H jota (λαϊκός ισπανικός χορός) των φοιτητών. Zarzuela 1875
*
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Λάδι σε χαρτόνι - Άνοιξη 2015]
*
*
2017, ΙΝΔΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ …χωρίς botox
Μετά από ικανό διάστημα πλήρους κενού (το οποίο ως γνωστόν η πρόσφατη επιστήμη έχει πλήρως αποκηρύξει) να που το Ιστολογοφόρο επανεμφανίζεται με ένα κείμενο του Βασίλη Μεταλλινού (φίλου, αρχιτέκτονα και δίκυκλου κένταυρου)
Απολαύστε το
Από μικρός μ’ άρεζαν τα ταξίδια. Με τραίνα, βαπόρια, μοτοσυκλέτες και οι πάσης φύσεως αποδημίες , εκτός της αποδημίας εις Κύριον.
Τα 3 ταξίδια στην Ινδία, ίσως ήταν το θρυμματισμένο μου «On the Road», που δεν περίμενα να βρω θαύματα στον δρόμο, παρά να μετακινούμαι …επειδή πάντα έφευγα από κάπου και αναζητούσα να βρεθώ κάπου αλλού. Χωρίς χρονοδιαγράμματα. Άλλωστε το που και το πότε θα φτάσεις σ΄ένα μέρος στην Ινδία, εξαρτάται από τις προσταγές των Βράχμα, Βίσνου και Σίβα…
Ξεκινούσα χωρίς πολλές πληροφορίες από ταξιδιωτικά κείμενα, που συνήθως ανήκουν στην κατηγορία των διαβασμένων πριν καν γραφτούν… Δεν περίμενα τίποτα κι από κανένα. Η …πρωτοτυπία με τους «φευγάτους» ταξιδευτές είναι ότι μιμείται ο ένας τον άλλον. Οι άνθρωποι είναι τόσο όμοιοι που συνεννοούνται απόλυτα μεταξύ τους …ακόμα και χωρίς να μιλήσουν. Και συναντιούνται σε γνωστά «ψαγμένα» τοπωνύμια και βαθέως μεταχειρισμένες διαδρομές και με χαμόγελο … «κι εσείς εδώ?» κλπ κλπ
Στο τρίτο ταξίδι, το 2017 δεν μ’ ένοιαζαν πλέον ούτε οι καθυστερήσεις και το ενδεχόμενο στην επιστροφή να βρώ στην εξώπορτα κανένα έγγραφο του στιλ…»ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ κλπ κλπ ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ… κλπ κλπ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΥ…κλπ κλπ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΓΩΓΗ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ κλπ κλπ …ΑΡΘΡΩΝ 592 ΚΑΙ 612…κλπ κλπ «…που θα ‘δινε και σασπένς Ευριπίδειας τραγωδίας.
Έτσι μια ωραία πρωία στο Pudukkottai, πίνοντας masala chai στο Guest House και μασουλώντας κάσιους, παίρνοντας μια ελάχιστη ποσότητα θερμιδικής ύλης προκειμένου να παραμείνω μεταξύ των ζωντανών, διάβαζα τα αμέτρητα προσπέκτους που μου άφησε ο τουρμπανοφόρος ξενοδόχος στο κομοδίνο. Διαφημιστικά για εκπαιδευτικές εκδρομές στο κέντρο της ψυχής για εξισορρόπηση ενέργειας, άνοδο σε διαστάσεις ανώτερων συχνοτήτων, υπερβατικό διαλογισμό, μέχρι και τι έντυπα να συμπληρώσεις για επιλεκτική μετενσάρκωση! Κι όλα αυτά μ’ ένα μικρό ποσό προκειμένου να καλυφτούν τα έξοδα του γκουρού για μια μακροζωία 200 ετών… Του γκουρού, που μόνο η φάτσα του στη φωτογραφία θα μου προκαλούσε μεγάλη ανησυχία αν μου έλεγαν ότι ανήκει στον γιατρό που θα με χειρουργήσει ή στον πιλότο που θα οδηγούσε το αεροπλάνο μου…
Γι’ αυτό λατρεύω την Ινδία…
Πατάω τη μίζα στη μαύρη Royal Enfield bullet και ξεκινάω για το Madurai. Σε 3 ώρες βρίσκομαι στον περίβολο του Meenakshi Temple ανακατεύοντας έναν καραβίσιο καφέ κι απολαμβάνοντας την ηρεμία και την Ιερή Σιωπή στις ουρές των προσκυνητών Ταμίλ.
Καλοτυχίζοντας τον εαυτό μου που βρισκόμουν μακριά από το τουριστικό σερσελέμι, σε απόλυτη ηρεμία και αδράνεια, εξασκώντας την τέχνη του να μην κάνεις τίποτα, της σκόπιμης απραξίας και της απελευθερωμένης συνείδησης από τους καταναγκασμούς που μετατρέπουν τη ζωή σε μια φρενήρη παραγωγή του τίποτα… ακούω μια γυναικεία φωνή να τσιρίζει «Νιώβη μη τραβάς το αυτί του Αλέξανδρου» και μια ανδρική «Κούλα, έλα να δείς αγάλαματα!!»
Καμιά 40αριά Έλληνες, που ένας φυσιοδίφης θα τους κατέτασε σε διάφορες συνομοταξίες, κλάσεις και είδη, έβγαιναν από την Ανατολική έξοδο τραβώντας φωτογραφίες κατά ριπάς, σαν να μην υπήρξε ποτέ άλλοτε προηγούμενη αποτύπωση της εμβληματικού Ναού και σαν να είναι μόνο αυτοί οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης της πόλης του Madurai! Καλοθρεμένες κυρίες που ξετυλίγαν χαρτοπετσέτες με σάντουιτς από το buffet-breakfast, άντρες ανακουφισμένοι που τελειώσανε με τ’ «αρχαία» και λοιπές εικόνες που σε κάνουν να μετανοιώνεις το καλοκαίρι που δεν έγινες μπακαλιάρος και τον χειμώνα που δεν έγινες σαύρα σε χειμέριο ύπνο.
Αποτροπιασμένος, μαζεύω τα συμπράγκαλα του καφέ από την σέλα της μοτοσυκλέτας, πατάω τη μίζα κι απομακρύνομαι, κάνοντας τη σκέψη ότι το ταξίδι είναι σαν τον γάμο… Ο σίγουρος τρόπος να κάνεις λάθος είναι να νομίζεις ότι όλα είναι υπό τον έλεγχό σου!!
Περνάω τον ποταμό Vaigal κατευθυνόμενος προς τη συνοικία Anna Nagar όπου βρήκα airbnb. Εκεί με βρήκε η συμφορά. Σε μια λεωφόρο βλέποντας ένα άγαλμα του Γκάντι στην αυλή ενός μαρμαράδικου, σταματάω για φωτό. Ήδη εδώ και καιρό είχα στο μυαλό μου να ονομάσω το βιβλίο μου «Μαχάτμα Κάν΄τη», να γράψω το αριστούργημα που θα έβαζε το όνομά μου δίπλα στου Τσάτουιν, του Θερού και του Κέρουακ, κουβαλώντας την ψυχωτική αυταπάτη ότι είμαι συγγραφέας… Στήνω ένα τριποδάκι για να βάλω στο κάδρο την μοτοσυκλέτα και τον Γκάντι. «Κόβοντας» το κεφάλι του Γκάντι, μου ΄ρχεται φλασιά και του φοράω το κράνος. Του ΄ρχεται …γάντι!! Ετοιμάζω το χρονόμετρο και ποζάρω πάνω στη μηχανή, κάνοντας τη σκέψη ότι κάποια στιγμή αυτή τη φωτό θα την έβλεπα στο εξώφυλλο των Times μετά την απονομή των Νόμπελ…
Ξαφνικά ακούω φωνές, γυρίζω και βλέπω 3 μαύρους Ταμίλ εργάτες να βγαίνουν από το εργαστήριο, τρέχοντας ουρλιάζοντας προς τα μένα με άγριες διαθέσεις. Πατάω τη μίζα, κάνω 3 μέτρα αρπάζω το τριποδάκι κι εξαφανίζομαι, ενώ ένα κομάτι μάρμαρο περνάει δίπλα από τη μοτοσυκλέτα και σκάει στην καυτή άσφαλτο.
Πάει η φωτογραφία, πάει κι ένα κράνος που πέρασε αλώβητο από τις ερήμους της Σαχάρας, της Νουβίας, της Νταστ ε Καβίρ, της Ουάντι Ράμ, της Ελ Μπέιντα κλπ κλπ και κατέληξε στο κεφάλι του Γκάντι!!
Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο 