Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Ο Ρωμαίος (και οι καιροί της αμαρτίας)

Posted by vnottas στο 24 Ιανουαρίου, 2023

Δύο ακόμη ποιήματα του Νίκου (Μοσχοβάκου)

ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Επέτρεψα την αμαρτία

κι όλοι με λάτρεψαν

σαν αληθινό Θεό.

Λουλούδια που μαράθηκαν

άδοξα σ’ ένα βάζο

και μπερδεμένα όνειρα

που ξεχάστηκαν την αυγή.

Κύματα που έσπασαν στα βράχια

κι έγιναν υποδειγματική γαλήνη

κάποτε με λάτρεψαν

σαν αληθινό Θεό.

Είναι ο καιρός της αμαρτίας

ο καιρός του αληθινού Θεού.

.

ΕΛΕΓΕ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ

Τις ξέρω τις ροπές σου Ιουλιέτα

ενστερνίζεσαι τον ηρωισμό

την εναντίωση στο ρηχό και την τρυφερότητα

γι’ αυτό θα συμφωνήσω

μαζί σου σε όλα

και με τη βάρκα της αγάπης

θα σε περάσω στην άλλη όχθη

της αείπυρης αιωνιότητας

έλεγε ο Ρωμαίος ήρεμα

ενώ κωπηλατούσε δυνατά

με τον καιρό ευνοϊκό.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ιερέας των Καβείρων είμαι…

Posted by vnottas στο 14 Ιανουαρίου, 2023

Ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΚΑΛΠΑΣΜΌΣ

Ιερέας των Καβείρων είμαι

γυμνός πάνω στ’ άλογό μου

καλπάζω από Ορεστιάδα και Σαμοθράκη

μέχρι του Ταίναρου την άκρη να φτάσω.

.

Περνώ βουνά και πεδιάδες

με την περιέργεια του ταξιδευτή

ανακαλύπτω πόλεις και χωριά

ξαποσταίνω στην Έδεσσα

διασχίζω τον Θεσσαλικό κάμπο

και της Κωπαΐδας την εύφορη πεδιάδα

γεμάτος με την ιερή νοσταλγία

σταματώ στης Θήβας τον ιερό χώρο

για να στοχαστώ και να δοξάσω

τη θεότητα της ύπαρξης και του μέλλοντος

όπως μού επιβάλλει η ιερατική μου

ιδιότητα και αγωνία αγάπης.

.

Τις νύχτες μετρώ τ’ άστρα

κι όταν έχει φεγγαράδα

μια σκιά που καλπάζει

εγώ και τ’ άλογό μου

ανακαλύπτουμε περιοχές της αιωνιότητας

όπου αρχαίοι άγγελοι υποδέχονται

την αλήθεια και την υμνούν

χάριν των μυημένων και των νικητών.

.

Πορεύομαι αδιαπραγμάτευτα προς τον νότο

διαβαίνω από τα Αροάνια και τον Χελμό

δυτικά πορεύομαι προς την Πάτρα

και τ’ αλόγου οι οπλές

μουσικές κρουστών γεμίζουν τον αέρα.

.

Στο Ρίο ξαποσταίνω και της νεότητάς μου

την ακμή καταλαγιάζω

σε τελετές Καβείριων μυστηρίων

με πανάρχαιες θεότητες

που ψαύουν την αδιαλλαξία μου

και την δεξιότητά του σαν ιππέα μαχητή

σχίζοντας το μαύρο της νύχτας

και το έναστρο τ’ ουρανού.

.

Ύμνοι, ιαχές, αλλοφροσύνη

επωάζουν της μνήμης τη δόξα

κι αποθεώνουν την τελετουργική

σύμπραξη με των δαιμόνων μου

την άθραυστη, ακριβή πανοπλία.

Σύνθλιψη της μοναξιάς και του δέοντος

αραχνοΰφαντες στιγμές

και περιζήτητες επινοήσεις

συγκροτούν το φυσικό και το μοιραίο.

.

Καβαλάρης με καβείρια συνέπεια

αγγίζω τη σιωπή και τα όριά μου

ταξιθετώ τις άρρητες δοξασίες μου

και πορεύομαι πάνω από τον Ταΰγετο

προς τον αληθινό μου προορισμό

το νεκρομαντείο του Ποσειδώνα

στο ακρωτήριο Ταίναρο.

.

Εκεί με άλλους ιερείς και υμνωδούς

θ’ απολαύσουμε των ιδεών μας την ευωδία

και πλάι στης θάλασσας την ιερότητα

ακούγοντας την Τραβιάτα

θα δοκιμάσουμε των ροδακίνων τη γεύση

από τη θεία φρουτιέρα του Ναού.

.

Ε! Τότε θα ξεπεζέψω οριστικά

και τον λευκό μου ίππο θα ελευθερώσω

θα τον αφήσω να καλπάζει ικανοποιημένος, νικητής

πάνω στη θάλασσα, δίπλα στην πύλη του Άδη.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μικρές μεταξωτές στιγμές…

Posted by vnottas στο 10 Ιανουαρίου, 2023

Έφτασαν τέσσερα όμορφα πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου. Ιδού το πρώτο:

ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ

 

Μικρές μεταξωτές στιγμές με όνειρα φτιαγμένες

ποτάμια που περάσαμε μονάχα μια φορά

μορφές που λησμονήθηκαν κάποτε αγαπημένες

λουλούδια μέρες που ‘φυγαν μαζί με τη χαρά.

.

Κρυφά τις νύχτες έφτιαχνα το αύριο ωραίο

χρώματα έβαζα πολλά πρόσωπα γελαστά

κι ύστερα το ξημέρωμα φώτιζα το μοιραίο

κι άλλα ήταν ψεύτικα άλλα ήταν πλαστά.

.

Ελπίδες που σβηστήκανε πλοία που ναυαγήσαν

ρυτίδες που χαράχτηκαν βαθιές με τον καιρό

πουλάκια που λαλούσανε και ύστερα σιγήσαν

δεν άφησαν ένα πούπουλο στη μνήμη ένα φτερό.

.

Μέλι σταλάζει η προσμονή φαρμάκι η απουσία

τα πάντα που μαραίνονται αφήνουν μοναξιά

δε μένει ίσως τίποτα χάνεται κι η ουσία

είναι ανυπόφορη η ζωή μέσα στη λησμονιά.

.

Κορνίζες που ζυμώθηκαν με μάλαμα κι ασήμι

ζωγραφισμένες οι στιγμές εικόνα ακριβή

κάτι επιτέλους να σωθεί πέρα από τη μνήμη

ώστε να λέμε ζήσαμε ότι και αν συμβεί.

.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Περιμένοντας τον (αποκαλυπτικό;) χειμώνα…

Posted by vnottas στο 18 Δεκεμβρίου, 2022

Δύο ποιήματα του ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΝΩΛΑ

ΘΕΡΙΝΑ ΑΡΤΟΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ

 

Δύο σπίθες μακρινές, που

γίναν τέσσερις και

                       κάτι

ξύπνησαν, αρχή εβδομάδας

το ενδιαφέρον του γιου του

                            Ιππότη

που  στράφηκε προς τη μυρουδιά

του φρεσκοκαμένου  ρετσινιού

εγκαταλείποντας προσωρινά

τα μακάρια νερά της

                     Στρογγύλης

περνώντας πρώτα και καλά από

                                  Ντράφι

και με μια πηδηξιά στα

                         Δαδιά και

                         Βατερά

δίχως την ξακουστή Φαιστό να

                             λησμονεί

Ήταν  πια καιρός και τα Κρέστενα

                          να πυρποληθούν !

Στο μεταξύ, ζεστές μπαγκέτες

μοίραζαν, κάθε  απόβραδο

στους ανήσυχους τηλεθεατές

Eυτυχώς, μεσοκαλόκαιρο, απολάμβαναν

τις κρύες ατάκες των Αρχηγών

                        στο τουϊτερ

Έτσι σιγά – σιγά κατάργησαν τα

                         κλιματιστικά

 

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

    Πώς ερχότανε τα πράγματα

    και κατά το μούχρωμα

    ο δρόμος τον έφερνε

                 στις νεραντζιές

    της Καπετάν Χρονά

    Συχνά τον έβλεπε εκεί δίπλα

                             στο περίπτερο

    με  πασατέμπο, στο έδαφος

   τ’ αστέρια ν’ αντιγράφει

   Μέρες τώρα, χανόταν στις

   μπολιασμένες citrus sinensis

   πορτοκάλια να μαζεύει

   κι αποβραδίς το χυμό της

                       να φροντίζει

  Ο παράδεισος έχει κι αυτός

                    κάποια  καπρίτσια.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ποιήματα: Διαφωνίες, Πινελόπες, Έρωτες και Προδοσίες…

Posted by vnottas στο 15 Δεκεμβρίου, 2022

  Τέσσερα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου.

Στο πρώτο μιλάει για την ενύπνια  διευθέτηση μιας διαφωνίας. Η αντιπαράθεση, καταπώς φαίνεται, είναι παλιά και αφορά έναν γνωστό αμφισβητία και αμφισβητούμενο: τον Ιουλιανό. Έτερος των διαφωνούντων (και νυχτερινός επισκέπτης): ο Αλεξανδρινός.

Στο δεύτερο ποίημα ο Οδυσσέας έχει ξαναφύγει  και μια Πηνελόπη υφαίνει και νοσταλγεί: αυτήν τη φορά τους μνηστήρες.

Το τρίτο είναι ερωτικό.»Μην κοκκινίζεις, επιμένω, ας αντισταθούμε στον αφανισμό.»

Το τέταρτο μιλάει για προδοσία. 

ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ

Χτες αργά τη νύχτα

επιτέλους με επισκέφθηκες Αλεξανδρινέ

ήρθες την ώρα που κοιμόμουν

άνοιξες την πόρτα του ονείρου μου

και μπήκες με αργό βήμα.

Φορούσες ένα παλιό σακάκι

είχες ένα βαρύ πικρόχολο χαμόγελο

και πίσω απ’ τα θαμπά γυαλιά σου

ένα κατασταλαγμένο βλέμμα.

Μού μιλούσες χαμηλόφωνα

και παραδέχθηκες ότι κατά κάποιο τρόπο

είχες κατάφορα αδικήσει τον Ιουλιανό.

Σφύριζες μάλιστα έναν σκοπό

της εποχής των Πτολεμαίων

και προσπαθούσες να του βάλεις λόγια.

Εγώ ξεχάστηκα στον ύπνο μου

ανέμελος και βέβαιος

πώς δεν διαφωνούμε πια.

ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΕ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ

 Κάθισε μπροστά στον αργαλειό

κι άρχισε νωχελικά να υφαίνει

με κινήσεις μηχανικές, δεδομένες.

Είχε ένα αινιγματικό χαμόγελο

μια ματιά άρρυθμη, εκκρεμότητας

μ’ ένα ύφος νεφοσκεπές.

Στο μυαλό της είχε τη Μάουνα Λόα

και παράλληλα την Ατακάμα

ενώ ήξερε ότι δεν περιμένει κανέναν πια

αφού ο Οδυσσέας είχε ξαναφύγει.

Της ήταν περιττό να λύνει γρίφους

ούτε ήθελε να μοιάσει της Πυθίας

συνέχισε λοιπόν να υφαίνει

προσεκτικά χωρίς κόμπους κι αστοχίες

συμπλήρωνε της πλήξης της

την γκριζόμαυρη μονοτονία.

Στο βάθος του μυαλού της σαν άλλη Πηνελόπη

νοστάλγησε την εποχή των μνηστήρων.

 

ΕΡΩΤΙΚΟ

Μην κοκκινίζεις

όταν σμίγουν τα βλέμματά μας

κι εγώ το ίδιο φλέγομαι

αλλά δεν το δείχνω

μην κοκκινίζεις λοιπόν.

Δεν είναι ντροπή

να διαιωνίσουμε το είδος μας

ο έρωτας δεν είναι ντροπή.

Μην κοκκινίζεις επιμένω

ας αντισταθούμε στον αφανισμό.

ΑΦΟΥ ΛΑΛΗΣΕΙ Ο ΑΛΕΚΤΩΡ ΤΡΙΣ

Άφρονα γιατί επιμένεις;

τον ρωτώ μα εκείνος σιωπά.

Γνωρίζω καλά ότι θα καταδώσει

ξέρω τις ροπές και τον χαρακτήρα του

έχω μάθει να προβλέπω

και ν’ αναμένω την επαλήθευση.

Εκείνος σταθερά προχωρεί

αν κι έχει στον νου του

ότι ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδο

ότι αποδοκιμάζεται απ’ όλους.

Ισχυρίζεται μάλιστα μ’ εμμονή

πως ότι πράττει το κάνει

για ν’ αποδείξει τελεσίδικα

ότι δεν είναι άφρων όπως τον αποκαλούν

αλλά ο μέσος έμφρων άνθρωπος

ο καθημερινός βιοπαλαιστής

ο καταδότης των οικείων του.

Τους αρνήθηκε για πάντα

αφού λάλησε τρις ο αλέκτωρ

για να είναι σίγουρος για την έκβαση.

 

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Της ξενητιάς …

Posted by vnottas στο 6 Νοεμβρίου, 2022

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΘΕΙΟΣ

[ Εκείνοι οι Έλληνες που ταξίδευαν

όχι για να γυρίσουν κάποιαν ώρα

γέροντες σεβαστοί και πλούσιοι στα χωριά τους

αλλά για να πεθάνουν σε τόπους μακρινούς ]

[ Από το ποίημα ΨΗΦΙΔΕΣ

του Τίτου Πατρίκιου ]

Χλωμός ως ήταν, μπαίνοντας

                                 σπίτι

ίσα που πρόλαβε το πηλίκιο να

                                   βγάλει

Κι έβγαλε, όσα από το πρωι

τον είχανε πειράξει

Η μάνα, με το σφουγγαρόπανο

πάσχιζε, το βλέμα να γλυκάνει

την ανησυχία να σκεπάσει

Όταν, βιαστικά, ακούστηκε το

                                  ρόπτρο

Εκεινής, δεν της ξέφυγε

το συνήθειο του ταχυδρόμου

Γυρίζοντας και για να τον ξεγελάσει

τούπε, πως με ξένα γραμματόσημα

                                            ήταν

‘Ενα δέμα μικρό, όμορφα τυλιγμένο

Δεν άργησε να καταλάβει, ποιανού

έμοιαζε η τρεμουλιαστή γραφή

Από το δημοτικό, στη μάμμη του

διάβαζε τα γράμματα του αδελφού της

Μέσα σ’ αυτά, διάβαζε τις ιστορίες του

Όλες τους πονεμένες…

Πως μπάρκαρε, αμούστακος, για τη

                                 ξενητειά

Αλλάζοντας τρία βαπόρια

και διαπερνώντας πέντε σίφουνες

                               θαλασσινούς

Πως ένοιωσε μέσα του, καθώς το πιο

αψηλό άγαλμα, που πωταντικρυσε

φάνηκε μπροστά του. Κι όπως είπαν της

                                          Ελευθερίας

Εκεί ρίζωσε και δεν εξαναφάνει.

Έστρωσε γραμμές κι έγινε

θερμαστής  στο σιδηρόδρομο, μέχρι

που κατάληξε μάγειρας στο Μπρούκλιν

Στο Αστόρια κοντά…

Διαβάζοντας, λέξη – λέξη, τα τρεμουλιαστά

                                                 γράμματα

δάκρυα, ξεπήδησαν από τα μάτια του

καθώς, με λόγια συγκινητικά, του έστελνε

                                               συχαρίκια

που μπήκε στο Γυμνάσιο, με δώρο

ένα στυλό μελάνης, Parker 51

Για να υπογράφει, σαν γίνει δικηγόρος

Στο τέλος, του ζήτησε φωτογραφία να του

                                                   στείλει

φορώντας το πηλίκιο, καμαρωτά

Το μουσκεμένο γράμμα, η μάνα του

το φύλαξε προσεκτικά, στο μπαουλάκι των

                                                 ενθυμίων…

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η μουσική μιας προσευχής

Posted by vnottas στο 14 Σεπτεμβρίου, 2022

Ο Francis Jammes (1868-1938) υπήρξε ένας γάλλος ποιητής και μυθιστορηματογράφος καθολικής (με τη θρησκευτική έννοια) έμπνευσης. Το ποίημά του Rosaire (Kομποσκοίνι) τραγούδησε  ο G. Brassens με τίτλο La Prière (Η προσευχή). Αξιοσημείωτο ότι ο  Brassens  χρησιμοποίησε την ίδια μουσική με εκείνη που είχε συνθέσει για το ποίημα του L. Aragon «Il n’y a pas d’amour heureux» (Ευτυχισμένους έρωτες δεν έχει) – Θα το βρείτε εδώ).

Ο George Brassens μίλησε σχετικά σε ραδιοφωνική εκπομπή (Radioscopie του Jacques Chancel, -1971): «Μια μέρα, καθώς μελοποιούσα τους στίχους του Aragon, πρόσεξα πως το ποίημα La Prière του Francis Jammes είχε το ίδιο μέτρο και ¨χωρούσε¨ στην ίδια μουσική. Ζήτησα λοιπόν τη γνώμη της Patachou (γνωστή τραγουδίστρια της εποχής, φίλη του  Brassens)  και εκείνη διάλεξε την ¨Προσευχή¨»

Τελικά κυκλοφόρησαν και τα δύο τραγούδια με την ίδια μουσική επένδυση. Ενδιαφέρον  είναι επίσης, όπως σχολιάστηκε τότε, ότι οι συγγραφείς των κειμένων ανήκαν σε αντικρουόμενα (τον καιρό εκείνο) ιδεολογικά ρεύματα, ο ένας  έντονα καθολικός, ο άλλος έντονα κομμουνιστής.

Σημείωση: Προσπαθώντας η απόδοση στα ελληνικά να διατηρήσει μια ανεκτή σχέση με την μουσική του τραγουδιού και επειδή συμβαίνει η γλώσσα μας να διαθέτει πολλές πολυσύλλαβες λέξεις που δυσκολεύονται να βολευτούν στα ¨μέτρα¨ του γαλλικού πρωτότυπου, είναι κανείς υποχρεωμένος να συμπτύξει ορισμένα σημεία και να παραλείψει κάποια άλλα. Εδώ, παραδείγματος χάριν, μεταξύ άλλων συνέβησαν τα παρακάτω:
Στην 1η στροφή παραλήφθηκαν τα παιδιά που παίζουν στην αυλή καθώς και η περιρρέουσα ζέουσα παραφροσύνη
Στην 3η στροφή παραλήφθηκε  ο (αντίστροφος) συσχετισμος του φουκαρά που δεν βρίσκει ¨ανθρώπινη αγάπη¨ με τον  Σίμωνα τον Κυρηναίο που βοηθά τον Υιό  σηκώνοντας τον σταυρό κατά την ανάβαση στον Γολγοθά.

Η Προσευχή

Από το τόσο δα παιδί / που άκαιρα πεθαίνει

Τη μάνα του, που είναι εκεί / και που βαριανασαίνει

Από εκείνον που πεινά κι από τον διψασμένο

Κι απ’ το πουλί που  ξαφνικά / νιώθει εξαντλημένο

-το αίμα  να στάζει απ’ το φτερό-  / και πέφτει πληγωμένο

Σε χαιρετώ Μαρία

.

Από το ξύλο που ο μπεκρής / έδωσε στα παιδιά του

Το γαϊδουράκι που κλωτσιές / έφαγε στην κοιλιά του

Από τον γιο  που αναίσχυντα / τη μάνα του την βρίσαν

Απ’ το κορίτσι που έγδυσαν / κι ύστερα το πουλήσαν

Και από τον αθώο που / άδικα εξευτέλισαν

Σε χαιρετώ Μαρία

.

Απ’ τη γριά που, σκόνταψε / απ’ το μεγάλο βάρος,

που κουβαλούσε πάνω της / και φώναξε «Θεέ μου!»

καθώς κι από τον φουκαρά / που έρμαιο του ανέμου

δεν μπόρεσε να στηριχτεί / σ’ ανθρώπινη αγάπη

Κι απ’ το πεσμένο καταγής / άλογο τ’ αγωγιάτη

Σε χαιρετώ Μαρία

.

Με τέσσερις ορίζοντες / τον κόσμο να σταυρώνουν

Μ’ όλους όσους οι σάρκες τους / ματώνουν, μαραζώνουν

Με όσους πια δεν έχουνε / τα πόδια ή τα χέρια

Με εκείνους που υπέφεραν / κάτω απ’ τα νυστέρια

Με τους εξιλαστήριους / τους συκοφαντημένους

Σε χαιρετώ Μαρία

.

Από τη μάνα πού ΄μαθε / ο γιος της πως ανάρρωσε

Από φιλί που χάθηκε / κι αγάπη που δυνάμωσε

Απ’ το πουλί π’ ανήσυχο / τον νεοσσό γυρεύει

Απ’ το γρασίδι που διψά / και πίνει απ’ τα βρεμένα

Απ’ τον ζητιάνο που ξανά / βρήκε ψιλά [που νόμιζε] χαμένα

Σε χαιρετώ Μαρία

Εδώ από τον Brassens                                             

.

Εδώ η ανάγνωση της απόδοσης στα Ελληνικά                                                                                   

.

La Prière

Par le petit garçon qui meurt près de sa mère
Tandis que des enfants s’amusent au parterre
Et par l’oiseau blessé qui ne sait pas comment
Son aile tout à coup s’ensanglante et descend
Par la soif et la faim et le délire ardent
Je vous salue, Marie

Par les gosses battus, par l’ivrogne qui rentre
Par l’âne qui reçoit des coups de pied au ventre
Et par l’humiliation de l’innocent châtié
Par la vierge vendue qu’on a déshabillée
Par le fils dont la mère a été insultée
Je vous salue, Marie

Par la vieille qui, trébuchant sous trop de poids
S’écrie «mon Dieu !» par le malheureux dont les bras
Ne purent s’appuyer sur une amour humaine
Comme la Croix du Fils sur Simon de Cyrène
Par le cheval tombé sous le chariot qu’il traîne
Je vous salue, Marie

Par les quatre horizons qui crucifient le monde
Par tous ceux dont la chair se déchire ou succombe
Par ceux qui sont sans pieds, par ceux qui sont sans mains
Par le malade que l’on opère et qui geint
Et par le juste mis au rang des assassins
Je vous salue, Marie

Par la mère apprenant que son fils est guéri
Par l’oiseau rappelant l’oiseau tombé du nid
Par l’herbe qui a soif et recueille l’ondée
Par le baiser perdu par l’amour redonné
Et par le mendiant retrouvant sa monnaie
Je vous salue, Marie

Posted in Μπρασένς στα ελληνικά V, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ποιητικές παραβολές ή  Ο Μαρσύας στο φεστιβάλ άσματος

Posted by vnottas στο 5 Αυγούστου, 2022

 

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά 

       

 

ΚΑΛΠΙΚΗ  ΛΥΡΑ

Είχε νυχτώσει για τα καλά στις

                             Συρακούσες

Φόρτωσαν και φορτώθηκαν

στην παρατημένη διήρη

Η μυρουδιά της θάλασσας

καθάρισε τα ρουθούνια τους

από της φυλακής τη μούχλα

Τα κουπιά δεν σταμάτησαν

το κτύπημα στα σκοτεινά νερά

Με βάρδιες δίχως τελειωμό

Μέχρι να διαπλεύσουν τις στήλες του

                                          Ηρακλή

και από τους διώχτες τους να

                                   ξεφύγουν

..

Τα μερόνυχτα, αιώνες του πριν

Έτσι σαν να ήταν πάντα

Ο ήλιος ξέραινε τις πληγές

Ύπνος δίχως όνειρα να ξελογιάζουν

Στον αφιλόξενο τόπο, πέρασαν

                                     χρόνια

πόδια να σταθούν, γιατάκι να

                                  ξαπλώσουν

.

Από τα χρόνια της άφιλης Ελίζαμπεθ

Έφεραν και ήλθαν μόνοι τους

ράτσες δυνατές και διψασμένες

για χρυσάφι και εκδίκηση

για τις πατρίδες που χάσανε

Με τον καιρό στήσανε λάβαρα κλεμμένα

αποκλήρωσαν, με αίμα, τους ντόπιους από

                                                    γνώμη

Κέντησαν σημαίες, που δεν είχαν

                                  τελειωμό

Κερδίσανε σε δύο Μεγάλες Ανθρωποθυσίες

πρωτεία που άλλοι δε θελήσαν να κρατήσουν.

.

Με το έμπα της χρονιάς του δράκου

ο συνασπισμός όλο και αυγάταινε

                                      ανατολικά

Σημάδι και μέτρο της υπακοής

ήτανε, κάθε τόσο, οι ψήφοι των

                                   Πόλεων

στους Μουσικούς Αγώνες, για τα

άσματα που τους πείθανε να ψηφίσουν

.

Στους φετινούς αγώνες, κατάφεραν το

                                           απρόσμενο

Κέρδισε τον κότινο, απ’ όλα το πιο

                                        άσχημο

Υποταγής, πια, σινιάλο   

Άσμα που τραγούδησε ο ίδιος ο άρχοντας της

                                                   πόλης

ο αυτοαποκαλούμενος Μαρσύας.

Τα δώρα, που βιαστικά του στέλνανε

φωτιά και στάχτη γίνανε

και αντί ο ψευτοΜαρσύας μυαλό να

                                       βάλει

συνέχισε, ξεδιάντροπα, τον

                             Απόλλωνα

να κογιονάρει, προσφέροντας για

                                         θυσία

καλάθι, με κίτρινα ηλιοτρόπια.

Που χάρτινα, χρωματιστά

                           αποδειχτήκαν

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Λίγη Ρώμη ακόμη…

Posted by vnottas στο 17 Ιουνίου, 2022

Ρώμη απόψε νάζια μη μου κάνεις

Βόηθα με,  καν’ την να μου πει το  ¨ναι¨

Διάλεξε απ’ όλα τα αστέρια

Μόνο τα πιο αστραφτερά

Και λίγο φεγγαράκι να ‘ναι όλο για μας

.

Πες της, έφτασε  η Άνοιξη εδώ πέρα

Στείλε εύφωνα  τριζόνια να λαλούν τρι τρι

Δώσε μου και τ’ αεράκι

Αυτό που ‘ναι τάχα αθώο

Και κράτησε για μας

Ένα φανάρι

[όμως…]

Ρώμη για σκέρτσα απόψε δεν ειν’ ώρα

Βοήθησέ με ¨όχι¨ να της πω

Σβήσε όλα τα αστέρια

Ως και τα πιο λαμπερά

Κρύψε το φεγγαράκι

Κι όλα ας γίνουν σκιά

Μήτε η Άνοιξη με νοιάζει τώρα

Αντάρες θα ‘ρθουν αν της πω το ¨ναι¨

Χαμήλωσε και τ’ αεράκι

Που με τσαλίμια φυσάει

Ρώμη για σκέρτσα απόψε δεν ειν’ ώρα…

Η μουσική είναι του Armando Trovajoli, οι στίχοι των Pietro Garinei και Sandro Giovannini και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1962 (στο θέατρο Sistina της Ρώμης) στα πλαίσια του μουσικού θεατρικού έργου ¨ Rugantino¨. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε από πολλούς καλλιτέχνες, άλλοτε σαν ο μονόλογος ενός ερωτευμένου που παρακαλεί τη Ρώμη να βάλει ένα χέρι προκειμένου να τα βρει με την αγαπημένη του (1η στροφή), άλλοτε ως έμμεσος διάλογος εκείνου και εκείνης μια που ο ένας εκλιπαρεί για το ¨ναι¨ ενώ η άλλη προτιμά το ¨όχι¨(1η και 2η στροφή) και, ακόμη, σαν η βασανιστική αμφιβολία του ενός απ’ τους δύο για τις επερχόμενες (καλές αλλά και κακές) παρενέργειες της σχέσης.
Σημείωση 1: Η φράση ¨reggeme er moccolo¨επί λέξει σημαίνει ¨κράτα μου το απομεινάρι του κεριού¨ αλλά χρησιμοποιείται και για όποιον παραβρίσκεται (εκών ή άκων) στις ερωτικές διαχύσεις τρίτων, (ακριβώς όπως εμείς θα λέγαμε [;] ¨κράτα μου το φανάρι¨
Σημείωση 2: Η φράση ¨tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no¨, επί λέξει: ¨βάλε το χέρι σου στο κεφάλι μου για να της πω όχι¨ υποθέτω ότι υπονοεί ότι η άρνηση μπορεί μεν να εκδηλωθεί με μια κίνηση του κεφαλιού, αλλά το κεφάλι ενδέχεται να κάνει του κεφαλιού του και έτσι (αν δεν βάλεις το χέρι σου ή το χέρι κάποιου άλλου ) να εκδηλωθεί η εσωτερική παρόρμηση για ναι και το κούνημα να θεωρηθεί ως νεύμα κατάφασης!

.

Εδώ με τον Μπρούνο Μαρτίνο

.

Εδώ με τον Νίνο Μανφρέντι και τη Λέα Μασάρι

.

…και μια ανάγνωση της απόδοσης στα Ελληνικά.

.

Roma nun fa’ la stupida stasera
damme ‘na mano a faje dì de sì.
Sceji tutte le stelle
più brillarelle che c ‘hai
e un friccico de luna tutta pe’ noi.
Faje sentì ch’è quasi primavera,
manna li mejo grilli pe’ fà cri cri.
Prestame er ponentino
più malandrino che c’hai.
Roma reggeme er moccolo stasera.

.
Roma nun fa’ la stupida stasera
damme ‘na mano a famme dì de no,
spegni tutte le stelle
luccicarelle che c’hai
nasconneme la luna, se no so’ guai.
Famme scordà ch’è quasi primavera,
tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no.
Smorza quer venticello
stuzzicarello che c’hai.
Roma, nun fa’ la stupida stasera.

 

 

Posted in ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Leave a Comment »

Ρώμη, αιωνίως Ρώμη (Roma Capoccia)

Posted by vnottas στο 13 Ιουνίου, 2022

Ρώμη Αφέντρα

Πόσο όμορφη είσαι Ρώμη σαν βραδιάζει

Στα σιντριβάνια σαν  γυαλίζεται  η σελήνη

Τα ζευγαράκια σαν φεύγουν ένα ένα 

Πόσο όμορφη είσαι Ρώμη όταν βρέχει!

.

Όταν ο ήλιος δύει μεγαλώνεις

Καθώς οι λόφοι παίρνουν χρώμα – πορτοκάλι

Τα παραθύρια

γίνονται μάτια μύρια

Που σε κοιτάν και λένε

Πόσο είσαι ωραία!

.

Σήμερα μοιάζει σαν

Να σκάλωσε ο χρόνος εδωδά

Βλέπω αγέρωχο το Κολοσσιαίο 

Βλέπω λίγο πιο κει τον Άγιο Θόλο

Κι είμαι πιο ζωντανός

Και είμαι πιο καλός

Ποτέ δε θα σ’ αφήσω

Ρώμη αιώνια

 Σ’ ένα άθλιο κόσμο

Ρώμη αφέντρα

Σ’ ένα άθλιο κόσμο

.

Μια άμαξα περνάει με δυο ξένους

Ψάχνει ένας  παλιατζής παλιές αγάπες

Και τα σπουργίτια γίνονται αηδόνια

Εδώ γεννήθηκα κι εγώ Ρώμη Αφέντρα

Αλλά σε ξαναβρίσκω 

Μόλις τώρα…

.

Σήμερα μοιάζει σαν

Ο χρόνος να σταμάτησε εδώ

Βλέπω αγέρωχο το Κολοσσιαίο 

Βλέπω λίγο πιο κει τον Άγιο Θόλο

Κι είμαι πιο ζωντανός

Και είμαι πιο καλός

Ποτέ δε θα σ’ αφήσω Ρώμη αιώνια

Σ’ ένα άθλιο κόσμο

Ρώμη αφέντρα

Του άθλιου κόσμου

Antonello Venditti: Roma capoccia 

.

Ανάγνωση της απόδοσης στα ελληνικά

.

Ένα τραγούδι για την Ρώμη γραμμένο το 1978 από τον άγνωστο τότε τραγουδοποιό Antonello Venditti. Οι στίχοι είναι διανθισμένοι με στοιχεία απ’ το τοπικό γλωσσικό  ιδίωμα της αιώνιας πόλης. Ο Venditti έχει γεννηθεί εκεί και μιλάει για την πόλη του με τρυφερότητα, αγάπη αλλά και δυσθυμία, κυρίως, για τη σχέση της με τον ¨άθλιο κόσμο¨ που την περιβάλλει. Αν και έχω ζήσει μόνο δύο χρόνια στη Ρώμη, έχω την εντύπωση πως τον καταλαβαίνω. Σημείωση:  Η λέξη capoccia ιδιωματικό παράγωγο της λέξης capo σημαίνει επιστάτης αλλά και αρχηγός· στην απόδοση  χρησιμοποίησα τη λέξη ¨Αφέντρα¨.

Roma capoccia

Quanto sei bella Roma quand’è sera

Quando la luna se specchia dentro ar fontanone

E le coppiette se ne vanno via

Quanto sei bella Roma quando piove

Quanto sei grande Roma quand’è er tramonto

Quando l’arancia rosseggia ancora sui sette colli

E le finestre so’ tanti occhi

Che te sembrano di’ quanto sei bella

Quanto sei bella

Oggi me sembra che er tempo se sia fermato qui

Vedo la maestà der Colosseo

Vedo la santità der cupolone

E so’ più vivo e so’ più bbono

No nun te lasso mai

Roma capoccia der mondo infame

Roma capoccia der mondo infame

Na carrozzella va co du stranieri

Un robivecchi te chiede un po’ de stracci

Li passeracci so’ usignoli

Io ce so’ nato Roma

Io t’ho scoperta stamattina

Io t’ho scoperta

Oggi me sembra che er tempo se sia fermato qui

Vedo la maestà der Colosseo

Vedo la santità der cupolone

E so’ più vivo e so’ più bbono

No nun te lasso mai

Roma capoccia der mondo infame

Roma capoccia der mondo infame

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μικρές διευκρινίσεις  (και κάτι λίγα επετειακά)

Posted by vnottas στο 13 Ιουνίου, 2022

Ένα.

Εντάξει, συμβαίνουν κι αυτά: το Ιστολογοφόρο βρέθηκε για αρκετό καιρό έξω από τα νερά του,  όπου και αντιμετώπισε φουσκοθαλασσιές και ζόρικους ανέμους. Αποτέλεσμα: οι επικοινωνίες γίναν (αναπόφευκτα) πιο δύσκολες  και έτσι έχουμε καιρό να τα πούμε.

Δύο.

Όμως νάτο που καταπλέει ξανά, πλαισιωμένο (μεταξύ άλλων) με μελωδίες και στίχους τραγουδιών που σκάνε (μύτη) στις γύρω θαλασσινές επιφάνειες  μαζί με (αναμενόμενες) αναμνήσεις και νοσταλγίες.

Τρία.

Εν τω μεταξύ μια ματιά στο ημερολόγιο καταστρώματος μου επιβεβαιώνει ότι πρόσφατα (στα τέλη του περασμένου  Μάη) το αρμένισμα στις Διαδικτυακές Θάλασσες συμπλήρωσε    (αισίως ή απαισίως) δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Τέσσερα.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε οι απολογισμοί ούτε  το καλούπιασμα των πεπραγμένων μ’ αρέσουν ιδιαίτερα. Ας θυμίσω λοιπόν, όσο πιο συνοπτικά γίνεται:

  1. Ότι στην αρχή και για εφτά, οχτώ χρόνια το Ιστολογοφόρο λειτούργησε ως βοηθητικό εργαλείο επαφής με τους φοιτητές, είτε σε σχέση με θέματα εκπαιδευτικών διαδικασιών είτε με αναρτήσεις κειμένων, κυρίως ¨κοινωνικής επικοινωνίας¨.
  2. Ότι στη συνέχεια αναρτήθηκαν ¨διάφορα¨ ετερογενή, όπως πχ μεταφράσεις αλλόγλωσσων ποιημάτων, ελεύθερες αποδόσεις στίχων ξένων τραγουδιών, θεατρικά κείμενα, καθώς και ολόκληρο το μυθιστόρημα Κύλικες και Δόρατα το οποίο δημοσιοποιήθηκε καθώς γραφόταν εν είδει feuilleton.

Πέντε

Στην πλεύση  βοήθησαν δημιουργικοί φίλοι καθώς και εξ ίσου δημιουργικοί άγνωστοι των οποίων δημοσιεύτηκαν μηνύματα και πεζά ή έμμετρα κείμενα.

Εξι

Ας πω  επίσης ότι η παράλληλη συμμετοχή μου στο ¨προσωποβιβλίο¨ υπήρξε τυπική και ουσιαστικά διάρκεσε πολύ λίγο. Γι αυτό θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όσους ζήτησαν φιλική επαφή εκεί  και να τους προσκαλέσω εδώ,  όπου υπάρχουν εξ ίσου δυνατότητες επικοινωνίας, αν και λιγότερο «καλουπωμένες».

Αυτά για την ώρα και στο επανιδείν (όπου νάναι).

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο Ρασπούτιν του τριωδίου

Posted by vnottas στο 19 Μαρτίου, 2022

Ένα ποίημα  του Λευτέρη Μανωλά

«RASPUTIN»

Ήτανε τέτοιες  οι μέρες

 αρχή τριωδίου

Οι εσπερίδες γίναν του συρμού

Οι βραδιές παντού

γέμιζαν μελωδίες, ρυθμούς

Ο καθένας, αναζητούσε ένα νεύμα

Μια, εύκολη, δικαιολογία

για ένα πλάνεμα

*

Όσοι μένανε, άβουλοι,

καθιστοί στην  πολυθρόνα

επειδή, δήθεν,

δεν ξέρανε το χορό

εδώ παραμένουνε και τώρα

*

Είναι τα πόδια που δεν τα ορίζουν

Μα και ταίρι, δεν υπάρχει να ταιριάξουν

Άφωνο το δάκρυσμα, του εσπερινού

*

Ίσως με το βραδινό λικέρ

Ξεγελασθεί, στα όνειρά του

Ν’ ακουσθεί εκείνος ο ρυθμός

που  κάποτε,

δεν θέλησε να χορέψει…

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Καθώς η σφύρα εκτοξεύεται, ο χειρούργος κόβει αποφασιστικά και κάποιοι προτιμούν να αναβάλουν, εγώ ανακαλύπτω το μυστικό του τυχαίου των ανθρώπων

Posted by vnottas στο 16 Μαρτίου, 2022

 

Τέσσερα πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

 

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΡΕΚΟΡ

Στάθηκε στη βαλβίδα αγέρωχος

έτοιμος να ρίξει τη σφύρα

μακριά όσο κανείς άλλος

έτοιμος να δικαιώσει τον χορηγό του

αποφασισμένος για νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Ένιωθε τα μπράτσα του γρανιτένια

το αίμα του πυρέσσον

να διαρρέει τις φλέβες του

με τις οδηγίες του προπονητή του φάρμακο

πεμπτουσία της προσδοκώμενης επιτυχίας.

Σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό

στριφογύρισε με χάρη χορευτή

αισθάνθηκε τη μέση του εύρυθμη

κι όταν ολοκλήρωσε τον παλμό

εξαπέλυσε τη σελήνη – σφύρα

ενώ μ’ άναρθρες κραυγές λαρυγγισμούς

συνόδευσε την πτήση της πάνω απ’ τον στίβο

και ναι! Επιτέλους προσγειώθηκε

κι άφησε τα ίχνη της στο έδαφος.

Στις κερκίδες παραληρούν τα πλήθη

καθώς ο εκφωνητής αναγγέλλει

την καταμέτρηση της βολής

ενώ οι αντίπαλοί του με κακεντρεχείς σκέψεις

αναγνωρίζουν ότι η συνταγή της πεμπτουσίας

είναι όχι μόνο αλάθητος αλλά και ασφαλής.

Νέο παγκόσμιο ρεκόρ η επίδοσή του

ο χορηγός δεν θα τον εγκαταλείψει

οι ομοεθνείς του θεατές νιώθουν περηφάνια

κι έπαρση αδιαφιλονίκητη.

Ολόχρυσο μετάλλιο κοσμεί τώρα το στήθος του

σαν ένδοξος ολυμπιονίκης, καμαρώνει

κι ο άξιος προπονητής του χαμογελά

γιατί καλώς γνωρίζει να εντοπίζει

και να τροφοδοτεί τους αθλητές του

με την αλάθητη πεμπτουσία νίκης.

Στους ψιθύρους και τ’ αποκαλυπτικά σχόλια

κλείνει τ’ αυτιά του ερμητικά.

Άστους να λένε, άστους να συκοφαντούν

ψιθυρίζει ενώ σημαίες κυματίζουν

και σκεπάζουν την πλαστότητα του φωτός

και του κατορθώματος την ανομολόγητη πηγή

αμαρτία θανάσιμη, ευρέως διαδεδομένη.

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όταν οι φίλοι ταξιδεύουν…

Posted by vnottas στο 17 Φεβρουαρίου, 2022

Η ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου ¨Απριλίου ξανθίσματα¨ εκδόθηκε στη γαλλική γλώσσα, σε μετάφραση της Laurence Campet.

Ακολουθούν δύο  ποιήματα του Νίκου γραμμένα ύστερα από πρόσφατο ταξίδι στη Βοσνία.

 

*

 

ΣΑΡΑΓΕΒΟ 2021

 

Ακόμα και η νύχτα

μνημείο είναι εδώ.

Σκελετούς όσων χάθηκαν άδικα

σκεπάζει ο σκοτεινός ουρανός

κάτω από άστρα και γαλαξίες

που χαράζουν το διάβα τους.

Ερωτήματα αναπάντητα πάντα κρύβουν

το πρόσωπο της ιστορίας.

Μόνοι και λίγοι εμείς

δήθεν στοχαζόμαστε για το σωστό

δήθεν σκάβουμε τον ουρανό

για να βρούμε τους αδικοχαμένους

με τους δολοφόνους τους.

Χωρίς φρόνηση και αιδώ

αποζητούμε της δικαιοσύνης τον κήπο

στο πολύπαθο Σαράγεβο.

*

 

ΩΔΗ ΣΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

 

Τα λίγα κίτρινα φύλλα

του ημίγυμνου φθινοπωρινού δένδρου

στη μέση της πλατείας της Μπάνια Λούκα

φλουριά κωνσταντινάτα

που τα κουνάει ελαφρό αεράκι

κι η μελωδία τους

χρυσή κι υπερκόσμια

ωδή στο πεπρωμένο

και το αναπόφευκτο που του μοιάζει.

*

 

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο σκορπιός που κεντάει…

Posted by vnottas στο 10 Φεβρουαρίου, 2022

Βρήκα το μικρό βιβλίο ανάμεσα σε άλλες εκδόσεις που το έκρυβαν ή το προστάτευαν. Εκδότης του μικρού βιβλίου ήταν το ¨Βακχικόν¨,  ο τίτλος: ¨Η καρδιά του σκορπιού¨ και ο συγγραφέας δήλωνε ¨Ανέστης Λάιος¨,  αλλά αμέσως μετά διευκρίνιζε ότι  πρόκειται για  φανταστικό όνομά που, όπως και οι στίχοι που ακολουθούσαν, είχαν προκύψει από ¨ένα ταξίδι στον αστερισμό του Έρωτα και του Θανάτου¨. Το βιβλίο το είχε φέρει μια φίλη, όχι πολύ πρόσφατα, αλλά ομολογώ πως δεν είχα καταφέρει να το κοιτάξω διεξοδικότερα. Το κοίταξα σήμερα. Μου άρεσε. Σας παραθέτω εδώ παρακάτω μερικούς στίχους.


ΠΙΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΑ

Ζητούνται αμαρτίες

άκομψες κτηνοβασίες

μαλθακές αιμομιξίες

απροσεξίες

Ζητούνται φιλιά ποταμοί

νοσταλγίες παιδικών ερώτων

γλαφυροί ξυλοδαρμοί

σκέψεων παραβάσεις

Ζητούνται ποιητικοί συνειρμοί

ένα ζεστό κορμί

σε καλή τιμή

Μόνο σοβαρές προτάσεις

*

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

Βαδίζουν γελαστοί κι ανάλαφροι

Η γοητεία της απληστίας τους περιβάλλει

Στις βιτρίνες οι κούκλες χαμογελούν πονηρά

μπροστά στ’ αδηφάγα τους μάτια

Στις τζαμαρίες κοιτούν μ’ ευχαρίστηση

τα φαντάσματα των εαυτών τους

Ερεθισμένοι από του Είναι την έκπτωση

Κι από ένα αχόρταγο Θέλω

φωτοτυπίες ανθρώπων

γεμίζουν τις νάιλον ψυχές τους

με αποδείξεις πολυκαταστημάτων.

*

 SHOW

Και τώρα το μεγάλο φινάλε!

Θα δείτε

κυρίες και κύριοι

πώς το αίμα

γίνεται

από ρουμπίνια

που λιώνουν

Από πορφύρα

που φλέγεται!

Πώς χαρίζει την αθανασία

και στηρίζει την οικονομία!

Πώς σπαταλιέται

Για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: putain de toi!

Posted by vnottas στο 11 Ιανουαρίου, 2022

 

Σε εκδοχή Τζαζ

Ah ah ah ah putain de toi

 

Ήταν τότε που εγώ / ζούσα πάνω στο φεγγάρι

Τις επίγειες χαρές / τις είχα απαρνηθεί

Σκάρωνα Ωδές / και με περισσό καμάρι

Βοήθαγα τις γάτες / που ’χανε χαθεί

Αχ βαχ, εγώ ο φουκαράς!

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς!

 

Μπόρα νυχτερινή / και μου γρατζουνάν την πόρτα

Λέω θα ΄ναι καμιά γάτα / χαμένη στη βροχή

Μα τούτη τη φορά / δεν είναι όπως πρώτα

αυτή τη φορά, / ήσουνα εσύ

Αχ βαχ, εγώ μπιτ αγαθός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Με τα μάτια σχιστά, / πράσινα σαν βλασταράκια

Μού ’βαλες τη ροζ πατούσα / πάνω στην καρδιά

Ευτυχώς που δεν είχες / στα χείλη σου μουστάκια

Κι η αρετή σου, εν τέλει, / δεν ήταν βαριά

Αχ βαχ, εγώ ο μπαγλαμάς

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς

 

Σκόρπισες όσα νόμιζα / πως ήτανε δικά μου

Κι άναψες πυρκαγιά  / σε μια μποέμικη ζωή

Μα για μένα, τα γατιά, / τ’ άνθη, τα ποιήματά μου

Ήλιος και  βροχή / ήσουν μόνο εσύ

Αχ βαχ, εγώ ο μπιτ χαζός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Όμως να που οι καιροί / μας πιάνουν εξαπίνης

Και τον έρωτά όχι, / δεν τον παραπλανάς

Εσύ τους στίχους μου τους καις, / τα άνθη μου τα φτύνεις

Και τις γάτες μου / τις κατατυραννάς

Αχ βαχ, εγώ ο μπουνταλάς

Αχ βαχ, εσύ σωστός μπελάς

 

Το χειρότερο όμως / αξιολύπητη καριόλα:

Το κελάρι  μου πως είναι / άδειο όταν νόμισες

Δίχως ίχνος ντροπής / και για μια μόνο μπριζόλα

Στο κρεβάτι του χασάπη / μετακόμισες

Αχ βαχ, εγώ ο μπιτ ζαβός

Αχ βαχ, εσύ μπελάς σωστός

 

Πέρασες πια τα όρια  / και γι αυτό θα πω αντίο

Και στις  ψευτοαγάπες / και στις αυταπάτες μου

Πάω πίσω στο φεγγάρι / μαζί με τα κέρατά μου

Και τους στίχους και τα άνθη / και τις γάτες μου

Αχ βαχ, εγώ  αρχι-χαλβάς

Αχ βαχ, εσύ κακός μπελάς

 

Ακόμη ένα τραγούδι (από τα ¨ελευθερόστομα¨) του Ζορζ Μπρασένς και ακόμη μια (ως συνήθως) ¨άπιστη¨ μετάφραση στα Ελληνικά. Δυο τρία πράγματα σχετικά με τα ελευθερόστομα τραγούδια και τις άπιστες μεταφράσεις μπορείτε να βρείτε σε παλιότερες ανάλογες αναρτήσεις πχ εδώ 

ή και εδώ.

Από τον Μπρασένς

 

Από τον Ρενό 

 

Μία ανάγνωση της προσαρμογής στα Ελληνικά

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Μπρασένς στα ελληνικά V, Μπρασένς: Προσαρμογές τραγουδιών, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μια απορία ακόμη: Τι δεν έχω εγώ;

Posted by vnottas στο 1 Ιανουαρίου, 2022

 

 

Τι δεν έχω εγώ;

 

Τι δεν έχω εγώ; / Πουκάμισο λευκό

Τι δεν έχω εγώ; / Μαύρο λογαριασμό

Τι δεν έχω εγώ; / Πιστόλια, σαν κι εσένα

και όνειρα κρυφά / και λάθη ηθελημένα

 

Τι δεν έχω εγώ; / Την κόνξα, το τερτίπι

Τι δεν έχω εγώ; / Αυτό που δεν μου λείπει

Τι δεν έχω εγώ; / Σαν τα δικά σου λόγια

μ’ αυτά να κυβερνώ / σ’ ανώγια και κατώγια

 

Τι δεν έχω εγώ; / Ρολόι μπροστά βαλμένο

να σας κρατώ μακριά / και να σας παραβγαίνω

Τι δεν έχω εγώ; / Ξεκουρδισμένο τραίνο

να με πηγαίνει πίσω / κι εκεί να περιμένω

 

Τι δεν έχω εγώ; / Δόντια χρυσά, γαλόνια,

γεύματα εργασίας / ν’ ασκούνται τα σαγόνια

Τι δεν έχω εγώ; / Μιαν άδεια παραλία

να τρέχω πιο μπροστά απ’ τη μελαγχολία

 

Τι δεν έχω εγώ; / Τα χέρια λερωμένα

μια σύσταση στη τσέπη / και όλα βολεμένα

Τι δεν έχω εγώ; / Εσύ να ’σαι με εμένα

Και έστω μια φορά / να πάρω τα κλεμμένα

 

Τι δεν έχω εγώ; / Στον λαιμό κολάρο

Και τι δεν μπορώ; / Μα να την σκαπουλάρω

Εσένα όμως μαζί μου / ακόμη δεν σε είδα

και να σου πάρω θέλω / έστω και μια παρτίδα

 

Τι δεν έχω εγώ;

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ, Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ στα ελληνικά | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πρώτο ταξίδι, κάποτε…

Posted by vnottas στο 18 Δεκεμβρίου, 2021

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά

 ΑSIYE  HANUM

   Δίπλα στους καφέδες

        απλώσανε τις μνήμες τους, στο τραπέζι

     χίλιες δυο εκείνες και ολοζώντανες,

       τέσσερις  φίλοι αυτοί και μαραμένοι

       Σαν Ιωαννίτες με σκουτάρια,

  να τις μερέψουν

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η σκιά του πολεμιστή και η παρηγοριά των επαναλαμβανόμενων ομοιοκατάληκτων λέξεων

Posted by vnottas στο 16 Δεκεμβρίου, 2021

Δύο όμορφα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

Ο ΕΦΙΠΠΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ

 

Βλέπω τον έφιππο πολεμιστή

πλάι στα πανύψηλα δένδρα

καθώς εξέρχεται από το κάστρο

χωρίς να θυμάται πότε και που πολέμησε

κι είναι τόσο μόνος

που αδιαφορεί εντελώς για τη γύμνια του

και προσκαλεί τη σκιά του

για να κουβεντιάσουν

την προοπτική αποχωρισμού τους.

Είναι τόσο γυμνός και μόνος!

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι (δυσμενείς) οιωνοί ενός έρωτα

Posted by vnottas στο 13 Δεκεμβρίου, 2021

Της δυστυχίας τα πουλιά

Πετούνε σύριζα στο χώμα

Μας λένε ¨όχι¨ αφού το ¨ναι¨

Δεν το ’χουν μάθει ακόμα

 

Μα ό,τι κι αν λέει η λογική

Κι ό,τι κι αν λένε τα πουλιά

Θέλω να ‘μαι μαζί σου αφού

Εγώ δεν μου ανήκω πια

 

Της Ειμαρμένης οι οιωνοί

Κοντά σου είν’ λόγοι κενοί

Όρους δεν βάζω, ένα ποθώ:

Σε σένα να παραδοθώ

 

Μα όσο οι μπόρες, δυνατές

Τα φυλλοκάρδια πολιορκούν

Τόσο του έρωτα οι στιγμές

Πάθος και πόθο θα ξυπνούν

 

Ας λάμπει μεσ’ τα μάτια σου

Φως έρωτα κι επιθυμίας

Κι ας πάρει ο αέρας τα φτερά

Των άγγελων της δυστυχίας

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Καθώς δεν είναι πια νωρίς…

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2021

Καθώς δεν είναι πια νωρίς, οι κλεψύδρες αρνούνται να αναστραφούν  και ο τελευταίος Αρχειοφύλαξ απολύεται λόγω εκσυγχρονισμού, μόνη ελπίδα απομένει η ξεχασμένη νεράιδα που ξέρει να δίνει και να παίρνει χωρίς να κρατάει ζυγαριά…

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μανωλά. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ  ΙΙ

 

Καθώς ο χρόνος κύλαγε αθόρυβα

χωρίς την άδεια τους να

                            πάρει

και δίχως τα ίχνη του να

                          αφήσει

Ξαφνικά ανούσιο πια

                         φάνηκε

την κλεψύδρα ν’ αντιστρέψουν

Με το βλέμμα να έχει κιόλας

χαράξει τη διαφυγή τους

Από όλα τα μετρήματα

Εντούτοις, το παρόν έστεκε

                        μπροστά τους

μακρύ, σαν μια συνέχεια

                       ατελής

Ψευδαίσθηση αντανακλάσεων

                           πολλαπλών

μιας λεωφόρου ευκαιριών

που το απροσδιόριστο τέρμα

όριζε αναβολές, για κάθε

                               προορισμό

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Επιστροφή στον Χειμώνα

Posted by vnottas στο 10 Νοεμβρίου, 2021

Ξαναρχίζω τις αναρτήσεις με στίχους ¨αποκαλυπτικούς σε πρώτο πρόσωπο¨ καθώς και άλλους αφιερωμένους σε μια ¨κατά φαντασίαν πόρνη¨ που απαρτίζουν δύο ακόμη ποιήματα τού Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ

Πριν γεννηθώ ήμουν ένα ευτυχισμένο τίποτα

και πιο παλιά ένα ευοίωνο μηδέν.

Μέχρι που βυζαίνοντας με βουλιμία

της μάνας μου το πανάκριβο γάλα

ανακάλυψα του ήλιου το φωτεινό πρόσωπο

της θάλασσας το αδιαπραγμάτευτο γαλάζιο

των βράχων την ακατανίκητη κόψη

την ανεξαγόραστη οσμή των λουλουδιών

των άστρων και της πανσελήνου τους δρόμους

των υδάτων την δροσερή ευφωνία

των βουνών την απάτητη αυτοπεποίθηση

του έρωτα τα στενόμακρα σοκάκια

κι ακόμα των σιωπηλών ονείρων τα χρώματα.

Πλανήθηκα μες των θεών τις δοξασίες

και των ανθρώπων τις ατέλειωτες παλινωδίες

δροσίστηκα των πλατανιών τον ίσκιο

και στις υποσχέσεις των αινιγματικών σύννεφων

ακούμπησα παρήγορα στο μαύρο της νύχτας

ξεχάστηκα κυνηγώντας περισσότερη άνοιξη

παράτολμος στους γκρεμούς της αλήθειας σκαρφάλωσα

υμνώντας τη γενναιοδωρία του λυκόφωτος.

Μέσα στ’ ασημοπράσινα φύλλα της ελιάς

αναζήτησα απομεσήμερα φρόνησης κι ελέγχου

την οδύνη του κεκανονισμένου ταξιδιού

και των χρησμών με φόβισε το μειδίαμα

ακατάπαυστα γράφοντας την ελεγεία της ζωής.

Έτσι έμαθα με την αδιαλλαξία της υπέρβασης

ότι μετά θάνατο ασυζητητί θα καταλήξω

ένα απονενοημένο τίποτα μεγεθυμένο

σε διαστάσεις τερατώδους μηδενός

χωρίς μνήμη και χωρίς προορισμό

στου σύμπαντος τη νηφαλιότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αχ, Μαδαγασκάρη!

Posted by vnottas στο 30 Σεπτεμβρίου, 2021

Κι άλλες ταξιδιωτικές ιστορίες που μόλις έφτασαν από τον φίλο κένταυρο Βασίλη Μεταλλινό

Μαδαγασκάρη,  βρώμικες ιστορίες.

ΠΡΟΣΟΧΗ το κείμενο περιέχει τοποθέτηση σεξιστικών και ρατσιστικών προϊόντων

2018, Ανταναναρίβο

Ο κος Ρονί: Ψηλός, καμπούρης, σκελετοειδής, έτοιμος να πεθάνει. Σακούλες στα μάτια δέρμα ωχρό, μάγουλα ρουφηγμένα, σάπια δόντια και καράφλα εκτεταμένη στην κορυφή του κεφαλιού. Ξενέρωσα βλέποντας τον ετοιμόρροπο ιδιοκτήτη του ρεστοράν-μπαρ. Θαμώνες Γάλλοι, ληγμένα τζόβενα που ροκάνιζαν τις συντάξεις τους με εβένινα μωρά, λεπτά και σφριγιλά, μέσα σε πάφα-πούφα, καψούρα κάργα, τραγούδια του Jean Ferrat και νύχτες πνιγμένες στους ατμούς του Dzama vieux vanilla rum…

Οι πρίγκηπες της κρεπάλης, σε μια πάμφτωχη χώρα μέσα στη διαφθορά, την πορνεία, την απόγνωση και την ανέχεια…. Αποικιοκρατία με φερετζέ ανεξάρτητου κράτους.

Liberte’, egalite’, fraternite’, ρε δε πάτε στο διάλο?

Τηλεόραση συντονισμένη στο France 3, μιά δεύτερη στο FranceTV Sport και στην άκρη του μπαρ «Gazette de Madagascar», «Liberation», «Le monde», μενού ημέρας στρικτεμάν φρανσέ.

«Μεσιέ Ρονί, χθες βράδυ ο φίλος σας ο Σιλβέν απ΄ το καμπαρέ «Le Glacier» μου ‘πε για μια μοτοσυκλέτα του γιού σας που ζει στη Γαλλία και…»

Ο κος Ρονί φώναξε τον μάγειρα, ένα μπούλη με κιλά εκατόν είκοσι, κοντό, σασί για μπόντυ μπίλντερ. Με την κοιλάρα να εξέχει, σβέρκο ταύρου και χέρια-κορμούς δέντρου, με κοιτούσε καχύποπτα με τα μικρά ματάκια του χωμένα μες στο λίπος, ενώ το αφεντικό του έλεγε να με πάει πίσω στην αποθήκη να δω την μοτοσυκλέτα.

Μια ευκαιρία να ταξιδέψω με κανονική μηχανή σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι, αποφεύγοντας κάτι καχεκτικά χρέπια με μηχανές πάπιας…

Απογοήτευση. Μία μαύρη Suzuki 650 χιλιοχτυπημένη, σε κακό χάλι που έδινε την εντύπωση ότι θα διαλυθεί σε πρωτόνια μόλις κατάφερνα να την βάλω μπροστά, ενώ τα alarm άρχισαν να χτυπούν στο βάθος του μυαλού μου.

«Μεσιέ Μπαζίλ, δεν πωλείται, ενοικιάζεται 1600 ευρώ το μήνα… Εδώ όπως γνωρίζεις είναι απίθανο να βρεις μοτοσυκλέτα» γρύλισε ο μεσιέ Ρονί γνέφοντάς μου να πάρω μια μπύρα που γέμιζε πίσω από το μπαρ, μια σοκολατένια οπτασία μ’ ένα φουστάνι που η Τζένιφερ Λόπεζ θα το απέρριπτε ως άκρως αποκαλυπτικό…

«Μη τη λιμπίζεσαι, θα την παντρευτώ σύντομα…» συμπλήρωσε, βλέποντάς με να έχω πάθει αποκόλληση κάτω γνάθου από το θέαμα.

«Mεσιέ Ρονί…» είπα αγκομαχώντας.

Με διέκοψε απότομα ο ετοιμόρροπος, διαβεβαιώνοντάς με ότι προσφέρει τον πρωτότοκο γιό του γι’ ανθρωποθυσία σε περίπτωση που η μοτοσυκλέτα παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα…

Αν ήμουν καλαμάρι …και μόνο αυτό το προοίμιο θα ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει την εκτόξευση μαύρου μελανιού για να εξαφανιστώ, ωστόσο η εμφάνιση μιας μελαψής πιτσιρίκας σερβιτόρας με προδιαγραφές ενοίκου της βίλλας του Χιού Χέφνερ ήταν η αιτία να καθήσω σ΄ένα τραπέζι και να ρουφίξω με βουλιμία την μπύρα μου.

Αυτό το ύπουλο τζόμπι κατάφερε να με διπλαρώσει. Λίγο… η κακούργα η ανάγκη, λίγο κάτι σίγουρες μετοχές που είχε επενδύσει και είχαν εξαφανιστεί στο Τρίγωνο των Βερμούδων  χωρίς ν’ αφήσουν κανένα ίχνος… λίγο το τραπέζι μας που μετά την τέταρτη μπύρα θύμιζε σαλόνι του Play Boy με κάτι απάτητα δεκαεπτάρικα, από εξαίσιες πρώτες ύλες που σέρβιραν mofo-anana, ramazava και lasary, αφήνοντας τις πρακτικές λεπτομέρειες στην άβυσσο των ντεκολτέ τους… με τούμπαρε να το κλείσουμε στα 600.

Κύριοι ένορκοι, κύριε εισαγγελεύ,

οφείλω με κάθε ειλικρίνεια ν’ απολογηθώ, δηλώνοντας μετάνοια και συντριβή ψυχής. Γνωρίζω ότι δίκαια εσείς οι κήνσορες της Ηθικής αγανακτείτε και μόνο για τις σκέψεις εκμετάλλευσης της νεανικής τους σάρκας για να κορέσω το ακόλαστο πάθος μου κλπ κλπ.

Je me declare innocent!!!

Επόμενη μέρα 200 προκαταβολή κι ο παχύδερμος ξεφυσώντας ανελέητα μου παρέδωσε την μοτοσυκλέτα έξω από το guest house «Tana-Jacaranda».

«Πρόσεχέ την σαν τον κώλο σου γιατί ο μεσιέ Ρονί θα στενοχωρηθεί» μούγκρισε κουνώντας μου το χοντρό του δάχτυλο, στολισμένο μ’ ένα δαχτυλίδι σε μέγεθος κακοήθους όγκου σε προχωρημένο στάδιο…

Ακούγοντας το μοτέρ να δουλεύει σαν κουδουνίστρα, ήδη άκουγα τις σειρήνες να βοούν στο μυαλό μου σαν να προειδοποιούν για εχθρικό βομβαρδισμό, εν προκειμένω μπροστά σ’ ένα σίγουρο ταξιδιωτικό ολοκαύτωμα.

Το απόγευμα έχοντας περάσει την Moramanga, σε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα προς το Vatomandry  η μοτοσυκλέτα έκανε ένα τσαφ και δεν ξαναπήρε μπρος…

Ταλαιπωρία φουλ. Φόρτωμα της μοτό σε ποδήλατο ρίκσo πίσω στη Moramanga σε συνεργείο με ειδήμονες κατσαβιδάδες. Την λύση την έδωσε αγροτικό φορτηγάκι που την μετέφερε στου μεσιέ Ρονί, μ’ ένα ποσό που κάλυπτε τα έξοδα αποστολής… καθώς και όποιες άλλες δαπάνες μπορεί να έχουν κάνει όλοι οι συγγενείς του οδηγού σε μιά άλλη ζωή.

Έφυγα το βράδυ για Toamasina. Εκεί στάθηκα πιό τυχερός…

Τα ίδια έπαθα και στην Ινδία την πρώτη φορά, τα ίδια και στο Βιετνάμ…

Έτσι «πάει» το ταξίδι όταν δεν είναι προτηγανισμένο…

Συνήθως οι άνθρωποι κάθονται και το σκέφτονται… Κυρίως όμως κάθονται!

«You can’t always get what you want»… τραγουδούσαν οι Stones.

Το τραγουδούσα κι εγώ… στο υπόλοιπο ταξίδι, σε μια κατάσταση διαρκούς σφάλματος και παραμονής στην ψευδαίσθηση και στην αβεβαιότητα, ικανοποιημένος όμως που δεν κάθησα να το σκέφτομαι μέχρι σήμερα…

Cheers!

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Για τον Μίκη…

Posted by vnottas στο 18 Σεπτεμβρίου, 2021

Πριν δέκα χρόνια  η κρίση είχε φουντώσει και ο Μίκης Θεοδωράκης είχε ‘ρθεί στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει στην πλατεία Αριστοτέλους. Την παραμονή είχα αναρτήσει στο Ιστολογοφόρο το ακόλουθο σημείωμα

Γιατί θα κατεβώ αύριο στην πλατεία Αριστοτέλους

Posted by vnottas στο 8 Ιουνίου, 2011

Τον Μίκη Θεοδωράκη
τον γνώρισα μέσα από την μουσική του. Ήμουν έφηβος και ρίγησα συνεπαρμένος ακούγοντάς την να πλαισιώνει τους ποιητές του τόπου. Ένοιωθα ότι αυτή η μουσική με ένωνε με ό, τι ευγενέστερο είχε η γενιά μου και με ό, τι καλύτερο είχα να αντλήσω από τους παλιότερους.
Τον τραγούδησα, μαζί με χιλιάδες κόσμο, στις διαδηλώσεις ενάντια στην αποστασία, και, χαμηλόφωνα, μαζί με τους φίλους μου, πρόθυμους να φάνε ξύλο για αυτή την αποκοτιά πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας.
Τον γνώρισα προσωπικά στην Φλωρεντία στα χρόνια της δικτατορίας.
Τον μετέφρασα κιόλας στα ιταλικά, σε μια από τις ομιλίες του για την Δημοκρατία στην Ελλάδα, στο Πράτο της Τοσκάνης
Τον έβρισα πατόκορφα όταν ενεπλάκη στο βρόμικο ’89 (έναρξη -μεταξύ άλλων- της νεότερης εκδοχής της τηλεκρατίας στην Ελλάδα),
Τον άκουσα με ενδιαφέρον και σεβασμό να αγγίζει και πάλι, τον τελευταίο καιρό, τις χορδές της ελληνικής ευαισθησίας (που παρ’ όλα ταύτα υπάρχει).
Τα παραπάνω θεωρώ ότι αρκούν για να αιτιολογήσουν γιατί αύριο θα κατεβώ στην Αριστοτέλους.
Κι αν δεν αρκούν, προσθέτω ότι κατεβαίνω για να αντλήσω ελπίδες όχι μόνο από τον Μίκη, αλλά κύρια από τον απλό κόσμο που θα είναι εκεί.

Στο Πράτο. Στα αριστερά του Μίκη ο Βασίλης Νόττας, ο Γιώργος Γάτος και ο Βασίλης Κονιόρδος.

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όταν ο Νεύτων και ο Πραματευτής στοχάζονται…

Posted by vnottas στο 11 Σεπτεμβρίου, 2021

…για περιβαλλοντικές αβεβαιότητες και για επιστημονικούς/τεχνολογικούς ντετερμινισμούς…

Δύο (από τέσσερα) ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου που μόλις έφτασαν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Πραματευτής ξηρών καρπών, οινοπνευματωδών

κι έμπορος μπαχαρικών από την Πέργαμο

που τις ελεύθερες ώρες του παίζει μπαγλαμά

και τραγουδά ρεμπέτικα στην αγορά

τελευταία πούλησε τους ίππους του

που τον είχαν ταξιδέψει σ’ όλη τη Μικρά Ασία

κι αγόρασε τρίκυκλο, προκειμένου

«να μην ταλαιπωρεί τα ζώα τα καημένα».

Τώρα αναλογίζεται τις όποιες ευθύνες του

για την επελθούσα κλιματική αλλαγή

που όπως είπαν καταστρέφει τον πλανήτη

κι αδημονεί για το μέλλον της ανθρωπότητας.

*

Ο ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΕΙ

Στη μια άκρη του σύμπαντος κάθομαι στην τραμπάλα

κι ως αιωρούμαι αθόρυβος στου κόσμου το σκοτάδι

το μυστικό της ύπαρξης, της λογικής ψεγάδι

καραδοκεί στο όραμα και πέφτει στάλα-στάλα.

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Της θλίψεως υπεριπταμένης…

Posted by vnottas στο 2 Σεπτεμβρίου, 2021

 

Καθώς η θλίψη υπερίπταται,   θα ενδώσει -άραγε- ο ποιητής στο φιλοσοφείν ή με κρυφό χαμόγελο θα της κλείσει το μάτι;

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μυλωνά

 

ΦΤΕΡΩΤΗ ΘΛΙΨΗ

 

Πού να τόξερα

Πως με ποιητή

Είχα να κάνω

Ροδοσταμιές να φύτευα

Άφθονο ροδόσταμο

Σε χέρια ντελικάτα

Ακούραστα ν’ αποθέτω

Να ξεδιψούν

Πετροχελίδονα

Τριγόνια

Συκοφάγοι

Την ομορφιά να τραγουδούν

Που αναγκαστικά

Αφήνουν …

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σχετικά με την αυταρέσκεια (μιας απολουόμενης θεάς, ενός παθιασμένου τεχνίτη, κι ενός εκκολαπτόμενου πολιτικού)

Posted by vnottas στο 13 Αυγούστου, 2021

Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

 

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΦΘΑΣΕΙ

Απολουομένη η Αφροδίτη
με το νερό να στάζει
απ’ του κορμιού της τις αιχμές
τίναξε τα καστανά μαλλιά της
και κοίταξε απ’ το παραθυράκι του μπάνιου της.
Όλος ο κόσμος σιγόβραζε
μες το κίτρινο καλοκαίρι.
Αναλογίστηκε τη γύμνια της
και γεμάτη ευχαρίστηση
ξεκίνησε να ντύνεται.
Ήθελε πάση θυσία
να προλάβει το τρένο των επτά.
Στον Πλαταμώνα την περίμενε
ο Πήγασος ν’ ανέβουν στον Όλυμπο
για τη σύναξη των θεών.
Έπρεπε να προφθάσει.

*

*
ΔΟΥΛΕΨΑ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ

Δεύτερος χρόνος που δουλεύω
πάνω στον μηρό του Κολοσσού.
Μ’ έστειλε ο Λύσιππος
να βοηθήσω τον Χάρη
και με καθοδήγησε λεπτομερώς.
Απαλά χτυπώ τη σμίλη
για να φανούν οι φλέβες
στην προσπάθεια στήριξης
χωρίς ν’ αποσιωπείται
η ικανότητα ισορροπίας.
Μέγα πάθος με κατέχει
καθώς μετέχω ολόψυχα
στην ιερή δημιουργία
του αγάλματος του θεού Ήλιου.
Λέγεται πως σε επτά μήνες
ολοκληρώνεται το έργο
και πλοία θα διέρχονται
κάτω απ’ τα πόδια του Κολοσσού.
Κανείς βέβαια δε θα θυμάται
πως τις ωραίες λεπτομέρειες
του αριστερού μηρού
τις δούλεψα νυχθημερόν εγώ
όπως και των γλουτών
τις τέλειες καμπύλες.
Όμως ενδόμυχα καμαρώνω
γιατί την τέχνη μου γνωρίζω
κι έφερα σε πέρας την αποστολή
με τρόπο απαράμιλλο
στο θαύμα αυτό της γλυπτικής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ένα ποίημα για τον Μέμνωνα…

Posted by vnottas στο 2 Αυγούστου, 2021

Ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά με αναφορές στην αρχική περίοδο της μεγάλης ασιατικής εκστρατείας  του Αλέξανδρου και κεντρικό ήρωα τον Ρόδιο στρατηγό Μέμνωνα (μισθοφόρο στην υπηρεσία του Δαρείου)

      ΜΕΜΝΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Δεν το εσυνήθιζε, κατά τις εκστρατείες

σε κατάλυμα διακριτό να μένει

και γύρω, οι λογιώ – λογιώ μισθοφόροι να το

                                                       ξέρουν

Προτιμούσε ν’ αγρυπνά, για τα μελλούμενα

των αστεριών, ο ίδιος να τα ερμηνεύει.

Από τον καιρό του Αρτάβαζου, κρυφό, τον

                                                    Μυρσία

υπασπιστή του είχε, από τα προξενιά, που

τούταξε, με μια όμορφη λινδιακιά

που του γλύκαινε τη ζωή και δεν άφησε

                                                 ποτέ του

Στο καθήκον του πιστός, ο μυστικός

θα  κατηφόριζε προς τα κακόφημα της

                                                   Λέσβου

πληροφορίες να συλλέξει. Της περσίδας

μάνας του αρχιναύαρχου, το φυλαχτό

πέρασε στο λαιμό του, πριν ξεπορτίσει

Το βράδυ, μονάχος, ο  στρατηγός θα κοίταζε

                                                    τον κόσμο

Ωστόσο, κάτι τούφεραν να δειπνήσει

δίχως ιδιαίτερες, πρόσεξε, προφυλάξεις

Πριν το ξημέρωμα, ένας σφάχτης

την αναπνοή τούκοψε και ιδρώτας

μούσκεψε τα λιτά στρωσίδια.

Όσο προσπαθούσε, τη μορφή της μαγείρισσας

να φέρει στο νου του, χίλιες άλλες μορφές

ξεφύτρωναν μπροστά του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ερωτικό των ανέμων

Posted by vnottas στο 30 Ιουλίου, 2021

Πρόσφατο, από τον Νίκο Μοσχοβάκο.

DSCN1239

ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

                                  Στη Françoise και τον Γιάννη

Θέλω πολύ να σου μιλήσω

κι αν τα λόγια μου δεν καταλάβεις

να χυμήξω καταπάνω σου

αγριεμένος πουνέντες που σφυρίζει

να σε παρασύρω στης ασάφειας τον τόπο

για να σηκωθούμε ανεμοστρόβιλος

στου έρωτα τον έβδομο ουρανό

που άλλοτε είναι ανθόκηπος μυρωδάτος

κι άλλοτε ξερός και άνυδρος

σαν την έρημο Ατακάμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Posted by vnottas στο 19 Ιουλίου, 2021

Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Εξερευνώντας τη λαϊκή μουσική σταματάμε σήμερα σε ένα ακόμη φάντο. Πάνω σε παραδοσιακή μελωδία και σε στίχους του ποιητή  Carlos Conde (υπάρχουν κι άλλοι στίχοι με την ίδια πάνω-κάτω μουσική) ο Alfredo Marceneiro τραγουδά: É tão bom ser pequenino (Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι).

Ο Marceneiro σε παλιά ζωντανή ηχογράφηση

Από τον Rodrigo σε παραδοσιακή μουσική και στίχους του João Linhares Barbosa

Από τον JOÃO MARCOS PARREIRA

…και η ανάγνωση της προσαρμογής στα Ελληνικά

images

Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι

Τι όμορφο να είσαι πιτσιρίκι
Να ‘χεις μαμά, μπαμπά, γιαγιάδες
Να έχεις πίστη στ’ Αγαθού τη νίκη
και οι Μοίρες να ‘ναι τρυφερές κυράδες

Με κέφι όλα γύρω να τα βλέπεις
Χωρίς αναμονές και αμφισβητήσεις
Και σε μια ώρα μέσα να βιώνεις
όσα δεν δίνουν μιας ζωής περιπλανήσεις

Ιδέα να ’ναι το Καλό, χωρίς καχυποψία
Και να ‘χει ο Κόσμος θαυμαστή ουσία
Πέταξε ’συ με τ’ όνειρου τις πεταλούδες
Κι έχε κοντά σου όσους σ’ αγαπάνε
Κι ακόμη πιο πολύ απ’ όλους
Τη μάνα, τον πατέρα, τους παππούδες.

Να ’χεις στα μάτια σου του Αίσιου τη λάμψη
Μία ματιά σου να χωράει την πλάση
Να ’ναι τα θαύματα εφικτά για σένα
Και τα ξυπνήματά σου ονειρεμένα

Μακριά από τον άγριο τούτο κόσμο
Μείνε για πάντα πιτσιρίκι
Κι αν είν’ αφόρητη η τροχιά της Ειμαρμένης
Ας είσαι ξόρκι που νικά τη φρίκη

Ω άλγος σκοτεινό ω περιπέτεια
Που ήσουν της αστάθειάς μου αιτία
Δωσ’ μου ξανά την παιδική ηλικία
Την έκπληξη, την αμεριμνησία

Πάρε με απ’ τους χρόνους της σκληρότητας
Δώσε μου φως παλιό για να μιλήσω
Δώσε μου και φωνή να τραγουδήσω
Το φάντο της αιώνιας αθωότητας

Γιατί είναι όμορφο να τραγουδάς το φάντο
και να ΄χεις δίπλα αυτούς που σ’ αγαπάνε

* Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »