Κυκλοφόρησε από τις εκδ. Παπαζήση η νέα ποιητική συλλογή του Λευτέρη Μανωλά
Ποιήματα και ποιητικά κείμενα από τον Ηλία Κουτσούκο.
*
Η νέα συλλογή ποιημάτων του Νίκου Μοσχοβάκου.
*
Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Τηλέμαχου Χυτήρη ¨Ημερολόγιο μιας επιστροφής¨ από τις εκδόσεις ¨Μελάνι¨
.
*
¨Απριλίου ξανθίσματα¨.
Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου, από τις εκδόσεις Μελάνι.
Αισθάνθηκε μια δαγκωνιά
στη μνήμη.
Ήταν το παρελθόν
που σαν αδέσποτο σκυλί
είχε επιτεθεί στο είναι του.
Οι σταγόνες αίμα που έσταξαν
κοκκίνισαν τις εικόνες.
***
Η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μυλόπουλου ¨Τέλος της Περιπλάνησης¨. Από τις εκδόσεις ¨Γαβριηλίδης¨
***
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ¨Μελάνι¨ η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου
¨Αιφνίδια και διαρκή¨
Ο Θηβαίος στρατηγός Επαμεινώνδας οξυδερκής καθώς ήταν αλλά και θαρραλέος επινόησε πως έπρεπε να διορθώσει την ιστορία χωρίς αναβολές. Ασυμβίβαστος εκστράτευσε κατά της Σπάρτης με τον δαίμονα της υπερβολής κάτι σαν σαράκι να τρώει τα σωθικά του κι επέτυχε ν’ αλλάξει τον ρου τ’ αρχαίου κόσμου. Το πλήρωσε βέβαια στην Μαντίνεια πανάκριβα με τη ζωή του όμως διόρθωσε έστω για μια στιγμή την ανιαρή ιστορία. Δεν ήταν δα και λίγο αυτό. *****
Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος
*****
Γραφει ο Gianfranco Bettin
*****
Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ
Τώρα που τάπαν όλα οι ποιητές
εσύ τι θα γράψεις ;
μου αντέτεινε
η άπτερος Νίκη της Σαμοθράκης.
Κι εγώ την αποκεφάλισα.
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Πορτρέτο του Νίκου - Λάδι]
Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ
Πάντοτε μούδιναν την συμβουλή
να γίνω τέλειος.
Έτσι μίσησα την τελειότητα
κι επιδόθηκα στην λατρεία των ατελειών.
Έχω λοιπόν πολλά να κάνω
αναζητώντας μέσα από ελλείψεις
τον εαυτό μου σε πείσμα των τελειομανών
που επαναπαύονται στον μοναδικό δρόμο τους
με την σιγουριά του αλάθητου.
Εγώ πορεύομαι μες τις αμφιβολίες
και τον κίνδυνο του ατελέσφορου στόχου
ποτέ παροπλισμένος αφού πάντα μάχομαι.
*****
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Λάδι σε χαρτόνι - Γενάρης 2015] Tα πνευματικά δικαιώματα όλων των εικόνων και των μουσικών που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στους δημιουργούς τους.
Κοινωνία, επικοινωνία, εξουσία: Από τον Βωμό και τον Άμβωνα στην οθόνη. Η περίοδος της προφορικότητας και οι επικοινωνητές της. Μια κοινωνιολογική προσέγγιση στην ιστορία της επικοινωνίας και των μέσων. Εκδότης: Ι. Σιδέρης. Συγγραφέας: Βασίλης Νόττας. Σειρά: Δημοσιογραφία και ΜΜΕ. Έτος έκδοσης: 2009 . ISBN: 960-08-0468-0. Τόπος Έκδοσης: Αθήνα Αριθμός Σελίδων: 302 Διαστάσεις: 24χ17 Πρόλογος: Κώστας Βεργόπουλος. Αποσπάσματα στο Ιστολογοφόρο: κλίκ στην εικόνα
Συλλογή κειμένων: ΜΜΕ, κοινωνία και πολιτική. Ρόλος και λειτουργία στη σύγχρονη Ελλάδα. Επιμέλεια: Χ. Φραγκονικολόπουλος Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2005 Αριθμός σελίδων 846. ISBN 960-08-0353-6, Κείμενο Β. Νόττας: ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (σελ. 49). Κείμενο στο Ιστολογοφόρο: κλικ στην εικόνα.
Β΄Έκδοση. Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. NovelBooks. Έτος έκδοσης: 2012. Αριθμός σελίδων: 610. Κωδικός ISBN: 9609989640. Εισαγωγικό σημείωμα στη 2η έκδοση: Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Αποσπάσματα στο Ιστολογοφόρο: κλικ στην εικόνα του εξώφυλλου.
Vivere pericolosamente Ανθολογία διηγημάτων: 26 ιστορίες από την Ιταλία. Εκδόσεις: Αντίκτυπος. Αθήνα: 2005 Σελίδες: 342. Κείμενο Β. Νόττας: ¨Το διαβατήριο¨. Ανάρτηση στο Ιστολογοφόρο: Κλικ στην εικόνα του εξώφυλλου
Εκδότης: Αρχέτυπο. Συγγραφέας: ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΟΤΤΑΣ. Κατηγορίες: Φανταστική Λογοτεχνία. ISBN 978-960-7928-83-2. Ημερομηνία έκδοσης: 01/01/2002. Αριθμός σελίδων: 512. Αναρτήσεις στο Ιστολογοφορο: κλίκ στην εικόνα του εξώφυλλου.
Η «κατασκευή» της πραγματικότητας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αθήνα 1998. Πρακτικά διεθνούς συνεδρίου που οργανώθηκε από το Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συλλογικό έργο. Έκδοσεις: Αλεξάνδρεια. Διαστάσεις: 24Χ17. Σελίδες: 634. Κείμενο Β. Νόττας: Κοινωνιολογικες παρατηρησεις πανω στην οπτικοακουστικη αναπαρασταση της συγχρονης ελληνικης πραγματικοτητας. Κείμενο στο Ιστολογοφόρο: κλικ στην εικόνα
Ενα κείμενο στο βιβλίο του Κώστα Μπλιάτκα ¨Εισαγωγή στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ" . Εκδόσεις ¨Ιανός¨ με τίτλο ¨Αξιοπιστία και οπτικό ρεπορτάζ¨
Περιοδικό ¨Εξώπολις¨ Τεύχος 12-13. Κείμενο με τίτλο ¨Το ραδιόφωνο των ονείρων. Ένα δοκίμιο περί ήχων φτιαγμένο με επτά εικόνες¨. Στο Ιστολογοφόρο: κλικ στην εικόνα.
Συμμετοχή σε λογοτεχνικό παιχνίδι σχετικό με τον (υποτιθέμενο) συγγραφέα Άρθουρ Τζοφ Άρενς. Δημοσιευμένο στο περιοδικό ¨Απαγορευμένος πλανήτης" τεύχος 6 (εκδόσεις ¨Παραπέντε¨). Για το πλήρες κείμενο κλικ στην εικόνα.
¨Το Δεντρο¨ Τεύχος: 17-18 . Βασίλης Νοττας: Συζήτηση για τον κοινωνικό χώρο της Θεσσαλονίκης.
Διδακτορική Διατριβή ¨Δημόσια μέσα μαζικής επικοινωνίας και συμμετοχική Πολεοδομία¨. Σελίδες:788. Ψηφιοποιημένη στη βιβλιοθήκη του Παντείου
*
Συγγραφικά φίλων
Ποιήματα και ποιητικά κείμενα του Νίκου Μοσχοβάκου (κλικ στην εικόνα)
Ποιήματα και ποιητικά κείμενα του Ηλία Κουτσούκου (κλικ στην εικόνα)
Μοτο-ταξιδιωτικά από τον Βασίλη Μεταλλινό (κλικ στην εικόνα)
Κάποιες απόψεις και άρθρα…
Η γυναίκα τανάλια * Όταν ο Χάρι Πότερ συνάντησε τα λόμπι * Ο μικρός ήρωας * Πώς έκοψα το κάπνισμα και άλλα
Μερικές φορές συμβαίνει να ¨ανακαλύπτουμε¨ και μάλιστα με έκπληξη πράγματα γνωστά, τετριμμένα, μπανάλ…
Για παράδειγμα: οι ασταθείς καιροί, που άλλοτε περνούν και αλλάζουν και άλλοτε μοιάζουν με αμετακίνητους σκοτεινούς ογκόλιθους
ή οι χρόνοι, που μπορεί να θεωρούνται πείσμονες ή πανδαμάτορες, αλλά δεν το ’χουν σε τίποτα να επιδεικνύονται παράλληλα ως υποκειμενικοί και εύπλαστοι.
Αυτά και κάτι άλλα, παραπλήσια και νεφελώδη, σκεφτόμουν καθώς ξεφύλλιζα το ¨Ιστολογοφόρο¨, έναν πειραματικό ιστότοπο για εκπαιδευτική χρήση που σκάρωσα πριν σχεδόν δύο δεκαετίες, με στόχο να χαρτογραφήσουμε (διδάσκων και διδασκόμενοι στο τμήμα του Αριστοτέλειου που ασχολείται με θέματα επικοινωνίας) τα νέα ¨Μέσα¨ ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο) καθώς και να διερευνήσουμε τις πρώτες επιπτώσεις τους πάνω στον κοινωνικό ιστό.
Πράγματι η πλεύση του Ιστολογοφόρου ξεκίνησε τον Μάη του μακρινού πλέον 2007, με το αμπάρι του να περιέχει πλήθος καλών προθέσεων και τα ταξίδια του να χαράζουν απρόσμενες ρότες που το έφερναν σε λιμάνια και ακτές με ποικίλα ενδιαφέροντα.
Αφού λοιπόν το Ιστολογοφόρο έχει ήδη αρχίσει να διανύει το εικοστό του έτος, υποθέτω ότι παράλληλα θα έχω την ευκαιρία (ή το επετειακό άλλοθι) να σας μεταφέρω εδώ κάποια από τα περιεχόμενά του.
Ναι, ξέρω πως κάθε αναδρομή σε περασμένες εποχές επιφυλάσσει αναπόφευκτες νοσταλγίες, και, καμιά φορά, επώδυνες αναθεωρήσεις. Προς αποφυγή παρόμοιων παρενεργειών σας παραθέτω ορισμένα (αναμενόμενα και μη) από τα θέματα που απασχόλησαν το επικοινωνιακό πλεούμενο.
‘Έχουμε λοιπόν και λέμε:
Ανάμεσα στις χρήσεις του Ιστολογοφόρου ήταν:
*Μια πειραματική προσπάθεια να εφαρμόσουμε τις νέες -τότε- επικοινωνιακές δυνατότητες, τόσο στα μαθήματα, όσο και σε άλλες όψεις της πανεπιστημιακής μας συνύπαρξης, από διαγνωστικές έρευνες, έως χρήσιμες χειροποίητες αναρτήσεις στον πίνακα του 4ου ορόφου) * Η ανάρτηση συμπληρωματικών στην κυρίως ύλη, δοκιμίων και συγγραμμάτων • Η διαχρονική ανάλυση των roman-feuilleton και παράλληλα η δημοσίευση μερικών μυθιστορημάτων ενώ αυτά συγγράφονταν. * Η δημοσίευση ποιημάτων και ποιητικών κειμένων μερικών φίλων ποιητών. * Η χιουμοριστική περιγραφή των μοτοσικλετικών περιπετειών ενός φίλου * ¨Ένα θεατρικό έργο ¨Ο Λόγος στον Λυσίστρατο,¨ παρωδία αρχαίας κωμωδίας * Ποιήματα του Στέφανο Μπένι * και Άλλα
Σημείωση 1: Όταν ανακάλυψα – όντας πλέον συνταξιούχος – ότι το να λύνεις σταυρόλεξα, έστω και τα δύσκολα, είναι εξ ίσου διασκεδαστικό με το να μεταφράζεις στα ελληνικά τους στίχους όμορφων αλλοδαπών τραγουδιών, άρχισα να αναρτώ τις σχετικές ¨αποδόσεις¨ και να προσπαθώ τα κείμενα που προκύπτουν να σέβονται τις ομοιοκαταληξίες και την μελωδία.
Σημείωση 2 Εκτός από το Ιστολογοφόρο είναι πιθανό να ανασυρθεί και να επαναλειτουργήσει το στέκι του ¨πρόσωπο βιβλίου¨.
Σχεδόν αυτονόητη Σημείωση 3. Για περισσότερες πληροφορίες χρησιμοποιήστε στις μηχανές αναζήτησης την λέξη ¨Ιστολογοφόρο¨.
Φίλησέ τους όλους, ο θεός γνωρίζει, ποιον εν τέλει θα κρατήσει
Ώσπου ο Έρως καταπλεύσει
Η αντίστασή μας καταρρεύσει
Κι έτσι ως κι ο πιο καμαρωτός
ζητήσει χάρη
γονατιστός
¨Ομως, επί τέλους, θα εμφανιστεί
το φιλί που θαύματα μπορεί
Το φιλί εκείνο που θα ευστοχήσει
Κι εσύ θα αναρτήσεις μια επιγραφή
στην πόρτα που δεν θα ‘ναι πια
(για όλους) ανοιχτή:
¨Κλειστό μέχρι το τέλος των καιρών¨
(Ήρθε η εποχή των -αληθινά- ερωτευμένων εραστών)
(Υστερόγραφο:)
Τότε παρόλα τα στραβά σου
Τα τσιλιμπουρδίσματα σου
Τα ξεπορτίσματά σου τα κρυφά,
Χάρη Εσύ θα πάρεις τελικά.
Γιατί όταν οι γυναίκες αγαπούν
Μπορούν να ξαναβαφτιστούν
Και ξεμυτίζουν απ‘ τα αυγά
Με ολοκαίνουργη καρδιά
Embrasse-les tousΑ
Les paroles de la chanson
Tu n’es pas de cell’s qui meur’nt où ell’s s’attachent, Tu frottes ta joue à toutes les moustaches, Faut s’ lever de bon matin pour voir un ingénu Qui n’ t’ait pas connu’, Entré’ libre à n’importe qui dans ta ronde, Cœur d’artichaut, tu donne’ un’ feuille à tout l’ monde, Jamais, de mémoire d’homm’, moulin n’avait été Autant fréquenté. . De Pierre à Paul, en passant par Jule’ et Félicien, Embrasse-les tous, Embrasse-les tous, Dieu reconnaîtra le sien! Passe-les tous par tes armes, Passe-les tous par tes charmes, Jusqu’à c’ que l’un d’eux, les bras en croix, Tourne de l’œil dans tes bras, .
Des grands aux p’tits en allant jusqu’aux Lilliputiens, Embrasse-les tous, Embrasse-les tous, Dieu reconnaîtra le sien Jusqu’à ce qu’amour s’ensuive, Qu’à son cœur une plai’ vive, Le plus touché d’entre nous Demande grâce à genoux. . En attendant le baiser qui fera mouche, Le baiser qu’on garde pour la bonne bouche, En attendant de trouver, parmi tous ces galants, Le vrai merle blanc, En attendant qu’ le p’tit bonheur ne t’apporte Celui derrière qui tu condamneras ta porte En marquant dessus «Fermé jusqu’à la fin des jours Pour cause d’amour «…
. De Pierre à Paul, en passant par Jule’ et Félicien, Embrasse-les tous, Embrasse-les tous, Dieu reconnaîtra le sien! Passe-les tous par tes armes, Passe-les tous par tes charmes, Jusqu’à c’que l’un d’eux, les bras en croix, Tourne de l’œil dans tes bras, Des grands aux p’tits en allant jusqu’aux Lilliputiens, Embrasse-les tous, Embrasse-les tous, Dieu reconnaîtra le sien! . Alors toutes tes fredaines, Guilledous et prétentaines, Tes écarts, tes grands écarts, Te seront pardonnés, car Les fill’s quand ça dit «je t’aime», C’est comme un second baptême, Ça leur donne un cœur tout neuf, Comme au sortir de son œuf.
Ακολουθεί η προσαρμογή των στίχων του τραγουδιού Embrasse-les tous στην Ιταλική γλώσσα (με τρόπο ώστε να μπορεί να ταιριάξει με τις νότες του Μπρασένς). Το κείμενο γράφτηκε από τον Giuseppe Greco και ανιχνεύτηκε στο διαδίκτυο.
Το αντιδικτατορικό κίνημα των Ελλήνων στην Ιταλία υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές και μαζικές εστίες αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών.
Η μαζική φοιτητική μετανάστευση στην Ιταλία τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, η γεωγραφική εγγύτητα και κυρίως η αλληλεγγύη της ιταλικής κοινωνίας και των πολιτικών της δυνάμεων, όπως και οι επαφές των Ελλήνων φοιτητών με οργανώσεις της ιταλικής Αριστεράς και διανοούμενους, ενίσχυσαν την πολιτική τους συγκρότηση, συνέβαλαν στον αγώνα κατά της δικτατορίας και στη συνεργασία με δυνάμεις της αντίστασης στην Ελλάδα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν η επιστολή της Ειρήνης Παπά που συγκίνησε καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους διεθνώς, οι συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη σε πολλές ιταλικές πόλεις, η αυτοπυρπόληση του Κώστα Γεωργάκη στην Γένοβα, η δράση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας (ΟΕΦΣΙ) και η πλούσια εκδοτική δραστηριότητα των Ελλήνων φοιτητών.
Καθώς συμπληρώνονται 52 χρόνια από την ανταρσία του αντιτορπιλικού «ΒΕΛΟΣ», που, στις 25 Μαϊου 1973, αποχώρησε από τα γυμνάσια του ΝΑΤΟ, προσορμίστηκε στο Φιουμιτσίνο της Ρώμης και το πλήρωμά του ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Ιταλία,
–Η Πρωτοβουλία Φοιτητών στην Ιταλία την περίοδο της χούντας,
– η Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Μακεδονίας 1940-1974 (ΕΔΙΑ),
– ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ),
– η Εταιρία Φίλων Χώρου Μνήμης Αντιδικτατορικής Αντίστασης στη Θεσσαλονίκη,
με την υποστήριξη
του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ, του Πανελλήνιου Συλλόγου Αποφοίτων Ιταλικών Πανεπιστημίων και της ΑντιδημαρχίαςΤεχνικών Έργων & Βιώσιμης Κινητικότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης
διοργανώνουν
Έκθεση ντοκουμέντων της αντιδικτατορικής αντίστασης 1967-1974στην Ιταλία, 19 έως 30 Μαϊου 2025, στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, Αγγελάκη 14.
Την ημέρα των εγκαινίων, 19 Μαίου, στις 7.00 μ.μ., στον ίδιο χώρο, θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με θέμα «Το Φοιτητικό Κίνημα στην Ιταλία την περίοδο της χούντας», με ομιλητές τους:
Madras 2017 Ταξιδιωτικές ιστορίες με hot chilli sause
Οι παλιότεροι χρήστες (συνεπιβάτες) του Ιστολογοφόρου γνωρίζουν τον Βασίλη Μεταλλινό, τις κενταυρικές εξορμήσεις του ανά τον πλανήτη και τον γλαφυρό τρόπο που τις περιγράφει. Για τους τυχόν νεότερους υπενθυμίζω ότι ο Βασίλης είναι βιωματικός δίτροχος ταξιδευτής, αρχιτέκτονας και καταγραφέας (με χιούμορ) ενδιαφερουσών εμπειριών. Μόλις έλαβα το κείμενο που ακολουθεί: φάσεις από ένα ταξίδι του ’17 στην Ινδία. Απολαύστε το!
Ο καλύτερος τρόπος για να βαρεθείς είναι να ξέρεις πού πας και από πού θα περάσεις. (Hippolyte Taine)
Madras (Tamil Nadu, INDIA) 2017.
Πάνω σε rikshaw στην Poonamalle High Road, στρωμένη κεφάλα απ’ το jet lag, χαμένος στο χάος 6,5 εκατομυρίων οχημάτων κι ο Ινδός πάει τάπα. Οι συνήθειες και όλες μου οι βεβαιότητες έχουν κλονιστεί. Άλλωστε χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις πραγματικά …παρά για να αυτοκτονήσεις.
Μοναδικός στόχος ν’ αγοράσω μοτοσυκλέτα και να φύγω παραλιακά. Εύκολο? Δύσκολο? Δεν έχω ιδέα! Το ταξίδι όταν δεν είναι προτηγανισμένο, είναι σκληρή και βρώμικη δουλειά. Πρέπει να λερώσεις τα χέρια σου. Αν επιμένεις να μη λερωθείς τίποτα ενδιαφέρον δεν συμβαίνει.
Το στομάχι παίζει mazurka σε λα μινόρε και ψάχνω εστιατόριο. Ένα πιάτο fish kulambu με σάλτσα masala, πιθανόν να κλονίσει την πεποίθησή μου για την απόλυτη κενότητα της ύπαρξης.
Ο Ινδός με παίζει man to man από το αεροδρόμιο, πέφτουλας, ψιλοχαίτη αλά Βαμβακούλα, κίτσαρος σαν κομπάρσος του Bollywood. Δεν το βάζει κάτω. Την έστησε έξω απ΄ το airbnb κανα δίωρο, αφού αυτοανακηρύχθηκε ξεναγός, συμβουλάτορας του στιλ «σ’ έκοψα, ξέρω τι θέλεις…»
Μπαίνει σε πάρκιν, παρκάρει, σβήνει. Στην είσοδο ένας μαύρος Ταμίλ, φάτσα νάσιοναλ τζεογκράφικ, αφού του χώνει στη τσέπη ένα κουπόνι για βενζίνη, μας οδηγεί σ’ ένα χαμηλοτάβανο χώρο με βαθιά ντεκολτιασμένες, ντυμενογδυμένες με πλουμιστά πολύχρωμα ελεκτρίκ κιτς ημιρούχα, να χορεύουν με ξαναμμένους ναυτικούς. “Τry me I know you can make it” Donna Summer σε μπουρδελέ ημίφως. Ρώσσοι, σκαριά νεροβούβαλου Αμβρακικού με χαμογελαστές φάτσες μωρού, σουρωμένοι κατεβάζανε κούτρα τις Kingfisher. Η εικόνα δεν ταιριάζει με τις περιγραφές του lonely planet για το «Kallorum Seafood Restaurant». Ο Ινδός με πήγε σε prive’ κωλάδικο για ναυτικούς… Μόνο αυτό δεν περίμενα να δω στο Madras. Μεγάλο λιμάνι το Madras…
Διάκειμαι αρνητικότατα στα “hello sweety would you like offer me a drink?” και στρίβω από άλλη πόρτα. Βγαίνω στην τεράστια παραλία. Με χάνει ο Ινδός, θα με περιμένει αύριο έξω από το δωμάτιο.
Περπατάω προς το κέντρο. Σουρουπώνει, μαζεύεται κόσμος κι αρχίζει τζερτζελές με παραγκαριό που θα ‘κανε το πανηγύρι του Αη Μάμα να φαντάζει με Rodeo Drive στο Μπέβερλι Χιλς. Χτυπάω κάτι ψαρούκλες σ’ ένα υπαίθριο παράπηγμα, πίνω 2 φρέσκους χυμούς ζαχαροκάλαμου και παίρνω μια κεντρική λεωφόρο προς την πόλη ψάχνοντας τα σημεία στάνταρ που θα με οδηγήσουν στο άθλιο airbnb.
Η οπτασία της φωτογραφίας στο site, με τα σαρκώδη χείλη και τα στήθη που τσίτωναν το μεταξωτό πουκάμισο απειλώντας να το σκίσουν, τελικά διαχειρίζονταν το airbnb από το Λονδίνο …ενώ στο δωμάτιο με κοινή άθλια τουαλέτα με οδήγησε η μάνα της που έγλειφε τα ογδονταπέντε, σαν αποξηραμένη μαύρη σταφίδα Κορίνθου, μ’ ένα δεκάχρονο παιδί γαντζωμένο στη φούστα της με βαρύ αυτισμό. Σκηνικό από θραύσματα ενός στρεβλωμένου κόσμου ζωγραφισμένου από τον Ντυμπυφέ.
Η ζωή είναι σκληρότερη από μας, γι’ αυτό δυσκολεύομαι να νοιώσω ένοχος…
Περπατώντας με τις ώρες στους καυτούς δρόμους του Madras χάνεις την αίσθηση του μεγέθους και της πραγματικότητας. Και το gps αδυνατεί να βρει την διεύθυνση…
Έξω από ένα streetfoodάδικο πλησιάζω ένα νεαρό που μασουλάει κροτσανιστά onion bhajis καθισμένος στη μοτοσυκλέτα του. Τον παρακαλώ να τηλεφωνήσει στο airbnb, να ρωτήσει την διεύθυνση και αν μπορεί να με πάει.
Φτάνουμε. Τον ευχαριστώ υπακούοντας σ’ έναν πανάρχαιο κανόνα, που αναβιώνει με τεράστιο σουξέ σε απογόνους του Γιαγκούλα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους Πολεοδομικών γραφείων, δια χειραψίας με τσιμπητό αριστοτεχνικά ένα χαρτονόμισμα. Αρνείται ευγενικά. Ανένδοτος, δεν δέχεται. Άλλη πάστα οι Ταμίλ. Είναι ο άνθρωπος κλειδί που καθορίζει την πορεία του ταξιδιού. Την επόμενη μέρα εχω ραντεβού να δω την μηχανή ενός φίλου του.
Το «άλλο» ταξίδι είναι σαν τη ζωή. Έχει ρίσκο, είναι διαφορετικό, είναι μια εξέγερση. Άλλοι το αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα, με φθόνο, με μνησικακία… Άλλοι θέλουν να βρισκόμαστε όλοι μαζί, στην ίδια κατάσταση. Να ισορροπούμε στα όρια του συνηθισμένου και του σταθερού. Ο κόσμος έχει ανάγκη από σταθερότητα…
Το βράδυ πέφτω γκροκί. Μπερδεμένα όνειρα, ότι σύχναζα σε κοπές πίτας μοτοσυκλετικών συλλόγων και οι διοργανωτές κραδαίνοντας χαλασμένα αμορτισέρ με ανάγκαζαν να κάνω ευνοϊκά σχόλια για τις BMW adv… Ο θόρυβος ενός βομβαρδιστικού Douglas του 2ου ΠΠ που προκαλεί το μονομπλόκ αιρ κοντίσιον των 70ς, αρχικά με γλυτώνει από τον εφιάλτη, στη συνέχεια όμως με διάφορες χαλαρωτικές στάσεις yoga flow και την εικόνα της χυμώδους Ινδής στο κωλάδικο, να ισιώνει τους μεσημβρινούς στις ζαρτιέρες της βλέποντάς με να φεύγω …βυθίζομαι σ’ έναν βελούδινο ύπνο.
Πρωί. Η ηλικιωμένη Ινδή με επισημότητα με προσκαλεί το μεσημέρι να μου μαγειρέψει, λέγοντάς μου ότι θα ήταν πολύ μεγάλη τιμή γι’ αυτή και το εγγόνι της.
Ο Ινδός με το rikshaw, καραούλι στο πεζοδρόμιο, με πληροφορεί ότι όλοι οι έμποροι μοτοσυκλετών της Salai Mount road αρρώστησαν ξαφνικά από την γρίπη των χοίρων, προτείνοντάς μου να με πάει σε ξάδελφό του με under cover εμπόριο-σέρβις μοτοσυκλετών μόνο για ειδικούς γνώστες κλπ κλπ Μόλις φτάνουμε στη διεύθυνση που του έδωσα και συναντάμε τους δυό Ινδούς μπροστά σε μια πανέμορφη μαύρη Royal Enfield BULLET 350, τρώει τέτοιο στράβωμα που δεν του το ισιώνει ούτε φαναρτζής.
Γυρίζω το μεσημέρι. Η ηλικιωμένη έχει μαγειρέψει 6-7 διαφορετικά φαγητά με εξαιρετικό art de la table σε μικρά φθαρμενα πιατάκια. Καθόμαστε στο παλιό τραπέζι και με σερβίρει με την επισημότητα γεύματος στο Μπάκιγχαμ . Η συγκίνησή μου είναι τεράστια, σε βαθμό που στο τέλος όταν φέρνει μια παμπάλαια κανάτα με νερό από τη βρύση (που δεν πίνουν ούτε οι άστεγοι) και μου γεμίζει το σκληρό πλαστικό ποτήρι, το πίνω όλο χωρίς σκέψη ν’ αρνηθώ και να την προσβάλλω… Συνειδητοποιώ ότι έχω αποκτήσει αντισώματα κατσαρίδας!
Πριν 10 χρόνια ξεκίνησα για Καλκούτα αλλά βρέθηκα στο Himachal Pradesh. Τώρα ήμουν ήδη στο κόλπο της Βεγγάλης. Στο τραπέζι θέτω το θέμα επί χάρτου. Καλκούτα ή Κανιακουμάρι? Η ηλικιωμένη κυρία μου δείχνει επίμονα Ποντισερί, Μαντουράι, Κανιακουμάρι…
Την άλλη μέρα φεύγω. Σαν τον «διαβάτη» του Μποντλαίρ, δεν φτάνω ποτέ στην Καλκούτα. Μου αρκεί να ‘μαι περαστικός, να με παρασέρνει η ταξιδιωτική παλίρροια στο μεταβλητό, στην κίνηση, στο φευγαλέο.
Ήδη κατηφόριζω προς Νότο… Πάνω στη σέλα της Enfield Bullet έχω εξασφαλίσει την πιο ηδονιστική θέαση του κόσμου.
«Μισές δουλειές. Παράτησες καριέρα στη μέση, ταξίδια στη μέση, βιβλία στη μέση… Δεν το λές και πετυχημένη ζωή», κάποιος μΕ είπε.
Καλύτερα να είσαι αποτυχημένος έξυπνος παρά επιτυχημένος μαλάκας (Βολίνσκι).
Ένα ποίημα και μια πρόσκληση από τον Λευτέρη Μανωλά
ΑΓΝΩΣΤΟΣ
Ώρες έψαχνε. Σελίδες ατέλειωτες
ποιήματα, πεζά, τελειωμένα και
όχι,
νάβρει μια λέξη, μια πρόταση και
όχι,
από κάποιον τάχα σπουδαίο και
όχι,
που να είχε ασχοληθεί με τον ίδιο,
με τους στίχους του τυπωμένους και
όχι.
Μάταια παρόλα αυτά, τα δάκρυα
που αλλοίωναν τον πολύ βαρύ και
όχι.
Θα αναχωρήσει τελικά άγνωστος
προς ένα απέραντο και ασταθές υπερπέραν
έχοντας στο στόμα λίρα ολόχρυση
ενός γαλάζιου, μα για τους πολλούς άγνωστο
πλανήτη.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ (Συνοπτικά)
Την ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΙΟΥ 2024, ΩΡΑ 18.ΟΟ η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, οι εκδόσεις «ΛΕΙΜΩΝ» και ο συγγραφέας, σας προσκαλούν στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ της Ε.Ε.Λ., Γενναδίου 8 και Ακαδημίας 65, 7ος όροφος, όπου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του λογοτέχνη και μέλους της Ε.Ε.Λ., Λευτέρη Μανωλά. Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ /άρθρα
Σημειώνω ότι μεταξύ των ομιλητών θα είναι και ο ποιητής Νίκος Μοσχοβάκος
Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου μελοποιημένα από τον Σπύρο Αρσένη και ερμηνευμένα από τους «Ο Δημόδοκος» θα παρουσιαστούν την προσεχή Δευτέρα 18/12 στην Αθήνα. (εδώ παρακάτω η σχετική αφίσα)
Στη συνέχεια αναδημοσιεύω παλιότερη ανάρτηση με τους στίχους (αλλά και την εν τω μεταξύ αποκτηθείσα μουσική) ενός ποιήματος που έγραψε ο Νίκος επιστρέφοντας στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη .
Ο Νίκος μου έστειλε από την Αθήνα τους παρακάτω στίχους, και να σημειώσω ότι μου προξένησε χαρά είναι μάλλον πλεοναστικό κι αυτονόητο. Σας τους μεταφέρω μαζί με εικόνες πρόσφατων ουρανών της Θεσσαλονίκης.
Έλαβα την επιστολή που αναρτώ εδώ παρακάτω από παλιούς καλούς φίλους που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και που εκφράζουν τους προβληματισμούς τους ύστερα από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση.
.
Ανοικτή επιστολή για τις επερχόμενες εκλογές
Εμείς που υπογράφουμε την παρούσα είμαστε ανεξάρτητοι αριστεροί πολίτες και θέλουμε με το κείμενο αυτό να διατυπώσουμε συνοπτικά τη θέση μας για την τρέχουσα εκλογική συγκυρία. Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21/5/2023 έχει βαθιές ρίζες και οφείλεται στην απουσία στρατηγικής και γενικού σχεδίου για το μέλλον της χώρας, στην πολιτική ατολμία και στην χαοτική ιδεολογική πανσπερμία. Αυτές οι αιτίες συνοπτικά τον έχουν θέσει σε φθίνουσα τροχιά. Ωστόσο, το αποτέλεσμα των εκλογών είχε ως συνέπεια την ενίσχυση της Νέας Δημοκρατίας σε τέτοιο βαθμό ώστε σήμερα να αγγίζει την πιθανότητα της παντοδυναμίας. Μπορεί ακόμη, με τους κατάλληλους χειρισμούς κατά την επόμενη τετραετία, να μεταρρυθμίσει το Σύνταγμα χρησιμοποιώντας σχεδόν αποκλειστικά τη δική της κοινοβουλευτική δύναμη και γενικότερα να ασκήσει ανεξέλεγκτη εξουσία, όπως ήδη έκανε. Παρότι θεωρούμε πως η Ελληνική Δημοκρατία είναι πολύ στοιχειώδης και προβληματική – όπως απέδειξε πρόσφατα η δεξιά κυβέρνηση με τις φαύλες και παρακρατικές της ενέργειες – ωστόσο αυτήν διαθέτουμε προς ώρας. Και ο καθένας και η καθεμία μπορούν να αντιληφθούν ότι η παντοδυναμία γενικά, και ειδικότερα η μεταρρύθμιση του Συντάγματος με την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της δεξιάς, όπως απείλησαν ήδη, θα οδηγούσε σε μια αγοραία δημοκρατία – όπως αυτή που ονειρεύεται ο αρχηγός της ΝΔ και τα ακροδεξιά στελέχη του κόμματός του. Προτρέπουμε λοιπόν όλες και όλους τους αριστερούς πολίτες να απεμπλακούν από την άγονη διαμάχη μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της κεντροαριστεράς. Επειδή δεν πάψαμε να πιστεύουμε στην αριστερά ως αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα, προτρέπουμε χάριν της αποτελεσματικότητας, και με στόχο την κατά το δυνατόν κοινοβουλευτική αποδυνάμωση της δεξιάς, να στραφούμε προς εκείνα τα αριστερά πολιτικά κόμματα τα οποία έχουν απτές προοπτικές παρουσίας στο κοινοβούλιο στις ερχόμενες εκλογές. Πέραν του ΣΥΡΙΖΑ και ανεξάρτητα από τις διαφωνίες, η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ, του Μέρα 25 ή και της Πλεύσης Ελευθερίας δεν είναι χαμένη ψήφος. Αντιθέτως διευρύνει τις πιθανότητες να αποδυναμωθεί η πλειοψηφία της δεξιάς στο Κοινοβούλιο αλλά και να διατηρηθούν κάποιες στοιχειώδεις δυνάμεις ανασυγκρότησης της Αριστεράς στο μέλλον. Αθήνα 25/5/2023 Παύλος Κρέμος, αρχιτέκτων Πέτρος Πιζάνιας, Ομότιμος καθηγητής ιστορίας, Ιόνιο παν/μιο Γιώργος Ρωμαίος, αρχιτέκτων
Η μουσική είναι του Armando Trovajoli, οι στίχοι των Pietro Garinei και Sandro Giovannini και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1962 (στο θέατρο Sistina της Ρώμης) στα πλαίσια του μουσικού θεατρικού έργου ¨ Rugantino¨. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε από πολλούς καλλιτέχνες, άλλοτε σαν ο μονόλογος ενός ερωτευμένου που παρακαλεί τη Ρώμη να βάλει ένα χέρι προκειμένου να τα βρει με την αγαπημένη του (1η στροφή), άλλοτε ως έμμεσος διάλογος εκείνου και εκείνης μια που ο ένας εκλιπαρεί για το ¨ναι¨ ενώ η άλλη προτιμά το ¨όχι¨(1η και 2η στροφή) και, ακόμη, σαν η βασανιστική αμφιβολία του ενός απ’ τους δύο για τις επερχόμενες (καλές αλλά και κακές) παρενέργειες της σχέσης. Σημείωση 1: Η φράση ¨reggeme er moccolo¨επί λέξει σημαίνει ¨κράτα μου το απομεινάρι του κεριού¨ αλλά χρησιμοποιείται και για όποιον παραβρίσκεται (εκών ή άκων) στις ερωτικές διαχύσεις τρίτων, (ακριβώς όπως εμείς θα λέγαμε [;] ¨κράτα μου το φανάρι¨ Σημείωση 2: Η φράση ¨tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no¨, επί λέξει: ¨βάλε το χέρι σου στο κεφάλι μου για να της πω όχι¨ υποθέτω ότι υπονοεί ότι η άρνηση μπορεί μεν να εκδηλωθεί με μια κίνηση του κεφαλιού, αλλά το κεφάλι ενδέχεται να κάνει του κεφαλιού του και έτσι (αν δεν βάλεις το χέρι σου ή το χέρι κάποιου άλλου ) να εκδηλωθεί η εσωτερική παρόρμηση για ναι και το κούνημα να θεωρηθεί ως νεύμα κατάφασης!
.
Εδώ με τον Μπρούνο Μαρτίνο
.
Εδώ με τον Νίνο Μανφρέντι και τη Λέα Μασάρι
.
…και μια ανάγνωση της απόδοσης στα Ελληνικά.
.
Roma nun fa’ la stupida stasera damme ‘na mano a faje dì de sì. Sceji tutte le stelle più brillarelle che c ‘hai e un friccico de luna tutta pe’ noi. Faje sentì ch’è quasi primavera, manna li mejo grilli pe’ fà cri cri. Prestame er ponentino più malandrino che c’hai. Roma reggeme er moccolo stasera.
. Roma nun fa’ la stupida stasera damme ‘na mano a famme dì de no, spegni tutte le stelle luccicarelle che c’hai nasconneme la luna, se no so’ guai. Famme scordà ch’è quasi primavera, tiemme ‘na mano in testa pe’ dì de no. Smorza quer venticello stuzzicarello che c’hai. Roma, nun fa’ la stupida stasera.
Εντάξει, συμβαίνουν κι αυτά: το Ιστολογοφόρο βρέθηκε για αρκετό καιρό έξω από τα νερά του, όπου και αντιμετώπισε φουσκοθαλασσιές και ζόρικους ανέμους. Αποτέλεσμα: οι επικοινωνίες γίναν (αναπόφευκτα) πιο δύσκολες και έτσι έχουμε καιρό να τα πούμε.
Δύο.
Όμως νάτο που καταπλέει ξανά, πλαισιωμένο (μεταξύ άλλων) με μελωδίες και στίχους τραγουδιών που σκάνε (μύτη) στις γύρω θαλασσινές επιφάνειες μαζί με (αναμενόμενες) αναμνήσεις και νοσταλγίες.
Τρία.
Εν τω μεταξύ μια ματιά στο ημερολόγιο καταστρώματος μου επιβεβαιώνει ότι πρόσφατα (στα τέλη του περασμένου Μάη) το αρμένισμα στις Διαδικτυακές Θάλασσες συμπλήρωσε (αισίως ή απαισίως) δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.
Τέσσερα.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε οι απολογισμοί ούτε το καλούπιασμα των πεπραγμένων μ’ αρέσουν ιδιαίτερα. Ας θυμίσω λοιπόν, όσο πιο συνοπτικά γίνεται:
Ότι στην αρχή και για εφτά, οχτώ χρόνια το Ιστολογοφόρο λειτούργησε ως βοηθητικό εργαλείο επαφής με τους φοιτητές, είτε σε σχέση με θέματα εκπαιδευτικών διαδικασιών είτε με αναρτήσεις κειμένων, κυρίως ¨κοινωνικής επικοινωνίας¨.
Ότι στη συνέχεια αναρτήθηκαν ¨διάφορα¨ ετερογενή, όπως πχ μεταφράσεις αλλόγλωσσων ποιημάτων, ελεύθερες αποδόσεις στίχων ξένων τραγουδιών, θεατρικά κείμενα, καθώς και ολόκληρο το μυθιστόρημα Κύλικες και Δόρατα το οποίο δημοσιοποιήθηκε καθώς γραφόταν εν είδει feuilleton.
Πέντε
Στην πλεύση βοήθησαν δημιουργικοί φίλοι καθώς και εξ ίσου δημιουργικοί άγνωστοι των οποίων δημοσιεύτηκαν μηνύματα και πεζά ή έμμετρα κείμενα.
‘Εξι
Ας πω επίσης ότι η παράλληλη συμμετοχή μου στο ¨προσωποβιβλίο¨ υπήρξε τυπική και ουσιαστικά διάρκεσε πολύ λίγο. Γι αυτό θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όσους ζήτησαν φιλική επαφή εκεί και να τους προσκαλέσω εδώ, όπου υπάρχουν εξ ίσου δυνατότητες επικοινωνίας, αν και λιγότερο «καλουπωμένες».
Ο εκδοτικός οίκος Ι. Σιδέρης συμμετέχει στον διαγωνισμό βιβλίου των καταστημάτων ¨Public 2021¨ (βιβλία που πρωτοκυκλοφόρησαν το 2020) και συγκεκριμένα στην κατηγορία Ελληνικό Μυθιστόρημα με το ¨Κύλικες και δόρατα¨ του Βασίλη Νόττα. Για την επιλογή των δημοφιλέστερων ψηφίζει το κοινό ως τις 2 Ιουλίου. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ,εδώκι εδώ.
Αυτό το καλοκαίρι στα βιβλιοπωλεία, εκτός από τον ¨Λύκο που γέρασε¨, υπάρχει ακόμη μια δουλειά του Ηλία Κουτσούκου. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο ¨Μαθήματα ανατομίας¨. Οι εκδόσεις είναι ¨Μελάνι¨ και στο οπισθόφυλλο αναγράφονται τα εξής:
Μια συνομιλία ανάμεσα στον Βασίλη Νόττα και τον Γιώργο Καλιεντζίδη μεταδόθηκε από τον 9.58 της ΕΡΤ 3 την Δευτέρα 16 και (σε επανάληψη) το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια της εκπομπής ¨Βουστροφηδόν¨.
Θεσσαλονίκη – Ένα μήνας καί, από την τελευταία ενημέρωση.
Ο Μάρτης δεν φτούρησε. Ο Απρίλης παρά τις ψεύτικες υποσχέσεις (και πλάκες) με τις οποίες μας δουλεύει μπαίνοντας, ας πούμε ότι θα πάει αλλιώς.
Το ιστολογοφόρο αποπλέει και πάλι. Παρέα με τους γνωστούς φίλους και τους αναπάντεχους και απρόβλεπτους περαστικούς.
Βέβαια, παρατηρώ ότι το σκάφος έχει ανάγκη από συντήρηση και επιδιορθώσεις. Όπου νάναι θα τις βάλω μπρος.
Λέω ας πούμε να αναρτήσω μια ταμπέλα πρωτοσέλιδη που να ενημερώνει ότι πρόκειται για ένα είδος προσωπικού ημερολόγιου ή μάλλον εβδομαδολόγιου ή ακόμη καλύτερα ¨όποτε μπορέσουμε¨ (όλα αυτά στο μέτρο του δυνατού), το οποίο ξεκίνησε πριν μια δεκαετία και βάλε, συν τοις άλλοις ως διδακτικό βοήθημα, αλλά δεν είναι πια τέτοιο (γιατί οι καιροί περνούν και αλλάζουν), ωστόσο στην λίγο πολύ αυθαίρετη πορεία του εξακολουθεί να μεταφέρει λόγια (ποιήματα και αφηγήματα φίλων, μυθιστορήματα σε συνέχειες, μεταφράσεις παλιών αγαπημένων τραγουδιών, σχόλια, εικόνες (ως επί το πλείστον αλιευμένες στο διαδίκτυο) και μουσικές.
Να υπενθυμίσω επίσης ότι το ιστολογοφόρο, όχι μόνο αντιπαθεί κάθε εμπορευματοποίηση της επικοινωνίας, αλλά και καταβάλει στη φιλοξενούσα εταιρία εκείνο τον στοιχειώδη δασμό (συνδρομή) που του επιτρέπει να απαλλάσσεται από τις (αυθαίρετες) διαφημίσεις που επιβάλλονται στα αδέσποτα μοναχικά ιστολόγια όπως αυτό εδώ.
Ίσως θα πρέπει ακόμη να εξηγήσω πώς συνέβη και ο υπογράφων υπεύθυνος πλεύσης βρέθηκε (χωρίς ουσιαστικά να συμμετέχει) κάτοχος σελίδας στο προσωπο-βιβλίο.
Όλα αυτά (και διάφορα άλλα) θα τα πούμε προσεχώς. Για την ώρα σας ενημερώνω πως η επικοινωνία κάτω από τις δημοσιεύσεις είναι ¨ανοικτή¨ και ότι στη σχετική σελίδα υπάρχει ηλεκτρονική διεύθυνση.
Γράφω γιατί κάτι μου καίει τα σωθικά.
Γράφω γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα την ομορφιά του κόσμου, το ανεκπλήρωτο των επιθυμιών μου, τις κραυγές αυτών που έφυγαν, τα αγκομαχητά αυτών που έμειναν, τη ματαιότητα του χθες, το ατελές του σήμερα, το αναπόφευκτο του μέλλοντος… κι έτσι άρχισα να γράφω.
Γράφω γιατί αυτό μοιάζει με μια μποτίλια ναυαγού, μοιάζει- βεβαίως εγωιστικά- με τη πρωτιά του νικητή, το ρόγχο του αγωνιστή , το μπλά-μπλά του αγνωστικιστή και του δρομέα κυρίου-Τίποτα, γι αυτό… γράφω.
Γράφω για έρωτες που δήθεν υπήρξαν, για ιδεολογίες που δήθεν τελεσφόρησαν, για τις πρακτικές που δήθεν πέτυχαν και τις ελπίδες που δήθεν θα βγουν αληθινές ενώ αντιλαμβάνομαι τις γελοιότητες των πραγμάτων.
Γράφω γιατί κατάλαβα πως το πέρασμα μου από εδώ είναι ένα σχεδόν μηδενικό σημείο στον απέραντο μαυροπίνακα του απόκοσμου χάους.
Γράφω γιατί δεν κληρονόμησα λεφτά, ακίνητα, περιουσίες τοπογραφικού περιεχομένου ή άυλες μετοχές και δεν έλαβα ουδέποτε ακριβό δώρο από τους εξ αίματος συγγενείς μου, οι οποίοι για εντελώς τυχαίους λόγους υπήρξαν δικοί μου.
Γράφω διότι δεν εμπιστεύομαι τους ψυχιάτρους, τους τύπους των αναλυτών προσωπικοτήτων, τους δήθεν ψυχολόγους, τις δήθεν θεραπείες των διαφόρων συνδρόμων κι επίσης όλους όσους είναι τακτικοί συνδρομητές σε έντυπα κλαδικών ενδιαφερόντων.
Γράφω γιατί δεν επιθυμώ να εξηγήσω το γιατί και το διότι, το αλλά και το εντέλει, τα παραθετικά των επιθέτων, τα πάθη των γλωσσών και την απίστευτη εξέλιξη των τεχνολογιών που καταλήγουν σε καλαίσθητες χειροπέδες με σάλτσα γκουρμέ του μυαλού.
Γράφω γιατί δεν πιστεύω σε σημαίες, θρησκείες, πολιτισμούς που αποδέχονται πλέον, 38 πρόσωπα, να έχουν περισσότερο πλούτο από 7 δισεκατομμύρια και διότι αυτή η αριθμητική αναλογία είναι χυδαία και αναξιοπρεπής
Γράφω γιατί το μάταιο αποτελεί μέρος του εαυτού μας και προτροπή για έναν ακόμα αέναο κύκλο πραγματικής ζωής.
Τέλος γράφω γιατί δεν αντέχω το Αουσβιτς μέσα μου και επειδή οι παπαρούνες είναι κόκκινες κι έχουν μαύρη γύρη.