ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΦΟΒΕΡΟ

Ο φόβος

 Είναι αλήθεια ότι οι κάτοικοι της Πό­λης έχουν αλλάξει.

Δεν είναι πια οι φτωχοί, ωραίοι και ευθαρσείς τύποι που υπήρξαν κάποτε.

Η συμπεριφορά τους, εδώ και καιρό, έχει γίνει κάπως αλλόκοτη, αλλά αυτό δε μπορεί να το διακρίνει παρά μόνο όποιος έχει λείψει για πολύ καιρό από την Πόλη και γυρίζει και την ξαναβλέπει χωρίς να είναι προετοιμασμένος για τις αλλαγές που θα συναντήσει.

Ένα από τα καινούργια χαρακτηρι­στικά της Πόλης είναι ο φόβος.

Ο φόβος που κόβει βόλτες πάνω από τις ταράτσες με τις αγκαθωτές κεραίες και τα δορυφορικά πιάτα.

Ο φόβος που πλανιέται στους δρό­μους, ανάμεσα στις διαφημιστικές γιγα­ντοαφίσες και τους σκουπιδοτενεκέδες του Δήμου. 

Ο φόβος που μπαίνει από τα παρά­θυρα στις κρεβατοκάμαρες των ερωτευ­μένων και τους κόβει στα δύο το τελευ­ταίο εκτονωτικό ¨βαχ¨. 

Ο φόβος που την στήνει στα φανάρια του δρόμου και εμποδίζει τους αυτοκι­νούμενους να απογειωθούν με την επιτά­χυνση των τροχών τους.

Ο φόβος που τρυπώνει απ’ τις τρύπες του κλιματισμού στα γραφεία των επιχει­ρήσεων και εμποδίζει τα στελέχη να χα­ρούν τα πριμ παραγωγικότητας που τους χαρίζει κάθε τόσο η ευαρέσκεια της Εταιρείας.

Ο φόβος που τρυπώνει στα πορτοφό­λια των καταναλωτών και τους ελαττώνει την τέρψη από τις τελευταίες πανηγυρι­κές προσφορές της δωροκάρτας τους.

Κι όμως, εκ πρώτης όψεως, η Πόλη δεν θα έπρεπε να φοβάται.

Όσο και αν την περιβάλλει ο φτωχός, βάρβαρος  και ανασφαλής ¨Άλλος Κό­σμος¨, η ίδια ανήκει πια στην Προστα­τευμένη Περιοχή.

Εξάλλου η Πόλη δεν δείχνει να πο­λυενδιαφέρεται για τα πάθη των  Άλλων ή, γενικότερα, για την απώτερη τύχη του Κόσμου.

Η Πόλη, βασικά, έχει κολλήσει ¨γηρατειά¨ και φοβάται μήπως αρρωστή­σει βαριά και πεθάνει.

Και αυτός είναι ένας φόβος που οι νέο-προστατευμένοι κάτοικοι της Πόλης τον αποδέχονται με μαζοχιστική ικανο­ποίηση, δεδομένου ότι είναι ένας φόβος ευγενούς προέλευσης, ο οποίος συνήθως χαρακτηρίζει την αξιότιμη κατηγορία των καλοπερασάκηδων και τις κοινωνίες των προνομιούχων.

Όμως, τον τελευταίο καιρό, αν και κα­νείς δεν έδωσε στο γεγονός ιδιαίτερη προσοχή, τα κύματα του φόβου πάνω από την Πόλη έχουν ξαφνικά οξυνθεί και πληθύ­νει.

Και μάλιστα, αν και όχι αμέσως, κά­ποιοι φοβοειδήμονες αντιλήφθηκαν την ασυνήθιστη κάθετη άνοδο του φοβοδεί­κτη.

Αυτοί οι φοβοειδικοί δεν είναι, όπως θα περίμενε κανείς, οι συνήθεις θεράπο­ντες της Οριζόντιας Ψυχοβγαλτικής, παρά  είναι κάτι οξύνοες ασφαλιστικοί πράκτορες, οι οποίοι μάλιστα, στην αρχή, κράτησαν την ανακάλυψη για τον εαυτό τους και τους εργοδότες τους.

Ο πρώτος πρώτος, μάλιστα, που κατάφερε να εντο­πίσει ότι η εστία του φαινομένου βρισκό­ταν στην άκρη της Πόλης γύρω από τον Κεκραμένο Λόφο, είχε τη δέουσα ανα­γνώριση από την Εταιρεία του και εισέ­πραξε ειδικό βραβείο για την ανακάλυψή του κατά τη διάρκεια μυστικής πανηγυ­ρικής τελετής.

Αυτός εδώ ο νέος φόβος δεν είναι τόσο υπονοούμενος και διαχεόμενος όσο ο φόβος που έχει συνηθίσει η Πόλη, παρά είναι πιο άμεσος, πιο όξινος και πιο διεισδυτικός.

Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι εμπεριέχει όλα τα γνωστά είδη του φόβου: ένα φόβο ανακατεμένο με πε­ριέργεια, έναν φόβο ρίγος και ανατριχίλα, έναν φόβο φυσιολογικό, έναν φόβο δια­κοσμημένο με νυχιές τρόμου,  έναν φόβο ανακατεμένο με μεταφυσικό δέος, έναν φόβο ενστικτώδη, έναν φόβο υποχόνδριο, έναν φόβο που προσπαθεί να εκλογικευ­τεί, έναν φόβο από κείνους που βαράνε στο στομάχι, έναν φόβο που παραλύει τα άκρα και τα μέσα, έναν φόβο που ενερ­γοποιεί, έναν φόβο που δημιουργεί θύ­ματα κι έναν φόβο που δημιουργεί ήρωες, μια που, όπως είναι γνωστό, ο ηρωισμός είναι ένας θεμιτός και κοινω­νικά χρήσιμος τρόπος για να καταπολε­μήσεις τον φόβο σου.

 Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει περάσει καιρός πολύς από τότε που εντοπίστηκε η πηγή του νέου φόβου, και να που ξεφύ­τρωσαν παντού σειρές από διαφημιστικές γιγαντοαφίσες των ασφαλιστικών εται­ρειών που, αν τις ακολουθήσει κανείς,  θα καταλήξει απαρεγκλίτως εκεί: στους πρόποδες του Κεκραμένου Λόφου.

Πίσω λοιπόν από κάμποσους αυθόρ­μητους περίλυπους ψιθυριστές που έχουν έρθει αυτοβούλως στο λόφο και σιγο­ψέλνουν συγκεντρωμένοι σε ομάδες έξω από το σημείο όπου ανακαλύφτηκε το Κτίσμα, μπορεί  κανείς να διακρίνει πά­γκους και περίπτερα με τα εμβλήματα των γνωστότερων εξασφαλιστικών πολυ-εταιριών.

Οι φοβοπράκτορες που έχουν σπεύσει εδώ, προσπαθούν με διάφορες προφάσεις να παρασύρουν την πελατεία τους προς τους πάγκους των εγγραφών και των συμβολαίων στην ενισχυμένη  φοβοφόρο ζώνη.

Και, πράγματι, φαίνεται ότι ο φόβος ως εμπορεύσιμο προϊόν, θα μπορούσε να αποφέρει εκπληκτικά κέρδη, στους επι­νοητικούς πωλητές, αν δεν πλήττονταν και οι ίδιοι από τα διαχεόμενα φοβοκύ­ματα και έτσι μπερδεύονται  και δεν μπορούν να αρθρώσουν πειστικά το αι­σιόδοξο και το υποσχετικό μέρος των επιχειρημάτων τους.

Έτσι, εν τέλει, πέρα από το φόβο, γύρω από τον Κεκραμένο υπάρχει και κάμποσο άγχος και κάμποσα φορητά φαρμακεία  και κάμποσοι περιφερόμενοι οριζόντιοι ψυχοβγάλτες, πτυχιούχοι και πρακτικοί.

Α ναι, υπάρχουν επίσης και κάμποσοι περιπλανώμενοι μικροπωλητές φτηνών αρωμάτων και αντι-οσμητικών σπρέι γιατί στον τόπο αυτό, εκτός απ’ το φόβο δια­χέεται και μια απροσδιόριστη αλλά πά­ντως υπαρκτή δυσωδία.

 ********

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ

 

 Πείτε μου τώρα εσείς:

Θα μπορούσατε άραγε να φανταστείτε έναν προστατευ­μένο Τόπο όπου να συμ­βαίνουν μεν διάφορα δυσοίωνα και απρόβλεπτα, αλλά παρ’ όλα αυτά να μην ανησυχεί καμία Αρχή;

Όχι βέβαια!

Όπως είναι λοιπόν φυσικό, ακόμη και στον τόπο αυτής της υπερ-ρεαλιστι­κής ιστορίας, υπάρχουν Αρχές και οι Αρ­χές κάνουν αυτό που αποτελεί βα­σική προϋ­πόθεση για να παραμείνουν Αρχές:

Ανησυχούν!

Έστω κι αν δεν πρέπει να το δείχνουν.

Ως και στα κεντρικά κτίρια αυτών των ίδιων των Ευτυχι­σμένων Εποπτικών Μο­νάδων, μέρος όπου εδρεύει ο  πιο ορατός από τους βραχίονες της εκτελε­στικής εξουσίας του Τόπου, επικρατεί αδιόρατη πλην όμως υπαρκτή νευρικό­τητα.

Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα μπορούσε να διακρίνει ίχνη διάχυτης έντασης ακόμη και στο γραφείο του επι­κεφα­λής των Ευτυχισμένων Μονά­δων, του ευθυμίαρχου Άρη Καζμίρ.

Τα μόνιτορ, ας πούμε, που καλύπτουν όλο τον ανατολικό τοίχο του ευρύ­χωρου δωματίου αλλάζουν σπασμωδικά οπτικές παραστάσεις και πότε απει­κονίζουν κα­φετιές επιφά­νειες από τη λασπωμένη πόλη, πότε αποσπάσματα από τους τοί­χους με τις ανατρεπτικές επιγραφές, πότε πάλι ατελείωτα κατε­βατά από στοιχεία και νούμερα που προσπαθούν να ποσοτι­κοποιήσουν την κατάσταση και να κά­νουν την κρίση πιο προσιτή. 

Ο ίδιος ο ευθυμίαρχος Άρης Καζμίρ περπατάει πέρα δώθε με τα χέρια στην πλάτη και το ύφος, εκ πρώτης όψεως, αδιε­ρεύνητο.

Παρά τους γκρίζους του κροτάφους ο εποπτεύων, διαθέτει ένα νεανικό, σχεδόν παιδικό, πρόσωπο διακοσμημένο μ’ ένα μουστάκι αλλοτινής αισθητι­κής.

Όμως, αυτό το μουστάκι καταφέρνει να διευρύνει σε οριζόντια κατεύ­θυνση το αδιό­ρατο χαμόγελο που κάμπτει προς τα πάνω τις άκρες των χει­λιών του και να του προσδίδει μια έκφραση μόνιμης ευε­ξίας, ίσως άσχετη με τα όσα αισθάνεται κάθε φορά, ταιρια­στή όμως με τη θέση και το βαθμό του.

Δεν είναι γνωστό αν ο ευθυμίαρχος Άρης Κασμίρ οφείλει το υψηλόβαθμο αξίωμα που κατέχει ως επικεφαλής των Ευ­τυχισμένων Εποπτικών Μονάδων αποκλειστικά στις παραλ­λακτικές ικανό­τητες του περιποιημένου μουστακιού του.

Ενδέχεται να παίζει ρόλο και το γεγο­νός ότι υπήρξε ανέ­καθεν ένας ταλα­ντού­χος μπάτσος–ερευνητής ή ακόμη το ότι εδώ και καιρό μοιράζεται την ιδιωτική του ζωή με μια γνω­στή κληρονόμο πολυ­μετοχικών πακέτων, η οικο­γένεια της οποίας διέθετε πλούτο και επιρροή ήδη από τον καιρό του παλαιού καθεστώτος.

Όπως και να ’χουν τα πράγματα, ο Καζμίρ εξακολουθεί, όπως παλιά, να κα­τέχει αστυνομικές αρμοδιότητες, αν και, οι Ευτυχισμένες Εποπτικές Μονά­δες (ορ­γανικό τμήμα της Πο­λυπολιτισμικής Κο­μπανίας των Ολβίων Ερευνητών, ) των οποίων προΐσταται τώρα, δεν είναι ακρι­βώς μία Αστυνομία σαν εκείνη όπου υπηρετούσε άλλοτε.

Είναι η Εποπτεύουσα Ευτυχισμένη Αρχή.

Το πρώτο αστυνομικό σώμα στην Ιστορία όπου οι Δημόσιες Σχέ­σεις έχουν το πάνω χέρι. Ένα χέρι που, όταν χρεια­στεί, μπορεί να γίνει εξ ίσου αισθητό, όσο και το βαρύ χέρι της πάλαι ποτέ Δη­μόσιας Αστυνομίας.

Στην αρχή, δηλαδή στην περίοδο που το Κράτος τα ’παιξε και υποχώρησε άτα­κτα μπροστά στη επέλαση του αδυσώπη­του ελευθερισμού των Εταιρειών, τα σώ­ματα ασφαλείας εί­χαν βρεθεί σε μεγάλη κρίση.

Όχι μόνο γιατί η αστυ­νομία θεω­ρήθηκε, όπως ήταν φυσικό, ως ο σκληρός πυρήνας του παραδοσια­κού δημόσιου τομέα, αλλά και γιατί συνέβη ταυ­τόχρονα και το άλλο: το αντικείμενό της, εκείνο το οποίο νομιμοποιούσε τόσο την ύπαρξη, όσο και τις τακτικές και έκτα­κτες εξουσίες της, μειώθηκε δραματικά: Τα πε­ρισσό­τερα παλαιά αδικήματα και κυρίως εκείνα που αφο­ρούσαν σε οικο­νομικές και ηθικές δεοντολογίες έπαψαν ξαφνικά να υπάρχουν.

Το νέο καθεστώς είχε επιτέλους κατα­φέρει να εξαλείψει το μεγαλύτερο μέρος της εγκληματικότητας! Και μάλιστα με την πιο απλή και αυγο-κολομ­βιανή μέ­θοδο: την νομιμο­ποίηση.

Ορισμένα αδικήματα απλώς νομιμο­ποιήθηκαν, ενώ άλλα είχαν καλύτερη τύχη: η τέλεση τους συμπεριλήφθηκε στις διακηρύξεις με τις  νεοαποκτημέ­νες βασικές ελευθερίες και δικαιώματα του προστατευμένου καταναλωτή.

Μέχρις ότου να αποκρυσταλλωθούν οι νέες πολιτικές και συμπεριφορικές ορθό­τητες, οι αστυνομικοί κινδύνεψαν να πε­ράσουν δύσκολες περιόδους ανεργίας και σφίξης.

Βέβαια, ορισμένα μέτρα υπέρ του προσωπικού των πα­λαιών Σωμάτων της Τάξης λήφθηκαν αμέσως: Για παρά­δειγμα, ύστερα από μια ενημερωτική κα­μπάνια στα πολυ­μέσα, που έκανε το κοινό να εμπεδώσει ότι η ασφάλεια δεν είναι παρά μία ακόμη εμπορεύσιμη υπη­ρεσία που την έχεις μόνον εφόσον μπο­ρείς να την πληρώσεις, ακολούθησε ένα γενναίο πρόγραμμα αποκρατικο­ποιή­σεων.

Στα πλαίσια αυ­τού του προγράμματος βγήκαν σε πλειστηριασμό διάφορες αστυνομικές διευθύνσεις, τμήματα, ενω­μοτίες, αλλά και μεμονωμένοι αστυ­νομι­κοί, οι οποίοι και κατακυρώθηκαν σε εταιρείες και ιδιώτες σε τιμές ευ­καιρίας.

Ωστόσο, αλίμονο, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ακόμη μια κατάλληλη προε­τοι­μασία και καθοδήγηση για το νέο ρόλο των ακέφαλων πλέον Σωμάτων, έτσι ώστε οι σχέσεις μεταξύ των πολλαπλών νέων ομάδων επιτήρησης να προσλάβουν τη μορφή ενός υγιούς όσο και ελεύθερου ανταγωνισμού, γρή­γορα ξέσπασε ο γνω­στός Πρώτος Εταιρικός Μισθοφορι­κός Πόλεμος των Σι­κιουριτάδων.

 Όπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, ο πόλεμος αυτός, παρά την μικρή του διάρκεια, δημιούργησε αρκετά θύματα κυρίως μεταξύ των αμάχων και των πε­ριέργων παρατηρη­τών.

Η επίλυση αυτών των διενέξεων ήταν ένα από τα πρώτα θέματα που απα­σχό­λησαν την Λέσχη του Φιόγκου όταν αυτή ανέλαβε επισήμως την καθοδήγηση της Νέας Τακτοποίησης.

Η εμπνευσμένη εισήγηση της πρώτης Συνόδου της Λέ­σχης έθεσε τα θεμέ­λια για τη δημιουργία (στα πλαίσια της πανί­σχυρης και πανταχού παρούσας Πειθωργάνωσης), της Πολυπολιτισμικής Κομπα­νίας των Ολβίων Ερευνητών όπου θα γι­νόταν στο εξής η θεωρητική διαμόρφωση και ο συντο­νισμός των θεμάτων ασφα­λείας. Οι Ευτυχισμένες Μονάδες θα ανα­λάμβαναν την πρα­κτική εφαρμογή των νέων αρχών.

Στην ίδια σύνοδο προβλέφτηκαν και οι βασικές αρμοδιό­τητες των νέων επο­πτικών οργάνων. Οι οποίες, πέρα από το πάγιο καθήκον κάθε μορφής αστυνομίας, νέας και παλιάς, να διατηρεί την ισχύ­ουσα τάξη πραγμάτων, ήταν πάνω κάτω οι εξής:

Κατ’ αρχήν και έως ότου υλοποιηθούν όλες οι απαραίτη­τες συγχωνεύσεις, συνε­νώσεις, εξαγορές και συμπράξεις, έπρεπε να επιβάλει μια κάποια ισορ­ροπία, έτσι ώστε να μη κλέβει ο ένας τους κατανα­λωτές του άλλου με άγαρ­μπο και αντιδε­οντολογικό τρόπο.

Έπειτα, έπρεπε να φροντίζει ώστε να προστατεύονται επαρκώς τα πολύ­τιμα προϊόντα της πολιτισμικής βιομηχα­νίας, καθώς και να εκτελούνται απρόσκοπτα οι διαδικασίες διανομής και διάδοσής τους.

Επί πλέον έπρεπε να αντιμετωπίζει και να εξουδετερώνει τα  αντιπολιτι­σμικά και  αντικαταναλωτικά στοιχεία, όπως:

τους κολλημένους οικο-τρομοκράτες,

τους αδιάκριτους χάκερς,

τους μη ελεγχόμενους ψιθυρολόγους,

τους άσχημους εξ αμελείας,

τους αμφισβητίες της εικονικής πραγ­ματικότητας

τους νοσταλγούς του παρωχημένου Χόμο Σάπιενς και εχθρούς του αλμα­τω­δώς επερχόμενου και γενετικώς προκαθορισμένου Χόμο Βίντενς,

τους εικονόσυλους αναλυτές των οπτικών κωδίκων,

τους μεταφυσικούς άνευ προφανούς λόγου και άνευ ειδι­κής αδείας,

τους πάσης φύσεως διαφωνούντες τόσο σχετικά με τη γε­νική, όσο και με την ατομική ωφελιμότητα των καταναλω­τικών συμβουλών,

τους εκ δόγματος ή εκ πεποιθήσεως αντιδιαφημιστές, κα­θώς και

τους παρενοχλητές των θεατών κατά την ώρα που προσ­λαμβάνουν τα πα­ραι­νετικά μηνύματα του Διαδίκτυου. 

Εάν ο Άρης Καζμίρ δεν διέθετε εκ γε­νετής χαρακτήρα ευ­φυούς λαγωνικού και πάθος με την αναζήτηση και το ψά­ξιμο, θα είχε παραιτηθεί από το Σώμα ήδη τον καιρό που η Αστυνομία μεταλλάχθηκε σε ευτυχισμένη δύναμη ιλα­ρής επιβολής.

Η αλήθεια είναι ότι θα είχε εγκατα­λείψει ευχαρί­στως την Υπη­ρεσία, εάν η Νέα Τακτοποίηση του έδινε τη δυνατό­τητα να μυρίζει, να ψά­χνει, να ρωτάει, να ακολουθεί δυσδιάκριτα ίχνη και τελικά να βρίσκει αιτίες και κίνητρα, σε κάποιον άλλον τομέα.

Αυτό όμως, το ’παμε, δεν ήταν πια εύ­κολο. Οι ερωτήσεις δεν είχαν πια πέ­ραση.

Έτσι ο Άρης Καζμίρ παρέμεινε στο Σώμα.

Και να τον τώρα: εποπτεύων ευθυμί­αρχος με χαμόγελο και ευθύνες να πη­γαινοέρχεται πάνω κάτω στο επιτελικό του γραφείο.

Για ένα μεγάλο διάστημα ο Καζμίρ, δεν ήταν ικανο­ποιημένος μ’ αυτήν του την επιλογή. Και αυτό γιατί, πέρα από κάποιες παρεμβάσεις για τον κατευνασμό των αντιθέ­σεων ανάμεσα στον Τομέα Αφρωδών Απορρυπαντι­κών και τον Το­μέα Αφρωδών Σαπουνοπερών([1]), όπου βασικά οι Ευτυ­χισμέ­νες Μονάδες είχαν παίξει διαιτητικό ρόλο, έκρινε πως, έως πρόσφατα, δεν εί­χαν παρουσιαστεί αρκε­τές ευκαι­ρίες να αξιοποιήσει το ερευνη­τικό του πάθος.

Βέβαια, αναγνώριζε ότι μέσα στα όρια των προστατευμέ­νων περιοχών, μετά την θριαμβευτική εγκαθίδρυση της Μό­νης Σκέψης, οι αμφισβητήσεις ήταν περιορι­σμένες. Ακόμα και σ’ αυτόν τον Τόπο, ο οποίος παρουσίαζε ανέκαθεν κάποιες ιδιόμορφες τάσεις ανυποταξίας.

Ακόμα και εδώ, οι τέως διανοούμενοι, έναντι σχετικώς φτηνού αντίτιμου είχαν σταματήσει τη γκρίνια,  είχαν κατα­λάβει κάποιες θέσεις στην πολιτι­σμική βιομη­χανία, και δεν είχαν πια όρεξη να παίζουν το ρόλο φίλτρου ανά­μεσα στις καμου­φλαρισμένες επιταγές της Εξουσίας και τους απλούς φουκα­ράδες της βάσης.

Οι άλλοι, οι μη διανοούμενοι, έτσι κι αλλιώς δεν είχαν πολλές δυνατότητες να αμφισβητήσουν οτιδήποτε, όσο του­λάχι­στον θα λειτουργούσαν οι τηλεο­ράσεις και οι υπεραγο­ρές θα οργάνωναν πολυή­μερα προσφορών.

Όμως…

Όμως, τον τελευταίο καιρό κάτι συμ­βαίνει στην Πόλη. Και αυτό το κάτι έχει μεν δημιουργήσει ανησυχίες στις κα­τε­στημένες Αρχές, αλλά  και μια ευ­χάριστη υπερδιέγερση στο νευρικό σύστημα του Άρη Καζμίρ, Οι κεραίες του έχουν και πάλι ανασηκωθεί, το μυαλό του έχει και πάλι αρ­χίσει να εκτελεί ερευνητικές στροφές και ελιγμούς, οι μυς του έχουν τεντωθεί, το βήμα του έχει γίνει ελαστικό και το μουστάκι του, αν προσέξεις λίγο καλύτερα,  ανα­δεικνύει ένα γνήσιο σε­ραφικό χαμόγελο.

Αυτήν τη στιγμή, ο ευθυμίαρχος έχει μπροστά του ένα καθώς πρέπει μυστήριο: την χθε­σινή έκρηξη, και ήδη επεξεργάζε­ται τα στοιχεία που θα επιτρέψουν την διαλεύκανσή του. Αρχίζοντας από μερικά περίεργα που αναγράφονται σήμερα σε ορισμένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Ο αξιωματικός σταματάει το πήγαιν’ έλα, κάθεται στο γραφείο του και τραβάει ξανά μπροστά το πληροφορικό ¨χαρτί¨ όπου προβάλλεται η εικονογρα­φημένη ηλεκτρονική εφημερίδα «Ο Ηρωικός Μέσος Όρος». Οι τίτλοι, τυπωμένοι με υπερμεγέ­θεις γραμ­ματοσειρές, έχουν και εδώ σαν αφορμή το ίδιο θέμα που απα­σχολεί και τις οθό­νες του Δικτύου. Την ανατί­ναξη της Λι­μνο – δεξαμενής.

Ξεκινώντας από την χθεσινή έκρηξη διατυπώνουν ορι­σμένα καίρια, όπως ισχυρίζονται, ερωτήματα για το ¨πού πάει αυτός ο Τόπος¨.

Απορίες που, εκ πρώτης όψεως, μοιά­ζουν ευνόητες, όπως: Ποιοι είναι αυ­τοί που τολμούν να σαμποτάρουν την ευτυ­χία των συμμετεχόντων στην Με­τοχική Δημοκρατία; Και τι κά­νουν οι Ευτυχι­σμένες Εποπτικές Ομάδες; Γιατί πιάστη­καν στον ύπνο από τη στιγμή που εδώ και καιρό υπάρχουν εν­δείξεις οργανωμέ­νων ανατρεπτικών ενεργειών;  Και γιατί δεν ενεργοποιείται ο απλός μέσος κατα­ναλωτής που ενα­ντίον του, στην ουσία, στρέφονται όλα αυτά;

Ακολουθούν εκτενώς εικονογραφη­μένα σχόλια.

Ο Καζμίρ ξαναδιαβάζει το άρθρο του Ιωάννη Επαιτά(κου). Ο αναλυτής δεν πε­ριορίζεται σε γενικόλογη κριτική. Έχει άποψη και ισχυρίζεται ότι έχει στοιχεία.

Γρά­φει ότι το ευτυχές καθεστώς του Τόπου απειλείται. Και η απειλή δεν προέρχεται, όπως θα μπορούσε να υπο­θέσει κα­νείς, από τις απρο­στάτευτες πε­ριοχές, αλλά εκ των έσω. Και ότι οι αχά­ριστοι αμφισβητίες κρύ­βονται στα σπλά­χνα της Πόλης και του Τόπου και θέλουν να τον μολύνουν με ανα­τρεπτική απαι­σιοδοξία.

Και αφού κάνει λόγο για τις επιγρα­φές στους δρόμους και τα παράνομα μηνύ­ματα στο διαδί­κτυο, διατείνεται ότι διαθέ­τει βάσιμα στοιχεία που οδηγούν στο συ­μπέρασμα ότι επανεμφανίστηκε δριμύ­τερη η επάρατη οργάνωση των Ευθάνα­των.

«Εδώ υπάρχει διαρροή» ξαναλέει μέσα του ο  ευθυμίαρ­χος και η καλή του διάθεση μειώνεται.

Στο άρθρο, πέρα τις μελοδραματικές σάλτσες και τα στρεβλά συμπερά­σματα του Επαιτάκου, υπάρχουν σχεδόν  αυ­τούσια αυτά που περιλαμβάνο­νται στην απόρρητη έκθεση που μόλις χτες η Ευτυ­χισμένη Υπη­ρεσία υπέβαλε στο Συμ­βού­λιο των Ενι­σχυμένων Μερίδων.

Σύμφωνοι, είναι γνωστό ότι ένα αντί­γραφο των αναφορών καταλήγει πά­ντοτε στην Πειθωργάνωση, αλλά όχι κι έτσι! Δεν μπορεί ο κάθε δημοσιογρα­φίσκος να κοινολογεί τις εκ­θέσεις των Ευτυχισμέ­νων Εποπτικών Μονάδων και παράλ­ληλα να τις κατηγορεί για εγκληματική αμέ­λεια… Αυτό πα­ραπάει!

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο ενδεχό­μενο που ο Καζμίρ δυ­στυχώς δεν μπορεί να το αποκλείσει τελείως. Δηλαδή, ότι μπορεί οι πηγές της Πειθωργάνωσης να είναι εξ ίσου ή και καλύτερα πληροφο­ρημένες από τις δικές του.

Το ότι η Πειθωργάνωση διαθέτει δικό της ανεξάρτητο δίκτυο πληροφοριοδο­τών, είναι κάτι που ο Καζμίρ το  έχει επι­βε­βαιώσει εδώ και καιρό, άσχετα αν έκρινε ότι, επισήμως, εί­ναι καλύτερα να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Αλλά από εκεί, μέχρι το σημείο να αναγκαστεί να παραδεχτεί ότι οι  χαφιέ­δες της ΠΘΩ, δουλεύουν καλύτερα από τις Εποπτικές Μο­νάδες, υπάρχει μια επώ­δυνη από­σταση.

Αυτή την εκδοχή ο ευθυμίαρχος δύ­σκολα μπορεί να την ανεχθεί. Τον ενο­χλεί. Του δηλητηριάζει την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχει στον εαυτό του και στην Υπηρεσία του. Επιτίθεται στο φιλό­τιμό του. Χώρια ότι καταργεί τους επί­σημους κα­νόνες που κατανέμουν τις αρ­μοδιότητες στα πλαίσια αυτής της ίδιας της Νέας Τακτοποίησης.

Ο Άρης Καζμίρ ρίχνει ένα χαμόγελο εκτός υπηρεσιακών καθηκόντων. Ευ­τυ­χώς αυτές οι αμφιβολίες τον έχουν ήδη οδηγήσει στην λήψη κάποιων δια­κριτι­κών και άτυπων μέ­τρων. Που ελπίζει ότι σύντομα θα αποδώσουν και θα του δώ­σουν και πάλι το πάνω χέρι.  

Το πρώτο μέτρο αφορά στην επανε­νεργοποίηση του εσω­τερικού Αρχείου.

Ο Κασμίρ ανοίγει την ενδοεπικοινω­νία και ζητάει να έρ­θει μέσα ο επικεφα­λής των τραπέλων υπηρεσίας, ευτράπε­λος Καραχά(νος).

«Καραχά», λέει στον υπαξιωματικό με το ψηλοκρεμαστό σουλούπι και το εσκεμμένα ηλίθιο χαμόγελο που εμφανί­ζε­ται σχεδόν αμέσως: «Πρόσεξέ με. Θέλω να κατέβεις στο φαιό Εσ-αρχείο και να μου φέρεις τον φάκελο των εγκρί­των: Χρώμα κίτρινο, κωδικός ΜΜΕ».

Ο Καραχά στέκεται σούζα, κλείνει για λίγο τα γλαρά του μάτια και ύστερα παίρνει μια βαθιά ανάσα και απαγγέλλει:

«Άμα ζητάει ο αρχηγός

στοιχεία από χέρι

ο Καραχά θα επιληφθεί

στο υπόγειο θα κατεβεί

κι αμέσως θα τα φέρει».

Ο Καζμίρ τον παρατηρεί άφωνος για μια στιγμή.

«Μάλλον χαζό», του λέει. «Πρέπει να προσπαθήσεις πε­ρισσότερο. Πάντως κα­λύτερα να μην εξασκείσαι σε ώρα υπη­ρεσίας».

«Ότι πει τ’ αφεντικό

θα το κάνω στο λεπτό».

απαντάει απτόητος ο Καραχά(νος), και εκτελώντας μια μεταβολή, τόσο άψογη, όσο του επιτρέπει το σουλούπι του, βγαίνει από το γραφείο.

Οι περισσότεροι συνάδελφοί του νο­μίζουν ότι η ομοιοκα­ταλιξική ριματί­τιδα από την οποία πάσχει τελευταία ο  ιδιαί­τερα νομιμόφρων υπαξιωματικός οφείλε­ται στο ότι παρακο­λουθεί αδιαλείπτως, όπως θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι νομι­μόφρονες πολίτες, τα διαφημιστικά μη­νύματα και στο ότι έχει πλέον πλήρως εξοικειωθεί με την κοινή διαφημι­στική ιδιόλεκτο και την ποίησή της.

Σε ορισμένους, μάλιστα, ο Καραχά εκμυστηρεύτηκε  ότι έχει δηλώσει συμ­μετοχή στον διαγωνισμό της Πανδιαφη­μιστικής ΑΕ για τα καλύτερο έμ­μετρο σλόγκαν της επόμενης παν-εκστρατείας και ότι προ­πονείται ανελλιπώς .

Μόνον ο Καζμίρ ξέρει ότι η προπό­νηση του Καραχά έχει ως στόχο την ει­δική αποστολή που του ανέθεσε ο ίδιος.

Γιατί, τα ερωτηματικά που έχουν σχη­ματιστεί στο μυαλό του ευθυμίαρχου σχετικά με τις υπερβάσεις αρμοδιοτήτων από την πλευρά της Πειθωργάνωσης κα­θώς και για την υπερβολική γνώση του παρασκηνίου που επιδεικνύουν οι άν­θρωποί της, απαιτούν άμεση και τεκμη­ριωμένη διαλεύ­κανση.

Και όχι μόνο το εσωτερικό Αρχείο πρέπει να επα­νέλθει στην επιφάνεια, αλλά και πρέπει να εμπλουτιστεί με φρέσκιες πληροφορίες

Για αυτόν το λόγο ο Καζμίρ αποφά­σισε να εφαρμόσει την κλασσική μέθοδο της διείσδυσης. Οι πειθωργανωμένοι κύ­κλοι δεν είναι δα και τόσο απρόσβλητοι όσο θέλουν να πιστεύουν οι ίδιοι. Τον τελευταίο καιρό, για παράδειγμα, ψά­χνουν απεγνωσμένα για λογοπλόκους  συντάκτες στοι­χειωδών συνθημάτων. Έτσι ο Άρης Καζμίρ θα τους ετοί­μαζε και θα τους έστελνε έναν.

Τον Καραχάνο μεταμφιεσμένο σε αλ­λοπαρμένο μεν, πλην όμως εμπνευσμένο ποιητή στροφών και στίχων.

«Τα στοιχεία είναι εδώ.

Τα αφήνω στο γραφείο.

Και για να μην ενοχλώ,

Στρίβω και αποχωρώ…»

«Πήγαινε στο κυλικείο» του λέει ο Καζμίρ «και πες τους εμπιστευτικά να μου φέρουν έναν διπλό παραδοσιακό καφέ, χωρίς πρόσθετα». 

Ο Καζμίρ ξέρει πολύ καλά ότι το ηλεκτρονικό απόρρητο είναι μια καθαρά θεωρητική έννοια. Γι αυτό, όταν έκρινε ότι του χρειαζόταν ένα αρχείο για τους Έσω, τους υπεράνω υποψίας, αυ­τούς που συνήθως δε πάει ο νους σου,  φρόντισε ούτως ώστε το αρχείο αυτό να πάρει την παλιά και δοκιμασμένη μορφή του φακέ­λου.

Έτσι τώρα ψάχνει για λίγο στο εσω­τερικό του  κίτρινου ντοσιέ και ανασύρει από μέσα ένα μικρό­τερο φά­κελο πάνω στον οποίο φιγουράρει το όνομα του Ιω­άννη Επαιτάκου, σχολιαστή σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα με ει­δικό σάιτ στο διαδίκτυο. Μέσα βρίσκο­νται μερικά επί μέρους έγγραφα.

Ο ευθυμίαρχος κουνάει το κεφάλι του αποδοκιμαστικά.

Τα στοιχεία δεν είναι επαρκή. Εδώ υπάρχει μόνο η φωτογραφία ενός τύπου με γλοιώδες ύφος ο οποίος παρά τη νεαρή του ηλικία διαθέτει ασπριδερά μαλλιά χτενισμένα καρφάκια. Σημειώνεται επίσης ότι ο Επαι­τάκος είναι ένα ανερχόμενο στέλεχος της Πειθωργάνω­σης που ανήκει στο γνωστό ισχυρό κύ­κλωμα του Φρίξου Μελα­νιάδη. Γίνεται τέλος αναφορά στους ψιθύρους που λένε ότι ο Μελανιάδης του έχει ιδιαίτερη αδυναμία, αλλά αυτό δεν είναι κάτι το περίεργο. Τα πιο πολλά ανερχόμενα στελέχη έχουν τον προστάτη τους που τους έχει αδυναμία. Συνήθως υπερτρο­φική.

Ο Καζμίρ λέει στον εαυτό του ότι καλά έκανε και αποφά­σισε να διερευνή­σει καλύτερα τον εσωτερικό χώρο και να εμπλουτίσει τους φακέλους.

Ο εαυτός του συμφωνεί, αν και του υπενθυμίζει ότι ανακατεύεται με τα πί­τουρα και ότι εν­δέχεται ο υπερβολικός του ζήλος να τον μετατρέψει σε έδε­σμα των ορνιθοειδών.

Ο Καζμίρ αντιτείνει στον εαυτό του ότι σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουρ­γίας δεν υπάρχουν όρια στα όσα πρέπει  διερευνούν οι Ευτυχισμένες Ομάδες κατά την άσκηση των εποπτικών καθηκόντων τους και κό­βει την κουβέντα.

Το υπηρεσιακό σπαζόφωνο τσιρίζει.

Ο Άρης Καζμίρ σηκώνει το ακου­στικό.

Η φωνή της μειδιούσας που εκτελεί χρέη γραμματέα στον προθάλαμο του γραφείου του, τον ειδοποιεί ότι έχει προ­σω­πική κλήση από την έδρα της Πειθωργάνωσης.

Τον συνδέει.

Μια πειθωργανωμένη γραμματέας  τον ενη­μερώνει ότι ο επικεφαλής του Τομέα Ακάθεκτων Συρμών και Εναλ­λασσόμενων Τρόπων Ζωής ο Σημαντικός Φρίξος Μελανιάδης αυτοπροσώπως, θα ήθελε να τον συναντήσει επειγόντως.

¨Κατά φωνή…¨ σκέφτεται ο Καζμίρ. Μετά  απαντά στο ακουστικό του σπαζό­φωνου ότι εντάξει, έρχεται.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕ ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Όπου οι νεαροί ερευνητές φτάνουν στον Λόφο και καταφέρνουν να προ­σπεράσουν το φράγμα του φόβου χάρη σε μια γουλιά από ¨Απρόοπτη  Ένταξη στην Ατέρμονα Έλξη¨(Απρόσμενο Έρωτα).

 Είναι ακόμη νωρίς το πρωί της δεύτε­ρης μέρας του πιστού τούτου χρονικού των Έσχατων Ημερών, όταν το αλκοολ-δίαιτο όχημα του Βρας αφήνει πίσω του το κτίριο της Πρυτανείας και κατευθύνε­ται ολοταχώς προς τον Κεκραμένο λόφο.

Μέσα  στο τρίκυκλο είναι στριμωγμέ­νες τέσσερις οντότητες. Τρεις βιολογι­κές: ο Γιάνος, ο Βρασίδας, και η Τζένη-το-τζίνι και μία ηλεκτροκυβερνητική: η Μα­ρίκα.

Οι άδειες εισόδου στο Κτίσμα που τους έχει παραδώσει λίγο πριν η κυρία Μερόπη, η γραμματέας της Πρυτανείας, είναι σφραγισμένες και υπογεγραμμένες τόσο από τον Πρύτανη όσο και απ’ τον ίδιο τον Πρόεδρο του τοπικού Συμβου­λίου Ενι­σχυμένων Μερίδων. 

Πάνω τους αναγράφεται ρητά ότι οι μεν δύο πρώτοι έχουν την ιδιότητα των ερευνητών, η Τζένη το τζίνι την ιδιότητα της βοηθού και η Μαρίκα την ιδιότητα του ειδικού εξοπλισμού.

Από τη γραμματεία έχουν παραλάβει και τα υπόλοιπα εργαλεία με τα οποία τους προμήθευσε το Ίδρυμα για την εξε­ρεύνηση.

Πλησιάζοντας τον λόφο ο Γιάνος αρ­χίζει να αισθάνεται κάπως περίεργα.

Προς στιγμήν νομίζει ότι η αιτία είναι ο ριψοκίνδυνος τρόπος με τον οποίο ο Βρασίδας οδηγεί το ανισόρροπο αλκοο­λικό τρίκυκλό του.

Είναι μια αρχικά απροσδιόριστη αί­σθηση που όσο πάει γίνεται βαρύτερη και πιο ανυπόφορη: Μια ανατριχίλα που δια­περνάει τη ράχη του. Μια ξαφνική εντύ­πωση ότι προχωρεί προς το άγνωστο έχο­ντας ξεχάσει κάτι σημαντικό. Ένα μισό κενό στο στομάχι. Μια ανάσα που δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί και που μέ­νει στη μέση των πνευμόνων αφήνο­ντας το αίμα του μισο-οξυγονωμένο, πα­ραπο­νεμένο κι ανικανοποίητο.

Ο Γιάνος γυρίζει και κοιτάζει τους φί­λους του. Οι φάτσες τους του φαίνονται περισσότερο τεντωμένες απ’ όσο θα έπρεπε. Καταλαβαίνει ότι κι αυτοί, με εξαίρεση βέβαια την Μαρίκα, που η προ­σοχή της είναι ως συνήθως αφιερωμένη αποκλειστικά και με τρόπο ηλεκτρονικά αποχαυνωμένο στον Βρας, είναι αποδέ­κτες περιέργων αισθήσεων.

Κάνει νόημα στον Βρασίδα και εκεί­νος  φρενάρει απότομα. Το τρίκυκλο αναπηδάει, φταρνίζεται  και σταματάει στην άκρη του δρόμου.

Έχουν φτάσει στους πρόποδες του Λόφου μπροστά στην είσοδο του εξωτε­ρικού κιγκλιδώματος που είχε στήσει η Εταιρεία της Οικιστικής Επέκτασης για να προστατέψει τα υπό εκτέλεση έργα της.

Οι επιβάτες του τρίκυκλου μένουν για λίγο αμίλητοι παρατηρώντας το παρά­ξενο, λυπηρό πανηγύρι που, παρά την τόσο πρωινή ώρα, έχει κιόλας στηθεί ανάμεσα στο φράχτη και τα πλευρά του Κεκραμένου.

Στο βάθος, πίσω από τους προχειρο­στημένους πάγκους και τους τεθλιμμέ­νους περιπατητές διακρίνεται η κάθετη σχισμή που έχει δημιουργηθεί στον λόφο από την πρόσκρουση της φαγάνας και, προσέχοντας περισσότερο, μπορούν να δουν μέσα απ’ τη σχισμή να ξεπροβά­λουν, σαν οστά σε ανοιχτή πληγή, κομ­μάτια από τ’ ασπριδερά μάρμαρα του κτίσματος. 

«Για κοίτα τι γίνεται εδώ…!» λέει ο Βρας παρατηρώντας το πλήθος και απε­λευθερώνοντας έναν δυσερμήνευτο ανα­στεναγμό.

«Και να σκεφτείς ότι τα δίκτυα δεν  έχουν αναφέρει σχεδόν τίποτα γι αυτήν την υπόθεση», απορεί η Τζένη κάνοντας μια δυσαρεστημένη γκριμάτσα. «Φαντά­σου τι χαμός θα γινόταν αν είχαν ασχο­ληθεί με το θέμα οι ¨Ανησυχούντες Επικοινωνητές με τα Παράθυρᨻ.

«Το δίκτυο αρβύλα εξακολουθεί να είναι αποτελεσματικό», παραδέχεται ο  Βράς.

«Τι μυρίζει;» ρωτάει η Τζένη.

«Νομίζω ότι  είναι καιρός να αρχί­σουμε να εφαρμόζουμε τις συμβουλές του Απόκοσμου», τους διακόπτει κάπως αγχωμένα ο Γιανος, και βγάζει από τον σάκο του ένα μικρό φλασκί.

«Περίεργες συμβουλές από αλλόκοτο συμβουλάτορα», σχολιάζει αργόσυρτα ο Βρασίδας.

Το προηγούμενο βράδυ και ενώ ο Κίμωνας Αμάρος επισκεπτόταν τον δημοσιογράφο Παύλο Δέλτα, οι τρεις νέοι είχαν συναντηθεί, για πρώτη φορά από κοντά, με τον Νέ­στορα Αέναο.

Ήταν εκείνος που είχε ζητήσει να τους δει και μάλιστα ζωντανά, χω­ρίς τη μεσολάβηση των οθονών και αυτό, εδώ που τα λέμε, τους είχε πα­ραξενέψει.

Μέχρι τώρα, παρά τις δικές τους επανειλημμένες προσκλήσεις, ο Δυ­σπρόσιτος είχε αρνηθεί να τους συ­ναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο, πε­ριορίζοντας τις επαφές τους απο­κλειστικά σε δικτυακές συνδέσεις.

Και όμως, να που εκείνο το με­σημέρι, αφού πρώτα τους απομά­κρυνε από το χώρο της έκρηξης,  ζή­τησε να τους δει επειγόντως σε φυ­σικό περιβάλλον.

Για τους νεαρούς φοιτητές αυτή η αλλαγή, συν ο, τι μπόρεσαν να δουν από το φυσικό παρουσιαστικό του Απόμακρου εκείνη τη νύχτα, συν ο μαγνητισμός που απέπνεε η παρου­σία του, συν τα όσα λέχθηκαν στην συνάντηση μαζί του, όλα αυτά μαζί ήταν σημάδια ότι ζούσαν μια φάση εξαιρετικών και απρόβλεπτων γεγο­νότων, αν και η ακριβής σημασία των γεγονότων αυτών προς το πα­ρόν τους διέφευγε.

Ως τόπο ασφαλούς συνάντησης είχαν ορίσει ένα φτηνό φοιτητικό ταχυφαγάδικο της Παλιάς Πόλης που όμως, για όποιον είναι ενημε­ρωμένος για κάποιες εναλλακτικές δυνατότητες του άστεως, διέθετε ασφαλείς υπόγειους χώρους αφιε­ρωμένους σε ρευστές και οινοπνευ­ματώδεις μυσταγωγίες.

Όταν ο Γιάνος, ο Βρασίδας και η Τζένη το τζίνι, γεμάτοι έξαψη έφτα­σαν στο μασκαρεμένο καπηλειό λίγο νωρίτερα απ την προκαθορισμένη ώρα, ο μυστηριώδης φίλος τους ήταν ήδη εκεί: Το περίγραμμα από τη μαύρη του τήβεννο σκοτείνιαζε ακόμη πιο πολύ μια από τις γωνίες της κακοφωτισμένης υπόγειας αί­θουσας.

Όσο κι αν, περίεργοι, προσπάθη­σαν να εντοπίσουν τα ιδιαίτερα χα­ρακτηριστικά του δεν κατάφεραν πολλά πράγματα. Ακόμη και καθι­σμένος ήταν ψηλός, αλλά το ράσο και το τραπέζι πίσω απ’ το οποίο καθόταν, τους εμπόδισε να καταλά­βουν τον ακριβή του όγκο.

Μια  μαύρη κουκούλα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος από ένα πρόσωπο χωρίς πτυχώσεις, σιδερωμένο λες απ’ τον χρόνο, απ’ όπου προεξείχε μια αετίσια μύτη και όπου έλαμπαν δυο μαγνητικά μάτια. Από τα φαρ­διά του μανίκια έβγαιναν οστεώδη χέρια με μακριά δάκτυλα.

Αλλά όλα αυτά λίγο πολύ τα εί­χαν δει ή υποθέσει κατά  τις δικτυα­κές επικοινωνίες μαζί του. Εκείνο που ήταν τώρα διαφορετικό ήταν τα κύματα που η παρουσία του εξέπε­μπε, τα οποία εκτός από επιβλητικό­τητα απέπνεαν και αρκετή δόση δέ­ους που τους επηρέαζε και τους έκανε να μη μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία.

Δεν μπόρεσαν καν, όπως είχαν σχεδιάσει, να τον βομβαρδίσουν με ερωτήσεις.

Γιατί είχαν σκοπό να τον ρωτή­σουν έναν σωρό πράγματα.

 Όπως, για παράδειγμα, από πού έμαθε για την πρωινή έκρηξη στη Δεξαμενή, ποιος την είχε προκαλέ­σει, ποια ακριβώς  απειλή έκρυβε η εξερεύνηση του Κτίσματος που έχουν αναλάβει, τι σημαίνει ¨βοήθεια από έναν που να γράφει και κάποιον που να ρωτάει¨, γιατί τόσο καιρό αρνιόταν να τους συνα­ντήσει από κοντά ενώ τώρα, ξαφνικά, τους το ζήτησε εκείνος και ακόμη, στο κάτω κάτω,  γιατί είναι τόσο παράξενος και απόκοσμος.

 Εκείνος όμως σήκωσε το οστε­ώδες του χέρι και, σαν να κατάλαβε τις ανακριτικές τους προθέσεις, τους έγνεψε να σωπάσουν προτού καν αρχίσουν να μιλάνε.

Ύστερα με βαθιά φωνή που άφηνε πίσω της τα ίχνη από αντή­χηση, τους είπε ότι στους ιστούς των δικτύων έχουν παρουσιαστεί τελευ­ταία παρουσίες δαιμονικότερες του συνήθους και πως για να τις αποφύ­γουν, όσο αυτό είναι δυνατό, ήταν ανάγκη να παρακάμψουν τις ηλε­κτρονικές επαφές και να συναντη­θούν από κοντά, σε απόσταση ανά­σας.

Τώρα όμως θα πρέπει να τον ακούσουν και να ακο­λουθήσουν κατά γράμμα  τις οδηγίες του.

 

Ο Αέναος τους κοίταξε προσε­κτικά.

Έναν έναν και όλους μαζί.

Μια γκριμάτσα που ίσως θα μπο­ρούσε να ερμηνευτεί ως χα­μό­γελο αλλοίωσε για μια στιγμή την έκφρασή του.

«Το κτίσμα είναι προστατευμένο από τις αδιάκριτες παρεμβολές με ένα αποθαρρυντικό φράγμα», τους είπε. «Το φράγμα αυτό αποτελείται από κύματα ισχύος πολλών πέσιμ. Θα σας κάνει να νοιώσετε πολύ άσχημα και ίσως να υποχωρήσετε άτακτα αν δε λάβουμε κάποια μέ­τρα».

«Τι είδους μέτρα;» ρώτησε ο Γιάνος εκφράζοντας τη ανησυχία και των τριών τους.

«Τίποτα το επικίνδυνο, μην ανη­συχείτε. Είστε νέοι και έχετε επαρκή δόση αποκοτιάς από μόνοι σας. Θα πρέπει απλώς να ενισχύσουμε κά­πως τη φυσική σας τόλμη, έτσι ώστε αύριο να ξεπεράσετε αυτό το εμπό­διο».

«Και πώς θα γίνει αυτό;», από­ρησε η Τζένη.

«Η μέθοδος είναι μάλλον πα­λιά». Ο Αέναος έβγαλε από τα άδυτα του ράσου του ένα μικρό φλασκί με ψά­θινη επένδυση και το ακούμπησε πάνω στο τραπέζι.

«Είστε ερωτευμένοι;», τους ρώ­τησε.

 

Οι τρεις νεαροί αλληλοκοιτάχτη­καν χωρίς να απαντήσουν.

Ο Ακατάβλητος επανέλαβε το χαμόγελο-μορφασμό: «Επειδή, όπως είπαμε,  έχουμε να κάνουμε με ισχυρό φοβόφραγμα  και η νεανική σας τόλμη δεν αρκεί, θα πρέπει να εξασφαλίσετε μια ικανή ποσότητα από έξτρα ενθουσιασμό. Απ’ όσο θυμάμαι δεν υπάρχει καλύ­τερη εν-θεοτική μέθοδος από τον Έρωτα.

Θα μου πείτε βέβαια ότι αυτήν την εποχή από Έρωτα κυκλοφορούν περισσότερο υποκατάστατα παρά γνήσιο πράγμα. Μη διαμαρτύρεστε, είμαι σε θέση να συγκρίνω με άλ­λους πιο βάρβαρους καιρούς».

Σήκωσε το φλασκί.

«Όπως και να έχουν τα πράγματα μην ανησυχείτε. Αυτό εδώ θα σας βοηθήσει. Είναι ένας ισχυρός ενι­σχυτής ερωτικής προδιάθεσης. Μό­λις αισθανθείτε ότι σας πλακώνει η μαυρίλα θα πάρετε από μια γουλιά. Πιστεύω ότι θα αρκέσει».

Το έδωσε στον Γιάνο.

Μετά φάνηκε να θυμάται κάτι ακόμη.

«Α, για να μη μπερδευτούν τα πράγματα, μόλις ξαναβγείτε από το λόφο  πιείτε λίγο απ’ αυτό».  Ανέ­συρε από τις πτυχές του ράσου του ένα δεύτερο φλασκί. «Είναι το αντί­δοτο που θα σας επαναφέρει στην τρέχουσα πραγματικότητα».

Αυτά συνέβαιναν χτες το βράδυ.

Και να που τώρα ο  Γιάνος αισθάνεται σαν κάτι να σέρνεται στη ραχοκοκκαλιά του ενώ στη καρδιά του απλώνεται κατα­χνιά. Αμφιβάλει για όλα και κυρίως για την αποτελεσματικό­τητα αυτού του γλυ­κερού υγρού. Πάντως, όσο κι αν ζορίζε­ται καταφέρνει να καταπιεί μια γουλιά και μετά δίνει το φλασκί στη Τζένη.

Αυτή δεν το παίρνει, παρά του ρίχνει ένα έντονο βλέμμα που θα το ήθελε γε­μάτο σημασία και του λέει ότι αυτή δεν έχει ανάγκη από ερωτικά φίλτρα, και ότι αισθάνεται αρκετά θαρραλέα κι έτσι, όπως είναι.

Ο Γιάνος όμως δεν πιάνει το τυχόν υπονοούμενο γιατί έχει απομείνει απο­σβολωμένος να την κοιτάζει σα χαζός ή, για να τα λέμε όλα, σαν ερωτευμένος.

Ο Βρασίδας όμως επεμβαίνει: «Ελάτε τώρα ρε παιδιά, ας ξεμπερδεύουμε μ’ αυ­τήν την ιστορία κι ας είναι για κλά­ματα».

Παίρνει από το μετέωρο χέρι του Γιά­νου το φλασκί και γυρίζοντας τρυφερά την Τζένη προς το μέρος του της ρίχνει μερικές σταγόνες στο στόμα.

Μετά, για να της δείξει τη γενναιό­τητά του σηκώνει το κεφάλι ψηλά και καταπίνει μια γενναία ποσότητα. Το βλέμμα του Βρας καθώς καταπίνει το γλυκερό υγρό καρφώνεται σε μια γιγα­ντοαφίσα, στην άκρη του δρόμου. Από εκεί η Μπάρμπυ Μπότον του υπενθυμί­ζει.

¨Με την Μπάρμπυ,

μια άλλη ζωή!!!¨

Ο Βρασίδας κατεβάζει και πάλι το κε­φάλι σε φυσιολογική θέση, βγάζει από το στόμα του το στόμιο του μικρού δοχείου και κοιτώντας αδιάφορος την Τζένη που τον παρατηρεί με ξαφνική, απροσδόκητη  λατρεία, δια­πιστώνει:

«Μα τι κούκλα αυτή Μπάρμπι!»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ

Δεν είναι η πρώτη φορά που ανώτερα στελέχη της Πειθωργάνωσης συναντιού­νται με στελέχη των Ευτυχισμένων Επο­πτικών Μονάδων. Ούτε είναι η πρώτη φορά που ο Άρης Καζμίρ συναντά προ­σωπικά τον Φρίξο Μελανι(άδη). Σύμ­φωνα με τις ισχύουσες αρχές και τα επι­κρατούντα μετοχικά ήθη οι εκπρόσωποι αυτών των δύο βασικών θεσμών της Νέας Τακτοποίησης πρέπει να συνεργά­ζονται χωρίς ανταγωνισμούς και ξεσυνε­ρίσματα.

 Ωστόσο, όλες τις φορές που ο ευθυ­μίαρχος είναι υποχρεωμένος να συνεργα­στεί με τον Μελανιάδη αισθάνεται άβολα, δυσκολεύεται να επιδείξει την προσήκουσα στον βαθμό του ιλαρότητα και δεν βλέπει την ώρα να τελειώνει.

Ο μικρόσωμος γέρος του την δίνει κα­τακούτελα, τα χνώτα τους δεν ταιριάζουν και το στομάχι του Καζμίρ, όσο και αν έχει πια επαρκώς σκληρύνει, ανακατεύε­ται με τον τουπέ που, παρά την προχωρη­μένη του ηλικία, εξακολουθεί να προ­σπαθεί να πουλήσει ο Φρίξος. Εξ άλλου, σύμφωνα με τον Καζμίρ, η ηλικία δεν έχει προσθέσει πολλά πράγματα στον χα­μερπή χαρακτήρα του Δαιμόνιου Γέρο­ντα. Τον έχει απλώς περισσότερο ασχη­μύνει.

Πάντως, απ’ ότι φαίνεται και κατά κά­ποιο διαβολεμένο τρόπο, ο Φρίξος κάνει τη δουλειά του αποτελεσματικά και έτσι, όχι μόνο έχει αναρριχηθεί εδώ και καιρό στα ύπατα αξιώματα του Νέου Καθεστώ­τος, αλλά και έχει καταφέρει να παρα­μείνει εκεί πάνω έως τώρα, παρά το γε­γονός ότι το καθεστώς όχι μόνο δεν ανα­γνωρίζει  κανένα έξτρα κύρος στην ηλι­κία, αλλά  είναι και καταφανώς νεαρό­φιλο. 

Έτσι λοιπόν η διάθεση του Καζμίρ εί­ναι μάλλον άσχημη και η φάτσα του μάλλον απρεπώς κατσουφιασμένη όταν η Πειθωργανωμένη γραμματέας τον βάζει στη διευθυντική αίθουσα και αποσύρεται διακριτικά.

«Ω, ο αγαπητός μου ευθυμίαρχος», διαπιστώνει ο Φρίξος χωρίς να σηκωθεί από το γραφείο του.

Ο Άρης σε απάντηση κουνάει το κε­φάλι του και προσπαθεί να δώσει στο μουστάκι του την αισιόδοξη υπηρεσιακή καμπύλη.

«Κάθισε σε παρακαλώ αγαπητέ μου. Έχουμε να πούμε μερικά πράγματα».

«Πράγματι», συμφωνεί ο Καζμίρ και κάθεται στην κοντοπόδαρη καρέκλα που έχει ο Φρίξος για τους επισκέπτες του. Μετά,  κάνει μια πρώτη απόπειρα να πά­ρει την πρωτοβουλία: «Είχα και εγώ σκοπό να ζητήσω να συναντηθούμε, αγαπητέ Φρίξο, γιατί πρέπει να διευκρι­νίσουμε ορισμένα ζητήματα. Υπάρχουν ορισμένα δημοσιεύματα…»

Για μια στιγμή ο δαιμόνιος Γέρων τον κοιτάζει ερωτηματικά, αλλά αμέσως μετά τον διακόπτει:

«Νομίζω φίλτατε ευθυμίαρχε ότι δεν συνεργαζόμαστε αρκετά. Θα πρέπει να συντονίσουμε περισσότερο τις προσπά­θειές μας.  Αυτό είναι πλέον προφανές όχι μόνο σε μένα, αλλά και στα πιο υψηλά κλιμάκια του καθεστώτος.

Πρέπει να σε πληροφορήσω ότι στους ανώτατους κύκλους επικρατεί δυσαρέ­σκεια και ανησυχία. Είχα κάποιες σχετι­κές νύξεις και αποφάσισα να στις κοινο­ποιήσω».

«Μόλις χτές υπέβαλα μια πλήρη έκ­θεση για τα πρόσφατα γεγονότα», ενί­σταται ο Καζμίρ. «Ωστόσο, βέβαια, υπάρχουν ορισμένα ερωτηματικά που, αναμφίβολα, θα  πρέπει να τα δούμε μαζί».

«Είδα την έκθεση, ευθυμίαρχε. Δε λέω, υπάρχει μια εκτενής περιγραφή των πρόσφατων συμπτωμάτων κοινωνικής ανυπακοής. Αλλά θα πρέπει να σου πω ότι το οπτικό πρίσμα με το οποίο η υπη­ρεσία σου αντιμετωπίζει τα θέματα είναι κάπως ξεπερασμένο. Γραμμικό. Δεν λαμβάνει υπ’ όψιν όλες τις παραμέτρους που έχουν να κάνουν με τη σημερινή κα­τάσταση.

Εσείς οι Εποπτεύοντες, παρά τα εκ­συγχρονιστικά σεμινάρια που παρακο­λουθείτε, έχετε μια κάπως απαρχαιωμένη αντίληψη και για το πώς διεξάγεται μια έρευνα. Και κυρίως για το που αποσκο­πεί.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάτε ότι δεν είστε οι μόνοι που ερευνάτε τα κοινωνικά φαι­νόμενα. Υπάρχουμε και εμείς, οι Πει­θωργανωτές.

Εσείς διεξάγετε έρευνες αλλά εμείς όχι μόνο ψάχνουμε αλλά και -το κυριό­τερο- παρουσιάζουμε, ερμηνεύουμε, κα­θοδηγούμε. Άρα εμείς εκτελούμε σημα­ντικότερο έργο. Επομένως, αν κάποιοι πρέπει να προσαρμοστούν ούτως ώστε το τελικό προϊόν να είναι αποτελεσματικό και ευεπίφορο, αυτοί είστε εσείς»

Ο Καζμίρ τον κοιτάζει ερωτηματικά.

«Και εκείνο που κατ’ αρχήν οφείλετε να κάνετε», συνεχίζει ο Φρίξος, «είναι να μην κολλάτε στις λεπτομέρειες. Θα έπρεπε εδώ και χρόνια να έχετε εμπεδώ­σει ότι καμιά πραγματικότητα και καμιά αλήθεια δεν έχει αξία χωρίς την κατάλ­ληλη παρουσίαση.

Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός».

¨Μα τι διάβολο θέλει και μου επανα­λαμβάνει τα γνωστά εξουσιαστικά κόλπα¨, αναρωτιέται από μέσα του ο Καζμίρ, αλλά προτιμάει να κάνει ότι δεν τρέχει τίποτα και ανεβάζει ακόμη ψηλό­τερα τις άκρες του μουστακιού του σε ένα χαμόγελο που, αν δεν προσέξει, θα μπορούσε να καταλήξει προκλητικό.

«Εάν δεν εντοπίσουμε σωστά τους αντιπάλους μας δεν θα μπορέσουμε να καταστρώσουμε την σωστή στρατηγική για να τους αντιμετωπίσουμε», αποφαί­νεται τώρα ο Φρίξος.

Ό Άρης Καζμίρ προσπαθεί να συμμα­ζέψει την κουβέντα: «Ας τα δούμε τα πράγματα ένα ένα», λέει. «Δεν υπάρχει αμφι­βολία ότι πίσω από την χθεσινή έκρηξη, αλλά και πίσω από πολλά άλλα δείγματα απειθαρχίας, έχουμε την επα­νεμφάνιση της οργάνωσης των Ευθανά­των. Δε νο­μίζω ότι υπάρχουν αντιρρήσεις σ’ αυτό. Άλλωστε οι τύποι δεν κρύβονται πια. Έχουν γεμίσει τον τόπο με συνθή­ματα και επιγραφές.

Στην χθεσινή έκθεση επαναλαμβάνω ακόμη μια φορά το αίτημά μου να κάνω ένα ντου και να τους εκμηδενίσω.

Όμως, και ενώ το αίτημά μου μένει αναπάντητο, σήμερα, κάποιος Επαιτάκος, σε άρθρο του στον ¨Ηρωικό Μέσο Όρο¨, κατηγορεί τις Ευτυχισμένες Εποπτικές Μονάδες ότι δεν κάνουν τί­ποτα…

Ελέγχω τα στοιχεία του Επαιτάκου και ανακαλύπτω ότι είναι ανερχόμενο στέλε­χος της Πειθωργάνωσης. Δεν καταλα­βαίνω λοιπόν που το πάει… που το πάτε.»

«Δεν το πάμε πουθενά ευθυμίαρχε. Ο Τύπος έχει δικαίωμα να κριτικάρει κατά βούληση προκειμένου οι υπόλοιπες αρχές να ενεργοποιούνται προς την σωστή κα­τεύθυνση, όταν χρειάζεται. Μην είσαι τόσο ευαίσθητος στις κριτικές.

Εξάλλου, ο Επαιτάκος είναι καλό παιδί και πειθαρχημένος επικοινωνητής. Φτά­νει να σου πω ότι του αποδόθηκε πρό­σφατα ο τίτλος του Καλού Συνάδελφου. Τίποτα δεν αποκλείει να γίνει κάποτε ακόμη και Μεγάλος Συναδελφός. Αν σας επιτίθεται είναι επειδή υπάρχει η διάχυτη άποψη ότι οι έρευνες σας δεν είναι αρ­κετά εξαντλητικές. Πως δεν προσανατο­λίζονται προς τις σωστές κατευθύνσεις.»

«Όπως;»

«Κοίταξε γύρω σου αγαπητέ Καζμίρ. Δεν βλέπεις ότι υπάρχουν εστίες αντί­δρασης που χρειάζονται καλύτερη επιτή­ρηση και όπου εγκυμονούνται κίνδυνοι για την Νέα Τακτοποίηση;

Θέλεις ένα χαρακτηριστικό παρά­δειγμα; Πάρε το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ακόμα και αυτό το ίδιο το όνομα που κα­τάφεραν να διατηρήσουν αυτά τα υπο­λείμματα του παρελθόντος είναι ενοχλη­τικό. Αλλά εκείνο που είναι σίγουρο, εί­ναι ότι -δυστυχώς με την ανοχή ορισμέ­νων επιφανών μετόχων- εκεί αμφισβη­τούνται ορισμένες θεμελιώδεις αρχές της Νέας Εποχής. 

Θα μου πεις βέβαια ότι αυτή η ελευ­θερία τους έχει εν μέρει παραχωρηθεί. Και ότι  έχει γίνει ανεκτή από το σημε­ρινό καθεστώς.

Είναι αλήθεια. Τους δόθηκε κάποια ελευθερία κινήσεων, γιατί όλους αυτούς τους τέως μεταφυσικούς, τους πρώην ιν­στρούχτορες, τους πρώην κληρικούς, τους πρώην δογματικούς, τους παντός είδους πρώην που κληρονομήσαμε από την Παλαιά Τάξη Πραγμάτων, δε ξέραμε τι να τους κάνουμε. Έπρεπε να τους έχουμε κάπου μαζεμένους για να μπο­ρούμε να τους επιτηρούμε καλύτερα.  Με την προϋπόθεση, βέβαια  ότι δε θα ασχο­λούνται με τεχνολογικά θέματα και δε θα  διεξάγουν επιχειρησιακές έρευνες..

Όμως αυτοί έχουν καμουφλαριστεί πίσω από φαινομενικά ακίνδυνες και γραφικές δραστηριότητες και, εκεί πίσω, δε ξέρω τι μπορεί να μαγειρεύουν. Οι πληροφορίες μου μιλάνε ως και για μετα-κβαντικές έρευνες και άλλες απαγορευ­μένες γι αυτούς δραστηριότητες… Στους ανώτατους κύκλους υπάρχει η άποψη ότι αυτή η ελευθερία μπορεί να αποβεί επι­κίνδυνη. Όμως οι Εποπτικές Μονάδες δεν μας λένε τίποτα για αυτό…»

«Αυτό δεν είναι ακριβές Φρίξο. Παίρνω τακτικές αναφορές και έχω πλήρη εποπτεία σχετικά με τους δημό­σιους καθηγητές. Δεν μου προκύπτει να συμβαίνει τίποτα το ουσιαστικά  ανησυ­χητικό. Έχουν μανία με ορισμένους πα­λιούς συμβολισμούς, αλλά δε πάνε παρα­πέρα από τα γνωστά».

«Είναι μουλωχτοί.  Πρέπει όμως να σου πω ότι είχα μια μακιαβελική έμπνευση: προκειμένου να τους  βγάλω από το καβούκι τους και να τους κάνω να δείξουν που το πάνε, είπα να τους  εμπλέξω σε μια τρέχουσα υπόθεση. Μια υπόθεση που, ούτως ή άλλως, οι ειδικοί των δικών μας  Ινστιτούτων δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αντιμετωπίσουν».

¨Το παρακάνει¨, σκέφτεται ο Καζμίρ.. ¨Έχει πάρει πρωτοβουλίες που  θα μπο­ρούσαν να δυσχεράνουν το έργο των Ευ­τυχισμένων Μονάδων και με ενημερώνει ανενδοίαστα εκ των υστέρων. Αν δεν ήξερα ήδη για ποια κόλπα πρόκειται δύ­σκολα θα κρατούσα την εύθυμη ψυχραιμία μου¨.

«Δηλαδή;», ρωτάει μειδιώντας.

«Δηλαδή φρόντισα να τους ανατεθεί η εξερεύνηση του περίεργου Κτίσματος που ανακαλύφτηκε στον Κεκραμένο Λόφο. Όμως, μαθαίνω ότι μυρίστηκαν την παγίδα και ανέθεσαν τη δουλειά σε φοιτητές».

Ο Φρίξος καρφώνει τώρα με το βλέμμα του τον ευθυμίαρχο.

«Και επί τη ευκαιρία… Ας μιλήσουμε για τους φοιτητές. Μήπως και εκεί δεν έχουμε κρούσματα ανυπακοής και παρα­κινδυνευμένων ενεργειών; Γιατί δεν έλαβα μέχρι τώρα καμία έκθεση των Εποπτικών Μονάδων για οργανώσεις όπως το Φύρδην Μίγδην, ας πούμε;»

 Ένα χαμόγελο όχι υπηρεσιακό παρά ειλικρινώς ειρωνικό φυτρώνει κάτω από το μουστάκι του Καζμίρ,

«Υπάρχει ένας λόγος γι αυτό», λέει. «Δεν θέλησα να ενοχλήσω τη δουλειά μερικών δικών σας ανθρώπων που προ­σπαθούν να διεισδύσουν στη μικρή και μάλλον ανώδυνη αυτή ομάδα. Και οι οποίοι, που και που, καταφέρνουν και τους υποκλέπτουν κάποιες φράσεις που στη συνέχεια γίνονται σλόγκαν, …από τα πιο γνωστά».

Ο Φρίξος προτιμάει να στρέψει αλλού την κουβέντα.

«Ξέρεις ότι ο νεαρός που ηγείται αυ­τής της ομάδας είναι γιος ενός παλιού αμφισβητία; Του Κίμωνα Αημαρκσίδη;»

«Ο Αημαρκσίδης είναι αποτραβηγμέ­νος και οι σημερινές του δραστηριότητες είναι ανώδυνες για το καθεστώς».

«Τα φαινόμενα καμιά φορά απατούν, αγαπητέ ευθυμίαρχε. Έχω εδώ μια γονι­διακή ανάλυση βασισμένη σε τρίχες που μας προμήθεψε ο κουρέας του. Κοίταξε! Φαίνεται καθαρά ότι ο εν λόγω διατηρεί ενεργές αντιεξουσιαστικές τάσεις. Έπειτα, δες το όνομα που διάλεξε κατά την περίοδο της Μετονομασίας: Αμάρος! Προφανώς από το αμάρα ίσον υπόνομος. Ο τύπος μας δουλεύει από πάνω… Μας δηλώνει έμμεσα ότι είναι ένας υπονομευ­τής…»

Ο Άρης Καζμίρ σηκώνεται και κάνει μια στυλιζαρισμένη υπόκλιση «Πράγματι με εκπλήττεις αγαπητέ Φρίξο. Αγνοούσα ότι κάνετε ως και ετυμολογικές αναλύ­σεις στην Πειθωργάνωση. Και μάλιστα με τόσο ευτυχή αποτελέσματα! Αυτό εί­ναι όντως μετα-νέο-εκσυγχρονισμός. Υποκλίνομαι!»

«Θα προτιμούσα να επιτείνεις την επι­τήρηση αυτών των εστιών αναταραχής και τρομοκρατίας. Μετά τη χτεσινή έκρηξη οι υψηλοί κύκλοι απαιτούν πλήρη κινητοποίηση. Εμείς κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε, αλλά για τηρηθεί και η θεσμική διαδικασία χρειάζονται βλέπεις και οι δικές σας εισηγήσεις. Περιμένω λοιπόν νέα αναφορά των Ευτυχισμένων Μονά­δων. Εφ όλης της ύλης και χωρίς να εξαιρείται καμία ανατρεπτική ομάδα ή ενέργεια. Και τη θέλω το συντομότερο. Πριν την νέα σύνοδο της Λέσχης του Φιόγκου».

Ο Άρης Καζμίρ, κάνει ένα δυσανά­γνωστο νεύμα με το κεφάλι του, κάνει μεταβολή και βγαίνει από το γραφείο του Πειθωργανωτή.

Είναι τώρα πιο σίγουρος από πριν ότι καλά έκανε και τους έχει όλους υπό επι­τήρηση.

---

([1])Οι αφρώδεις οίνοι είχαν απαγορευτεί μαζί με τα άλλα οινοπνευματώδη  προϊόντα μετά την κατά κράτος νίκη του καλύτερα εξοπλισμένου «λόμπι του Χόρτου και της Παπαρούνας» επί του «λόμπι της Αμπέλου» στον Πρώτο Εταιρικό Πόλεμο των Σικιουριτάδων.