Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Ποιητικές παραβολές ή  Ο Μαρσύας στο φεστιβάλ άσματος

Posted by vnottas στο 5 Αυγούστου, 2022

 

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά 

       

 

ΚΑΛΠΙΚΗ  ΛΥΡΑ

Είχε νυχτώσει για τα καλά στις

                             Συρακούσες

Φόρτωσαν και φορτώθηκαν

στην παρατημένη διήρη

Η μυρουδιά της θάλασσας

καθάρισε τα ρουθούνια τους

από της φυλακής τη μούχλα

Τα κουπιά δεν σταμάτησαν

το κτύπημα στα σκοτεινά νερά

Με βάρδιες δίχως τελειωμό

Μέχρι να διαπλεύσουν τις στήλες του

                                          Ηρακλή

και από τους διώχτες τους να

                                   ξεφύγουν

..

Τα μερόνυχτα, αιώνες του πριν

Έτσι σαν να ήταν πάντα

Ο ήλιος ξέραινε τις πληγές

Ύπνος δίχως όνειρα να ξελογιάζουν

Στον αφιλόξενο τόπο, πέρασαν

                                     χρόνια

πόδια να σταθούν, γιατάκι να

                                  ξαπλώσουν

.

Από τα χρόνια της άφιλης Ελίζαμπεθ

Έφεραν και ήλθαν μόνοι τους

ράτσες δυνατές και διψασμένες

για χρυσάφι και εκδίκηση

για τις πατρίδες που χάσανε

Με τον καιρό στήσανε λάβαρα κλεμμένα

αποκλήρωσαν, με αίμα, τους ντόπιους από

                                                    γνώμη

Κέντησαν σημαίες, που δεν είχαν

                                  τελειωμό

Κερδίσανε σε δύο Μεγάλες Ανθρωποθυσίες

πρωτεία που άλλοι δε θελήσαν να κρατήσουν.

.

Με το έμπα της χρονιάς του δράκου

ο συνασπισμός όλο και αυγάταινε

                                      ανατολικά

Σημάδι και μέτρο της υπακοής

ήτανε, κάθε τόσο, οι ψήφοι των

                                   Πόλεων

στους Μουσικούς Αγώνες, για τα

άσματα που τους πείθανε να ψηφίσουν

.

Στους φετινούς αγώνες, κατάφεραν το

                                           απρόσμενο

Κέρδισε τον κότινο, απ’ όλα το πιο

                                        άσχημο      

Άσμα που τραγούδησε ο ίδιος ο άρχοντας της

                                                   πόλης

ο αυτοαποκαλούμενος Μαρσύας.

Τα δώρα, που βιαστικά του στέλνανε

φωτιά και στάχτη γίνανε

και αντί ο ψευτοΜαρσύας μυαλό να

                                       βάλει

συνέχισε, ξεδιάντροπα, τον

                             Απόλλωνα

να κογιονάρει, προσφέροντας για

                                         θυσία

καλάθι, με κίτρινα ηλιοτρόπια.

Που χάρτινα, χρωματιστά

                           αποδειχτήκαν

                             

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Λίγη Ρώμη ακόμη…

Posted by vnottas στο 17 Ιουνίου, 2022

Ρώμη απόψε νάζια μη μου κάνεις

Βόηθα με,  καν’ την να μου πει το  ¨ναι¨

Διάλεξε απ’ όλα τα αστέρια

Μόνο τα πιο αστραφτερά

Και λίγο φεγγαράκι να ‘ναι όλο για μας

.

Πες της, έφτασε  η Άνοιξη εδώ πέρα

Στείλε εύφωνα  τριζόνια να λαλούν τρι τρι

Δώσε μου και τ’ αεράκι

Αυτό που ‘ναι τάχα αθώο

Και κράτησε για μας

Ένα φανάρι

[όμως…]

Ρώμη για σκέρτσα απόψε δεν ειν’ ώρα

Βοήθησέ με ¨όχι¨ να της πω

Σβήσε όλα τα αστέρια

Ως και τα πιο λαμπερά

Κρύψε το φεγγαράκι

Κι όλα ας γίνουν σκιά

Μήτε η Άνοιξη με νοιάζει τώρα

Αντάρες θα ‘ρθουν αν της πω το ¨ναι¨

Χαμήλωσε και τ’ αεράκι

Που με τσαλίμια φυσάει

Ρώμη για σκέρτσα απόψε δεν ειν’ ώρα…

Η μουσική είναι του Armando Trovajoli, οι στίχοι των Pietro Garinei και Sandro Giovannini και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1962 (στο θέατρο Sistina της Ρώμης) στα πλαίσια του μουσικού θεατρικού έργου ¨ Rugantino¨. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε από πολλούς καλλιτέχνες, άλλοτε σαν ο μονόλογος ενός ερωτευμένου που παρακαλεί τη Ρώμη να βάλει ένα χέρι προκειμένου να τα βρει με την αγαπημένη του (1η στροφή), άλλοτε ως έμμεσος διάλογος εκείνου και εκείνης μια που ο ένας εκλιπαρεί για το ¨ναι¨ ενώ η άλλη προτιμά το ¨όχι¨(1η και 2η στροφή) και, ακόμη, σαν η βασανιστική αμφιβολία του ενός απ’ τους δύο για τις επερχόμενες (καλές αλλά και κακές) παρενέργειες της σχέσης.
Σημείωση 1: Η φράση ¨reggeme er moccolo¨επί λέξει σημαίνει ¨κράτα μου το απομεινάρι του κεριού¨ αλλά χρησιμοποιείται και για όποιον παραβρίσκεται (εκών ή άκων) στις ερωτικές διαχύσεις τρίτων, (ακριβώς όπως εμείς θα λέγαμε [;] ¨κράτα μου το φανάρι¨
Σημείωση 2: Η φράση ¨tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no¨, επί λέξει: ¨βάλε το χέρι σου στο κεφάλι μου για να της πω όχι¨ υποθέτω ότι υπονοεί ότι η άρνηση μπορεί μεν να εκδηλωθεί με μια κίνηση του κεφαλιού, αλλά το κεφάλι ενδέχεται να κάνει του κεφαλιού του και έτσι (αν δεν βάλεις το χέρι σου ή το χέρι κάποιου άλλου ) να εκδηλωθεί η εσωτερική παρόρμηση για ναι και το κούνημα να θεωρηθεί ως νεύμα κατάφασης!

.

Εδώ με τον Μπρούνο Μαρτίνο

.

Εδώ με τον Νίνο Μανφρέντι και τη Λέα Μασάρι

.

…και μια ανάγνωση της απόδοσης στα Ελληνικά.

.

Roma nun fa’ la stupida stasera
damme ‘na mano a faje dì de sì.
Sceji tutte le stelle
più brillarelle che c ‘hai
e un friccico de luna tutta pe’ noi.
Faje sentì ch’è quasi primavera,
manna li mejo grilli pe’ fà cri cri.
Prestame er ponentino
più malandrino che c’hai.
Roma reggeme er moccolo stasera.

.
Roma nun fa’ la stupida stasera
damme ‘na mano a famme dì de no,
spegni tutte le stelle
luccicarelle che c’hai
nasconneme la luna, se no so’ guai.
Famme scordà ch’è quasi primavera,
tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no.
Smorza quer venticello
stuzzicarello che c’hai.
Roma, nun fa’ la stupida stasera.

 

 

Posted in ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Leave a Comment »

Ρώμη, αιωνίως Ρώμη (Roma Capoccia)

Posted by vnottas στο 13 Ιουνίου, 2022

Ρώμη Αφέντρα

Πόσο όμορφη είσαι Ρώμη σαν βραδιάζει

Στα σιντριβάνια σαν  γυαλίζεται  η σελήνη

Τα ζευγαράκια σαν φεύγουν ένα ένα 

Πόσο όμορφη είσαι Ρώμη όταν βρέχει!

.

Όταν ο ήλιος δύει μεγαλώνεις

Καθώς οι λόφοι παίρνουν χρώμα – πορτοκάλι

Τα παραθύρια

γίνονται μάτια μύρια

Που σε κοιτάν και λένε

Πόσο είσαι ωραία!

.

Σήμερα μοιάζει σαν

Να σκάλωσε ο χρόνος εδωδά

Βλέπω αγέρωχο το Κολοσσιαίο 

Βλέπω λίγο πιο κει τον Άγιο Θόλο

Κι είμαι πιο ζωντανός

Και είμαι πιο καλός

Ποτέ δε θα σ’ αφήσω

Ρώμη αιώνια

 Σ’ ένα άθλιο κόσμο

Ρώμη αφέντρα

Σ’ ένα άθλιο κόσμο

.

Μια άμαξα περνάει με δυο ξένους

Ψάχνει ένας  παλιατζής παλιές αγάπες

Και τα σπουργίτια γίνονται αηδόνια

Εδώ γεννήθηκα κι εγώ Ρώμη Αφέντρα

Αλλά σε ξαναβρίσκω 

Μόλις τώρα…

.

Σήμερα μοιάζει σαν

Ο χρόνος να σταμάτησε εδώ

Βλέπω αγέρωχο το Κολοσσιαίο 

Βλέπω λίγο πιο κει τον Άγιο Θόλο

Κι είμαι πιο ζωντανός

Και είμαι πιο καλός

Ποτέ δε θα σ’ αφήσω Ρώμη αιώνια

Σ’ ένα άθλιο κόσμο

Ρώμη αφέντρα

Του άθλιου κόσμου

Antonello Venditti: Roma capoccia 

.

Ανάγνωση της απόδοσης στα ελληνικά

.

Ένα τραγούδι για την Ρώμη γραμμένο το 1978 από τον άγνωστο τότε τραγουδοποιό Antonello Venditti. Οι στίχοι είναι διανθισμένοι με στοιχεία απ’ το τοπικό γλωσσικό  ιδίωμα της αιώνιας πόλης. Ο Venditti έχει γεννηθεί εκεί και μιλάει για την πόλη του με τρυφερότητα, αγάπη αλλά και δυσθυμία, κυρίως, για τη σχέση της με τον ¨άθλιο κόσμο¨ που την περιβάλλει. Αν και έχω ζήσει μόνο δύο χρόνια στη Ρώμη, έχω την εντύπωση πως τον καταλαβαίνω. Σημείωση:  Η λέξη capoccia ιδιωματικό παράγωγο της λέξης capo σημαίνει επιστάτης αλλά και αρχηγός· στην απόδοση  χρησιμοποίησα τη λέξη ¨Αφέντρα¨.

Roma capoccia

Quanto sei bella Roma quand’è sera

Quando la luna se specchia dentro ar fontanone

E le coppiette se ne vanno via

Quanto sei bella Roma quando piove

Quanto sei grande Roma quand’è er tramonto

Quando l’arancia rosseggia ancora sui sette colli

E le finestre so’ tanti occhi

Che te sembrano di’ quanto sei bella

Quanto sei bella

Oggi me sembra che er tempo se sia fermato qui

Vedo la maestà der Colosseo

Vedo la santità der cupolone

E so’ più vivo e so’ più bbono

No nun te lasso mai

Roma capoccia der mondo infame

Roma capoccia der mondo infame

Na carrozzella va co du stranieri

Un robivecchi te chiede un po’ de stracci

Li passeracci so’ usignoli

Io ce so’ nato Roma

Io t’ho scoperta stamattina

Io t’ho scoperta

Oggi me sembra che er tempo se sia fermato qui

Vedo la maestà der Colosseo

Vedo la santità der cupolone

E so’ più vivo e so’ più bbono

No nun te lasso mai

Roma capoccia der mondo infame

Roma capoccia der mondo infame

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μικρές διευκρινίσεις  (και κάτι λίγα επετειακά)

Posted by vnottas στο 13 Ιουνίου, 2022

Ένα.

Εντάξει, συμβαίνουν κι αυτά: το Ιστολογοφόρο βρέθηκε για αρκετό καιρό έξω από τα νερά του,  όπου και αντιμετώπισε φουσκοθαλασσιές και ζόρικους ανέμους. Αποτέλεσμα: οι επικοινωνίες γίναν (αναπόφευκτα) πιο δύσκολες  και έτσι έχουμε καιρό να τα πούμε.

Δύο.

Όμως νάτο που καταπλέει ξανά, πλαισιωμένο (μεταξύ άλλων) με μελωδίες και στίχους τραγουδιών που σκάνε (μύτη) στις γύρω θαλασσινές επιφάνειες  μαζί με (αναμενόμενες) αναμνήσεις και νοσταλγίες.

Τρία.

Εν τω μεταξύ μια ματιά στο ημερολόγιο καταστρώματος μου επιβεβαιώνει ότι πρόσφατα (στα τέλη του περασμένου  Μάη) το αρμένισμα στις Διαδικτυακές Θάλασσες συμπλήρωσε    (αισίως ή απαισίως) δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Τέσσερα.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε οι απολογισμοί ούτε  το καλούπιασμα των πεπραγμένων μ’ αρέσουν ιδιαίτερα. Ας θυμίσω λοιπόν, όσο πιο συνοπτικά γίνεται:

  1. Ότι στην αρχή και για εφτά, οχτώ χρόνια το Ιστολογοφόρο λειτούργησε ως βοηθητικό εργαλείο επαφής με τους φοιτητές, είτε σε σχέση με θέματα εκπαιδευτικών διαδικασιών είτε με αναρτήσεις κειμένων, κυρίως ¨κοινωνικής επικοινωνίας¨.
  2. Ότι στη συνέχεια αναρτήθηκαν ¨διάφορα¨ ετερογενή, όπως πχ μεταφράσεις αλλόγλωσσων ποιημάτων, ελεύθερες αποδόσεις στίχων ξένων τραγουδιών, θεατρικά κείμενα, καθώς και ολόκληρο το μυθιστόρημα Κύλικες και Δόρατα το οποίο δημοσιοποιήθηκε καθώς γραφόταν εν είδει feuilleton.

Πέντε

Στην πλεύση  βοήθησαν δημιουργικοί φίλοι καθώς και εξ ίσου δημιουργικοί άγνωστοι των οποίων δημοσιεύτηκαν μηνύματα και πεζά ή έμμετρα κείμενα.

Εξι

Ας πω  επίσης ότι η παράλληλη συμμετοχή μου στο ¨προσωποβιβλίο¨ υπήρξε τυπική και ουσιαστικά διάρκεσε πολύ λίγο. Γι αυτό θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όσους ζήτησαν φιλική επαφή εκεί  και να τους προσκαλέσω εδώ,  όπου υπάρχουν εξ ίσου δυνατότητες επικοινωνίας, αν και λιγότερο «καλουπωμένες».

Αυτά για την ώρα και στο επανιδείν (όπου νάναι).

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο Ρασπούτιν του τριωδίου

Posted by vnottas στο 19 Μαρτίου, 2022

Ένα ποίημα  του Λευτέρη Μανωλά

«RASPUTIN»

Ήτανε τέτοιες  οι μέρες

 αρχή τριωδίου

Οι εσπερίδες γίναν του συρμού

Οι βραδιές παντού

γέμιζαν μελωδίες, ρυθμούς

Ο καθένας, αναζητούσε ένα νεύμα

Μια, εύκολη, δικαιολογία

για ένα πλάνεμα

*

Όσοι μένανε, άβουλοι,

καθιστοί στην  πολυθρόνα

επειδή, δήθεν,

δεν ξέρανε το χορό

εδώ παραμένουνε και τώρα

*

Είναι τα πόδια που δεν τα ορίζουν

Μα και ταίρι, δεν υπάρχει να ταιριάξουν

Άφωνο το δάκρυσμα, του εσπερινού

*

Ίσως με το βραδινό λικέρ

Ξεγελασθεί, στα όνειρά του

Ν’ ακουσθεί εκείνος ο ρυθμός

που  κάποτε,

δεν θέλησε να χορέψει…

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Καθώς η σφύρα εκτοξεύεται, ο χειρούργος κόβει αποφασιστικά και κάποιοι προτιμούν να αναβάλουν, εγώ ανακαλύπτω το μυστικό του τυχαίου των ανθρώπων

Posted by vnottas στο 16 Μαρτίου, 2022

 

Τέσσερα πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

 

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΡΕΚΟΡ

Στάθηκε στη βαλβίδα αγέρωχος

έτοιμος να ρίξει τη σφύρα

μακριά όσο κανείς άλλος

έτοιμος να δικαιώσει τον χορηγό του

αποφασισμένος για νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Ένιωθε τα μπράτσα του γρανιτένια

το αίμα του πυρέσσον

να διαρρέει τις φλέβες του

με τις οδηγίες του προπονητή του φάρμακο

πεμπτουσία της προσδοκώμενης επιτυχίας.

Σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό

στριφογύρισε με χάρη χορευτή

αισθάνθηκε τη μέση του εύρυθμη

κι όταν ολοκλήρωσε τον παλμό

εξαπέλυσε τη σελήνη – σφύρα

ενώ μ’ άναρθρες κραυγές λαρυγγισμούς

συνόδευσε την πτήση της πάνω απ’ τον στίβο

και ναι! Επιτέλους προσγειώθηκε

κι άφησε τα ίχνη της στο έδαφος.

Στις κερκίδες παραληρούν τα πλήθη

καθώς ο εκφωνητής αναγγέλλει

την καταμέτρηση της βολής

ενώ οι αντίπαλοί του με κακεντρεχείς σκέψεις

αναγνωρίζουν ότι η συνταγή της πεμπτουσίας

είναι όχι μόνο αλάθητος αλλά και ασφαλής.

Νέο παγκόσμιο ρεκόρ η επίδοσή του

ο χορηγός δεν θα τον εγκαταλείψει

οι ομοεθνείς του θεατές νιώθουν περηφάνια

κι έπαρση αδιαφιλονίκητη.

Ολόχρυσο μετάλλιο κοσμεί τώρα το στήθος του

σαν ένδοξος ολυμπιονίκης, καμαρώνει

κι ο άξιος προπονητής του χαμογελά

γιατί καλώς γνωρίζει να εντοπίζει

και να τροφοδοτεί τους αθλητές του

με την αλάθητη πεμπτουσία νίκης.

Στους ψιθύρους και τ’ αποκαλυπτικά σχόλια

κλείνει τ’ αυτιά του ερμητικά.

Άστους να λένε, άστους να συκοφαντούν

ψιθυρίζει ενώ σημαίες κυματίζουν

και σκεπάζουν την πλαστότητα του φωτός

και του κατορθώματος την ανομολόγητη πηγή

αμαρτία θανάσιμη, ευρέως διαδεδομένη.

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όταν οι φίλοι ταξιδεύουν…

Posted by vnottas στο 17 Φεβρουαρίου, 2022

Η ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου ¨Απριλίου ξανθίσματα¨ εκδόθηκε στη γαλλική γλώσσα, σε μετάφραση της Laurence Campet.

Ακολουθούν δύο  ποιήματα του Νίκου γραμμένα ύστερα από πρόσφατο ταξίδι στη Βοσνία.

 

*

 

ΣΑΡΑΓΕΒΟ 2021

 

Ακόμα και η νύχτα

μνημείο είναι εδώ.

Σκελετούς όσων χάθηκαν άδικα

σκεπάζει ο σκοτεινός ουρανός

κάτω από άστρα και γαλαξίες

που χαράζουν το διάβα τους.

Ερωτήματα αναπάντητα πάντα κρύβουν

το πρόσωπο της ιστορίας.

Μόνοι και λίγοι εμείς

δήθεν στοχαζόμαστε για το σωστό

δήθεν σκάβουμε τον ουρανό

για να βρούμε τους αδικοχαμένους

με τους δολοφόνους τους.

Χωρίς φρόνηση και αιδώ

αποζητούμε της δικαιοσύνης τον κήπο

στο πολύπαθο Σαράγεβο.

*

 

ΩΔΗ ΣΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

 

Τα λίγα κίτρινα φύλλα

του ημίγυμνου φθινοπωρινού δένδρου

στη μέση της πλατείας της Μπάνια Λούκα

φλουριά κωνσταντινάτα

που τα κουνάει ελαφρό αεράκι

κι η μελωδία τους

χρυσή κι υπερκόσμια

ωδή στο πεπρωμένο

και το αναπόφευκτο που του μοιάζει.

*

 

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο σκορπιός που κεντάει…

Posted by vnottas στο 10 Φεβρουαρίου, 2022

Βρήκα το μικρό βιβλίο ανάμεσα σε άλλες εκδόσεις που το έκρυβαν ή το προστάτευαν. Εκδότης του μικρού βιβλίου ήταν το ¨Βακχικόν¨,  ο τίτλος: ¨Η καρδιά του σκορπιού¨ και ο συγγραφέας δήλωνε ¨Ανέστης Λάιος¨,  αλλά αμέσως μετά διευκρίνιζε ότι  πρόκειται για  φανταστικό όνομά που, όπως και οι στίχοι που ακολουθούσαν, είχαν προκύψει από ¨ένα ταξίδι στον αστερισμό του Έρωτα και του Θανάτου¨. Το βιβλίο το είχε φέρει μια φίλη, όχι πολύ πρόσφατα, αλλά ομολογώ πως δεν είχα καταφέρει να το κοιτάξω διεξοδικότερα. Το κοίταξα σήμερα. Μου άρεσε. Σας παραθέτω εδώ παρακάτω μερικούς στίχους.


ΠΙΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΑ

Ζητούνται αμαρτίες

άκομψες κτηνοβασίες

μαλθακές αιμομιξίες

απροσεξίες

Ζητούνται φιλιά ποταμοί

νοσταλγίες παιδικών ερώτων

γλαφυροί ξυλοδαρμοί

σκέψεων παραβάσεις

Ζητούνται ποιητικοί συνειρμοί

ένα ζεστό κορμί

σε καλή τιμή

Μόνο σοβαρές προτάσεις

*

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

Βαδίζουν γελαστοί κι ανάλαφροι

Η γοητεία της απληστίας τους περιβάλλει

Στις βιτρίνες οι κούκλες χαμογελούν πονηρά

μπροστά στ’ αδηφάγα τους μάτια

Στις τζαμαρίες κοιτούν μ’ ευχαρίστηση

τα φαντάσματα των εαυτών τους

Ερεθισμένοι από του Είναι την έκπτωση

Κι από ένα αχόρταγο Θέλω

φωτοτυπίες ανθρώπων

γεμίζουν τις νάιλον ψυχές τους

με αποδείξεις πολυκαταστημάτων.

*

 SHOW

Και τώρα το μεγάλο φινάλε!

Θα δείτε

κυρίες και κύριοι

πώς το αίμα

γίνεται

από ρουμπίνια

που λιώνουν

Από πορφύρα

που φλέγεται!

Πώς χαρίζει την αθανασία

και στηρίζει την οικονομία!

Πώς σπαταλιέται

Για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: putain de toi!

Posted by vnottas στο 11 Ιανουαρίου, 2022

 

Σε εκδοχή Τζαζ

Ah ah ah ah putain de toi

 

Ήταν τότε που εγώ / ζούσα πάνω στο φεγγάρι

Τις επίγειες χαρές / τις είχα απαρνηθεί

Σκάρωνα Ωδές / και με περισσό καμάρι

Βοήθαγα τις γάτες / που ’χανε χαθεί

Αχ βαχ, εγώ ο φουκαράς!

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς!

 

Μπόρα νυχτερινή / και μου γρατζουνάν την πόρτα

Λέω θα ΄ναι καμιά γάτα / χαμένη στη βροχή

Μα τούτη τη φορά / δεν είναι όπως πρώτα

αυτή τη φορά, / ήσουνα εσύ

Αχ βαχ, εγώ μπιτ αγαθός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Με τα μάτια σχιστά, / πράσινα σαν βλασταράκια

Μού ’βαλες τη ροζ πατούσα / πάνω στην καρδιά

Ευτυχώς που δεν είχες / στα χείλη σου μουστάκια

Κι η αρετή σου, εν τέλει, / δεν ήταν βαριά

Αχ βαχ, εγώ ο μπαγλαμάς

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς

 

Σκόρπισες όσα νόμιζα / πως ήτανε δικά μου

Κι άναψες πυρκαγιά  / σε μια μποέμικη ζωή

Μα για μένα, τα γατιά, / τ’ άνθη, τα ποιήματά μου

Ήλιος και  βροχή / ήσουν μόνο εσύ

Αχ βαχ, εγώ ο μπιτ χαζός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Όμως να που οι καιροί / μας πιάνουν εξαπίνης

Και τον έρωτά όχι, / δεν τον παραπλανάς

Εσύ τους στίχους μου τους καις, / τα άνθη μου τα φτύνεις

Και τις γάτες μου / τις κατατυραννάς

Αχ βαχ, εγώ ο μπουνταλάς

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς

 

Το χειρότερο όμως / αξιολύπητη καριόλα:

Το κελάρι  μου πως είναι / άδειο όταν νόμισες

Δίχως ίχνος ντροπής / και για μια μόνο μπριζόλα

Στο κρεβάτι του χασάπη / μετακόμισες

Αχ βαχ, εγώ ο μπιτ ζαβός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Πέρασες πια τα όρια  / και γι αυτό θα πω αντίο

Και στις  ψευτοαγάπες / και στις αυταπάτες μου

Πάω πίσω στο φεγγάρι / μαζί με τα κέρατά μου

Και τους στίχους και τα άνθη / και τις γάτες μου

Αχ βαχ, εγώ  αρχι-χαλβάς

Αχ βαχ, εσύ κακός μπελάς

 

Ακόμη ένα τραγούδι (από τα ¨ελευθερόστομα¨) του Ζορζ Μπρασένς και ακόμη μια (ως συνήθως) ¨άπιστη¨ μετάφραση στα Ελληνικά. Δυο τρία πράγματα σχετικά με τα ελευθερόστομα τραγούδια και τις άπιστες μεταφράσεις μπορείτε να βρείτε σε παλιότερες ανάλογες αναρτήσεις πχ εδώ 

ή και εδώ.

Από τον Μπρασένς

 

Από τον Ρενό 

 

Μία ανάγνωση της προσαρμογής στα Ελληνικά

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Μπρασένς στα ελληνικά V, Μπρασένς: Προσαρμογές τραγουδιών, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μια απορία ακόμη: Τι δεν έχω εγώ;

Posted by vnottas στο 1 Ιανουαρίου, 2022

 

 

Τι δεν έχω εγώ;

 

Τι δεν έχω εγώ; / Πουκάμισο λευκό

Τι δεν έχω εγώ; / Μαύρο λογαριασμό

Τι δεν έχω εγώ; / Πιστόλια, σαν κι εσένα

και όνειρα κρυφά / και λάθη ηθελημένα

 

Τι δεν έχω εγώ; / Την κόνξα, το τερτίπι

Τι δεν έχω εγώ; / Αυτό που δεν μου λείπει

Τι δεν έχω εγώ; / Σαν τα δικά σου λόγια

μ’ αυτά να κυβερνώ / σ’ ανώγια και κατώγια

 

Τι δεν έχω εγώ; / Ρολόι μπροστά βαλμένο

να σας κρατώ μακριά / και να σας παραβγαίνω

Τι δεν έχω εγώ; / Ξεκουρδισμένο τραίνο

να με πηγαίνει πίσω / κι εκεί να περιμένω

 

Τι δεν έχω εγώ; / Δόντια χρυσά, γαλόνια,

γεύματα εργασίας / ν’ ασκούνται τα σαγόνια

Τι δεν έχω εγώ; / Μιαν άδεια παραλία

να τρέχω πιο μπροστά απ’ τη μελαγχολία

 

Τι δεν έχω εγώ; / Τα χέρια λερωμένα

μια σύσταση στη τσέπη / και όλα βολεμένα

Τι δεν έχω εγώ; / Εσύ να ’σαι με εμένα

Και έστω μια φορά / να πάρω τα κλεμμένα

 

Τι δεν έχω εγώ; / Στον λαιμό κολάρο

Και τι δεν μπορώ; / Μα να την σκαπουλάρω

Εσένα όμως μαζί μου / ακόμη δεν σε είδα

και να σου πάρω θέλω / έστω και μια παρτίδα

 

Τι δεν έχω εγώ;

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ, Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ στα ελληνικά | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πρώτο ταξίδι, κάποτε…

Posted by vnottas στο 18 Δεκεμβρίου, 2021

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά

 ΑSIYE  HANUM

   Δίπλα στους καφέδες

        απλώσανε τις μνήμες τους, στο τραπέζι

     χίλιες δυο εκείνες και ολοζώντανες,

       τέσσερις  φίλοι αυτοί και μαραμένοι

       Σαν Ιωαννίτες με σκουτάρια,

  να τις μερέψουν

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η σκιά του πολεμιστή και η παρηγοριά των επαναλαμβανόμενων ομοιοκατάληκτων λέξεων

Posted by vnottas στο 16 Δεκεμβρίου, 2021

Δύο όμορφα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

Ο ΕΦΙΠΠΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ

 

Βλέπω τον έφιππο πολεμιστή

πλάι στα πανύψηλα δένδρα

καθώς εξέρχεται από το κάστρο

χωρίς να θυμάται πότε και που πολέμησε

κι είναι τόσο μόνος

που αδιαφορεί εντελώς για τη γύμνια του

και προσκαλεί τη σκιά του

για να κουβεντιάσουν

την προοπτική αποχωρισμού τους.

Είναι τόσο γυμνός και μόνος!

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι (δυσμενείς) οιωνοί ενός έρωτα

Posted by vnottas στο 13 Δεκεμβρίου, 2021

Της δυστυχίας τα πουλιά

Πετούνε σύριζα στο χώμα

Μας λένε ¨όχι¨ αφού το ¨ναι¨

Δεν το ’χουν μάθει ακόμα

 

Μα ό,τι κι αν λέει η λογική

Κι ό,τι κι αν λένε τα πουλιά

Θέλω να ‘μαι μαζί σου αφού

Εγώ δεν μου ανήκω πια

 

Της Ειμαρμένης οι οιωνοί

Κοντά σου είν’ λόγοι κενοί

Όρους δεν βάζω, ένα ποθώ:

Σε σένα να παραδοθώ

 

Μα όσο οι μπόρες, δυνατές

Τα φυλλοκάρδια πολιορκούν

Τόσο του έρωτα οι στιγμές

Πάθος και πόθο θα ξυπνούν

 

Ας λάμπει μεσ’ τα μάτια σου

Φως έρωτα κι επιθυμίας

Κι ας πάρει ο αέρας τα φτερά

Των άγγελων της δυστυχίας

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Καθώς δεν είναι πια νωρίς…

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2021

Καθώς δεν είναι πια νωρίς, οι κλεψύδρες αρνούνται να αναστραφούν  και ο τελευταίος Αρχειοφύλαξ απολύεται λόγω εκσυγχρονισμού, μόνη ελπίδα απομένει η ξεχασμένη νεράιδα που ξέρει να δίνει και να παίρνει χωρίς να κρατάει ζυγαριά…

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μανωλά. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ  ΙΙ

 

Καθώς ο χρόνος κύλαγε αθόρυβα

χωρίς την άδεια τους να

                            πάρει

και δίχως τα ίχνη του να

                          αφήσει

Ξαφνικά ανούσιο πια

                         φάνηκε

την κλεψύδρα ν’ αντιστρέψουν

Με το βλέμμα να έχει κιόλας

χαράξει τη διαφυγή τους

Από όλα τα μετρήματα

Εντούτοις, το παρόν έστεκε

                        μπροστά τους

μακρύ, σαν μια συνέχεια

                       ατελής

Ψευδαίσθηση αντανακλάσεων

                           πολλαπλών

μιας λεωφόρου ευκαιριών

που το απροσδιόριστο τέρμα

όριζε αναβολές, για κάθε

                               προορισμό

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Επιστροφή στον Χειμώνα

Posted by vnottas στο 10 Νοεμβρίου, 2021

Ξαναρχίζω τις αναρτήσεις με στίχους ¨αποκαλυπτικούς σε πρώτο πρόσωπο¨ καθώς και άλλους αφιερωμένους σε μια ¨κατά φαντασίαν πόρνη¨ που απαρτίζουν δύο ακόμη ποιήματα τού Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ

Πριν γεννηθώ ήμουν ένα ευτυχισμένο τίποτα

και πιο παλιά ένα ευοίωνο μηδέν.

Μέχρι που βυζαίνοντας με βουλιμία

της μάνας μου το πανάκριβο γάλα

ανακάλυψα του ήλιου το φωτεινό πρόσωπο

της θάλασσας το αδιαπραγμάτευτο γαλάζιο

των βράχων την ακατανίκητη κόψη

την ανεξαγόραστη οσμή των λουλουδιών

των άστρων και της πανσελήνου τους δρόμους

των υδάτων την δροσερή ευφωνία

των βουνών την απάτητη αυτοπεποίθηση

του έρωτα τα στενόμακρα σοκάκια

κι ακόμα των σιωπηλών ονείρων τα χρώματα.

Πλανήθηκα μες των θεών τις δοξασίες

και των ανθρώπων τις ατέλειωτες παλινωδίες

δροσίστηκα των πλατανιών τον ίσκιο

και στις υποσχέσεις των αινιγματικών σύννεφων

ακούμπησα παρήγορα στο μαύρο της νύχτας

ξεχάστηκα κυνηγώντας περισσότερη άνοιξη

παράτολμος στους γκρεμούς της αλήθειας σκαρφάλωσα

υμνώντας τη γενναιοδωρία του λυκόφωτος.

Μέσα στ’ ασημοπράσινα φύλλα της ελιάς

αναζήτησα απομεσήμερα φρόνησης κι ελέγχου

την οδύνη του κεκανονισμένου ταξιδιού

και των χρησμών με φόβισε το μειδίαμα

ακατάπαυστα γράφοντας την ελεγεία της ζωής.

Έτσι έμαθα με την αδιαλλαξία της υπέρβασης

ότι μετά θάνατο ασυζητητί θα καταλήξω

ένα απονενοημένο τίποτα μεγεθυμένο

σε διαστάσεις τερατώδους μηδενός

χωρίς μνήμη και χωρίς προορισμό

στου σύμπαντος τη νηφαλιότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αχ, Μαδαγασκάρη!

Posted by vnottas στο 30 Σεπτεμβρίου, 2021

Κι άλλες ταξιδιωτικές ιστορίες που μόλις έφτασαν από τον φίλο κένταυρο Βασίλη Μεταλλινό

Μαδαγασκάρη,  βρώμικες ιστορίες.

ΠΡΟΣΟΧΗ το κείμενο περιέχει τοποθέτηση σεξιστικών και ρατσιστικών προϊόντων

2018, Ανταναναρίβο

Ο κος Ρονί: Ψηλός, καμπούρης, σκελετοειδής, έτοιμος να πεθάνει. Σακούλες στα μάτια δέρμα ωχρό, μάγουλα ρουφηγμένα, σάπια δόντια και καράφλα εκτεταμένη στην κορυφή του κεφαλιού. Ξενέρωσα βλέποντας τον ετοιμόρροπο ιδιοκτήτη του ρεστοράν-μπαρ. Θαμώνες Γάλλοι, ληγμένα τζόβενα που ροκάνιζαν τις συντάξεις τους με εβένινα μωρά, λεπτά και σφριγιλά, μέσα σε πάφα-πούφα, καψούρα κάργα, τραγούδια του Jean Ferrat και νύχτες πνιγμένες στους ατμούς του Dzama vieux vanilla rum…

Οι πρίγκηπες της κρεπάλης, σε μια πάμφτωχη χώρα μέσα στη διαφθορά, την πορνεία, την απόγνωση και την ανέχεια…. Αποικιοκρατία με φερετζέ ανεξάρτητου κράτους.

Liberte’, egalite’, fraternite’, ρε δε πάτε στο διάλο?

Τηλεόραση συντονισμένη στο France 3, μιά δεύτερη στο FranceTV Sport και στην άκρη του μπαρ «Gazette de Madagascar», «Liberation», «Le monde», μενού ημέρας στρικτεμάν φρανσέ.

«Μεσιέ Ρονί, χθες βράδυ ο φίλος σας ο Σιλβέν απ΄ το καμπαρέ «Le Glacier» μου ‘πε για μια μοτοσυκλέτα του γιού σας που ζει στη Γαλλία και…»

Ο κος Ρονί φώναξε τον μάγειρα, ένα μπούλη με κιλά εκατόν είκοσι, κοντό, σασί για μπόντυ μπίλντερ. Με την κοιλάρα να εξέχει, σβέρκο ταύρου και χέρια-κορμούς δέντρου, με κοιτούσε καχύποπτα με τα μικρά ματάκια του χωμένα μες στο λίπος, ενώ το αφεντικό του έλεγε να με πάει πίσω στην αποθήκη να δω την μοτοσυκλέτα.

Μια ευκαιρία να ταξιδέψω με κανονική μηχανή σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι, αποφεύγοντας κάτι καχεκτικά χρέπια με μηχανές πάπιας…

Απογοήτευση. Μία μαύρη Suzuki 650 χιλιοχτυπημένη, σε κακό χάλι που έδινε την εντύπωση ότι θα διαλυθεί σε πρωτόνια μόλις κατάφερνα να την βάλω μπροστά, ενώ τα alarm άρχισαν να χτυπούν στο βάθος του μυαλού μου.

«Μεσιέ Μπαζίλ, δεν πωλείται, ενοικιάζεται 1600 ευρώ το μήνα… Εδώ όπως γνωρίζεις είναι απίθανο να βρεις μοτοσυκλέτα» γρύλισε ο μεσιέ Ρονί γνέφοντάς μου να πάρω μια μπύρα που γέμιζε πίσω από το μπαρ, μια σοκολατένια οπτασία μ’ ένα φουστάνι που η Τζένιφερ Λόπεζ θα το απέρριπτε ως άκρως αποκαλυπτικό…

«Μη τη λιμπίζεσαι, θα την παντρευτώ σύντομα…» συμπλήρωσε, βλέποντάς με να έχω πάθει αποκόλληση κάτω γνάθου από το θέαμα.

«Mεσιέ Ρονί…» είπα αγκομαχώντας.

Με διέκοψε απότομα ο ετοιμόρροπος, διαβεβαιώνοντάς με ότι προσφέρει τον πρωτότοκο γιό του γι’ ανθρωποθυσία σε περίπτωση που η μοτοσυκλέτα παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα…

Αν ήμουν καλαμάρι …και μόνο αυτό το προοίμιο θα ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει την εκτόξευση μαύρου μελανιού για να εξαφανιστώ, ωστόσο η εμφάνιση μιας μελαψής πιτσιρίκας σερβιτόρας με προδιαγραφές ενοίκου της βίλλας του Χιού Χέφνερ ήταν η αιτία να καθήσω σ΄ένα τραπέζι και να ρουφίξω με βουλιμία την μπύρα μου.

Αυτό το ύπουλο τζόμπι κατάφερε να με διπλαρώσει. Λίγο… η κακούργα η ανάγκη, λίγο κάτι σίγουρες μετοχές που είχε επενδύσει και είχαν εξαφανιστεί στο Τρίγωνο των Βερμούδων  χωρίς ν’ αφήσουν κανένα ίχνος… λίγο το τραπέζι μας που μετά την τέταρτη μπύρα θύμιζε σαλόνι του Play Boy με κάτι απάτητα δεκαεπτάρικα, από εξαίσιες πρώτες ύλες που σέρβιραν mofo-anana, ramazava και lasary, αφήνοντας τις πρακτικές λεπτομέρειες στην άβυσσο των ντεκολτέ τους… με τούμπαρε να το κλείσουμε στα 600.

Κύριοι ένορκοι, κύριε εισαγγελεύ,

οφείλω με κάθε ειλικρίνεια ν’ απολογηθώ, δηλώνοντας μετάνοια και συντριβή ψυχής. Γνωρίζω ότι δίκαια εσείς οι κήνσορες της Ηθικής αγανακτείτε και μόνο για τις σκέψεις εκμετάλλευσης της νεανικής τους σάρκας για να κορέσω το ακόλαστο πάθος μου κλπ κλπ.

Je me declare innocent!!!

Επόμενη μέρα 200 προκαταβολή κι ο παχύδερμος ξεφυσώντας ανελέητα μου παρέδωσε την μοτοσυκλέτα έξω από το guest house «Tana-Jacaranda».

«Πρόσεχέ την σαν τον κώλο σου γιατί ο μεσιέ Ρονί θα στενοχωρηθεί» μούγκρισε κουνώντας μου το χοντρό του δάχτυλο, στολισμένο μ’ ένα δαχτυλίδι σε μέγεθος κακοήθους όγκου σε προχωρημένο στάδιο…

Ακούγοντας το μοτέρ να δουλεύει σαν κουδουνίστρα, ήδη άκουγα τις σειρήνες να βοούν στο μυαλό μου σαν να προειδοποιούν για εχθρικό βομβαρδισμό, εν προκειμένω μπροστά σ’ ένα σίγουρο ταξιδιωτικό ολοκαύτωμα.

Το απόγευμα έχοντας περάσει την Moramanga, σε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα προς το Vatomandry  η μοτοσυκλέτα έκανε ένα τσαφ και δεν ξαναπήρε μπρος…

Ταλαιπωρία φουλ. Φόρτωμα της μοτό σε ποδήλατο ρίκσo πίσω στη Moramanga σε συνεργείο με ειδήμονες κατσαβιδάδες. Την λύση την έδωσε αγροτικό φορτηγάκι που την μετέφερε στου μεσιέ Ρονί, μ’ ένα ποσό που κάλυπτε τα έξοδα αποστολής… καθώς και όποιες άλλες δαπάνες μπορεί να έχουν κάνει όλοι οι συγγενείς του οδηγού σε μιά άλλη ζωή.

Έφυγα το βράδυ για Toamasina. Εκεί στάθηκα πιό τυχερός…

Τα ίδια έπαθα και στην Ινδία την πρώτη φορά, τα ίδια και στο Βιετνάμ…

Έτσι «πάει» το ταξίδι όταν δεν είναι προτηγανισμένο…

Συνήθως οι άνθρωποι κάθονται και το σκέφτονται… Κυρίως όμως κάθονται!

«You can’t always get what you want»… τραγουδούσαν οι Stones.

Το τραγουδούσα κι εγώ… στο υπόλοιπο ταξίδι, σε μια κατάσταση διαρκούς σφάλματος και παραμονής στην ψευδαίσθηση και στην αβεβαιότητα, ικανοποιημένος όμως που δεν κάθησα να το σκέφτομαι μέχρι σήμερα…

Cheers!

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Για τον Μίκη…

Posted by vnottas στο 18 Σεπτεμβρίου, 2021

Πριν δέκα χρόνια  η κρίση είχε φουντώσει και ο Μίκης Θεοδωράκης είχε ‘ρθεί στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει στην πλατεία Αριστοτέλους. Την παραμονή είχα αναρτήσει στο Ιστολογοφόρο το ακόλουθο σημείωμα

Γιατί θα κατεβώ αύριο στην πλατεία Αριστοτέλους

Posted by vnottas στο 8 Ιουνίου, 2011

Τον Μίκη Θεοδωράκη
τον γνώρισα μέσα από την μουσική του. Ήμουν έφηβος και ρίγησα συνεπαρμένος ακούγοντάς την να πλαισιώνει τους ποιητές του τόπου. Ένοιωθα ότι αυτή η μουσική με ένωνε με ό, τι ευγενέστερο είχε η γενιά μου και με ό, τι καλύτερο είχα να αντλήσω από τους παλιότερους.
Τον τραγούδησα, μαζί με χιλιάδες κόσμο, στις διαδηλώσεις ενάντια στην αποστασία, και, χαμηλόφωνα, μαζί με τους φίλους μου, πρόθυμους να φάνε ξύλο για αυτή την αποκοτιά πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας.
Τον γνώρισα προσωπικά στην Φλωρεντία στα χρόνια της δικτατορίας.
Τον μετέφρασα κιόλας στα ιταλικά, σε μια από τις ομιλίες του για την Δημοκρατία στην Ελλάδα, στο Πράτο της Τοσκάνης
Τον έβρισα πατόκορφα όταν ενεπλάκη στο βρόμικο ’89 (έναρξη -μεταξύ άλλων- της νεότερης εκδοχής της τηλεκρατίας στην Ελλάδα),
Τον άκουσα με ενδιαφέρον και σεβασμό να αγγίζει και πάλι, τον τελευταίο καιρό, τις χορδές της ελληνικής ευαισθησίας (που παρ’ όλα ταύτα υπάρχει).
Τα παραπάνω θεωρώ ότι αρκούν για να αιτιολογήσουν γιατί αύριο θα κατεβώ στην Αριστοτέλους.
Κι αν δεν αρκούν, προσθέτω ότι κατεβαίνω για να αντλήσω ελπίδες όχι μόνο από τον Μίκη, αλλά κύρια από τον απλό κόσμο που θα είναι εκεί.

Στο Πράτο. Στα αριστερά του Μίκη ο Βασίλης Νόττας, ο Γιώργος Γάτος και ο Βασίλης Κονιόρδος.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όταν ο Νεύτων και ο Πραματευτής στοχάζονται…

Posted by vnottas στο 11 Σεπτεμβρίου, 2021

…για περιβαλλοντικές αβεβαιότητες και για επιστημονικούς/τεχνολογικούς ντετερμινισμούς…

Δύο (από τέσσερα) ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου που μόλις έφτασαν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Πραματευτής ξηρών καρπών, οινοπνευματωδών

κι έμπορος μπαχαρικών από την Πέργαμο

που τις ελεύθερες ώρες του παίζει μπαγλαμά

και τραγουδά ρεμπέτικα στην αγορά

τελευταία πούλησε τους ίππους του

που τον είχαν ταξιδέψει σ’ όλη τη Μικρά Ασία

κι αγόρασε τρίκυκλο, προκειμένου

«να μην ταλαιπωρεί τα ζώα τα καημένα».

Τώρα αναλογίζεται τις όποιες ευθύνες του

για την επελθούσα κλιματική αλλαγή

που όπως είπαν καταστρέφει τον πλανήτη

κι αδημονεί για το μέλλον της ανθρωπότητας.

*

Ο ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΕΙ

Στη μια άκρη του σύμπαντος κάθομαι στην τραμπάλα

κι ως αιωρούμαι αθόρυβος στου κόσμου το σκοτάδι

το μυστικό της ύπαρξης, της λογικής ψεγάδι

καραδοκεί στο όραμα και πέφτει στάλα-στάλα.

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Της θλίψεως υπεριπταμένης…

Posted by vnottas στο 2 Σεπτεμβρίου, 2021

 

Καθώς η θλίψη υπερίπταται,   θα ενδώσει -άραγε- ο ποιητής στο φιλοσοφείν ή με κρυφό χαμόγελο θα της κλείσει το μάτι;

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μυλωνά

 

ΦΤΕΡΩΤΗ ΘΛΙΨΗ

 

Πού να τόξερα

Πως με ποιητή

Είχα να κάνω

Ροδοσταμιές να φύτευα

Άφθονο ροδόσταμο

Σε χέρια ντελικάτα

Ακούραστα ν’ αποθέτω

Να ξεδιψούν

Πετροχελίδονα

Τριγόνια

Συκοφάγοι

Την ομορφιά να τραγουδούν

Που αναγκαστικά

Αφήνουν …

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σχετικά με την αυταρέσκεια (μιας απολουόμενης θεάς, ενός παθιασμένου τεχνίτη, κι ενός εκκολαπτόμενου πολιτικού)

Posted by vnottas στο 13 Αυγούστου, 2021

Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

 

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΦΘΑΣΕΙ

Απολουομένη η Αφροδίτη
με το νερό να στάζει
απ’ του κορμιού της τις αιχμές
τίναξε τα καστανά μαλλιά της
και κοίταξε απ’ το παραθυράκι του μπάνιου της.
Όλος ο κόσμος σιγόβραζε
μες το κίτρινο καλοκαίρι.
Αναλογίστηκε τη γύμνια της
και γεμάτη ευχαρίστηση
ξεκίνησε να ντύνεται.
Ήθελε πάση θυσία
να προλάβει το τρένο των επτά.
Στον Πλαταμώνα την περίμενε
ο Πήγασος ν’ ανέβουν στον Όλυμπο
για τη σύναξη των θεών.
Έπρεπε να προφθάσει.

*

*
ΔΟΥΛΕΨΑ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ

Δεύτερος χρόνος που δουλεύω
πάνω στον μηρό του Κολοσσού.
Μ’ έστειλε ο Λύσιππος
να βοηθήσω τον Χάρη
και με καθοδήγησε λεπτομερώς.
Απαλά χτυπώ τη σμίλη
για να φανούν οι φλέβες
στην προσπάθεια στήριξης
χωρίς ν’ αποσιωπείται
η ικανότητα ισορροπίας.
Μέγα πάθος με κατέχει
καθώς μετέχω ολόψυχα
στην ιερή δημιουργία
του αγάλματος του θεού Ήλιου.
Λέγεται πως σε επτά μήνες
ολοκληρώνεται το έργο
και πλοία θα διέρχονται
κάτω απ’ τα πόδια του Κολοσσού.
Κανείς βέβαια δε θα θυμάται
πως τις ωραίες λεπτομέρειες
του αριστερού μηρού
τις δούλεψα νυχθημερόν εγώ
όπως και των γλουτών
τις τέλειες καμπύλες.
Όμως ενδόμυχα καμαρώνω
γιατί την τέχνη μου γνωρίζω
κι έφερα σε πέρας την αποστολή
με τρόπο απαράμιλλο
στο θαύμα αυτό της γλυπτικής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ένα ποίημα για τον Μέμνωνα…

Posted by vnottas στο 2 Αυγούστου, 2021

Ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά με αναφορές στην αρχική περίοδο της μεγάλης ασιατικής εκστρατείας  του Αλέξανδρου και κεντρικό ήρωα τον Ρόδιο στρατηγό Μέμνωνα (μισθοφόρο στην υπηρεσία του Δαρείου)

      ΜΕΜΝΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Δεν το εσυνήθιζε, κατά τις εκστρατείες

σε κατάλυμα διακριτό να μένει

και γύρω, οι λογιώ – λογιώ μισθοφόροι να το

                                                       ξέρουν

Προτιμούσε ν’ αγρυπνά, για τα μελλούμενα

των αστεριών, ο ίδιος να τα ερμηνεύει.

Από τον καιρό του Αρτάβαζου, κρυφό, τον

                                                    Μυρσία

υπασπιστή του είχε, από τα προξενιά, που

τούταξε, με μια όμορφη λινδιακιά

που του γλύκαινε τη ζωή και δεν άφησε

                                                 ποτέ του

Στο καθήκον του πιστός, ο μυστικός

θα  κατηφόριζε προς τα κακόφημα της

                                                   Λέσβου

πληροφορίες να συλλέξει. Της περσίδας

μάνας του αρχιναύαρχου, το φυλαχτό

πέρασε στο λαιμό του, πριν ξεπορτίσει

Το βράδυ, μονάχος, ο  στρατηγός θα κοίταζε

                                                    τον κόσμο

Ωστόσο, κάτι τούφεραν να δειπνήσει

δίχως ιδιαίτερες, πρόσεξε, προφυλάξεις

Πριν το ξημέρωμα, ένας σφάχτης

την αναπνοή τούκοψε και ιδρώτας

μούσκεψε τα λιτά στρωσίδια.

Όσο προσπαθούσε, τη μορφή της μαγείρισσας

να φέρει στο νου του, χίλιες άλλες μορφές

ξεφύτρωναν μπροστά του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ερωτικό των ανέμων

Posted by vnottas στο 30 Ιουλίου, 2021

Πρόσφατο, από τον Νίκο Μοσχοβάκο.

DSCN1239

ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

                                  Στη Françoise και τον Γιάννη

Θέλω πολύ να σου μιλήσω

κι αν τα λόγια μου δεν καταλάβεις

να χυμήξω καταπάνω σου

αγριεμένος πουνέντες που σφυρίζει

να σε παρασύρω στης ασάφειας τον τόπο

για να σηκωθούμε ανεμοστρόβιλος

στου έρωτα τον έβδομο ουρανό

που άλλοτε είναι ανθόκηπος μυρωδάτος

κι άλλοτε ξερός και άνυδρος

σαν την έρημο Ατακάμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Posted by vnottas στο 19 Ιουλίου, 2021

Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Εξερευνώντας τη λαϊκή μουσική σταματάμε σήμερα σε ένα ακόμη φάντο. Πάνω σε παραδοσιακή μελωδία και σε στίχους του ποιητή  Carlos Conde (υπάρχουν κι άλλοι στίχοι με την ίδια πάνω-κάτω μουσική) ο Alfredo Marceneiro τραγουδά: É tão bom ser pequenino (Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι).

Ο Marceneiro σε παλιά ζωντανή ηχογράφηση

Από τον Rodrigo σε παραδοσιακή μουσική και στίχους του João Linhares Barbosa

Από τον JOÃO MARCOS PARREIRA

…και η ανάγνωση της προσαρμογής στα Ελληνικά

images

Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι

Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι
Να ‘χεις μαμά, μπαμπά, γιαγιάδες
Να έχεις πίστη στ’ Αγαθού τη νίκη
και οι Μοίρες να ‘ναι τρυφερές κυράδες

Με κέφι όλα γύρω να τα βλέπεις
Χωρίς αναμονές και αμφισβητήσεις
Και σε μια ώρα μέσα να βιώνεις
όσα δεν δίνουν μιας ζωής περιπλανήσεις

Ιδέα να ’ναι το Καλό, χωρίς καχυποψία
Και να ‘χει ο Κόσμος θαυμαστή ουσία
Πέταξε ’συ με του ονείρου τις φτερούγες
Κι έχε κοντά σου όσους σ’ αγαπάνε
Κι ακόμη πιο πολύ απ’ όλους
Τη μάνα, τον πατέρα, τους παππούδες.

Να ’χεις στα μάτια σου του Αίσιου τη λάμψη
Κι η πλάση να χωρά σ’ ένα σου βλέμμα
Να ’ναι τα θαύματα εφικτά για σένα
Και τα ξυπνήματά σου ονειρεμένα

Μακριά από τον άγριο τούτο κόσμο
Μείνε για πάντα πιτσιρίκι
Κι αν είν’ αφόρητη η τροχιά της Ειμαρμένης
Ας είσαι ξόρκι που νικά τη φρίκη

Ω άλγος σκοτεινό ω περιπέτεια
Που ήσουν της αστάθειάς μου αιτία
Δωσ’ μου ξανά την παιδική ηλικία
Την έκπληξη, την αμεριμνησία

Πάρε με απ’ τους χρόνους της σκληρότητας
Δώσε μου φως παλιό για να μιλήσω
Δώσε μου και φωνή να τραγουδήσω
Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Γιατί είναι όμορφο να τραγουδάς το φάντο
και να ΄χεις δίπλα αυτούς που σ’ αγαπάνε

* Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ξανάρθες – Voltaste

Posted by vnottas στο 8 Ιουλίου, 2021

 

images

Συνεχίζουμε το ταξίδι στη λαϊκή μουσική της Πορτογαλίας   με ένα ακόμη φάντο. Πρόκειται για το Voltaste (Ξανάρθες) του  Joaquim Pimentel (1910 – 2003), ο οποίος θεωρήθηκε βασικός εκπρόσωπος της μουσικής φάντο στην Βραζιλία. Εδώ παρακάτω θα βρείτε:

*μερικές εκτελέσεις του Voltaste,

*τους πρωτότυπους στίχους,

*μια ιντερνετική μετάφραση στα Ιταλικά, 

* καθώς και (ως συνήθως) μία απόπειρα προσαρμογής στα ελληνικά.

αρχείο λήψης (14)

Joaquim Pimentel

 

Εδώ από την  Beatriz da Conceição     

Εδώ από τον Miguel Bandeirinha   

Εδώ από τη Linda Nunes     

Η προσαρμογή στα ελληνικά 

Ξανάρθες

 

Ξανάρθες· είσαι πάλι  κοντά μου

Και να πού ’ρχονται πίσω

όλα πάλι ραγδαία

Ξανάρθες· δεν θα ν’ άδεια η ζωή μου

Αν και πόσο μου ‘χεις λείψει εσύ

δεν έχεις ιδέα

* Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τι ωραία!

Posted by vnottas στο 2 Ιουλίου, 2021

 

Ο Ηλίας Κουτσούκος (αναλογίζεται για λογαριασμό μας)

images (25)

Τι ωραία…

 

Να οδηγούσα μεσάνυχτα τρακτέρ μεγάλο

στης Λάρισας τον κάμπο σε ένα χωράφι ίσιο

πάνε-έλα δυο χιλιόμετρα μέχρι τα ξημερώματα

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: Ο θρύλος και η μουσική της Γιορόνα

Posted by vnottas στο 22 Ιουνίου, 2021

Πάμε τώρα να συναντήσουμε νεράιδες της Λατινικής Αμερικής.

Νεράιδες που συνοδεύονται από έξοχες λαϊκές μουσικές και δημώδεις στίχους άγνωστων ραψωδών.

Σήμερα θα εστιάσουμε στη Γιορόνα,  μελαγχολικό ξωτικό και μυθική ηρωίδα του Μεξικού καθώς και άλλων λατινοαμερικανικών χωρών.

Εδώ παρακάτω θα βρείτε τη μπαλάντα της Γιορόνας από ισπανόφωνους τραγουδιστές, καθώς και την προσπάθεια απόδοσης στα ελληνικά ορισμένων  στίχων.

Πρώτα όμως μερικές εισαγωγικές παρατηρήσεις:

* Η Γιορόνα μοιάζει με τη Μήδεια. Έχει υποστεί αδικίες και προσβολές και απαντά θανατώνοντας τα παιδιά της και αυτοκτονώντας

* Η Γιορόνα είναι μάγισσα  / ξωτικό / φάντασμα. Περιφέρεται θρηνώντας, προκαλώντας φόβο, τρόμο, αλλά και μια ανελέητη έλξη στα αρσενικά.

* Η Γιορόνα είναι πανέμορφη και ερωτεύσιμη.

* Οι στίχοι διαφέρουν  από τόπο σε τόπο και συνήθως ποικίλουν και στις διαφορετικές  εκτελέσεις. Εδώ μεταφέρω ενδεικτικά μερικές επιλεγμένες στροφές.

*Δεν μιλώ τη γλώσσα του Θερβάντες, αλλά ανακάλυψα εκδοχές των στίχων σε πιο προσιτά γλωσσικά ιδιώματα. Έτσι είπα να φτιάξω μια  ακόμη (όχι κατ’ ανάγκην απολύτως πιστή)  προσαρμογή στα Ελληνικά.

* Μεταμφιεσμένα αντίγραφα της Γιορόνας μπορείτε να συναντήσετε στους λατινοαμερικανικούς δρόμους την ημέρα την αφιερωμένη στους Μακαρίτες.

Τέλος, σας υπενθυμίζω πως στο Ιστολογοφόρο υπάρχει ακόμη ένα κείμενο αφιερωμένο σε λατινοαμερικανίδα δαιμόνισσα: την Σιγκουάπα. Το κείμενο, απόσπασμα του μυθιστορήματος ¨ΜΠΑ¨, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η Γιορόνα από τις μεξικάνικες κιθάρες των Julio Humala και Anastasia Sonaranda 

*

Η Γιορόνα από την Chavela Vargas 

*

Η Γιορόνα από τον Andrew Larrañaga (Cover)  

*

Η απόδοση στα Ελληνικά 

*

Εκείνη που κλαίει

Αλίμονό μου Γιορόνα Γιορόνα

Γιορόνα γαλάζια γοργόνα

Αλίμονό μου Γιορόνα Γιορόνα

Γιορόνα στ’ ουρανού το χρώμα

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Συνέβη κι αυτό…

Posted by vnottas στο 20 Ιουνίου, 2021

 

Κύλικες

Ο εκδοτικός οίκος Ι. Σιδέρης συμμετέχει στον διαγωνισμό βιβλίου των καταστημάτων ¨Public 2021¨ (βιβλία που πρωτοκυκλοφόρησαν το 2020) και συγκεκριμένα στην κατηγορία  Ελληνικό Μυθιστόρημα με το  ¨Κύλικες και δόρατα¨ του Βασίλη Νόττα.  Για την επιλογή των δημοφιλέστερων ψηφίζει το κοινό ως τις 2 Ιουλίου.  Περισσότερες λεπτομέρειες  εδώ, εδώ κι εδώ.

Posted in ΚΥΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΟΡΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Νίκες που απαιτούν Επιστροφή

Posted by vnottas στο 16 Ιουνίου, 2021

‘Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

     ΠΛΕΥΣΗ ΠΡΥΜΝΗΣ

images (2)

                                  Αίφνης ο ουρανός σκοτείνιασε

                                  βασίλεψε, μετέωρος, ο ήλιος

                                  οι καπνοί ένα με τα σύννεφα

                                  ακούνητοι από τη φρίκη

                                  ανήμπορες της Κασσάνδρας οι

                                                                 κατάρες

                                  τις θύελλες των λόγων της να

                                                               σηκώσουν

                                  και μάταια μετανοών ο

                                                                 Αίας

                                  δίχως πνοή στα στήθη

                                  το ξόανο της κακιωμένης

                                                             Αθηνάς

                                  έσπρωχνε να ορθώσει.

                                

                                  Ασήκωτα  από τα λάφυρα

                                  και τον τρόμο, τα πόδια των

                                                               Αχαιών.

                                  και των καραβιών τους

                                  οι  καμμένες πλώρες•

                                  σημάδι, για τα βέλη

                                  αδύνατης επιστροφής

                                  που τώρα ανάγκη την είχαν.

αρχείο λήψης (3)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Οι εξετάσεις δεν τελειώνουν ποτέ…

Posted by vnottas στο 16 Ιουνίου, 2021

 

Να κι ένα ευχάριστο έκτακτο παράρτημα του Ιστολογοφόρου: Χτες, στις πανελλαδικές δόθηκε ως θέμα στα παιδιά που εξετάζονταν στα νέα ελληνικά ένα ποίημα του φίλου Νίκου Μοσχοβάκου. Συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή ¨Απριλίου ξανθίσματα¨ Μελάνι, Αθήνα 2016.

αρχείο λήψης

 

Νίκος Μοσχοβάκος

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΟΥΡΣΑ

 

Άλλη μια φορά

πάλι από την αρχή

στη γραμμή εκκίνησης.

Μια ακόμη κούρσα ταχύτητας

μήπως κι επιτέλους

κόψω το νήμα.

Οι δικαιολογίες μου τέλειωσαν πια

μια οι αφέτες που βιάστηκαν

ύστερα η απρόοπτη θλάση

την άλλη η υγρή ατμόσφαιρα

κι άλλοτε η κακή μου φόρμα.

*

Τώρα όμως από την αρχή

χωρίς φθορές

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τα Πρέπει και ο Σιωπηλός Εφιάλτης

Posted by vnottas στο 31 Μαΐου, 2021

 

Από τον Λευτέρη Μανωλά (1): Σκέψεις εκ των τελείως υστέρων

 

                                             ΠΡΕΠΕΙ

                                      Από τα πρέπει, σαν ήρθες

                                       δεν σου κακοφάνηκε

                                       το πρώτο  της νοσοκόμας

                                       ύστερα βροχή τα πρέπει

                                       της μαμάς

                                       της δασκάλας

                                       του αφεντικού

                                       του πολιτικού

                                       του στερνού γιατρού

                                       του νεκροθάφτη.

                                       Έπρεπε να είχες αντισταθεί

                                       σκέφτηκες, σαν έφευγες

                                                                   για εκεί

                                       κι’ αφού, πια, είχες κληροδοτήσει

                                       τα ίδια πρέπει.

                                      Ίσως, σκέφτηκες,  δεν έπρεπε

                                       ν’ αφήσεις τέτοια διαθήκη.

.

             975_n

Από τον Λευτέρη Μανωλά (2): Για τον έτερο εκ των δύο Εφιαλτών (όχι τον πασίγνωστο τραχίνιο προδότη, αλλά τον λιγότερο γνωστό ηγέτη των Αθηναίων δημοκρατικών).

.

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

                                 Στον

                      Χρήστο Γ. Ρήγα

 

Άγρυπνοι ξέμεναν οι αρεοπαγίτες

ψάχνοντας ταιριαστό ιδιώνυμο

για το γιο του Σοφωνίδη,

μα τίποτε δε σκίαζε

την πτώχια και την ηθική του

                                 ανδρός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »