίνω στα 66 και αυθορμήτως, μου έρχεται να πω, ο κώλος σας να φέξει…

Παρακαλώ να γραφεί στα πρακτικά.

(τίτλος: ¨Να γραφεί στα Πρακτικά¨)     assets_LARGE_t_942_43666601…υστερόγραφο του Νίκου:

Η απορία αγκάλιασε την έκπληξη

κι αφού απογειώθηκαν

μες το αερόστατο της έμπνευσης

διαπίστωσαν χαρούμενες

ότι οι ρυτίδες τους

ήταν μόνο ζήτημα ύφους

αφού σ’ όλα

ακόμα και στα πιο παράδοξα

υπάρχει μια κάποια εξήγηση.

   (τίτλος: Εξήγηση)

[…τα συνταίριαξα αυθαιρέτως εγώ]

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Όπου ο Νίκος κι ο Ηλίας ομοιοκαταληκτούν (εξαιρετικά!)

Posted by vnottas στο 11 Φεβρουαρίου, 2016

14 Playmobil figures (eg nurse, American Indian, gardener)

Λευτεριά στα πλεϊμομπίλ

(γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος)

 

Το έλεγα στους φίλους μου, στ’ αρχίδια μου τα χρόνια,

που χάθηκαν και έφυγαν απ’ τις βουνοκορφές,

και κύλησαν και βρέθηκαν σαν λασπωμένα χιόνια

μέσα σε πόλεις και χωριά που ‘μοιάζαν φυλακές…

playmobil-pirates-chaloupe-des-pirates-5298

Κι οι φίλοι συμφωνούσανε γιατί το ίδιο ζούνε

διανύουνε μία ειρκτή που είναι βαριά ποινή

και περιμένουν θαύματα και μαγικά να δούνε

σε θέατρο παράλογο παίζουν πολιτική.

Playmobil-Pirates---Red-Serpent--pTRU1-19413724dt 

Διαβάζουν ρώσους κλασικούς Τσέχοφ και Ντοστογιέβσκι

ποιήματα καταπίνουνε του Πάουντ, του Βερλέν

μα δεν τους βγάζει νόημα ούτε μια αθώα λέξη

γι αυτό και μένουν σιωπηλοί όταν δεν σιγοκλαίν.

Wooden_Barbarossa_Pirate_Ship_0_large 

Τα παραμύθια τέλειωσαν και πάμε γι άλλα τώρα

η επανάσταση νοσεί μες την εντατική

της ιστορίας ήτανε μία φευγάτη μπόρα

κι όσα κεφάλια έκοψε τώρα τα υπηρετεί…

35205247

*****

*****

Στην Κοιλάδα της μνήμης

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

*

Βαλς χόρευε το εννέα με το τρία

το νάτριο στεκόταν σιωπηλό

πιο πέρα κώνοι παίζανε με μαεστρία

μα η μελωδία έβγαινε μελό.

9-23-13-702x336

Το τρίγωνο χαιρόταν τυλιγμένο

στου κύκλου τις καμπύλες τυχερό

το υδρογόνο ήταν πικραμένο

έψαχνε το οξυγόνο στο νερό.

100240.w.1280

Την άμπωτη η παλίρροια αγκαλιάζει

το άλας μες το κύμα σταματά

ιόντα φορτισμένα με μαράζι

η ύλη τα πιέζει δυνατά.

dreams_glass_b

Το κόμμα κυνηγάει την τελεία

και σμίγουνε σ’ ερωτηματικό

ακολουθούν πνεύματα και σημεία

στο τέλος να και το θαυμαστικό.

images

Μες στην οθόνη του μυαλού ξαναγυρίζουν

χωρίς ειρμό κρυμμένοι θησαυροί

πολύχρωμες σημαίες π’ ανεμίζουν

πάνω στης μνήμης την κοιλάδα την υγρή.

***

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Νίκος, τέσσερα ποιήματα

Posted by vnottas στο 19 Δεκέμβριος, 2015

(γράφει  ο Νίκος Μοσχοβάκος)

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Στριμωγμένοι σε εξισώσεις και τετραγωνικές ρίζες

που μόλις είχαν χαραχτεί με κιμωλία

στον πίνακα της τρίτης Γυμνασίου

οι αριθμοί άρχισαν να διαπληκτίζονται.

Η επιθετική διάθεση του τρία

απέναντι στο εφτά ήταν εμφανής

αλλά το πέντε ουδόλως συμφωνούσε

και το ψιθύρισε στο εννέα.

Μετά μπήκε στη μέση το δύο

και είπε τη γνώμη του

βρίσκοντας ανταπόκριση από το οχτώ.

Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκε το ένα

 που μέσα σ’ απόλυτη ησυχία

αφού κανείς δεν το αμφισβητούσε

τονίζοντας μια μια τις συλλαβές

τους είπε χωρίς να δέχεται αντίλογο:

καλά τι αμετροέπεια είναι αυτή

λησμονήσατε ότι όλοι μας

προερχόμαστε εκ του μηδενός;

Τότε ακριβώς ήταν που ο  μαθηματικός

είπε στον καλύτερο της τάξης

καθάρισε παιδί μου τον πίνακα

τώρα θα συνεχίσουμε με γεωμετρία.

images (14)

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Μια Δευτέρα του 1946

πρωταπριλιά ήταν

έλαβα θέση κι εγώ

στην αφετηρία εκκίνησης

της λύσης του αινίγματος.

Πέρασαν τα χρόνια

κι ακόμη πορεύομαι αμήχανος

γεμάτος απορίες

καθώς οι ανισόπεδες διαβάσεις

δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο

το περίπλοκο εγχείρημα.

Ξέρω μόνο πως αποφασίζουν άλλοι

για την τύχη μου

ίσως κι εγώ για κάποιους απ’ αυτούς.

Γνωρίζω ακόμα πως ο καθένας

τελικά είναι ακριβός και μόνος.

Τέλος έμαθα πως τα μυστικά

δεν κρύβονται στους ίσκιους

αλλά συνήθως στο ξετσίπωτο φως.

Γεννήθηκα εδώ

στα χαλάσματα που γράφω τώρα

και ταλανίζομαι από το μύθο

της αιώνιας αλήθειας.

Τα βυσσινί μάτια της βουκαμβίλιας

του κήπου μου

γεμάτα από ήλιο

απλώς μου επιβεβαιώνουν

καθώς λιγοστεύει ο χρόνος μου

πως το αίνιγμα του κόσμου

είναι αξεδιάλυτο

γι αυτό συναρπαστικό κι ωραίο

όπως ακριβώς της πρωταπριλιάς του 1946

που πήρα θέση στη γραμμή εκκίνησης.

βουκαμβίλια-φωτογραφία

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ

Η τελευταία σου ελπίδα ειν’ ο λόγος

μου είπε η γριά Σειρήνα

κι εγώ σκέφτηκα ψύχραιμος:

εν αρχή ην ο λόγος

έχει δίκιο.

Αργότερα όμως άλλαξε γνώμη

η τελευταία σου ελπίδα ειν’ η θυσία

μου ψιθύρισε τραγουδιστά

κι εγώ φοβισμένος αναλογίστηκα:

θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης

ίσως να γνωρίζει.

Όμως αυτή συνέχισε ατάραχη

να μεταβάλει άποψη:

η τελευταία σου ελπίδα ειν’ ο θάνατος

κάγχασε μέσα στον ύπνο μου

φιλοσοφία μελέτη θανάτου εστί

μου  ‘ρθε στο νου

και προφασιζόμενος

ότι δεν αντέχω την μελέτη

την στραγγάλισα.

images (16)

ΕΠΑΝΟΔΟΣ

Τώρα που βρήκε τις λέξεις

δεν ήθελε με τίποτα να τις χάσει

τις συγκράτησε λοιπόν πάση θυσία.

Όμως τι απογοήτευση δοκίμασε

όταν έφτασε η ώρα να τις χρησιμοποιήσει

και διαπίστωσε με έκπληξη

ότι  μ’ αυτές τίποτα

δεν μπορούσε πια να πει

αφού ήταν τελείως ακατοίκητες.

Αυτά που εννοούσαν είχαν προ πολλού μετακομίσει.

Έτσι ξαναγύρισε στη σιωπή.

IMγG_1890

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »