Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for the ‘ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ’ Category

Η εκγύμναση επαναστατών, ονείρων και υπνοβατών, καθώς η Άρτεμις και η Κύνθια παρατηρούν την σταγόνα που ξεχειλίζει

Posted by vnottas στο 8 Ιανουαρίου, 2021

Ποιήματα του 2021 από τον Νίκο Μοσχοβάκο 

ΕΚΓΥΜΝΑΣΗ

Χωρίς ενοχές διεκπεραιώνω

την φονική εντολή

έναντι ανταλλαγμάτων.

Ότι μένει πίσω τελείωσε

έτσι έμαθα.

Δεν μου αρέσουν

οι αναπολήσεις και οι εκκρεμότητες.

Πείτε με δοσίλογο

κι οι πιο αδιάλλακτοι, ρουφιάνο.

Εγώ έχω πλήρη επίγνωση

όχι οφθαλμός αντί οφθαλμού

αλλά μόνον έναντι ανταλλαγμάτων

προκειμένου να ικανοποιήσω

την έμφυτη επιθυμία μου.

Ενίοτε μάλιστα

με σαρκασμού μειδίαμα

ισχυρίζομαι τεκμηριωμένα

οδούς αντί οδόντος, αρκεί

έτσι για εκγύμναση της φιλοδοξίας.

images (46)

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ

Αργά τις νύχτες

όταν τα όνειρα σεργιανίζουν

σε κεφάλια κοιμωμένων

και υπνοβάτες διευκρινίζουν

της έγερσής τους τον λόγο

αδιάλλακτοι επαναστάτες άγρυπνοι

στοχάζονται των επιθυμιών τους

τη δίκαιη προσδοκία

και περιμένουν πότε θα χαράξει

για να χωρέσει η λαχτάρα τους

στην αλλαγή του κόσμου.

Και πιστέψτε με αιώνες τώρα

είναι σε αναμονή

σαν να μην ξημερώνει ποτέ

ενώ τα όνειρα σεργιανίζουν

αδιάκοπα σε κεφαλές κοιμωμένων

και υπνοβάτες περιφέρονται

χωρίς κανέναν προορισμό.

images (11)

ΙΟΧΕΑΙΡΑ ΑΡΤΕΜΙΣ

Αν και θεά η ιοχέαιρα Άρτεμις

δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί

στους κοινούς θνητούς

ιδιαίτερα μάλιστα στους άνδρες.

Παρότι ντυνότανε συχνά κομψά

με εσθήτες λινομέταξες

και σανδάλια περίτεχνης αρτιότητας

αμήχανα και άβολα ένιωθε

όταν συναντούσε άνδρες

και ιδίως όμορφους έφηβους ή κούρους.

Μέσα της πάντα την έκαιγε

η χάρη που είχε ζητήσει

δώρο από τον πατέρα της, Δία.

Η αιώνια παρθενιά την έκαμπτε

και πολλές φορές βρέθηκε

στη δύσκολη θέση να επιθυμεί

παράφορα νέους αφοσιωμένους σ’ αυτήν

και δέσμια της δωρεάς

να μην τους έχει.

Με τον Ιππόλυτο μάλιστα

αρνήθηκε τον εαυτό της

αφού και αυτός παραήταν δειλός

και ταμπουρωμένος πίσω

από τον οφειλόμενο σεβασμό

δεν της έδινε παραμικρή αφορμή

να πυρπολήσει τους όρκους της.

Έτσι με την αμφιβολία της παρθενιάς

να καθορίζει το είναι της

δεν ήξερε πώς να φερθεί

κι έμεινε για πάντα

με τη συντροφιά του τόξου της

να σαϊτεύει από φθόνο

με επιτυχία θηράματα

και τους εν κραιπάλη διαβιούντες

από ζήλεια βέβαια.

images (12)

ΚΥΝΘΙΑ

Μικρή μου Κύνθια

σε σφίγγω στην αγκαλιά μου

μ’ έξαψη ερωτικής μέθης

κι αψηφώ την ιερότητά σου.

Μάθε επιτέλους

ότι κι η πυρκαγιά ηδονής

είναι συντελεστής ύπαρξης

και μην αντιμάχεσαι

το τίμημά της.

Μη το λες αμαρτία λοιπόν

γιατί το δοξάζεις.

DSC_0773

ΣΤΑΓΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου.

Απέριττος αριθμός

σε διαδικασία γνώσης.

Η πλήρωση είναι ζήτημα

σποράς και υπομονής

η ανυπομονησία είναι σπυρί

που αναστατώνει

την πρόοδο των εργασιών.

Η σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου

σημαντική λεπτομέρεια

του μαθήματος

της προσδοκίας υποταγής.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Στιγμιότυπα…

Posted by vnottas στο 24 Δεκεμβρίου, 2020

 

Το ‘χω ξαναπεί. Κάπου μέσα μας υπάρχει, ταμπουρωμένος, ο πάλαι ποτέ έφηβος και -ενίοτε – ζητάει το λόγο. Κρύβει εκπλήξεις και σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι κάνει καλή συντροφιά. Έτσι, όταν ο Σπύρος(*) μου έδειξε  κάποια¨σημειώματά¨ του, τού είπα δώσ’ τα μου. Θα τα επιβιβάσω  στο Ιστολογοφόρο και θα τα βγάλω μια γύρα στο διαδίκτυο. Μου τα έδωσε και… Ιδού

αρχείο λήψης (1)

TOIXO… TOIXO

 

Μέσα του Οκτώβρη αρχή εβδομάδας.

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και εμείς ανεβαίναμε στην Άνω Πόλη

Ακολουθούσαμε τη διαδρομή του φεγγαριού. Λίθινοι όγκοι ανάμεσα στα ανηφορικά πέτρινα σοκάκια , τοπίο σε χρόνο μετέωρο καθώς γέμιζε από τη λάμψη του χαμόγελού της.

Καθόταν δίπλα μου. Ευτυχώς που πήραμε λάθος τα σοκάκια για να γεμίζει όλο και περισσότερο από στάχυα ο δεξής μου ώμος.

Καθίσαμε σ’ ένα μικρό φοιτητικό ταβερνάκι έξω στην αυλή κάτω από έναν μικρό πλάτανο.

Την κοίταζα ίσια στα μάτια. Ένα πανέμορφο κολιέ στο λαιμό σπούδαζε την ομορφιά της.

Ερωτική στιγμή το τσούγκρισμα της ¨μαλαγουζιάς¨ με το φρέσκο μπλε της ματιάς της.

Ξάφνου σηκώθηκε αεράκι· δυο φύλλα από τον πλάτανο πέσανε για συντροφιά στο τραπέζι.

Σήκωσε τους γιακάδες και χώθηκε νωχελικά στο σακάκι της.

Φύγαμε τοίχο-τοίχο με την προσμονή του αύριο.

Έχασα συνειδητά τον δρόμο της επιστροφής για να γεμίζω στιγμές από την αύρα της.

Μια καληνύχτα σε απόσταση βλεφάρων…

και να σκεφτείς φύγαμε χωρίς να ακούσουμε την ¨Αχάριστη¨.

Γύρισα σπίτι μου. Ο σκύλος με περίμενε, όπως κάθε βράδυ, το ίδιο και η κλειστή εξώπορτα.

Την άνοιξα ψιθυρίζοντας… Γαμώ την ατυχία μου -μια φορά να μην υπάρχει κάποιος να την ανοίξει;

IMG_1052

 

ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ

images (4)

Στο έμπα του Σαββάτου, όπως κάθε Σάββατο πρωί θα πάω στη λαϊκή να κάνω έναν περίπατο στα ζωντανά νεκρά πράσινα στοιβαγμένα στους πάγκους περιβόλια.

Ν’ ακούσω σε διάφορους ήχους τις φωνές των ¨μπαξεβάνηδων¨ να διαλαλούνε την πραμάτεια τους.

Μετά θα ανηφορίσω για το μικρό μπακάλικο της γειτονιάς.

Μετάβαση στον κόσμο του ονείρου μου.

Μπακάλικο ¨εδώδιμα αποικιακά ρουλέτα βουλής¨ όπως λέει και ο Σαββόπουλος.

Στριμωγμένο ανάμεσα στο σοφιστικέ βιβλιοπωλείο της Λίτσας με τα άτακτα σγουρά κόκκινα στάχυα και δύο φεγγοβολούσες θάλασσες και στο πολυεθνικό μαγαζάκι της Γιώτας, με το καλόκαρδο πλατύ χαμόγελό της.

Ελπίδα μου να μπω και να ξαναθυμηθώ τις μυρουδιές ενός ανεξερεύνητου κόσμου, να γεμίσω το καλάθι της ψυχής μου.

Να θυμηθώ τις μυρουδιές του μπακάλικου, να δω την ευωδιά της ρίγανης –σκλάβα σε ματσάκια. Τα σακιά με τα φασόλια, το ρύζι, τις φακές, τις κονσέρβες, τις καραμέλες γάλακτος που κολλούσαν στα δόντια. Τα τυριά, τις σαρδέλες, τις ρέγκες που έψηνε η μάνα μου με εφημερίδα, τις ελιές, τους μπακαλιάρους, τα παστά.

Έμμονη η σκηνική παρουσία και ¨με τη σέσουλα η καλοσύνη του μαγαζάτορα, θηλυκού    ¨Ζήκου¨.  Ωραία τα ¨σούπερ μάρκετ¨, αλλά ο εξαερισμός καταπνίγει τη μνήμη και αποδυναμώνει τις παλιές καλές οξύμωρες αισθήσεις.

Το μόνο που θρυμματίζει για λίγο τη σκέψη μου καθώς ανηφορίζω, είναι η καμπάνα της γειτονικής εκκλησίας, αν και σέβομαι κάθε γιορτινό ήχο που ακούω.

Αυτή είναι η Άγία καθημερινότητα του Σαββάτου, φίλοι μου, χωρίς να δηλώνω στην εφορία τίποτα παραπάνω απ’ την απλή καθημερινότητα…

Τόσο απλά…

agora-kapani-thessaloniki-DSC_2378-823x549


(*) Σπύρος Τσόδουλος, καθηγητής ΑΠΘ.

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Σε χρόνο παρακείμενο

Posted by vnottas στο 18 Δεκεμβρίου, 2020

Τέσσερα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΜΕΡΙΔΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

eik

Παφλαγόνας εγώ

και συ της Καππαδοκίας τ’ άνθος

αν εννοήσουμε πόσο δίκιο

έχουν οι Θράκες

κι αντισταθούμε στους Φράγκους

ίσως μετατοπίσουμε λίγο

της ιστορίας το πεπρωμένο

που θέλει τους Σταυροφόρους

να μαστίζουν τους τόπους μας.

Ίσως έτσι έχουμε μερίδιο

στην επόμενη μέρα.

*

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ

DSCN0955 

Θυμήθηκε πως στο σχολείο

απ’ όλους τους χρόνους

του άρεσε ο παρακείμενος

γι’ αυτό την ώρα τη στερνή

φώναξε με φωνή ευκρινέστατη:

Τετέλεσται!

*

ΜΗΔΕΝ

DSCN2328β

Μετά από τόσες προσθέσεις

πολλαπλασιασμούς

αλλά και διαιρέσεις

έρχεται πάντα η αφαίρεση

αθόρυβα να μας θυμίσει

ότι το υπόλοιπο είναι μόνιμα μηδέν.

*

ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ

images

Μικρή μου νεράιδα

με τα λυτά μαλλιά

και τις ερυθριάζουσες παρειές

ξέρω καλά πως δεν ντρέπεσαι

για τη γύμνια σου

αλλά για την αδυναμία σου

να μου ζητήσεις

αυτό που σκέφτεσαι.

Σε καλώ λοιπόν κι εγώ

με της αιδούς την επιφύλαξη

και σου προτείνω να μ’ ακολουθήσεις

φωτίζοντας τον δρόμο με το φανάρι σου

για να μη χαθούμε

και βρεθούμε στην κόλαση.

*

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

images (18)

Απομεσήμερο Κυριακής

γεμάτο απομεινάρια τροφών

ποτών, γεύσεων, ονείρων

υποσχέσεων, οραμάτων, διηγήσεων

γεμάτο θραύσματα ωραίων λέξεων

εύηχων ασμάτων, τεμαχισμένων ήχων

επιχειρημάτων χάριν ευφωνίας

διαπληκτισμών πλήξης και ανίας

ακριβών υαλικών από κρύσταλλο

ή πορσελάνη άπω ανατολής, δώρα γάμων

ή τάματα μακρινών ταξιδιών.

Απόγευμα Κυριακής

γεμάτο εφήμερες ικανοποιήσεις, οσμή λήξης

κουρέλια πανάκριβων ενδυμάτων

άλλοτε από μετάξι Κίνας

άλλοτε φημιστών οίκων μόδας

εμποτισμένων με σπάνια αρώματα

και μυρωδιές δυσεύρετες

που αντεστραμμένες τώρα

ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα

εντείνοντας την έκπτωση προσδοκιών.

Γεμάτο έργα τέχνης σπασμένα

ή σχισμένα που κατεστράφησαν

σε κορύφωση μέθης ή αμηχανίας

ανακατεμένα με οστά και αποφάγια

της πρόσκαιρης ικανοποίησης

των βλοσυρών συνδαιτημόνων.

Σούρουπο Κυριακής

γεμάτο από το μαύρο

του επερχόμενου σκότους

αλλά και ιαχές γηπέδων

του πλήθους που έθρεψε

προσωρινά τη ματαιοδοξία του

έστω και για μια ψεύτικη νίκη

για μια νίκη εξαγορασμένη.

Γεμάτο σκέψεις διάτρητες, πικρές

με μουσική υπόκρουση

του αέρα το κυμαινόμενο μένος

που ολοένα δυναμώνει

και κτυπά τα παραθυρόφυλλα.

Σε λίγο όπου να ‘ναι

θα βγει και το φεγγάρι

για να σχεδιάσουμε ρομαντικά

το αύριο ή την επόμενη Κυριακή.

Ας ανοίξουμε λοιπόν τη σαμπάνια μας

κι ας ευχηθούμε αισιόδοξα

υψώνοντας το ποτήρι δοξαστικά

για την εκπλήρωση όσων ονείρων

απομένουν ακόμα μέσα μας.

Με θόρυβο θ’ αποτιναχθεί

ο φελλός της φιάλης

για να μας υπογραμμίσει

ότι κι η σιωπή έχει το τέλος της.

Ίσως φτάνει η ώρα της αλήθειας.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ήλιος, οι αρχαίοι θεοί, οι αισχροκερδείς σατράπες και τα πολύχρωμα βότσαλα

Posted by vnottas στο 30 Νοεμβρίου, 2020

Νέα φθινοπωρινά όμορφα ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

images (24)

ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ

Χιλιάδες, άπειρα πολύχρωμα βότσαλα

που σμιλευτήκαν από φθορές και προσχώσεις

είναι γεμάτη η παραλία του μυαλού μου.

Στιγμές της ζωής μου που πέρασαν

και τις στρογγύλεψε η μνήμη κι η επιείκεια

βοτσαλάκια που πάνω τους σεργιανίζει

η αναπόληση σφριγηλή κι ολόγυμνη

αναζητώντας εικόνες και πρόσωπα

του περασμένου  καιρού, του πιο ωραίου.

Γλάροι πετούν κι αυτοί ωραίες στιγμές

και μες την πανσέληνο τα χρωματιστά βότσαλα

ανοίγουν φτερά εκστασιασμένα

πεταλούδες γίνονται που δείχνουν από πού πέρασε

κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα απεγνωσμένη.

Δεν έχει βράχια ούτε κολυμβητές

η απόμακρη παραλία του μυαλού μου.

Στην άκρη της μόνο, εκεί που είναι υγρά ακόμη

τα βότσαλά της και λάμπουν στο φως

βρίσκεται ξεχασμένο του πατέρα μου το ψάθινο καπέλο

και της μητέρας μου η μεταξωτή βεντάλια

από ‘κείνο το καλοκαίρι

της αφόρητης ζέστης στο Χαράκι

χρόνια πολλά από σήμερα.

*

Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΕΔΥΣΕ ΠΟΤΕ

images (26)

Το ξέρω πια καλά

μια ζωή χρειάστηκε να το μάθω.

Ο ήλιος δεν έδυσε ποτέ.

τα ηλιοβασιλέματα είναι έμπνευση

ρομαντικών ζωγράφων

ευαίσθητων αεροβατούντων εραστών

ηττοπαθών μελαγχολικών αγοριών

και κοριτσιών ερωτοχτυπημένων.

Πάντα υποψιαζόμουνα την αλήθεια

μέχρι που ο γιος του ήλιου, ο φίλος μου

ο αντάρτης Φαέθων μου αποκάλυψε

του πατέρα του την αέναη παρουσία

ότι τα χρώματα της δύσης είναι παραίσθηση

και το αναμενόμενο δήθεν αύριο

είναι μόνο εκδοχή απεγκλωβισμού.

Τα πάντα συμπαντικά εκτυλίσσονται

με τους κανόνες της αστροφυσικής.

Ενδύματα φτιαγμένα στο μυαλό μας

είναι τα ηλιοβασιλέματα

ποτήρια ποτού αιθέριου και ανύπαρκτου

για να ξεδιψάμε την επιθυμία μας

με ομορφιές που δεν μας ανήκουν.

Παραισθήσεις μοναξιά κι ανίας

είναι τα ηλιοβασιλέματα.

Φρόντισε ο Φαέθοντας να με πείσει

ότι είναι αποτρόπαιη η αλήθεια

της φθοράς της απώλειας του σκότους.

*

ΣΑΤΡΑΠΗΣ ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ

images (25)

Σατράπης Πέρσης της ένδοξης περιόδου

της δυναστείας των Σασσανιδών

που βρέθηκε στη Μίλητο

προσκεκλημένος Ίωνος μεγαλεμπόρου

δεν άντεχε τη διαύγεια του φωτός

και παρέμεινε περιορισμένος

στο Ερμείο Μέλαθρον της πόλης

συζητώντας για τη διαφορά της κερδοφορίας

από την σαγηνευτική αισχροκέρδεια

καθώς και την ματαιότητα της αδιαλλαξίας.

Έτσι όταν επέστρεψε στην σατραπεία του

έλεγε σ’ όλους με ύφος περισπούδαστο

ότι στη Μίλητο ο ήλιος

δεν οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια γνώσης

και χαμογελούσε αυτάρεσκα

γιατί πολύ του άρεσε η ιδέα

να διαδοθεί η αισχροκέρδεια

ευρέως στους υπηκόους του.

*

ΥΠΗΡΞΑ ΑΡΧΑΙΟΣ ΘΕΟΣ

Ιανός

Υπήρξα αρχαίος Θεός.

Τώρα θνητός πορεύομαι

στον δρόμο της απώλειας

τώρα με διαρκή φθορά

λιγοστεύω και χάνομαι.

Στα ερείπια των αμέτρητων ναών μου

ξεράγκαθα βλάστησαν

τώρα πια κανείς δεν με μνημονεύει.

Κι όμως υπήρξα ο Θεός Απόλλωνας

που με λάτρεψαν και μ’ αγάπησαν

που μέσα από μύθους με δόξασαν

που οι ιερείς μου απαράμιλλα με ύμνησαν.

Αναπόφευκτα ήρθε το τέλος.

Το χειρότερο είναι ότι πια

ούτε καν ημίθεος μπορώ να γίνω.

Θνητός είμαι ακριβώς όπως όλοι

όσοι με λάτρεψαν με τη λάθος

πεποίθηση πως είμαι αιώνιος.

Το παράπονό μου παραμένει

πως ούτε καν ημίθεος μπορώ να γίνω

παρότι πίστευα σε μεσοβέζικες καταστάσεις

ας το πάρω απόφαση

ότι τώρα θνητός πορεύομαι

μόνος με διαρκή φθορά

κι ολοένα λιγοστεύω και χάνομαι.

arma_faethontos_iliou

*

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Η ρητορική και το φόρεμα της πανδημίας

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2020

Τρία ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κάθε σημάδι στο πανωφόρι της ιστορίας

χρησιμεύει για την ανίχνευση

της ενοχής και της ευθύνης

των μικρών και λίγων του καιρού μας

που μονίμως καταποντίζονται

στους υπονόμους των αποβλήτων.

Μοναχός, σκεπτικός κι ασυμβίβαστος

προσθέτει τις αιτίες του κακού

κι ανεβάζει στο σαλόνι του μυαλού του

προτομές και πίνακες εκφραστικούς

έτσι που κανείς δεν θα μπορέσει

ν’ αμφισβητήσει το μέγα κύρος του.

Μπροστά το λεγόμενο μέλλον

με ανθούς στο λευκό πέτο του

και πιο πίσω η ουτοπική τρέλα

να χαχανίζει με σιγουριά.

Κάθε σημάδι στο πανωφόρι της ιστορίας

είναι μια εξήγηση της μέθης μας.

αρχείο λήψης (4)

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Είναι τόσο μικρός ο κακοποιός

που αδυνατώ να τον περιγράψω

και βέβαια δε συλλαμβάνεται

είπε ο αστυνομικός βάρδιας

στον αξιωματικό υπηρεσίας.

Το πρωί με πλήρη εξάρτηση

βρέθηκαν αμφότεροι νεκροί.

Αργότερα ανακοινώθηκε επίσημα

ότι έπεσαν θύματα λοιμού

και η υπόθεση έκλεισε.

engine

ΤΡΕΙΣ ΡΗΤΟΡΕΣ

Τρεις διαπρεπείς ρήτορες

ο Λυσίας, ο Ισοκράτης κι ο Δημοσθένης

μιλούσαν εναλλασσόμενα

με πάθος στο ακροατήριο

που ‘χε καταγοητευθεί

από την ευφράδειά τους

και την ύφανση των νοημάτων

που στο κεφάλι κάθε ακροατή

ξετύλιγαν την αποκάλυψη

με αδιαμφισβήτητη την αλήθεια της.

Ουδείς αμφέβαλε για τη δεινότητά τους.

Κατεδείκνυαν την τέλεια οδό

προς το ευκόλως εννοούμενο

κι αποτιμούσαν με σαφήνεια

το ελάχιστο κόστος του σπουδαίου.

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Οδυσσέας, ο Ορέστης, ένα ποτάμι και μια φθινοπωρινή ανθοδέσμη

Posted by vnottas στο 28 Οκτωβρίου, 2020

Τέσσερα νεότερα ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΟΔΥΣΣΕΑ

Κατόρθωσα μεγάλα

ερωτεύθηκα πολύ

περιδινήθηκα οικτρά.

Επέστρεψα στην Ιθάκη

σκότωσα τους μνηστήρες

ξανάσμιξα με την Πηνελόπη.

Από δω και μπρος

άγνωστο μού είναι

τι παρακάτω θα συμβεί.

Ποτέ μου εξάλλου

δεν είχα πρόγραμμα.

*

ΠΟΤΑΜΙ

Αυτός ο άλλοτε χείμαρρος

που έγινε ποτάμι μέγα

χωρίζει την εκδοχή από την αλήθεια

το τίποτα από το μηδέν

το δημιούργημα από τον δημιουργό του

το συμφέρον από το ωφέλιμο

το επαρκές από το πλεονάζον

και καθορίζει τη νέα πορεία

προς την αδυσώπητη οδύνη.

Εμείς απλώς στης φθοράς το ρέμα

ανιχνεύουμε με ηττοπάθεια

την ενδεχόμενη γεωγραφική του απεικόνιση.

*

ΟΡΕΣΤΗΣ

Φουρτουνιασμένα έχεις τα μαλλιά σου

βόστρυχοι κυματίζουν μες στον ήλιο

πάνω στα χείλη ακριβή η ελιά σου

Ορέστη το χρέος σου φυλάς κειμήλιο.

Τα μάτια σου γαλανά εκστασιασμένα

σμιχτά τα φρύδια σου βλάστηση πλήρης

οι κόρες λαχταρούσανε εσένα

άρχοντες καταφθάναν με τριήρεις.

Εσύ όμως βαθειά αποφασισμένος

να πράξεις την επιβουλή της μοίρας

δεν άφηνες τη σκέψη σαν κρατήρας

σκόρπαγες την οργή σου αφηνιασμένος.

Κι ήρθε η στιγμή να δείξεις την πυγμή σου

έτσι ήθελε το γραφτό και η τιμή σου.

*

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ

Στα Ζήρια όρη αντιφατικές επιλογές απροσδόκητου

καθώς συλλέγω προσεχτικά άνθη για μια εξιλεωτική ανθοδέσμη

άλλα είναι ήδη νεκρά τελειωμένα από καιρό

άλλα είναι ξερά μ’ αλλόκοτη όψη άχρωμη

άλλα είναι πάλι μαραμένα με εμφάνιση πένθιμη

και χρώματα παρατεταμένης θλίψης

κόκκινο του Οκτώβρη, κίτρινο χλωμό, λευκό πελιδνό της λύπης

μωβ της απόγνωσης, φαιό της απόπειρας

κι όλα μαζί μπουκέτο πένθους.

Με του συλλέκτη τη βαθειά προσήλωση

προσθέτω κι αφαιρώ ενίοτε, κλώνους ανθέων

με τ’ ουράνιου τόξου τη στέρεη πεποίθηση

ότι μέσα από το οδυνηρή παιχνίδι των μελαγχολικών χρωμάτων

δημιουργείται η φθινοπωρινή μου ανθοδέσμη

της φθοράς και της αισιοδοξίας.

*

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πέντε ποιήματα

Posted by vnottas στο 9 Οκτωβρίου, 2020

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ

Διάλεξε το καφεπορτοκαλί του ένδυμα του πένθους

αφού αποστράφηκε το μαύρο της απώλειας

και το γκριζόφαιο της απόγνωσης, ο Αγαμέμνων.

Προσπάθησε να μειδιάσει ανεπαίσθητα

αλλά ήδη ένιωθε ανήμπορος

για τόσο λεπτομερείς γκριμάτσες

οι ρυτίδες του εμπόδιζαν την έκφραση.

Τότε με τη βραχνή φωνή του δήλωσε

ο κύβος ερρίφθη Κλυταιμνήστρα.

Εκείνη τότε του πρόσφερε ένα ζουμερό πορτοκάλι

ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο

και χωρίς άλλο τον κάρφωσε με το σπαθί της μνήμης.

Ύστερα από καιρό το άταφο πτώμα

το πήραν νυχτερίδες γιατί έμοιαζε

πολύ με τον βασιλιά τους

που κάποτε πολέμησε στην Τροία.

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Την πολιορκούσε από χρόνια

σήμερα όμως στάθηκε απέναντί της θαρραλέα.

Την κοίταξε στα μάτια ο Οδυσσέας

και της είπε σταθερά και αδιαπραγμάτευτα

θα γίνεις δική μου απόψε

πάρε πρώτα το δώρο που σου ‘φερα

ένας Δούρειος Ίππος είναι.

Άνοιξέ το στην ώρα του

θα γίνεις δική μου σου λέω

χωρίς όρους, είναι ζήτημα χρόνου.

ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ

Όταν έμεινε μόνη της η Βερενίκη

περιποιήθηκε λίγο την κόμη της

κοιτάχθηκε στον καθρέφτη

της άλλης πλευράς του σύμπαντος

βλέποντας τρία άστρα ξεχασμένα στα μαλλιά της

κι αμήχανη άνοιξε το ραδιόφωνο.

Εκείνη την ώρα έπαιζε το τραγούδι

«άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα».

Αυτό μάλλον την εκνεύρισε

κι άφησε σαν πορτοκάλι το φεγγάρι

να πέσει κοντά στον Πλούτωνα

που το τεμάχισε και το κατέφαγε.

Τότε η Βερενίκη θυμωμένη

με αυτά τα απρόοπτα

μάζεψε την κόμη της

σ’ έναν κότσο περιποιημένο.

Έτσι κανείς δεν την αναγνώριζε

ούτε καν οι αστροφυσικοί.

Για πρώτη φορά αισθανόταν

ότι διέλαθε της προσοχής των περίεργων

και χαμογελώντας κατευθύνθηκε

στην αίθουσα χορού που την περίμενε

ένας Πέρσης ποιητής

παλιά της αγάπη από την εποχή των Σασσανιδών.

Η ΕΡΗΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

Κρούω την θύρα του μέλλοντος

κι όταν ανοίγει

βρίσκω εντός του το παρελθόν

αλλά και το παρόν

να παίζουν αστραγάλους

με εμβρύων ατελή οστάρια

ίσως και οστά γερόντων μόλις αποβιωσάντων.

Πάντως παίζουν και μπερδεύουν

του χρόνου το αδιευκρίνιστο πρόσωπο

με αιωρούμενη την ασάφεια

της ηχούς που αντηχεί

στην έρημο της απορίας μας.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΜΟΥ ΑΛΟΓΟ

Πορτοκαλί μου άλογο

άτι μου φτερωμένο

διασχίζεις το παράλογο

μακριά απ’ το πεπρωμένο.

Μετάξι το καπίστρι σου

οι οπλές σου από χρυσάφι

αστέρι στο αγκίστρι σου

το διάβα καταγράφει.

Μες στον γαλάζιο ουρανό

φαρί μου πως καλπάζεις

και γλυκαναστενάζεις

στης δύσης τον καημό

Ξέρεις για που πορεύεσαι

αλλόκοτα ονειρεύεσαι.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Μαθήματα ανατομίας

Posted by vnottas στο 27 Ιουλίου, 2020

Εικόνα (11)

Αυτό το καλοκαίρι στα βιβλιοπωλεία, εκτός από τον ¨Λύκο που γέρασε¨, υπάρχει ακόμη μια δουλειά του Ηλία Κουτσούκου. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο ¨Μαθήματα ανατομίας¨. Οι εκδόσεις είναι ¨Μελάνι¨ και στο οπισθόφυλλο αναγράφονται τα εξής:

Εικόνα (12β)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Αταξινόμητοι ρόμβοι και Όνειρα απραγματοποίητα (οι Κόλακες χώρια)

Posted by vnottas στο 25 Ιουλίου, 2020

Τρία πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

(Μου τα έστειλε ο Νίκος πριν φύγει για τη Μάνη)

αρχείο λήψης (11)

ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟ

 

Καλοκαιρινό απόγευμα

που με την αδιευκρίνιστη συννεφιά του

νοσταλγίας μικρούς κύκλους

γεμίζει τις ώρες της μοναξιάς

και σαν κύμα παλινδρομικό μέσα μου

πάει και φέρνει

όλα όσα πέρασαν και φύγαν

με την οσμή τους να πλανιέται

χωρίς προφυλάξεις ένα γύρω

και την εικόνα των ματωμένων γονάτων μου

να δείχνει από πού πέρασε η τέρψη

των θεών η απαράμιλλη αυθαιρεσία.

Ανυπομονώ να ταξινομήσω τους ρόμβους

των κατασταλαγμένων μου απόψεων

και να διεκδικήσω πεισματικά

ό,τι πάντα ήταν δικό μου: την τελείωση.

Πλάι μου κόλουροι κώνοι ελπίδας

και πυραμίδες ανώφελων μυστικών

ισχύουν και καθοδηγούν σταθερά

μια πορεία ελλειπτική, τελέσφορη όμως

που γνώση και ομορφιά συμβαδίζουν

και ζητούν το απόσταγμα της ηδονής

το θεμέλιο αυτού του ανυπεράσπιστου κόσμου.

Κι εκεί που μέσα σε μουσικές εκκωφαντικές

και σιωπές αινιγματικής ευκρίνειας

αναμοχλεύεται ο λόγος ύπαρξης

έφιππος εγώ διασχίζω τη φθορά

σα να επείγομαι

ν’ αποκρύψω την αλήθεια

με την επάρκεια ταχυδακτυλουργού.

Όμως είναι πια κατάδηλο

ότι ανάμεσα σε κύκλους, ρόμβους

κόλουρους κώνους και πυραμίδες

αναζητώ με συνέπεια γεωμέτρη

το ακριβές εμβαδόν των πεπραγμένων

με εμμονή στην ευκλείδεια γεωμετρία

πάντα πιστός στο αξίωμα

ότι μεταξύ δύο σημείων

μία ευθεία άγεται.

images (38)

*

images (15)

ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ

Στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

όνειρα στοιβαγμένα, κουρελιασμένα, απραγματοποίητα

νοτισμένα στην υγρασία της πίκρας

περιμένουν να λυτρωθούν μέσα

στην πηχτή νύχτα του θανάτου.

Πολύ καιρό τώρα εξαφανισμένα

υπομένουν την υποτίμησή τους

μέσα σε αδιάλλακτες σκέψεις

σε ασυμβίβαστες συμπεριφορές

πλάι σε μουχλιασμένες επαναλήψεις

σε ενοχές επιλεγμένες, άστοχες.

Μιας ασύγγνωστης αδιαλλαξίας θύματα

κουρνιασμένα στο δάπεδο

χρησιμεύουν μόνο για στήριγμα στις αράχνες

που ξεκινούν απ’ την άκρη τους

την εξύφανση του λεπτού ιστού τους

κι απλώνουν στο σκοτάδι την παγίδα τους

για να υπηρετήσουν την καγχαστική τους έξη.

Μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

μια ολόκληρη ζωή που πέρασε

ξεφυλλισμένη σε μνήμες λεπτομερείς

καλύπτεται αργά-αργά από τη μαυρίλα

με της ακινησίας την αδιάντροπη αποδοχή.

Εκδοχές από αν και δικαιολογητικά αλλά και όμως

πάντα υπάρχουν για να χρησιμεύσουν

τις δύσκολες στιγμές του απολογισμού

στις όποιες μεταμέλειες χάριν ολιγωρίας.

Σε κάποια δωμάτια του μυαλού μου

νυχτερίδες έχουν φτιάξει φωλιές

και αυθαίρετα κατοικούν εκεί

χωρίς να αποδέχονται τους όρους μου.

Κυριαρχούν με το πέταγμά τους

κι αισθάνονται ολοκληρωτικά νικήτριες

με την ψευδαίσθησή τους να με διαποτίζει

χωρίς να δίνουν ποτέ λόγο

για τις απρόβλεπτες πτήσεις τους

μέσα στο κενό της σκέψης μου

χωρίς να αποχωρίζονται τον αφανισμό της προσδοκίας.

Μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού μου

αργοπετά όμως και μια κατάλευκη πεταλούδα

που τρέμω μην και πάθει κακό

μην και πιαστεί κάποια στιγμή στο δίχτυ της αράχνης

ή μήπως και χάσει τον δρόμο στο σκοτάδι

γιατί αυτή και η λευκότητά της

είναι η μόνη μου ελπίδα

που μπορεί να φέρει έστω και λίγο αμυδρό φως

στο χάος της αβύσσου του μυαλού μου

έτσι ώστε να καταλάβω ότι κι εγώ

έχω τη θέση μου στη μαγεία του σύμπαντος

μια υποψία ζωής ακόμα, έστω και λίγο.

images (34)

*

ΟΙ ΚΟΛΑΚΕΣ

Οι πιο κόλακες όλη μέρα

με αποκαλούσαν σοφό

γιατί ήθελαν να με ευχαριστήσουν

πάνσοφο με ανέβαζαν

φωτισμένο με κατέβαζαν.

Εγώ βέβαια χαμογελούσα σκεπτικός

γιατί ήξερα πολύ καλά

τι μού γινότανε κάθε στιγμή.

images (1)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Όπου ένας  Ωραίος Τύπος γίνεται για σένα Αυτοκράτορας, ενώ εσύ καθρεφτίζεσαι ως Ωραία με το Μήλο  

Posted by vnottas στο 30 Ιουνίου, 2020

(Πολύ πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

ΩΡΑΙΟΣ ΤΥΠΟΣ

images (31)

Είμαι εύπιστος

επιρρεπής στη συνωμοσία

στις εξεγέρσεις πρόθυμος

φανατικός, μονομανής, αφοσιωμένος,

ανταγωνιστικός κι ευέξαπτος

πρώτος στις συμπλοκές

τους διαπληκτισμούς, τις αντιπαραθέσεις.

Αναλαμβάνω ευθύνες αυξημένες

αμελώ πολλές φορές τ’ αναμενόμενα

και γενικά φυτρώνω

εκεί που δε με σπέρνουν.

Άλλοι μιλούν για επιπολαιότητα

κι άλλοι πιο ειδικοί

για αποκλίνουσα συμπεριφορά.

Μερικοί επιμένουν να διαδίδουν

πως είμαι ωραίος τύπος, αιρετικός

λίγοι με είπαν κι ανισόρροπο.

Έχω σαφή επίγνωση τι μου συμβαίνει

υπήρξα κάποτε ημίθεος

κι αργότερα προφήτης

δεν διαπραγματεύομαι τις κατακτήσεις της ζωής μου

ούτε βέβαια τα κέρδη μου.

Αφουγκράζομαι πάντα την επανάσταση

και σ’ απόκρημνες θάλασσες προσαράζω.

Μικρό με ‘λέγαν όλοι τους Ευκλείδη

κι αργότερα Επίκουρο ή Οδυσσέα.

Πάντα σ’ απόκρημνες θάλασσες προσαράζω.

*

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

images (29)

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Τις προάλλες σε είδα στη Via Veneto, Σύλβια

να πίνεις καφέ με τον Βεσπασιανό

και μάτωσε η καρδιά μου.

Χθες έμπαινες στον ναό του Δία

με τον Καλιγούλα καμαρώνοντας πλάι του.

Ξέρω βέβαια πως μεγαλοπιάνεσαι

και προτιμάς αναφανδόν τους αυτοκράτορες

όμως δεν σου κρύβω

πως φοβάμαι αυτού του είδους τις παρέες.

Θυμάσαι παλιότερα τι τράβηξες

για να ξεμπλέξεις από τον θεότρελο Νέρωνα

και πόσο ερωτεύτηκες τον Τραϊανό

πριν γνωριστούμε στην Piazza Navona.

Σύλβια σε νοιάζομαι και σε θέλω ακόμα

γι’ αυτό ανεβαίνω στην ιεραρχία σταθερά

ήδη τιμητής και συγκλητικός είμαι

στο ύπατο αξίωμα πιστεύω σίγουρα

πως θα φτάσω κάποια μέρα.

Επιθυμία μου να γίνω εγώ

ο αυτοκράτοράς σου, Σύλβια.

*

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

images (33)

Είχες ανοιχτό το παράθυρο

και στον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού

φαινόταν εκείνη τη στιγμή το ηλιοβασίλεμα

ανάμεσα σε γκρίζα σύννεφα

σαν πίνακας πρωτόλειος, νέου ζωγράφου

που δεν ήξερε τι χρώματα να βάλει.

Όπως περνούσε η ώρα κι ο καιρός

όλα βυθίστηκαν στη μαύρη νύχτα και τη λησμονιά.

*

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΕ ΤΟ ΜΗΛΟ

fb_img_1562152391183

Στο ψυχρό παριανό μάρμαρο

σμιλεμένοι ξέφευγαν δυο βόστρυχοι

από τον κεφαλόδεσμό της

κι ένα χαμόγελο σιγουριάς

άνθιζε στα μάγουλα της θεάς.

Το γυμνό ιερό κορμί της

σφιχτό κι απαγορευμένο

στην άσπρη του πληρότητα

δίδασκε περισσότερο

χωρίς υποσχέσεις παρηγοριάς.

Αυγές κι ηλιοβασιλέματα

είχαν προετοιμάσει με σοφία

την ηλικία του μάρμαρου

που δέχθηκε την απόδοση της τελειότητας.

Είπαν κάποιοι ψιθυριστά

πως στο δεξί της χέρι

βρέθηκε να σφίγγει ένα μήλο

θυμάρι μύριζε το χωράφι

που έκρυβε το άγαλμα της Αφροδίτης

κι οι γλουτοί της θυμάρι μύριζαν.

Την ξέθαψαν στη Μήλο κάποτε

χωρικοί ανίδεοι της τέχνης

αλλά όχι και της ομορφιάς.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

SUDAN, ιστορίες freak-ασέ (part 2)

Posted by vnottas στο 3 Ιουνίου, 2020

Από τον (μοτοκυλιόμενο) αρχιτέκτονα – κένταυρο – ταξιδευτή Βασίλη Μεταλλινό

WARNING! DANGER!!!
Do not read this until you have read SUDAN, Ιστορίες freak-ασέ (Part 1)
After you have read it …it is safe to continue reading.

InkedSudan 145_LI

Αργά τ’ απόγευμα σταματώ έξω από την πόλη Berber κοντά στη συμβολή του ποταμού Ατμπάρα και του Νείλου, βλέποντας ένα χίπικο WV Transporter ενός ζευγαριού Ολλανδών και το ποδήλατο ενός Γερμανού.
Το ζευγάρι (δεν θυμάμαι ονόματα) ταξίδευε προς το Μπουρούντι για ένα φιλανθρωπικό έργο σε μια φτωχή τενεκεδούπολη της Bujumbura , ψάχνοντας ένα πνευματικό έρεισμα. O τύπος «έσπρωχνε» και κάτι περιοδικά με θεματολογία που εκτείνονταν από τη δύναμη των κρυστάλλων, τις ολιστικές θεραπείες και τις ψυχικές δονήσεις μέχρι οδηγίες για επιλεκτική μετενσάρκωση …σε τιμές όχι μεγαλύτερες της πρωτότυπης έκδοσης του 1914 των «Dubliners» του Τζέιμς Τζόις… Γενικά το ζευγάρι θύμιζε κάτι τύπους σε ντοκιμαντέρ του Channel 5 για απάτες «volunteer traveling», πλαστά traveler cheques κλπ …ενώ ένοιωσα και το πορτοφόλι μου να κλείνει ενστικτωδώς …σαν στρείδι που μυρίζεται κίνδυνο.
Ο Γερμανός ποδηλάτης, 60 plus, πάστορας της «Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Έβδομης Μέρας» ταξίδευε μόνος προς την Αίγυπτο.
Ψωνίσαμε kajaik (ξερό ψάρι απ΄το Νείλο), gurrassa (λεπτές πίτες) και tamiya (σαν φαλάφελ) στρώσαμε τραπέζι ρεφενέ. Τα λίγα φαγητά εξαφανίστηκαν σαν σολωμός σε μπουφέ δεξίωσης Αντιδημαρχίας Πολιτισμού… Ένοιωσα κουρασμένος και ξάπλωσα στο sleeping bag με μια αίσθηση ότι διανυκτερεύω στο ράντσο του Charles Manson, ακούγοντας το Radio Salam 963 απ’ τα ηχεία του WV, αναμειγμένη με την χαμηλόφωνη λογοδιάρροια των Ολλανδών διατυπώνοντας ενστάσεις στο Γερμανό πάστορα σχετικά με την Δεύτερη Έλευση. Σκεπτόμενος ότι φτωχή και ξυπόλυτη περπατεί η ανθρώπινη Γνώση μπροστά στα θρησκευτικά ερωτήματα, βυθίστηκα σε μια ληθαργική έκσταση…

s-l400
Πρώτος ξύπνησε ο πάστορας ποδηλάτης κατά τις τεσσεράμισι, πριν αρχίσει να βαράει με απονιά ο καυτός ήλιος …σαν νταμπλάς από βρασμένη οξιά.

Οι Ολλανδοί ξενύχτησαν με βραδυφλεγείς διάρροιες, προδομένοι από κάτι πουλερικά με σαλμονέλα που είχαν καταναλώσει την προηγούμενη μέρα. Τους άφησα ένα κουτάκι imodium κι όταν βεβαιώθηκα ότι στανιάρανε, ξεκίνησα το ταξίδι μου γιατί το ζεματιστό χνότο από την έρημο της Νουβίας άρχισε να καίει τη σέλα της μοτοσυκλέτας.
Το απόγευμα έξω από τη Dongola είδα ένα «zebra coloring» Jeep μ΄ ένα ζευγάρι Γερμανών να κατασκηνώνει κάτω από κάτι δέντρα. Ο Λάρς 50άρης με κεραμιδί μαλλί σαν βετεράνος πορνοστάρ και η γυναίκα του η Τούλα 45άρα τροφαντή με γυμνασμένα πόδια σαν σέντερ μπακ, χαμογελαστή και με κινήσεις Τσάρλι Τσάπλιν έβραζε σ’ ένα κατσαρολάκι wurst, κλείνοντας ηδονικά τα μάτια πάνω από τις μυρωδιές. Την έβγαλα -ως συνήθως- με δυό κουταλιές ταχινόμελο και συμφωνήσαμε με τους Γερμανούς να συνεχίσουμε παρέα προς Βορρά, μια κι αυτοί επέστρεφαν χωρίς άσκοπες στάσεις στην Γερμανία.
Το 3κιλο τενεκεδένιο δοχείο με τον σφιχτό καφέ πολτό (ταχίνι-μέλι σκόνη βρώμης), πριν μερικές μέρες παραλίγο να με μπλέξει σ΄έναν στρατιωτικό έλεγχο στη Ν. Αίγυπτο… Νομίζοντας ότι είναι εκρηκτικό οι στρατιώτες με σημάδευαν με τα όπλα τους, ενώ εγώ φανταζόμουνα ήδη τον εαυτό μου στο ψυγείο του Δήμου της Σοχάγκ, μ’ ένα καρτελάκι στο δάχτυλο του ποδιού μου. Τελικά ο πιο ψύχραιμος το μύρισε μετά δραματικών συσπάσεων του προσώπου του και φώναξε: «Ταχίνα, ταχίνα!» Οι υπόλοιποι κατέβασαν τα όπλα τους γελώντας, με χαιρέτησαν με «σαλάμ αλέκουμ» κι απομακρύνθηκαν ησύχως…
Το επόμενο πρωί, μετά τον καφέ, ο Λαρς προθυμοποιήθηκε να με ξαλαφρώσει από ένα βαρύ σακ βουαγιάζ, που έδενα στη σέλα της μηχανής, γεμάτο ανταλλακτικά, εργαλεία, σαμπρέλες κλπ. Φτάνουμε Wadi Halfa.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Η ιστορία της επιστροφής με το σαράβαλο ποταμόπλοιο γνωστή… Να μην επαναλαμβανόμεθα.
Στα Αιγυπτιακά σύνορα οι καθυστερήσεις και το σπάσιμο νεύρων των τελωνειακών, θα έκαναν θιβετιανό μοναχό να τσιρίζει στις ψηλότερες νότες του rigoletto…
Μετά από 8 ώρες με ελέγχους σε carnet de passage, προμήθεια βίζας, αιγυπτιακής άδειας οδήγησης, αιγυπτιακών πινακίδων κυκλοφορίας, ασφάλειας οχήματος κλπ κλπ, με συχνές ξαφνικές διακοπές για προσευχή και δώστου χαλάκια κι επικύψεις και «Σουμπχάνα Ράμπι αλ Ααδίμ» κι «Αλλάχου Άκμπαρ» κι ενώ τελειώναμε με τον έλεγχο οχημάτων -άλλων για ναρκωτικά, άλλων για όπλα- γίνεται η στραβή…
Ο Λαρς κουβαλάει περίστροφο! Παρόλο που δεν φαίνονταν να ΄χει σχέση με τη σικελική τσιμεντοποιία, ούτε με serial killer που ανακοινώνει τον επόμενο φόνο στις αγγελίες της Frankfurter Algemeine, το ‘χε -ο άτιμος- δεμένο στη γάμπα και σ΄ενα σκύψιμο το κυαλάρισε ο τελωνειακός κι αρχίσαν οι σφυρίχτρες κι ο συναγερμός! Πλακώσανε οπλισμένοι διάφοροι τελωνειακοί και συλλαμβάνουν τον Λαρς ενώ η Τούλα έφραζε αποτροπιασμένη με το χέρι το ορθάνοιχτο στόμα της …όπως στον βουβό κινηματογράφο όταν ξαφνιάζονται.
Γδύνουν το τζιπ και μόλις βρίσκουν το δικό μου σακ βουαγιάζ με τ’ ανταλλακτικά, ο Λαρς δείχνει τον πάγκο που καθόμουνα και με φωνάζουν να τον ανοίξω.
Με φρόνιμα περντέ πιλάφ και την καρδιά να βροντάει σαν τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης, παίρνω τον σάκο να τον μεταφέρω στην μοτοσυκλέτα μου -κάνοντας τον αδιάφορο- αλλά με σταματάει ένας τύπος με πολιτικά φτυστός ο Τούρκος Ibrahim Tatlises και γαργαλώντας την ασφάλεια του περιστρόφου του αρχίζει κάτι ακατάληπτα αγγλικά σε Sol maggiore… Ανεβάζει το μπινελίκι σε La, δεν καταλαβαίνω γρι…
…και ρίχνει και το ρεφρέν σε Do δίεση:
«Mister, you are under arrest!»

aegyptischerpolizist
Μπλέξαμε!
To κρατητήριο στο αστυνομικό τμήμα του Aswan, έφερνε σε κακέκτυπο του Στόουνχεντζ, με απίστευτους σκοτεινούς λαβύρινθους, δυσωδία από μούχλα, κατσαρίδες, σκνίπες και φρέσκα σκατά… Έμεινα τρεις ώρες σ΄ένα κελί μ’ έναν απατεώνα που άλλαζε σε ξένους φωτοτυπημένα χαρτονομίσματα κι ένα τύπο με σπασμένη μύτη και αλμπενί λήσταρχου καραβανιών της Σαχάρας, που σε μια διαφωνία με τη σύζυγο για το ποιος θα κρατάει το τηλεκοντρόλ, της κάρφωσε ένα κατσαβίδι στο μάτι… Οι Γερμανοί είχαν μπουζουριαστεί γι΄ανάκριση και δεν τους ξαναείδα ποτέ.
Το γραφείο του ανακριτή ήταν άνετο κι έμεινα για 20 ώρες καθισμένος σ΄ένα καναπέ απαντώντας σ΄ερωτήσεις και προσπαθώντας ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι τρομοκράτης, ούτε κατάσκοπος. Μ΄ενημέρωσαν ότι οι Γερμανοί «πάνε» για ισόβια και μου κάναν την ψυχολογία ναυτικό κόμπο, λέγοντάς μου ότι θεωρούμαι συνένοχος για παράνομη εισαγωγή όπλου.
Ζήτησα να τηλεφωνήσουν στον Χασάν και στο Ελληνικό Προξενείο. Σε λίγη ώρα ένας τελωνειακός που είχε αδελφό που δούλευε σε αλιευτικό στην Καλαμαριά και προσπαθούσε να βγάλει άκρη και να με βοηθήσει, μου λέει ότι τα σκάτωσα! O Χασάν επιδιδόταν σε κατασκοπεία για λογαριασμό της Λιβύης και «τι δουλειά είχα εγώ μ΄ένα Λίβυο κατάσκοπο κι έναν Γερμανό με όπλο?» ενώ παράλληλα ακούγονταν απ’ έξω κάποιος που έσκουζε σαν να τον πετούσαν από το φράγμα του Ασουάν…
Ανεπαισθήτως νόμισα ότι πρωταγωνιστώ στην ιστορία του Ζεράρ ντε Βιλιέ «Η συνομωσία του Καΐρου» έστω και με κελεμπιοφόρο πρίγκηπα, που στο τέλος θα «καθάριζε» και το φινάλε θα μ’ έβρισκε σε μια σουίτα του Nile Ritz-Carlton, με 2-3 αχλαδόσχημες καλλονές, με ευρύπυγα κορμιά της λαγγεμένης Ανατολής, βγαλμένες απ΄τους Αιγυπτιακούς καταλόγους της Victoria’s Secret, μέσα σε μπουρμπουριστά χαμάμ, εν μέσω νεφών και μεθυστικών αρωμάτων κλπ κλπ
Η είσοδος στα γραφεία ενός αρκουδοειδούς αστυνομικού που κρατούσε απ’ το σβέρκο έναν πιτσιρικά σαν κρεμασμένη πάπια σε βιτρίνα της Chinatown, μ’ επανέφερε στην πραγματικότητα…
Παρόλο που έχω κάνει πολλά βήματα στην τέχνη της δημιουργικής καταστροφής όλων των αναστολών και φόβων, ομολογώ ότι πίστεψα ότι εδώ τέλειωσαν τα πάντα! Θυμήθηκα τους Έλληνες ναυτικούς που σάπισαν στις Αιγυπτιακές φυλακές κι ότι στις Αραβικές χώρες -σε τέτοια θέματα- δεν χωράνε βύσματα και κόλπα νοτιοβαλκανικής χώρας του Μεσογειακού Αρχιπελάγους…
Παρηγοριά μου η σκέψη ότι διάλεξα να ζήσω σ΄ένα αβέβαιο κάτι …πάρα σ΄ένα σίγουρο μηδέν. Δεν μετάνιωσα…
Έχασα την αίσθηση του χρόνου κι έκλεισα εξουθενωμένος τα μάτια…
Ξημερώματα με ξυπνάει ένας αστυνομικός, μου δίνει ένα φλιτζάνι τσάι και με οδηγεί μ΄ένα τζιπ στον χώρο που είχαν βάλει την μοτοσυκλέτα μου. Μου δίνει όλα τα προσωπικά μου έγγραφα και μου λέει ότι είμαι ελεύθερος να φύγω. Από την κόλαση στον παράδεισο!
Σταματώ σ’ ένα φούρνο για δύο ζεστές αραβικές πίτες, τις πασαλείβω με ταχινόμελο και τις τρώω με βουλιμία. Πίνω έναν δυνατό καραβίσιο και ξεκινώ να βρω την Eastern Desert Road προς βορρά. Με το που μπαίνω στην έρημο κι οδηγώντας και πάλι μόνος, θυμάμαι τα λόγια του Γερμανού πάστορα ποδηλάτη:
«Η πραγματική περιπέτεια δεν γράφεται με το μελάνι του Θεού αλλά με τα σκατά του διαβόλου»…
.
the end

Sudan 83j

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

SUDAN, ιστορίες freak-ασέ 

Posted by vnottas στο 24 Μαΐου, 2020

[Βίωσε, έγραψε, τιτλοφόρησε, εικονογράφησε και υποσχέθηκε την (προσεχώς) συνέχεια της παρακάτω (μοτοσικλετιστικής) συγγραφής, ο  δίκυκλος ταξιδιώτης Βασίλης Μεταλλινός.]

DSC_0773
Χειμώνας, 2010
Η ζέστη στο Χαρτούμ έκανε τους χουρμάδες να «βγαίνουν» απ’ ευθείας …φρουί-γκλασέ πάνω στους φοίνικες Ντουμ. Πέρασα το βράδυ μου σ’ ένα παλιό guest house στο Ομντουρμάν, κάτω από τον σαραβαλιασμένο ανεμιστήρα και με τους ήχους του καταρράκτη Ubbalamadugu, από ένα καζανάκι που δεν σταμάταγε να τρέχει, ταλανιζόμενος σ΄ ένα βασανιστικό δίλημμα: Να συνεχίσω με μια παρέα τεσσάρων Ιταλών μοτοσυκλετιστών μέχρι την Αιθιοπία και να επιστρέψω μόνος? Ή να φύγω προς τα πάνω καρφί για Wadi Halfa, να προλάβω το ποταμόπλοιο για την Αίγυπτο?
Η είδηση ότι -νοτιότερα- είχαν σκοτωθεί προσφάτως 5 στρατιώτες της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ, είχαν πυροβοληθεί εν κινήσει 2 διαφορετικοί ταξιδευτές με μοτοσυκλέτες από ληστές, και είχαν απαχθεί 2 Ρώσοι πιλότοι ανατολικά της Nyala δεν με φόβιζε τόσο …όσο μια καθυστέρηση στην Ελλάδα , που θα ενέπνεε κάτι δικηγόρους πιό επικίνδυνους κι απ΄τους αιμοδιψείς πολέμαρχους του Darfur …να προσθέσουν μερικά ακόμα εξοντωτικά μηδενικά στους όρους ενός μελλοντικού διαζυγίου…
Ξημερώματα, μετά από ένα αρωματικό τσάι, δυό τετράγωνα παρακάτω βρίσκω τους Ιταλούς να φωτογραφίζονται έξω απ’ το ξενοδοχείο τους, έχοντας κρεμάσει ανάμεσα στις μοτοσυκλέτες και μια σημαία διάσημου moto-club κι εταιρίας λιπαντικών εκ Λομβαρδίας. Ομολογώ ότι δεν γνώριζα την ύπαρξή τους κι αυτό μου προκάλεσε ανησυχία και προβληματισμό, μια που έδειχνε πόσο περιορισμένη και ελλιπής ήταν η κουλτούρα μου. Κάτι …οι ίδιες στολές, οι ίδιες μοτοσυκλέτες, οι ίδιες πόζες, τα ίδια t-shirt, τα ίδια ταξιδιωτικά πλάνα, τα ίδια travel blogs, τα ίδια… Η ασύμμετρη απειλή της συμμετρίας!
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με προσανατόλισε προς βορρά…

.
Σε 4-5 ώρες διαδρομή δίπλα στον Νείλο, φτάνω στο βαρετό Ad-Dāmar. Αδιάφορες διαδρομές, χιλιόμετρα, συντεταγμένες, αζιμούθια και λοιπά και λοιπά. Δείξε συμπόνια για τις επιλογές μου, φίλτατε αναγνώστα, αλλά στο ταξίδι μ’ ενδιαφέρουν μόνο οι «ανοησίες»… μόνο ό,τι δεν έχει καμιά πρακτική σημασία. Μ’ ενδιαφέρει η ζωή μόνο στις παράλογες εκφάνσεις της. Άλλωστε πιστεύω ότι «ταξίδι είναι ό,τι δεν πλασάρεται σαν ταξίδι»…

port sudan
Κάποιες φωτογραφίες από νεκροταφεία πλοίων σε βιβλία που ‘χα διαβάσει στο παρελθόν, μου δίνουν φλασιά και «κόβω» ανατολικά προς Port Sudan. Φτάνω πτώμα το βράδυ. Βγαίνω να ψάξω για μπύρα κι πέφτω σ΄ένα παλιομάγαζο με ξέμπαρκους ναυτικούς σε μια χαμουρεμένη τεμπελιά, χασισέμπορους, λαθρέμπορους και έναν απόγονο δουλέμπορου που προσπαθούσε να πουλήσει σε μια τιμή …ανθρωπιάς άγουρες μικρές για μια ώρα, προκειμένου να ψωνίσει τρόφιμα και βαμβακερά barbadense να ντύσει τις τρείς συζύγους του!
Μπορεί σε παρόμοια κωλομάγαζα σε άλλες χώρες της Αφρικής να συναντάς βλέμματα γεμάτα κοράνι και φόνο, στο Σουδάν όμως οι άνθρωποι είναι απίστευτα φιλικοί και φιλόξενοι! Μετά από τέσσερις white bull lager, αφού διαβεβαίωσα τον …οικογενειάρχη σωματέμπορα, ότι δεν είμαι σε θέση να βρώ ούτε την κλειδαρότρυπα της πόρτας του δωματίου μου, διέκρινα μια στάση ελεγχόμενης παραίτησης κι απογοήτευσης και χαμόγελο ανθρώπου όταν επιχειρεί να λαδώσει προϊστάμενο πολεοδομίας… Με καληνύχτησε αφού ήπιαμε ιεροκρυφίως ένα ποτήρι ντόπιο (παράνομο) araqi -κερασμένο- μετά πολλαπλών προπόσεων «Fe Sehetak» (cheers)… και ξαναδώστου «Fe Sehetak»…δίνοντάς μου σε ένα τσαλακωμένο -αλά χωριάτα- χαρτονάκι το τηλέφωνό του.

.
Το άλλο πρωί, επιστρέφοντας στο Suakin, ρώτησα σε μια μάντρα με παλιοσίδερα που θα βρώ εγκαταλειμμένα πλοία. Πάντα αγαπούσα τα ναυάγια, είναι οι ματαιοδοξίες μου. Ο μαντράς με περιεργάστηκε με βλέμμα ελάσσονος επιληψίας όταν προσπάθησα να του εξηγήσω …πόσο με μάγευε ο πένθιμος παφλασμός των κυμάτων μέσα στο σκουριασμένο κουφάρι, η παλίρροια να γεμίζει και ν’ αδειάζει αυτά τα κάστρα από λαμαρίνα, δημιουργώντας μια παράξενη σύνθεση ρόγχων, σφυριγμάτων και θορύβων πιτσιλίσματος. Πιάνοντας με αγκαζέ με την στοργική ανοχή που δείχνουν σε κάποιον που πάσχει από πρόωρη γεροντική άνοια, ο μαντράς μ’ αποχαιρέτησε δίνοντάς μου τις κατάλληλες οδηγίες για την τοποθεσία, όπου βρίσκονταν τρία σαπισμένα κουφάρια.
Ήπια έναν καραβίσιο, μαγεμένος απ’ το απόκοσμο θέαμα, κάνοντας τη σκέψη ότι δεν υπάρχουν θλιμμένα τοπία αλλά δυστυχισμένοι παρατηρητές…
Γυρνάω τη μίζα και ξεκινώ φουλ για Wadi Halfa. Πριν κάνω 10 μέτρα χτυπάει το κινητό… Σταματάω. Είναι ο Hassan Al Senussi συνταξιούχος γιατρός, ανηψιός του τέως βασιλιά της Λιβύης Ιντρίς και εγγονός του Muhammad al-Abid as-Senussi συμπολεμιστή του Omar Mukhtar (Λιοντάρι της Ερήμου) που έκαναν …spezzatino alla cacciatora με τις χατζάρες τους Ιταλούς στη Λυβική Σαχάρα. Τρελή ιστορία…

.
Πριν 15 μέρες έπινα τσάι στο καφέ Φαρούκ στην Αλεξάνδρεια και με πλησιάζει ένας κελεμπιοφόρος με πονηρά μάτια που γυάλιζαν σαν τους τυχοδιώκτες πιστολέρο που αναζητούν σεντούκια χρυσού σε παλιές ταινίες γουέστερν και ρωτάει από που έρχομαι. Του λέω Σαλονί και μΕ πετάει: «Τι κάνεις ρε κουμπάρε?»
Σπουδές Αμέρικα, Γαλλία και ένα χρόνο στην …Ερωτική Πόλη, 40+ χρόνια πριν… Με κοιτάζει αυστηρά και ρίχνει τον δράκο …»Θα μου βρεις μια Μαρία που είμασταν πολύ ερωτευμένοι, είχε φούρνο πίσω από την Καμάρα κι από μένα ό,τι θέλεις …αφήνοντας υπονοούμενα -αν «έπιασα» καλά τα Γαλλικά του- για κάτι σέξι αεροσυνοδούς της Air Libya με χειροπέδες κλπ κλπ» Έτσι είναι! Κάθε άνδρας, μόλις καβατζάρει τα 60 και πάει για …restart, ψάχνει εναγωνίως μια Μαρία που πάντα θε έπρεπε να τον περιμένει, ανάλλαγη απ’ τα χρόνια, πάντα τρυφερή, νέα και …αγνή. Το βλακώδες υποδυνείδητο του ανδρός!
Σε μιά εποχή που η απόκτηση της Λιβυκής βίζας απομακρύνονταν σαν αντικατοπτρισμός μιας εξάδας παγωμένων Smithwick’s στη Σαχάρα, ο Hassan με δυό τηλέφωνα από το κινητό του στην Λιβυκή Πρεσβεία και μισό μπουκάλι παλαιωμένου καταπραϋντικού υγρού των αποστακτηρίων της Glenfiddich, αγορασμένο σε μαύρη σακούλα από το Drinkies, μου πρόσφερε σε χρόνο dt μια βίζα πολλαπλών εισόδων για έξι μήνες. Φεύγοντας μου άφησε κι ένα τσαλακωμένο «Al Ahram Hebdo», λέγοντας: Βάλε μέσα ένα 100ευρο και δώστο αύριο στον mr Al-Abgari…
O Hassan φαγώθηκε να κάνουμε και δουλειές με εισαγωγές αυτοκινήτων, φορτηγών και λοιπών ανταλλακτικών με πολύ χρήμα και προστάντζες δεκάδων χιλιάδων ευρώ. «Ο Καντάφι ανοίγει την αγορά και πριμοδοτεί με 30.000 ευρώ κάθε Λιβυκή εταιρεία με συνεταίρο κάτοικο ΕΕ. Λοιπόν Μπαζίλ, ανάβαλλε προς το παρόν τα σχέδια για το Νόμπελ κι έλα στη Λιβύη να χεστείς στο χρήμα… «
Του κλείνω το τηλέφωνο γιατί η χρέωση κάθε λεπτού ομιλίας από τη Vodafon αντιστοιχούσε με κονδύλιο ανακαίνισης του Taj Mahal!
Αργά τ’ απόγευμα σταματώ έξω από την πόλη Berber κοντά στη συμβολή του ποταμού Ατμπάρα και του Νείλου…

Το ταξίδι συνεχίζεται…

tea lady omdurman 1

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο Νίκος, ο Δημήτρης, ο Οδυσσέας, ο Λουδοβίκος (…και ένας τέλειος γενίτσαρος)

Posted by vnottas στο 12 Μαΐου, 2020

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

αρχείο λήψης (7)

 

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο ποιητής διάλεξε τις πιο αγαπημένες του λέξεις

τις καλόντυσε και μόλις άκουσε

το ραδιόφωνο να παίζει

το δεύτερο βαλς του Σοστακόβιτς

άρχισε να στροβιλίζεται μαζί τους

χωρίς να υπολογίζει κανέναν.

Παρ’ ότι ήταν πρωτάρης

ανάλαφρα τις σήκωνε ψηλά

κι ύστερα τις διευκόλυνε

να βρουν τον ρυθμό της ομοιοκαταληξίας

και να λυγίσουν τη μέση τους επιδέξια

ώστε να γίνουν περιζήτητες.

Έτσι στο δάπεδο της σάλας

μόλις τελείωσε ο χορός

οι αποκαμωμένες λέξεις

με τα μάτια εκστασιασμένα και υγρά

είχαν σφιχταγκαλιαστεί μαγεμένες.

Το ποίημα ήταν πλέον αναπόφευκτο.

*

images (21)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ – ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΜΠΕΤΟΒΕΝ

Ταμπουρώθηκε στο Χάνι της Γραβιάς

ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και περίμενε

τους τουρκαλβανούς να καταφθάσουν.

Το ίδιο βράδυ ο Λούντβιχ Μπετόβεν στη Βόννη

προσπαθούσε να απομονώσει στο πιάνο του

τον ύμνο της χαράς, που είχε εμπνευστεί.

Την άλλη μέρα και οι δύο ένιωθαν

ότι κάτι σπουδαίο είχαν πετύχει

και συναντήθηκαν για να τα πουν

σαν να γνωρίζονταν από παλιά.

*

images (18)

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΤΗΚΑ ΕΚΟΥΣΙΑ

Δεν είμαι δα ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος

εξισλαμίστηκα εκούσια

όταν επιτέλους κατενόησα

την γοητεία της υποταγής.

Αποκήρυξα βέβαια με ευκολία τη ζωή μου

και με την πάροδο του χρόνου

από ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα

γίνομαι ένας τέλειος γενίτσαρος.

Τι φταίω εγώ αν είμαι δειλός

και στον παραμικρό ιό ενδίδω;

Ναι είμαι πλασμένος ενδοτικός

χωρίς αντιστάσεις στην εξουσία

με ειλικρινείς προθέσεις προσαρμογής

κι εύκαμπτους τρόπους έκφρασης.

Είναι υπερβολή να με αποκαλείτε γυμνοσάλιαγκα

επειδή απλώς είμαι γλοιώδης και ολιγωρώ.

Επαναλαμβάνω σε αυτούς που με κατηγορούν

ότι αλλάζω απόψεις από συμφέρον.

Εξισλαμίστηκα εκούσια σας λέγω.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Απορίες…

Posted by vnottas στο 3 Μαΐου, 2020

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (16)

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Υποψίες πολλές με βασανίζουν Θεέ μου.

Ξέρω καλά πια πως η συννεφιά

δεν είναι η σκιά σου.

Ακόμα συνήθισα να μη μ’ ακούς

και να μη με βλέπεις.

Γνωρίζω ότι δεν είσαι πανταχού παρών

ποτέ μου εξάλλου δεν σε είδα.

Διαδόσεις… διαδόσεις… διαδόσεις…

μήπως κρύβεσαι μέσα στον φόβο μου;

Μήπως τελικά δεν υπάρχεις Θεέ μου;

*

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

IMGα_1030

Το σύννεφο ονειρεύεται βροχή θέλει να γίνει

να πέσει μες στον ποταμό και στον γιαλό να φτάσει

στη θάλασσα να ξαπλωθεί στου πέλαγου τα πλάτη

και πάλι να εξατμιστεί πάλι να γίνει νέφος

να ταξιδεύει διαρκώς άλλους κόσμους να βλέπει

τις αστραπές να χαίρεται και τις βροντές να ακούει

να βρίσκει την παρηγοριά στου σύμπαντος τα βάθη

άστρα καινούργια να χαρεί και ουρανούς χρωμάτων

του Αρχαγγέλου το σπαθί πάνω του ν’ ακονίσει

να μάθει κι άλλα μυστικά άλλων λογιών τραγούδια

να χαίρεται και να απλωθεί πολύχρωμο σεντόνι

άλλο με την ανατολή και άλλο με τη δύση

μεταξωτό την άνοιξη λινό το καλοκαίρι

πένθιμο το φθινόπωρο και γκρίζο το χειμώνα

πουλιά να το διασχίζουνε κι άγγελοι ν’ ακουμπάνε

και το τραπέζι του Θεού να στρώνει αγιασμένο

πάλι νερό να γίνεται και πάλι ατμός να φτάνει

σ’ άλλα μέρη κάθε φορά αλλού σ’ άλλους πλανήτες

με περηφάνια και χαρά με μέθη απ’ τη δροσιά του

του σύμπαντος τα όρια με σιγουριά να μάθει

σοφό να νιώθει και υγρό σοφό και σπουδασμένο

να μην το λένε πένθιμο να μην το λένε μαύρο.

*

ΔΕΝ ΕΚΛΙΠΑΡΩ

Όχι δεν θα πειθαρχήσω.

Αισθάνομαι γρανίτης ακατέργαστος

ορείχαλκος ατάραχος

ατσάλινος κι απρόσιτος

περίπου άτρωτος.

Μην πυροβολείτε λοιπόν

δεν θα πειθαρχήσω.

Η ανακάλυψη της πειθαρχίας

είναι για τους ηττημένους

μα κυρίως για τους απόστρατους.

Δεν εκλιπαρώ λοιπόν

και δεν συνηθίζω

όπως επιθυμείτε.

*

ΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΑΣΚΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

Αυτοκρατειρα 2

Είσθε πενήντα ετών Μεγαλειοτάτη

κι εγώ ο νεοσύλλεκτος

μόλις είκοσι ένα.

Επιθυμείτε να κορέσετε τη δίψα

της σφοδρής επιθυμίας σας

με της νεότητάς μου την ακμή

και γι’ αυτό παραδίδομαι

προσάναμμα της ηδονικής προσδοκίας μας

ανυπεράσπιστος και μόνο παραδίδομαι

στην αναρρίχηση του πόθου σας

πιο μόνος από ποτέ.

Όπως σας δήλωσα δεν ζητώ αντάλλαγμα

ούτε καν να με συμπεριλάβετε

στο πάνθεον των εραστών σας.

Απλώς σας εξομολογούμαι μεγαλειοτάτη

ότι συνήθως τα απογεύματα κλαίω

χωρίς να γνωρίζω τον λόγο.

Είμαι μόλις είκοσι ενός ετών

κι εσείς πενήντα κι αυτοκράτειρα

προστάξτε με λοιπόν

πρόθυμος εγώ θα φανώ υπόσχομαι

αντάξιος των κρυφών σας σκέψεων

υπήκοος με προσφορά ευχαρίστησης

σε σας την πρώτη κι ανεκτίμητη.

*

 

 

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Όταν κόβεται το ρεύμα…

Posted by vnottas στο 1 Μαΐου, 2020

 

(Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος)

Εσώτερο πραξικόπημα

images (14)

Μέσα στη κάβα του μυαλού μου

κόπηκε το ρεύμα

και ευκαιρία βρίσκουν νευροδιαβιβαστές

κι άλλες στρατιές ενζύμων χημικών

να κάνουν ότι τους καπνίσει.

.

Φέρνουν κομμάτια από παλιές αγάπες

και τα μοντάρουν σαν να είναι σκιάχτρα

στου νου τις πεδιάδες, δήθεν

να διώξουν τα πουλιά της μνήμης.

.

Βρίσκουν και διάφορα κομμένα μέλη

του Εμφυλίου μέσα μου

τα ράβουν επίτηδες ανάποδα

κι ύστερα σπάζουν πλάκα

γιατί τα βλέπουν

να περπατούν πλάγια σαν τους κάβουρες

ή να βαδίζουν μεθυσμένα προς τα πίσω.

.

Βγάζουν τις σκέψεις απ το παρελθόν

και τις αφήνουν πάνω σε ψησταριές ολόγυμνες

ή φέρνουν φορτηγά και τις αδειάζουν

μέσα σε αίμα από πισίνες βαθυκόκκινες

για να πνιγούν.

.

Έχουν και έναν βλοσυρό εργοδηγό

που κάθεται επάνω

σ έναν λοφίσκο άκυρου ανευρύσματος

και δίνει εντολές με τηλεβόα

σε εργάτες που κρατούν γκασμάδες, φτυάρια

σε μία Λεωφόρο Πολλαπλών Συνάψεων

φωνάζοντας «θέλω να σκάψετε μια τάφρο

όπου θα ενταφιαστούν έρωτες εντελώς ανώφελοι

και υποσχέσεις άνευ ανταλλάγματος

καθώς και πτώματα από τσαχπίνικες ματιές

άντε, πιάστε δουλειά κουμάσια μου..»

.

και όλα αυτά να γίνονται ερήμην μου

ενώ κοιμάμαι του καλού καιρού…

images (15)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ατενίζοντας τα βουνά…

Posted by vnottas στο 5 Απριλίου, 2020

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος

αρχείο λήψης (4)

Τσίπουρο Παραμυθιάς

Στη Παραμυθιά της Θεσπρωτίας σήμερα τ’ απόγευμα αρχές Απρίλη, όπως κάνει 40 χρόνια τώρα, ο μπάρμπα Σωτηράκης Λέκκας πίνει το τσιπουράκι του στη πάνω έρημη πλατεία-εντελώς μόνος του -λόγω του εθνικού εγκλεισμού.

Κοιτάζει τα βουνά περιμετρικά που του κόβουν τη θέα προς το Ιόνιο, όπου κι αν γυρίσει το βλέμμα του.Τα βουνά λες και κάνουν ένα κύκλο τριγύρω του γιατί η Χιονίστρα έχει ύψος 1665 μέτρα κι απ την άλλη η Κορύλα 1650. Κι ακόμα τα δυο ποτάμια που πιτσιρίκος ψάρευε πέστροφες -σκέφτεται ο μπάρμπα Σωτηράκης- ο Αχέροντας κι ο Κώκυτος,είναι μακριά του και δεν ξέρει πως να πάρει άδεια για να τα φτάσει, αλλά και να πάρει, τι σκατά θα πάει να κάνει στα ογδόντα του εκεί συνταξιούχος κτηνοτρόφος…

Κάθεται λοιπόν μόνος του, στο καφενείο του φίλου του Ντελίμπαση, που τυπικά είναι κλειστό και πίνει αργά-αργά το τσιπουράκι του μασουλώντας για ώρα τρεις ξερές ελιές και δυο κομματάκια τσίρο. Κοιτάζει το απλό όμορφο στρόγγυλο ποτηράκι του με το -χωρίς γλυκάνισο- τσίπουρο και σαν να βλέπει στο πάτο πρόσωπα που χάθηκαν, ενώ θα έπρεπε νάναι δίπλα του και να του κρατούν συντροφιά. Πρώτα βλέπει τη Βάγια, έρωτα του 50 που κρυφά είχαν συμφωνήσει γάμο, αλλά αυτή δεν τον περίμενε μέχρι που να τελιώσει το στρατιωτικό του, πήγε και παντρεύτηκε έναν αρχιτσέλιγκα απ το Σούλι.Επειτα βλέπει τον μεγάλο του αδερφό, που έφυγε στην Αμερική και πέθανε από έμφραγμα στο Σινσινάτι καθώς έβλεπε τη παράσταση ενός ροντέο τσίρκου.Ρίχνει δυό απανωτές ρουφηξιές απ τη στενοχώρια του, ανάβει ένα σέρτικο τσιγάρο και γεμίζοντας το στρόγγυλο ποτηράκι του, σαν να του φαίνεται τώρα, πως στο πάτο του ποτηριού,έχει στρογγυλοκαθήσει χαμογελαστό το πρόσωπο του γιου του, πούχει κλείσει τα 50 και έχει τέσσερα χρόνια να έρθει στο χωριό, ταξιδεύοντας στα καράβια κάνοντας το γύρο της γης, εργένης από άποψη, που ο μπάρμπα-Σωτηράκης αδυνατεί χρόνια να κατανοήσει.

Σκέφτεται ενώ αργοπίνει πως κάποια στιγμη, θα πρέπει να γυρίσει πίσω στο σπίτι, όπου η γριά του θα ροχαλίζει κι αυτός αν ανοίξει τη τηλεόραση, θα βλέπει πάλι κάτι εικόνες από άδειους δρόμους ή γεμάτα νοσοκομεία, που θα του γυρίσουν τη ψυχή ανάποδα. Σκέφτεται πως ο κόσμος μια φυλακή μεγάλη είναι και πέρα απ τα περίκλειστα βουνά, όλα τα μέρη, μια φυλακή ολοστρόγγυλη σα μπάλα είναι, που κανείς δεν ξέρει που να πάει για να γλυτώσει απ το κακό της πανδημίας, γι αυτό το καλύτερο που έχει να κάνει,είναι να κάτσει εκεί που βρίσκεται μπρος στο στρογγυλό ποτηράκι του και να πίνει σιγά-σιγά το τσιπουράκι του, δηλαδή να κάτσει στ’ αβγά του και τούρχεται ξαφνικά ένα αυθόρμητο χαμόγελο στο στόμα, γιατί όπως και να κάνουμε σκέφτεται και τα αβγά στρογγυλά είναι ή κάπως σαν μακρουλό μηδενικό. Κι όπως σκύβει να ξαναδεί τον πάτο του ποτηριού, βλέπει το πρόσωπο του δάσκαλού του απ τη πρώτη του δημοτικού, του Μελέτη Φλάμπουρα με τη στροφογυριστή μουστάκα του, από το παλιοχώρι της Χίνκα, να λέει στον πεθαμένο από δεκαετίες πατέρα του.. «άκου για να ξέρεις Σταύρο, ένα σχέτο μηδενικό είναι ο Σωτηράκης σου, ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Καλύτερα να τον σταματήσεις τώρα απ’ τα γράμματα και να τον κάνεις τσομπανάκο στο μαντρί σου. Νάχεις όφελος για το μετά.»

images (9)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τον καιρό του Μαγγελάνου: η συνέπεια του Κορονοϊού στη Λιακάδα

Posted by vnottas στο 1 Απριλίου, 2020

Εμπνεόμενος από τα τρέχοντα (και όχι μόνο) ο Νίκος μου έστειλε τα παρακάτω πρόσφατα ποιήματά του . Σχετικά με τους ιούς, στο Ιστολογοφόρο υπάρχει επίσης ένα παλιότερο όμορφο κείμενο του Νίκου που θα το βρείτε εδώ .

 

the-lovers-1928-11-759x500

 

Νίκος Μοσχοβάκος

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Μιλάς και μετά γελάς.

Μήλα τρώνε οι αγελάδες.

Στη Γέλα έχει λιακάδα.

Παγκόσμια μέρα ποίησης.

Μετά παγκοσμιοποίηση.

Συνέπεια κορονοϊού.

Μπελάς και πια δε μιλάς.

 

ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

Όπου βρίσκεται ο καθένας

εκεί θα εκτίσει την ποινή του

διέταξε ο Καίσαρας.

Όλοι μας τότε

με μια μικρή δικαιολογία

αναζητήσαμε μια θέση

στη λιακάδα.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΥ

Με το μυαλό του γεμάτο ατελείς χάρτες

βραχώδη απειλητικά ακρωτήρια

υφαλογενείς μπλε σκούρες θάλασσες

νεφοσκεπείς ουρανούς αλλά και πεντακάθαρους

βραχονησίδες μοναχικές άδεντρες

ταραγμένους ευρύχωρους κόλπους

που στις απόκρημνες ακτές τους

φωλιάζουν φώκιες, γλάροι, αποδημητικά

κι ένα ξεθωριασμένο πορτραίτο του Χριστόφορου Κολόμβου

ο Μαγγελάνος προετοιμάζεται για τον μεγάλο απόπλου

με σκοπό να βρει μιαν άλλην Αμερική

μιαν άλλη γωνιά δόξας και πλούτου στην υδρόγειο.

Αναζήτησε την πυξίδα φυλαχτό του

και γεμάτος αυτοπεποίθηση βροντοφώναξε

μπρος στον καθρέφτη του εκστασιασμένος

αργεί ακόμα ο Γκαγκάριν και ο Άρμστρονγκ

τώρα είναι ο δικός μου καιρός.

 

images (8)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Την εποχή του εστεμμένου ιού…

Posted by vnottas στο 26 Μαρτίου, 2020

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος

Φοβάμαι πως θα ξαναγίνουμε ίδιοι

images (7)

Φοβάμαι πως θα ξαναγίνουμε ίδιοι

ή  και χειρότεροι μπορεί

γιατί ο φόβος της απώλειας

Δεν γίνεται απώλεια του φόβου

Φοβάμαι πως τα κτήνη που ποδηγετούν τις αγορές

θα φτιάξουν τις καινούργιες αλεξίσφαιρες

-και παίρνει αέρας φοβερός μέσα στο χάος

το κόκκινο ποδηλατάκι του Γιωργάκη

και της Αννούλας το κουκλάκι χάνει το κεφαλάκι του-

Φοβάμαι και τα ‘σαγαπώ’

όταν ακούγονται από μάσκες χειρουργείου

Φοβάμαι μήπως χάσεις τις πιστωτικές σου

ή μη σου κλέψουνε το τάμπλετ

και γύρεις μέσα στη κατάθλιψη

γίνεις λουλούδι δίχως γύρη

Φοβάμαι γιατί ενώ πρέπει να κάνεις εμετό

εσύ φοβάσαι και το σάλιο σου, γι αυτό

‘θα πάω να το πω στον Ερυθρό Σταυρό

πως πλέω σε μια θάλασσα φελλό’

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ασ’ τα ν’ ανεμίζουνε…

Posted by vnottas στο 14 Φεβρουαρίου, 2020

Μου το έστειλε πρόσφατα ο Ηλίας

αρχείο λήψης (21)

 

Ηλίας Κουτσούκος: Happy– χάπι

Με το φως της ημέρας

δεν χρειάζεται χάπι

Το χάπι παίρνεται τη νύχτα

τη στιγμή που νιώθεις

πως οι εφιάλτες έρχονται

γαμημένα βιώματα

και χρόνια αιμοσταγή

κι ιδίως η ηλίθια απορία του στυλ

που πήγαν τόσα χρόνια

ή το χειρότερο ‘κάποτε

είχαμε όνειρα και μεις…’

Τότε κάθεσαι μπροστά στο χαρτί

με πιτζάμες, με το σώβρακο ή τις φόρμες

-μπορεί και ξεβράκωτος-

για να γράψεις το ποίημα

το γράφεις αφήνοντας έξω

καλολογικά και συντακτικές αηδίες

δεν το ψάχνεις πολύ

δεν διορθώνεις λάθη

έτσι εντελώς γυμνό

το παραδίδεις στον Τίποτα Χρόνο

και πας ακριβώς από κει

που ήρθαν και φύγαν άλλοι

Δηλαδή με το χάπι-ποίημα

ταξιδεύεις στις εσχατιές

του παντός καθόλου άρρητης νύχτας

Όμως αν αντέχεις το γκροτέσκο

μπορείς να σταθείς μπροστά στο καθρέπτη

γυμνός τραγουδώντας φάλτσα

το γελοίο τραγούδι

άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα

άστα να ανεμίζουνε στη τρελή νοτιά..’

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ζεύξη ασωμάτων

Posted by vnottas στο 14 Φεβρουαρίου, 2020

Την ερχόμενη Τρίτη 18/2/20 ο Νίκος παρουσιάζει στην Αθήνα τη νέα ποιητική συλλογή του. Παρακάτω η πρόσκληση.

ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 1

 

Ένα από τα ποιήματα:

 

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

 

Αφού εφόνευσε όλους τους μνηστήρες

ως όφειλε ο Οδυσσέας

ασχολήθηκε επιμελώς με τα του οίκου του.

Επέδειξε ένοχη τρυφερότητα στην Πηνελόπη

συμβούλευσε αριστοτεχνικά τον Τηλέμαχο

τους πιστούς υπηρέτες και φίλους

ευχαρίστησε για τη συνδρομή τους.

Δεν πέρασε ούτε μήνας όμως

όταν τους κάλεσε πάλι

και με φωνή γεμάτη φλόγα πίστης δήλωσε:

Αναχωρώ αύριο το πρωί για ταξίδι πρωτόγνωρο

σιγά μην αφήσω τον Χριστόφορο Κολόμβο

να ανακαλύψει πρώτος την Αμερική.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ηλίας Κουτσούκος: Ο λύκος που γέρασε

Posted by vnottas στο 3 Φεβρουαρίου, 2020

Ο Ηλίας δεν είναι λύκος ούτε γέρασε. Είναι παλιός φίλος και γράφει ποιήματα και πεζά που μ’ αρέσουν. Η ¨Bibliotheque¨ είναι ένας ιστότοπος αφιερωμένος στα γράμματα, αλλά εκδίδει κιόλας. Ο δε ¨λύκος που γέρασε¨ είναι ο τίτλος  της τελευταίας ποιητικής συλλογής του Ηλία που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη ¨Βιβλιοθήκη¨ σε καλαίσθητη συλλεκτική έκδοση.

Εδώ παρακάτω δύο από τα ποιήματα της συλλογής

Εικόνα (5)

Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ

Έχουν έρθει στο σπίτι φίλοι

και τρώμε μακαρόνια στο μπαλκόνι

άσπρο κρασάκι πίνουμε κι όλο γελάμε

με χαζά αστεία όταν ακούω το θυροτηλέφωνο

μ’ ένα διστακτικό σαν «να με συγχωρείτε» χτύπημα

λέω, ποιος να ‘ναι τέτοια ώρα δύο τη νύχτα, τίποτα τσογλάνια

μεθυσμένα θα ‘ναι και φωνάζω

ένα «ναι» λιγάκι άγριο.

.

Ακούω έναν σαν αναστεναγμό κι αμέσως

«να με συγχωρείς αγόρι μου δεν ήτανε σωστό

που σε αναστατώνω τέτοια ώρα μα ήθελα

ν’ ακούσω τη φωνούλα σου, να ξέρεις είμαστε καλά

λιγάκι ο πατέρας σου γκρινιάζει γιατί εκεί πάνω

απαγορεύεται αυστηρώς το κάπνισμα, ήρθαμε

κάποιες φίλες με υπεραστικό και τώρα μας φωνάζουν πίσω

να ‘σαι καλά και να προσέχεις, σε λατρεύουμε να ξέρεις»

Φωνάζω δυνατά «μαμά, μαμά, μαμά».

.

Μου πέφτει το θυροτηλέφωνο από το χέρι κι ύστερα από 30

χρόνια – για σκέψου –

με πιάνουνε τα κλάματα, πάω στην τουαλέτα δήθεν

για κατούρημα, ρίχνω νερό στα μούτρα μου

μα δεν μου σταματούν τα δάκρυα καθώς θυμάμαι

την εικόνα της με σταυρωμένα τα χεράκια της

επάνω σ’ ένα γκρίζο και παλαιό ταγιέρ που το είχε

για τις Κυριακές στην εκκλησία.

***

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

Εκεί που γίνονται όλα όμορφα και καλά

εκεί που είναι όλα τακτοποιημένα

οι προλετάριοι με τους χέστες

οι μέτριοι δουλικοί με τα αφεντικά τους

οι απροσάρμοστοι στον κόσμο τους

οι καταθλιπτικοί στις φωλιές τους

                                             – ας πιούμε τώρα ένα ουϊσκάκι –

Εκεί ακριβώς, σε κείνη τη στιγμή

του «τίποτα δεν θα χαλάσει την ησυχία μας»

έρχεται ο κρότος

από ένα ηχηρό χαστούκι

πρώτα με κάρβουνο, μετά με χρώματα

κι άριστη Ιστορία της Τέχνης

έρχεται ο κρότος

πάνω στα μάγουλα των ηλιθίων

πάνω στο δέρμα των κυριλέ

και φτιάχνει ένα κόκκινο σημάδι

ανεξίτηλο για μία και μοναδική φορά

με την προοπτική «πάρε το για να έχεις»

και τότε μπερδεύονται όλα

βασανισμένοι από λατρεία Χριστοί

βραβευμένοι απόφοιτοι κολεγίων

πατεράδες με καταπίστευμα

τραπεζίτες με τεράστιες πιστώσεις

γενικώς οι καταφερτζήδες του κόσμου

μένουν ενεοί μπροστά στον κρότο

από αυτό το βίαιο και αύθαδες χαστούκι

των συνειδητών αοράτων χρωμάτων

που δεν υπολόγιζαν ούτε λογάριαζαν

στην τακτική του προσκυνημένου σβέρκου

στον άξονα του λυγισμένου λαιμού

στην γραμμή των οριζόντων τους

στο γεμάτο πορτοφόλι τους

στου ανέγγιχτους κωδικούς τους

αυτό το χαστούκι

κάτι παραπάνω από ανταρσία

κάτι πέρα από το απρόβλεπτο

που τώρα πρέπει να το καταπιούν

ή έστω να δείξουν πως δεν έπεσε ποτέ

στο πρόσωπό τους.

αΕικόνα (8)

Εικόνα (5)α

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μοσχοβάκος: Ζεύξη ασωμάτων

Posted by vnottas στο 25 Ιανουαρίου, 2020

Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου ¨Ζεύξη ασωμάτων¨ (Μελάνι)

Εικόνα

Ενδεικτικά (προμετωπίδες):

 

Ζεύξεις και συζεύξεις

Του σύμπαντος παρένθεση ο βίος

παρένθεση που αν βγάλεις και την πλήξη

που σέρνεται εντός μας ισοβίως

τότε η έναρξη συμπίπτει με την λήξη.

.

Σκιές ασωμάτων

Το σύμπαν μια αιώρα

που πάνω του το τώρα

γεννιέται και πεθαίνει

μα πάντα τώρα μένει.

Εικόνα (2)

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ελένη ένα και δύο

Posted by vnottas στο 11 Νοεμβρίου, 2019

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images

ΕΛΕΝΗ Ι

Της ηδονής που λάτρεψες με πάθος

έρμαιο περιφέρεσαι Ελένη

δεν διακρίνεις αν σωστό είναι ή λάθος

στου Πάρη την πυρρά παραδομένη.

.

Ασίγαστο κορμί που σιγοβράζει

στο αίμα σου λαχτάρα ταξιδεύει

λαχτάρα που το είναι σου πλαντάζει

στου έρωτα το πέλαγο παλεύει.

.

Γαρούφαλλα και ρόδα η Αφροδίτη

εγέμιζε τους δρόμους που περνούσες

γαρδένια μοσχοβόλαγες κι ανθούσες

σαν όνειρο χαράς σ’ ονειροκρίτη.

Στροβίλισμα ο πόθος σου στη δίνη

κι ο μύθος σου παντοτινός θα μείνει.

*

αρχείο λήψης (2)

ΕΛΕΝΗ ΙΙ

 

Ρόδια στολίζουν τις παρειές

βιολέτες στη ματιά της

τα χείλη άλικες γραμμές

ανασαμιά ο μπάτης.

.

Τα βλέφαρα δοξαστικά

λακκάκι στο σαγόνι

φρύδια τόξα μοναδικά

π’ έρωτας τα τεντώνει.

.

Ελένη μ’ άνοιξης κορμί

μπράτσα τριανταφυλλένια

στου έρωτα την έννοια

ξεχύνεται μ’ ορμή.

Όποιος την είδε από κοντά

λιώνει κερί από σεβντά.

*troia073-300x276

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Χρώματα…

Posted by vnottas στο 8 Νοεμβρίου, 2019

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

αρχείο λήψης

Ήταν ένα λευκό πρωί μιας άσπρης Δευτέρας

που έμπαινε ντυμένος στα κατάλευκα ο άγγελος Απρίλης

στολισμένος με κρίνα, γιασεμιά και μαργαρίτες

ενώ απ’ τ’ άσπρο βυζί της μάνας έρρεε γάλα άφθονο

για ν’ αντέξω τους δύσκολους καιρούς.

.

Καταγάλανος ουρανός κι η θάλασσα γαλάζια

αδύνατο να τα χωρίσει κανείς

αφού στο βάθος κάπου άλλαζαν θέση.

Πράσινα χορτάρια και πράσινο σκούρο

οι χαρουπιές, τα κυπαρίσσια

κι ασημοπράσινες οι ελιές έσερναν

τον χορό των χρωμάτων

ο ήλιος κίτρινος κι οι ασπάλαθοι

χάραζαν χρυσές προσδοκίες

στου φωτός την επαρκή διαύγεια.

Παπαρούνες στις παρειές της άνοιξης

και φλεγόμενα ηλιοβασιλέματα

υμνούσαν την αιωνιότητα.

Οι βιολέτες ξυπνούσαν μια θλιμμένη ευφορία

τα γαρούφαλλα καμάρωναν ανύποπτα

κι αγριοφασκομηλιές ανθοφορούσαν με σφοδρότητα.

.

Πότε αργότερα φάνηκαν τα γκρίζα σύννεφα

και στένεψε του ωραίου ο τόπος

με τη θάλασσα να σκουραίνει θλιμμένη

δεν πρόλαβα να εξηγήσω.

Τριαντάφυλλα με χρώμα σκουριάς

και χρυσάνθεμα μωβ ή κίτρινα

έφερναν του φθινόπωρου την μονοτονία

τα σύννεφα που μαύρισαν

προανήγγειλαν γόους και καταιγίδες

κι οι ασέληνες νύχτες

την απελπισία του σύμπαντος.

.

Αναρωτιέμαι για την αλήθεια

με τόσα χρώματα που γνώρισα

μέχρι σήμερα και δεν τη βρίσκω.

Γιατί και τις χιονισμένες μέρες

που η λευκότητα κυριαρχεί και πάλι

όπως τότε στην αρχή

δεν υπάρχει παρηγοριά

αφού το κρύο γαζώνει τις προσδοκίες μου.

Τι απόμεινε λοιπόν απ’ όλην αυτή

την ξενάγηση ζωής;

Το σκότος μαύρο σεντόνι απελπισίας

που κυριαρχεί μετά το ηλιοβασίλεμα.

Μόνη αμυδρή ελπίδα πια ένα ουράνιο τόξο.

alychamps-1888

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τρία ακόμη ποιήματα του Νίκου

Posted by vnottas στο 23 Οκτωβρίου, 2019

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΩΤ

αρχείο λήψης (22)

Όταν έγινε στήλη άλατος

η γυναίκα του Λωτ

αισθάνθηκε αλμυρές αναμνήσεις

να κυριεύουν το είναι της

κι αφέθηκε να λιώσει

από ηδονή, όχι από αγάπη.

*

ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΧΩ

200px-JSC_the_battle_of_Jericho

Θυμάσαι Ρωξάνη τότε στην Ιεριχώ

στην κεντρική πλατεία Γεδεών

όταν γνωριστήκαμε κάποιο απομεσήμερο

πέρασαν χρόνια πολλά βέβαια

αλλά δεν έσβησε ποτέ η ευωδιά

από το αράπικο φούλι και το γιασεμί

που γέμιζαν την ατμόσφαιρα.

Θυμάσαι ήμασταν παιδιά

κι ήταν κλειστά τα σχολεία

γιατί απεργούσαν οι καθηγητές.

Εσύ μιλούσες για τον Ζαρατούστρα και τον Χαφέζ

κι εγώ σου ‘λεγα για τον Όμηρο και τον Στησίχορο

Κανείς μας όμως δεν ήξερε

για τη διάσπαση του ατόμου

και για τη μοναξιά.

Έτσι αφήσαμε τον χρόνο να διαβεί

φλεγόμενοι από περιέργεια για το αύριο.

Κι όπως πέρασε ο καιρός

η περιέργεια κατρακύλησε

κι έγινε αγωνία για την επόμενη στιγμή.

Λιγόστεψε πια η ζωή μας

δεν έχουμε λόγια να πούμε

ούτε μουσική ν’ ακούσουμε.

Μένουμε άλαλοι και σκεπτικοί

με μυρωδιά από φούλι αράπικο και γιασεμί

να κυριαρχεί στη μνήμη μας.

*

ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ

images (3)

Αιωρούνται πάνω από τα πλήκτρα του πιάνου

σαν γιορτινά βεγγαλικά

τα δάκτυλά σου γυμνά αρωματισμένα

χωρίς ν’ ακουμπούν

απειλούν με πόνου μελωδία

το ακατοίκητο σπίτι.

Στις σκοτεινές σκιές πάνω απ’ τα κάδρα

ξεμοναχιασμένες μικρομνήμες

σηκώνουν δειλά το πέπλο της αράχνης

για να δροσιστούν μ’ ήχων παφλασμούς.

Εις μάτην όμως

το ακατοίκητο σπίτι

θα παραμείνει δέσμιο της σιωπής

αφού τα δάκτυλά σου

θα μετεωρίζονται αρωματισμένα

χωρίς ν’ ακουμπούν τα πλήκτρα

του προ πολλού μεταφερθέντος πιάνου.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συμφωνία σε Ζήτα…

Posted by vnottas στο 21 Σεπτεμβρίου, 2019

Ένα πολύ όμορφο ποίημα του Νίκου

αρχείο λήψης (21)

 

Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος

.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗ ΡΟΖΑΛΙΑ

Καρφίτσωσε στο πέτο του ο ήλιος

το ασημένιο εκείνο απόγευμα στα Εξάρχεια

και το κράτησε εκεί, μέχρι να βασιλέψει

πίσω απ’ τις βουνοκορφές

αφήνοντας κόκκινα ίχνη σύννεφα.

.

Τα πρόσωπα εν ευθυμία, στη Ροζαλία

και τα χαμόγελα έκδηλα σαρκώδη

σε μια ατμόσφαιρα διαυγούς προσδοκίας

με του καρπουζιού το ζωηρό κόκκινο

να χρωματίζει το τραπέζι

ενώ παραδίπλα ο προφανής δημόσιος υπάλληλος

καταβρόχθιζε με τέρψη και ικανοποίηση

στο απομεσημεριανό φως την λεία των επιθυμιών του

χωρίς την αναστολή της δημοσιότητας.

.

Απ’ το μεγάλο παράθυρο της στέγης

οι πολυκατοικίες της πόλης

σαν πολυκαιρισμένες νότες, ξέπνοες

τάραζαν το γαλάζιο τ’ ουρανού

κι έσερναν μελαγχολικά την άμαξα της μέρας

εκεί που το πεπρωμένο διστάζει

να δείξει τ’ αληθινό του πρόσωπο.

Απέναντι ύψωναν τα ποτήρια τους

κι οι ευχές που ανταλλάσσονταν

είχαν τη σιγουριά του ανύποπτου

που κρύβεται πίσω απ’ την κουρτίνα

κουβαλώντας μαζί τα γραμμένα κι άγραφα.

.

Μέσα μου με ξυλογλυπτική ενάργεια

καταγράφονται μια-μια οι στιγμές

και στη μνήμη μου κεντώ

αυτό το φαινομενικά ακίνητο απόγευμα.

Κοντοστέκει για λίγο το βλέμμα μου

κι απ’ το μεγάλο παράθυρο της στέγης

φαίνεται μόνο ο ήλιος που αργοκατηφορίζει

σε μια αόρατη κρυφή λεωφόρο

με τ’ ασημένιο απόγευμα

να λάμπει στο πέτο του ανεπανάληπτο

πριν αποτεφρωθεί αποκλειστικά στο χρόνο.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ένα απομεσήμερο καλοκαιρινής ζέστης και Πυρ ομαδόν στο κάπνισμα

Posted by vnottas στο 4 Αυγούστου, 2019

Γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος 

O Σωτηράκης Τσιάρτας ισόβιος 

αρχείο λήψης (13)

Είναι μεσημεράκι προς απόγευμα τέλος Ιουλίου και έξω έχει 38 βαθμούς με αίσθηση 40.Ο Σωτηράκης Τσιάρτας κάθεται γυμνός μόνο με το σώβρακο και το ερκοντίσιον στο φουλ. Κοιτάζει έξω απ τη μπαλκονόπορτα τις απέναντι πολυκατοικίες που δεν υπάρχει ψυχή γιατί όλοι έχουν πάει στη θάλασσα.

Σκέφτεται πως έχει να πάει 28 χρόνια σε παραλία. Σκέφτεται και τραβάει βαθιές ρουφηξιές απ το τσιγάρο του που οι ξεφτιλισμένοι το έχουν πάει 4,30 το πακέτο άρα 4,30 επί 30 ίσον 129 και από τα 650 της σύνταξης μείον 129 ίσον 521.

Σκέφτεται αν αφαιρέσει φως, νερό, τηλέφωνο, μένουν γύρω στα 400 που αν τα διαιρέσει με το 30 μένουν 13 ευρουλάκια ημερησίως και γι αυτόν ακριβώς το λόγο οι παραλίες δεν υπάρχουν. Άλλωστε αυτές τις προσθαφαιρέσεις τις έχει κάνει άπειρες φορές.

Αν θυμάται καλά -και το θυμάται- η τελευταία φορά που πήγε σε παραλία ήταν με τη χοντρή γυναίκα του που γκρίνιαζε συνεχώς για τα λεφτά ενώ αυτός κοίταζε ως μαγεμένος δύο κοπέλες που έπαιζαν ρακέτες με τα υπέροχα κορμιά τους ν’ αντιμετωπίζουν θρασύτατα το ελαφρό αεράκι. Θυμάται τα τελευταία λόγια της γυναίκας του ‘εγώ σου λέω πως δεν τα βγάζουμε πέρα κι εσένα σου τρέχουν τα σάλια με τα κοριτσάκια…’

Το ίδιο βράδι ο Σωτηράκης Τσιάρτας χώρισε κι εγκαταστάθηκε σ αυτό το μικρό διαμέρισμα των 38 τετραγωνικών που έμενε η μάνα του πριν πεθάνει.

Σκέφτεται πως τα δυο κοριτσάκια που παίζαν ρακέτες τότε, τώρα θάναι σίγουρα σαρανταπεντάρες και μάλλον θα έχουν παιδιά, κυτταρίτιδα ή άλλα που φέρνει η ηλικία και μ’ αυτήν την ιδέα ανάβει ένα τσιγάρο ακόμα, ενώ η τηλεόραση λέει για τη κρίση που έρχεται απ τη διπλανή χώρα.

Σκέφτεται πως αν ξεσπάσει κρίση τώρα μες στο κατακαλόκαιρο θα σηκωθούν να φύγουν οι τουρίστες απ’ τις παραλίες και τα νησιά κι ο κόσμος θα τρέχει στα σούπερ-μάρκετ για μακαρόνια, κονσέρβες και ρύζια.Η τηλεόραση επιμένει πως η κρίση υπάρχει και βγάζει έναν μαλακοπίτουρα πρώην στρατηγό, ο οποίος δηλώνει πως ‘ήμαστε πανέτοιμοι ως κράτος’ ενώ ο Σωτηράκης Τσιάρτας σκέφτεται πως δεν είναι καθόλου έτοιμος ο ίδιος αν και βρίσκεται σ’ αυτή τη φυλακή για το υπόλοιπο του βίου του χωρίς να έχει αποθηκεύσει τρόφιμα για τις όποιες δύσκολες μέρες…

Πάει στο διπλανό δωμάτιο και βγάζει από ένα μεταλλικό κουτί του νες-καφέ πέντε εικοσάρικα, φοράει ένα φαρδύ άσπρο πουκάμισο που το έχει απ’ τη δεκαετία του 80, βάζει τις σαγιονάρες του κλειδώνει και φεύγει απ το σπίτι ψιθυρίζοντας διαρκώς για μην ξεχάσει τη νοητή λίστα με τα ψώνια απ το γειτονικό σούπερ μάρκετ, μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες, παξιμάδια, παξιμάδια, μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες, παξιμάδια κι ένα ουίσκι φτηνό για δύσκολες ώρες….καθώς και δέκα πακέτα τσιγάρα… γαμώ τη τύχη μου γαμώ…..

images (13)

Πυρ ομαδόν στο κάπνισμα…

Έχω την εντύπωση πως αυτή τη φορά η απογόρευσις του καπνίζειν είναι οριστική και αμετάκλητη σαν την κλιματική αλλαγή.

Όλοι αυτοί που σακατέψαν τον πλανήτη με τα φουγάρα τους κι όσοι διδάχθηκαν από αυτούς για το μεγαλείο των ιδιωτών -που έφτιαξαν τα φουγάρα- την έπαρση των ‘αυτοδημιούργητων’ και όσοι παλεύουν για ένα καλύτερο ‘απαγορεύειν’ …θα μας νικήσουν.

Θα μας νικήσουν αμετάκλητα και μπορεί να μας απαγορεύσουν το κάπνισμα ακόμα και στο σπίτι μας,στο Βεσέ μας,στο μπαλκόνι μας, γιατί έχουν απεριόριστη δύναμη κι η μεγάλη πλειοψηφία του ελεύθερου ή σκλαβωμένου κόσμου είναι μαζί τους.

Μαζί τους είναι οι Μπλε, οι Πράσινοι, οι Οικολόγοι, οι μισοί Κόκκινοι και πάμπολλοι άλλοι ακτιβιστές με φούξια. Μαζί τους είναι ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, όλοι οι εργαζόμενοι στα Χρηματιστήρια, όλοι οι Σύλλογοι μεταφορέων κενών κιβωτίων ιχθύων, ο πρόεδρος Τραμπ, οι Καρδινάλιοι, οι Μητροπολίτες, οι αθλητές παντός τύπου, οι εργαζόμενοι στα γυμναστήρια, οι φίτνες-φόλουερς, οι ναυαγοσώστες καθώς και όλα τα μέλη της Σκωτσέζικης Στοάς με τα σπαθάκια τους και τις ποδίτσες τους.

Όλοι αυτοί,μαζί με τους άλλους που πιστεύουν πως ο κόσμος γίνεται ολοένα και καλύτερος -αν δεν ανάψω το τσιγαράκι μου- μπορεί μεν να κοιτάζουν όλο το 24ωρο το κινητό τους σαν υπνωτισμένοι, εξαρτημένοι, να σκοτώνονται γι αυτό, να σε απολύουν με SMS, ή να δουλεύουν ολονυκτίς στο διαδίκτυο, αλλά στο θέμα του τσιγάρου είναι απόλυτοι διότι ενδιαφέρονται για την υγεία μου και την υγεία όλων όσων δεν έτυχε να βάλουν για δικούς τους λόγους, ένα τσιγαράκι στο στόμα τους.

Το ξέρω, θα μας νικήσουν κατά κράτος διότι η χώρα πρέπει να πάει μπροστά χωρίς εξαρτήσεις από ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι από ανόητους εθισμούς και θέλουν σαν τρομοκράτες να φυσούν τον καπνό τους πάνω στους άλλους, που μπορεί κάποτε να ήταν μ’ αυτούς αλλά τώρα είναι αθεράπευτα οι άλλοι…

αρχείο λήψης (12)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τα (πολιτικά) άλματα έχουν κι αυτά μια ιστορία…

Posted by vnottas στο 14 Ιουλίου, 2019

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

Η ΕΞΑΡΓΥΡΩΣΗ

Όταν τέλειωσε κι ο λαμιακός πόλεμος

ήξερα πλέον τι ακριβώς θα κάνω.

Θα εξαργύρωνα σε πλειστηριασμό πίστης

του Αλέξανδρου την εμπιστοσύνη

και πρόθυμα θα προσχωρούσα σε όποιον έδινε

τα περισσότερα σε μένα τον αχρείο.

.

Μετά θα ακολουθούσα μέσα από θώκους υψηλούς

το φρόνημα των νικητών Μακεδόνων.

Αν κάποιος υποψιαζόταν τα κίνητρά μου

ήξερα δα με τι ευκολία

μπορούσα να τον ονομάσω συκοφάντη

κι αντιμαχόμενο την καθαρότητα φρονήματος.

.

Όλοι τους θα με πίστευαν

και θ ’ άλλαζαν τον χτύπο της καρδιάς τους

γιατί έχω την ικανότητα να ξεγελώ τις μάζες

και να προσδίδω αίγλη στο μηδέν

.

Όταν τέλειωσε ο λαμιακός πόλεμος

εγώ ο ψευδεπίγραφος αγύρτης

θα ξεκινούσα τη φρενήρη πορεία μου

με την εκπλειστηρίαση κάθε ιερού και όσιου

ώστε τους φανατικούς προσηλωμένους

στην αίγλη της φυλής

να ξεγελάσω μ’ ευκολία ακόμα μια φορά..

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Βασίλης στο Σουδάν

Posted by vnottas στο 13 Ιουλίου, 2019

Από τις περιπέτειες ενός αρχιτέκτονα κένταυρου και μοναχικού ταξιδευτή.

Περιγραφές και εντυπώσεις από τις (μοτοσικλετιστικές) αποδράσεις του φίλου Βασίλη Μεταλλινού.

SUDAN 2010… Ιστορίες γι’ αγρίους  (Part 1)

sudan 458j

To ποταμόπλοιο απ’ το Aswan για τη Wadi Halfa (Σουδάν) ξεκίνησε στις 5 τ΄απόγευμα, με καθυστέρηση 7 ωρών μ’ ένα εκκωφαντικό κροτάλισμα που θύμιζε την έλευση ηφαιστιογενούς σεισμού…
Η ιδέα για εισιτήριο πρώτης θέσης δεν ήταν η σοφότερη… Τα στρώματα στην παλιά καμπίνα φαίνονταν να φιλοξενούν όλες τις συνομοταξίες αθροπόδων, απτέρων και μπόλικων άλλων με εκλεπτυσμένες γαστριμαργικές προτιμήσεις σε μενού με ανθρώπινο αίμα. Τα σεντόνια, με την σχετική ακαμψία από τη βρώμα, είχαν να πλυθούν απ΄την εποχή της ανατροπής του Αχμέτ αλ-Μιργκανί.
Μπαίνοντας στην τουαλέτα μια γαλλιδούλα τσίριζε αποτροπιασμένη στη θέα της στάθμης των σκουριασμένων βρωμόνερων και ούρων του δαπέδου, που ήταν ψηλότερη απ΄το πάχος της σαγιονάρας της, έχοντας εξαντλήσει όλη την playlist του Γαλλικού υβρεολογίου για τον καπετάνιο και το πλήρωμα που στρίμωξαν περίπου 500 άτομα …σ΄ένα καράβι που ήταν για 200!
Ανεπαισθήτως η σκέψη μου πήγε στην μοτοσυκλέτα μου που ταξίδευε παρά πίσω σε μια μαούνα με οχήματα και θα έφτανε σε 32 ώρες (κανα 8ωρο – 10ωρο αργότερα) μιας και δεν ταξίδευε το βράδυ ελλείψει οργάνων ναυσιπλοΐας…
Αθεράπευτα πάσχων απ’ το «σύνδρομο του Λευκού Ιππότη» την πήρα αγκαλιά και την έβγαλα στο κατάστρωμα, όπου χωρίς κλιματισμό, με υγρασία 90% , θερμοκρασία στους 40 βαθμούς και εκατοντάδες κελεμπιοφόρους με …χειραποσκευές πλυντήρια και τηλεοράσεις, να έχουν καταλάβει και τον τελευταίο πόντο, η νεαρά έπαθε ψαϊκολότζικαλ κολάψους…
Την τράβηξα πίσω μου, ανοίγοντας δρόμο διαγκωνίζοντας και την έσυρα κάτω από μια σωστική λέμβο που βρίσκονταν κάτι δυτικοί ταξιδευτές ενώ αυτή φώναζε «περπατάμε στην κόλαση ενώ δεν έχουμε πεθάνει!»
Εκεί της έδωσα μωρομάντηλα να καθαρίσει τα πόδια της και της έκανα σπρέι με διάλυμα πρόπολης (που ‘χω πάντα στη τσέπη) για απολύμανση. Παρόλο που φάνηκε να ικανοποιείται απ΄την φροντίδα μου, δεν έλεγε να ηρεμήσει και συνέχιζε τα «γαλλικά» επαναλαμβάνοντας κάθε 3 δευτερόλεπτα μεταξύ άλλων την λέξη «con»…
Συστηθήκαμε, την έλεγαν Λορελά. Μου ‘πε ότι μάλλον της είχαν κλέψει ένα μικρό λάπτοπ, με όλες τις φωτογραφίες της και μπαίνοντας στις τουαλέτες για να βρει τον φίλο της για βοήθεια, πάτησε στα βρωμόνερα.
Προσπάθησα να την παρηγορήσω επιστρατεύοντας τα γαλλικά μου, με φωνή Jacques Brel, ψιθυρίζοντας κάτι μαλακίες στιλ «ό,τι άσχημο κι αν σου τύχει, το έχουν ζήσει κι αντέξει άλλοι πριν από σένα. Θυμήσου ότι ξέφυγες απ΄την ρουτίνα αυτή την ύπουλη ερωμένη, που μας σφίγγει στην αγκαλιά της και μας στερεί περισσότερα απ’ όσα προσφέρει… Χέσε το λάπτοπ… Στο κάτω-κάτω είναι γεμάτο με ψηφιακά λάφυρα μνήμης που υπόσχονται πολλαπλές επαναλήψεις δευτεροβάθμιας βίωσης, προκρίνοντας την πλαστή αιωνιότητα σε μικρότερη διάσταση, από την αστραπιαία στιγμή, εκείνη που δεν χαίρεσαι τρισδιάστατη και ζωντανή μπροστά σου…! Ένα 24ωρο υπομονή, να βγούμε απ’ το καράβι και θα στρίψεις το τιμόνι … πάλι στην λεωφόρο των μεγάλων συγκινήσεων»…
Πάντα πίστευα ότι η ποίηση και το χιούμορ είναι το ντεκολτέ του άντρα… Από κείνο το απόγευμα άρχισα ν΄αμφιβάλλω…
Αυτή αντί να καλμάρει τα πήρε στο κρανίο με τις μαλακίες που της ξεφούρνιζα, τη ζέστη, τον χαμό στο κατάστρωμα, με τη βρώμα και την ιδρωτίλα και βγάζει ξαφνικά το ολόσωμο ινδικό φόρεμα που φορούσε και μένει μ’ ένα μαγιό που φορούσε από κάτω.
Πάγωσα! Όλοι οι άνδρες άρχισαν να μουρμουρίζουν και την κοιτούσαν σαν καυλωμένοι κεραμιδόγατοι.
Την ώρα που 2 Αιγύπτιοι ετοιμάζονταν να τη χουφτώσουν, ένας ηλικιωμένος μάλλον μουσουλμάνος κληρικός, έβγαλε από κάτι μπαγκάζια ένα σεντόνι και την σκέπασε ολόκληρη κάνοντάς τη νόημα να μη το βγάλει. Αυτή η ηλίθια, όπως ήταν εκνευρισμένη …του το πετάει στη μάπα. Πάει, μπλέξαμε σκέφτηκα… Εδώ θ’ αφήσουμε την παρθενιά μας….
(Συνεχίζεται…)

sudan 2010

 

SUDAN 2010, Ιστορίες γι’ αγρίους (Part 2)
.
Εκεί που ήμουνα σίγουρος ότι θα μας πετάξουν στο Νείλο αφού μας πηδήξουν και τους δύο, εμφανίστηκε ο δίμετρος γκόμενός της που ‘χε κολλήσει στην τουαλέτα με κάτι διάρροιες από κάτι κεμπάπια που έφαγε την προηγούμενη μαζί με τις καλοθρεμμένες αλογόμυγες της δυτικής όχθης του Νείλου, φωνάζοντας «Λορελά! Λορελά!»
Έφτασε πάνω στην ώρα και την μάζεψε οδηγώντας την πίσω στην καμπίνα, αφού της πέρασε στα γρήγορα το φόρεμα με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις…
Ο ηλικιωμένος ιμάμης μου ζήτησε εξηγήσεις μιλώντας λίγα αγγλικά και του ξεφούρνισα ότι η κοπέλα πάσχει από behavioral mental disorder κι ο ψηλός που τη μάζεψε ήταν ψυχίατρος και κάνοντας νοήματα – παντομίμα στους γύρω ότι «χάνει λάδια» και ότι δεν την γνωρίζω κλπ κλπ…
Εκείνη τη στιγμή βέβαια ντράπηκα …αλλά η ακεραιότητα είναι μια σχετική έννοια που καλύτερα να την αφήνει κανείς για το διεισδυτικό πνεύμα του Μαχάτμα Γκάντι… Η πραγματικότητα είναι ότι όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετικές αρχές και κινδυνεύεις να σου κάνουν τον κώλο τάλιρο και να σε πετάξουν για ορντέβρ σε κανέναν 7μετρο υδρόβιο μερακλή της συνομοταξίας Crocodylus niloticus …η ειλικρίνεια και τα υψηλά ιδανικά έχουν την τάση να εξαφανίζονται σε μια δίνη, όπως το νερό στο σιφόνι της ελεεινής τουαλέτας του καραβιού…
Οι Σουδανοί είναι εξαιρετικοί άνθρωποι και φάνηκαν να δείχνουν κατανόηση.
Πήγα πίσω στη καμπίνα αλλά στη θέα 2 μικρών ποντικών που ‘χαν ανέβει στο κρεβάτι αποφάσισα να αναθεωρήσω και να πάρω τον σάκο με τα πράγματά μου για να βγώ πάλι έξω. Από μακριά άκουσα τους Γάλλους να ρωτάνε που θα βρουν τον καπετάνιο…
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και τα πράγματα ησύχαζαν στο κατάστρωμα. Δεν υπήρχε ούτε πόντος να βολευτώ. Κάτω από μια μεταλλική σκάλα 2 Τούρκοι μοτοσυκλετιστές μου κάνανε λίγο χώρο να στρώσω το υπόστρωμά μου.
Από απέναντι ένας μεσήλικας Σουδανός μας πρόσφερε ζεστό καρκαντέ. Συλλογιζόμενος ότι εδώ και μέρες είχα αφεθεί στην σύμπτωση, στην περιπέτεια του τυχαίου, πλάνης να περνάω άσκοπα και αθόρυβα μέσα από τον αδιόρατο ιστό της Αφρικής, έπεσα γκροκί.
Νανουρισμένος από τον θόρυβο του πλοίου που θύμιζε πλυντήριο με χαλασμένο ιμάντα κι ακούγοντας από το κινητό του διπλανού μου, τη μουσική του Seher Vakti και τη μαγική φωνή της Birsen Tezer να τραγουδάει «αμάν εφέντιμ, τσανούμ εφέντιμ κονούς μπιράζ…» βυθίστηκα σ΄έναν γλυκό ύπνο.

ΥΓ1 Για την ιστορία, την επόμενη μέρα, μόλις φτάσαμε στη Wadi Halfa και πριν βγούμε από το πλοίο είδα κάτι αστυνομικούς να βγάζουν κωλοτουμπιδόν δύο νεαρούς Αιγύπτιους κελεμπιοφόρους, με τη δέουσα τρυφερότητα και με φάπες ν’ ακούγονται σε dolby surround, συνοδεία ακατάληπτων γρυλισμάτων. Πίσω ακολουθούσε η Λορελά με κελεμπία και τουρμπάν, γητεύτρα, σαγηνευτική και σέξι και παραπίσω ο γκόμενος που μου κατέστρεψε κάθε ελπίδα…
YΓ2 Τα ταξίδια μου είναι σαν κακοκομμένη ταινία. Χωρίς να το θέλω μου έρχονται στο μυαλό μόνο οι κομμένες σκηνές, σαν να τις έκλεψα από την καμπίνα ενός μηχανικού προβολής και να τις προβάλω ανακατεμένες…. Sorry!
ΥΓ3 Ώρα για ζεστό καρκαντέ… Cheers!

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Καθώς η νοσταλγία αναδύεται (χωρίς να ζητήσει την άδεια)

Posted by vnottas στο 3 Ιουλίου, 2019

 

(Δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου)

images (10)

ΣΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ ΤΗΝ ΑΙΧΜΗ

 

Ρόδος και Μυτιλήνη Σάμος, Αστυπαλιά

βασιλικό και φούλι, μωβ τριανταφυλλιά. 

Το καλοκαίρι μπήκε στου Αιγαίου τα νερά

κίτρινο και γαλάζιο του έρωτα φτερά. 

.

Γεννιέται μια αγάπη, χάνεται μια ζωή

πουλιά που ταξιδεύουν στου χρόνου τη βουή. 

Τη μνήμη ακονίζω στου νόστου την αιχμή

 βρίσκω δικαιολογία πως ήρθε η παρακμή. 

.

Ρόδος και Μυτιλήνη Σάμος, Αστυπαλιά

δεν ψάχνω για λιμάνι, ούτε για ακρογιαλιά.

Γυρεύω μόνο εσένα και ψάχνω να σε βρω

πέτρα να σου χαρίσω κι έναν μικρό σταυρό.

afrodite-deusa-grega-1864x1282

ΑΝΑΔΥΣΗ

Αναδύθηκες από το ποίημα

σαν γοργόνα από θαλασσινή σπηλιά.

Δεν είχα ενδύματα να σε ντύσω

κι άφησα ολόγυμνη να περιφέρεσαι

στων λέξεων τις στράτες.

.
Μερικοί πίστεψαν πως είσαι η Ελένη

άλλοι σε βρήκαν όμοια με τη Φρύνη

και κάποιοι βυζαντινολάτρες

διέδωσαν πως ήσουν η Θεοφανώ.

.
Αναδύθηκες από το ποίημα τόσο όμορφη

με απίστευτης συμμετρίας λαγόνια

που και η Αφροδίτη

εκστασιάστηκε μαζί σου.

99195

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »