Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ  (Λευτέρης Μανωλάς)

Την ίδια την Αφροδίτη δεν έτυχε,

μπροστά μου, ποτές να αντικρίσω

μα και ούτε στης Νάπολης το

χώμα

το πόδι μου είχα ακουμπήσει.

Σαν να την είχα κοιτάξει όμως,

από κάτω ως πάνω, πιο αψηλή μου

ως ήταν.

Θαρρετά την είχα αποθαυμάσει,

αχόρταγα,

τον πολύδιπλο, μαρμάρινο, χιτώνα της

και δειλά λίγο προς τα πάνω,

στα κρυφά, με τα ακροδάκτυλα

είχα αποτολμήσει να χα’ι’δέψω

κι όλα ολοζώντανα στου Μοσχοβάκου

τους στίχους διαπλέοντας,

ανάσκελα ξαπλωμένος, κάνοντας

χώρο πλά’ι’ μου η ίδια να καθήσει.

Και από κει, σαν σε τρεχαντήρι

καλοτάξιδο,

με τα λευκά ιστία ολάνοικτα κι ο

φλόκος,

ροβολώντας προς Κατάνια

κι από κει κατά Κύθηρα και

Αστροπαλιά

και με μα’ί’στρο, στην σκιά του Μόντε

Σμίθ

στα Κρητικά να την αράξουμε.

Τον αειγέννητο Απόλλωνα

προσκαλεσμένο, δελφίνι τάχιστο

να ξαναγίνει και οι δυο Θεοί,

στης Ψαροπούλας τα γαλανά νερά,

μαζί,

μακροβούτι χωρίς τελειωμό, της

αθανασίας τους επιβεβαίωση να

δώσουν.

Αχ ! βρε Νίκο τι ταξίδια μας

χαρίζεις

και στα απέραντα ουράνια μας

μετεωρίζεις.

Λ.Μ.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ: Δύο ποιήματα

ΔΕΝ  ΣΙΩΠΩ

Σιωπώ, σε όσους προσπαθούν

να  με διδάξουν τα όσα γνωρίζω

και ομιλούν για να αποθαυμάσω τη

                                  γνώση τους.

Σιωπώ χαμογελώντας, σε εκείνους

που  με θυμό επιδεικνύουν τη

                             δύναμή τους,

αδύναμοι να αναγνωρίσουν

τη σιωπηλή συγνώμη των άλλων.

Σιωπώ τρώγοντας ένα

άνοστο στιφάδο, γιατί

η ακρίβεια του λαδιού

αφαίρεσε την  έμπνευση

από τη θεία μου Ευτέρπη.

Σιωπώ απέναντι στους

υπερφίαλους πολιτικούς

γιατί έτσι, μαθαίνουν ότι η

                              σιωπή,

τους πονά πιότερο και από την

                                άρνηση.

Δεν σιωπώ, όμως, απέναντι στους

άδικους, διάφορους, πολέμους,

όταν η δύναμη δεν σέβεται την

                               αδυναμία

και επ’ αυτής βούλεται κατισχύσει,

αλλά και στις αλόγιστες πλειοψηφίες

όταν δεν υπολογίζουν νηπενθείς μειοψηφίες.

ΘΕΡΙΝΗ ΩΡΑ
Αυτή η ανοχή στην αργοπορία του,
αύξησε την πεποίθησή του, ότι
πάντα ο χρόνος θα τον άφηνε έξω.
Αλώβητο.
Δεν είχε υπολογίσει πως εκείνη,
είχε διατηρήσει στο ρολόι της
τη θερινή ώρα, για πάντα.
Και για εκείνην, ήταν πάντα ακριβής.
Σε όλα.
Κι έτσι, ποτέ δεν πίστεψε στο αιφνίδιο
μήνυμα του θανάτου του.
Ήτανε Νοέμβρης μήνας. Αξέχαστος.
Ήταν η ώρα που εκείνος θα γυρνούσε.
Συνέχισε, επομένως, να βάφει τα
νύχια της με το αγαπημένο της χρώμα,
το τριανταφυλλί.

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

Ταξιδιώτες των ονείρων

Δεν πήγαμε ποτέ μαζί στο Plovdiv,
μήτε στο Leningrad, το Munich, το
Toledo.
Ασκούμασταν στους χάρτες των
πολιτειών της επιστροφής, άλλοτε
σαν γλάροι ποταμίσιοι, πότε – πότε
σαν πελαργοί νοσταλγικοί κι αποφεύγαμε
προσομοίωση των πετεινών μεσαίων
υψών και αποστάσεων αντοχής.
Τώρα ταξιδεύοντας με μηχανές
ασήκωτες,
που αγκομαχούν σαν ροχαλητό,
σε αχαρτογράφητες γεωγραφικές
ζώνες,
δεν ακούμε παρά το τιτίβισμα
οικόσιτων καλοθρεμμένων σπουργιτιών
που αργοπίνουν ηδονικά το
αρμυρό ανθόνερο των δικών μας
δακρύων,
πασπαλισμένων ελαφρά με νοσταλγία
Κεϋλάνης.

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΠΡΟΒΑ

Τα βράδια τρέχω να
κρυφτώ
πίσω από τους αφρούς των
κυμάτων,
να κρυφοκοιτάξω εκείνους τους
ψαράδες,
πάνω στην επιφάνεια της
χαμογελαστής θάλασσας να
παίζουν χόκεϋ επί πάγου
και αίφνης να μεγαλώνει ο
δίσκος,
να γίνεται ανάποδος κύρτος,
που υποδέχεται γυαλίνες, σαργούς
σκάρους.
Τα χέρια χάνουν τα δάχτυλα
Και σαν κουπιά μου γνέφουν
καληνύχτα.

 Ένα ποίημα και μια πρόσκληση από τον Λευτέρη Μανωλά

ΑΓΝΩΣΤΟΣ

Ώρες έψαχνε. Σελίδες ατέλειωτες

ποιήματα, πεζά, τελειωμένα και

όχι,

νάβρει μια λέξη, μια πρόταση και

όχι,

από κάποιον τάχα σπουδαίο και

όχι,

που να είχε ασχοληθεί με τον ίδιο,

με τους στίχους του τυπωμένους και

όχι.

Μάταια παρόλα αυτά,  τα  δάκρυα

που  αλλοίωναν τον πολύ βαρύ και

όχι.

Θα αναχωρήσει τελικά άγνωστος

προς ένα απέραντο και ασταθές υπερπέραν

έχοντας στο στόμα λίρα ολόχρυση

ενός γαλάζιου, μα για τους πολλούς άγνωστο

πλανήτη.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ (Συνοπτικά)

Την ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΙΟΥ 2024, ΩΡΑ 18.ΟΟ η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, οι εκδόσεις «ΛΕΙΜΩΝ» και ο συγγραφέας, σας προσκαλούν στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ της Ε.Ε.Λ., Γενναδίου 8 και Ακαδημίας 65, 7ος όροφος, όπου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του λογοτέχνη και μέλους της Ε.Ε.Λ., Λευτέρη Μανωλά. Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ  /άρθρα

Σημειώνω ότι μεταξύ των ομιλητών θα είναι και ο ποιητής Νίκος Μοσχοβάκος

Ένα ποίημα του φίλου Λευτέρη Μανωλά που μόλις έφτασε.

ΛΕΥΚΗ ΟΨΗ
Στην αρχή λάφυρο πως ήταν
νόμισε,
χωρίς εκείνος να μοιάζει με κουρσάρο,
αιχμάλωτη ανάμεσα σε άφαντους
βρέθηκε.
Σε κάθε του ξεφύλλισμα, αργό ή
γοργό
σαν σε τρικυμία μετατρέπονταν όλα
τριγύρω.
Σκαρφάλωνε προς τα κάτω,
κατρακύλαγε προς τα πάνω,
δεν έβρισκε γραμμή, πάνω της
πάτημα να βρει στέρεα για να σταθεί,
ρόλο να βρει, σε σχοινί να ισορροπήσει.
Μια λεξούλα μοναχική, που λες, την
παρατήσαν
σε ξεχασμένη, από καιρούς παλιούς,
βρεφοκοιτίδα,
έτσι της φαινόταν το άγραμμο τετράδιο
που μέσα του της έταξαν πως απερίσπαστη
θα γράψει πραγματική, πια, ιστορία.
Τα ηλιοστάσια διαδέχονταν το ένα το
άλλο,
δίχως σύντροφος να φανεί, μαζί
για να τεντώσουν μια γραμμή
και πάνω της, επιτέλους, να κάτσει,
χορό να σύρει και να κλάψει.
Σχοινοβάτις σ’ ένα μέλλον χωρίς
να χρειάζεται να γράψει καμία
ιστορία,
μιας και ο καθένας θα σβήνει και θα
γράφει
τη δική του ηλεκτρονική, πλέον, εκδοχή.
Το χαρτί δεν θα χρειάζεται να έχει πιά
γραμμές,
αλλά και ούτε καν να υπάρχει.
Οι λέξεις κρεμάμενες θα καθρεφτίζουν
τα είδωλά τους σαν νάναι αληθινές,
μέχρι νάρθει το πλήρωμα του χρόνου
που γενιές κατοπινές θα διασκεδάζουν
με γραφιστικές φιγούρες κάθε γούστου,
Ερρίκοι, Ισαβέλλες, Λέοντες, Μέρλυν και
Ρασπούτιν
αφηγούμενες ήρωες, υπερήρωες και
κατορθώματα
της καινούργιας, εικονικής, μυθολογίας.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΓΟΛΙΑΘ

Ήτανε μια νύχτα αφέγγαρη και
θεοσκότεινη
τόσο που δεν ξεχώριζες τον ποταμό από
τη θάλασσα,
σύνορό τους οι λαίμαργοι κροκόδειλοι που
παραμόνευαν, άγρυπνοι, για καλοθρεμμένους
κέφαλους.
Βιαστικά, άλαλος, μάζεψε σ’ ένα πολύχρωμο
ντουρβά
και τους τελευταίους, αχώριστους, πάπυρους
με τις σημειώσεις που κρατούσε, όλα
τα χρόνια, σπουδάζοντας εκεί στα ξένα.
Στο λιμάνι, η διήρης, φορτωμένη, τον
περίμενε με φώτα σβηστά και με λυτούς τους
κάβους.
Ο κοντόσωμος καπετάνιος, πατριώτης λινδιακός,
φίλος αχώριστος του πατέρα, τον καρτερούσε
αγέλαστος,
φρουρώντας το πολύτιμο μπαουλάκι του.
Έτσι, κράτησε το λόγο που έδωσε
όταν τον είχε πρωτοφέρει εδώ, παιδί σχεδόν,
για να σπουδάσει, νέες επιστήμες,
κοντά στους γραμματιζούμενους της χώρας των
Φαραώ.

Το μακελειό στην Καρσεμίς και το αίμα
που χύθηκε εκεί, άφησε τα ίχνη του
ανεξίτηλα.
Νυχτωμό στον τόπο, μοιρολόγι στους ανθρώπους.
Και μια θλιβερή ανάμνηση ο τρανός
Ταχάρκα.
Ο Νεχώ και οι διάδοχοί του, δεν κατάφεραν
να ξαναδώσουν την παλιά του αίγλη στο
Βασίλειο.
Τα αποδημητικά πετεινά του ουρανού
άλλαζαν διαδρομές και προορισμούς
μη βρίσκοντας καρπούς για να τραφούν,
αλλά και πετώντας ν’ απορρίψουν.
Με τον καιρό χανόταν η πρασινάδα από
τις κοιλάδες
και τα τιτιβίσματα από τα σοκάκια.
Οι χωρίς τελειωμό ληστείες και οι
αναίτιες δολοφονίες, μα πιο πολύ η έλλειψη
έμπειρων δασκάλων τον ανάγκασαν σε
φυγή.
Δίχως να λογαριάζεται και το άλγος
του νόστου.
Δεν προλάβανε τα φώτα, τα πολύχρωμα, της
Ταμιάτ
από τα μάτια τους να χάσουν, όταν
ένας θεότρελος κι αναπάντεχος Γαρμπής
τους πήρε και τους σήκωσε, σπρώχνοντας,
αβάστακτα, ανατολικά το δυνατό σκαρί.
Μπροστά τους η σκοτεινή απειλή του
Ποσειδώνα
τους αφάνισε κάθε εικόνα χρωματιστή,
τους αφαίρεσε κάθε μυρουδιά λαχταριστή.
Τι που κατέβασαν τα γερά ιστία,
τι που ανέβασαν τα ελατήσια κουπιά,
ο τιμονιέρης μάταια προσπαθούσε, με
το λιναρένιο σκοινί, το δίκωπο πηδάλιο να
συγκρατήσει.
Ίσα που πρόλαβε φωνή να βγάλει, πως τα
φώτα της Γάζας φάνηκαν, στο βάθος της
σκοτεινιάς,
όταν θεόρατο κύμα τούκλεισε το στόμα
μονομιάς
μα και τα μάτια των πιο πολλών στην κουπαστή
και αντάμα μ’ εκείνον, με τους πάπυρους αγκαλιά,
κάθε έγνοια του και θύμηση μαζί.
Όταν, πιά, τα μάτια μπόρεσε να μισανοίξει
ένιωσε πάνω σε στρωσίδια πουπουλένια νάναι
ξαπλωμένος,
μέσα σε βεδουϊνικη καταπλούμιστη σκηνή.
Πολύχρωμα χαλιά με σκηνές ηρώων
σε άτια αγέρωχα ανεβασμένους,
με σπάθες και δόρατα ψηλά να
ανεμίζουν,
χρέμια χρυσοκέντητα τα πλαϊνά να
ομορφαίνουν
και λάμπες κρεμαστές το μέρος να
φωτίζουν.
Τον αποξύπνησαν οι φωνές του πιο ρυτιδωμένου
της φαμίλιας, που σαν πρεσβύτερος
αυτός,
σε σκαλιστό σκαμνί καθόταν και οι
υπόλοιποι νοματέοι ανακούρκουδα καθιστοί
με τα βλέφαρα ορθάνοιχτα από τα χείλη του
κρεμόταν.

Εκείνος, μέσα σε λήθαργο και από πνιγμό σωσμένος,
μετά δυσκολίας ξεχώριζε λέξεις και νοήματα
που ο παππούς ασταμάτητα ξεστόμιζε
και λάμψη έδιναν στα μάτια που τον άκουγαν.
Πιο πολύ σ’ εκεινού του αμούστακου αγοριού
που δίπλα του τον είχε και καθόταν
κι όλο με νόημα και μ’ έμφαση τον ονομάτιζε
Γολιάθ.
Και όλο φούσκωνε ο αγέρας της ερήμου,
ταρακουνώντας τα κρεμαστά φανάρια
της σκηνής, στο ρυθμό της αφήγησης του
γενάρχη.
Ακαταπόνητος ο γηραιός θεματοφύλακας με το
Βλέμμα
στο κέντρο της κορυφής της σκηνής, δύναμη να
παίρνει
συνέχιζε επίμονα και γλαφυρά την αφήγησή του.
Πως οι σημερινοί ταλαίπωροι συγχωριανοί τους, οι
Πελεσέτ
κρατούσαν από τους παλιούς κραταιούς πολεμιστές
Φιλιστίνους
και με χαμηλωμένη τη φωνή σαν μυστικό να λέει.
Ένας προπροπάππους του, με του εγγονού του το
όνομα
που ούτε πανύψηλος ήτανε, αφού ούτε που τις
εννιά
πιθαμές δεν ξεπερνούσε, μα και ούτε κανένας
σιδερόφραχτος,
μονάχα τα ξένα γίδια έδιωχνε από του χωριού του το
σύνορο,
που δεν ήταν παρά μια μεγάλη άχρηστη σπάθα
αστραφτερή
που ο σιδεράς στο χώμα κάποτε είχε μπήξει.
Οπότε, μια νύχτα σημαδιακή, έκατσε σιμά
στο σύνορο να ξαποστάσει και στην πέτρα
πάνω
σαν έγειρε να ξαπλώσει, μόλις που πρόλαβε να
ακούσει το τροχό του άρματος που του πήρε το
κεφάλι.
Έτσι δεν πρόλαβε να ακούσει τις σπαραχτικές
φωνές παιδιών και γυναικών, μήτε να δει
τα δρεπανοφόρα, κομματάκια να τους
κάνουν.
Με λαφυραγωγημένα άρματα και κράνη
δεν καταλάβαινες ποιοι αχαΐρευτοι Χαναναίοι
ήταν,
συνέχιζε κατακόκκινος να αφηγείται ο
παππούς.
Αλλά κι ούτε πρόλαβε να δει τις πυρωμένες μπάλες
που πέφτανε χιλιάδες από ψηλά, που κάνανε τη νύκτα
μέρα.
Άλλες πύρινες μπάλες ερχόταν από τα υψώματα
κι άλλες από τη θάλασσα, από αμέτρητες άγνωστες
νήες με καταπέλτες μεγάλης απόστασης βολής.
Μια αφήγηση έντονη και ζωντανή, τόσο που
στο λήθαργό του ένιωσε την πτώση μιας μπάλας
δίπλα του, τόσο που τον ταρακούνησε αληθινά!
Όμως, δεν ήταν παρά το ελαφρύ χέρι της μάνας του,
που σκουντώντας τον, χαμηλόφωνα του φώναξε:
Ξύπνα Κλεόβουλε, το σχολικό ώρα πολλή, έξω σε
περιμένει.
Και τρέχοντας, απάντησε στου οδηγού το απορημένο
βλέμμα.
«Βία μηδέν πράττειν»
«Αδικίαν φεύγειν»
Σε λίγο από το ραδιόφωνο του οχήματος,
η φωνή του σχολιαστή ακούστηκε να λέει, πως
με τους χθεσινοβραδυνούς βομβαρδισμούς στη
Γάζα

τα νεκρά παιδιά ξεπέρασαν δέκα φορές τα
χίλια.
Απογοητευμένος, αφήνοντας τα μάτια του να
σφαλίσουν,
στοχαζόταν πως τώρα πλέον στα βουνά των
ερειπίων,
που άφησαν στο πέρασμά τους λεγεώνες ποτισμένες
νηπενθές,
οι οποίες δεν υποκρίθηκαν καν να προσπεράσουν ούτε
το Αλ Ντάρατζ,
σε γη έρημο που αενάως διεκδικείται και
εκδικείται,
θα μπορεί, άφοβα πάλι, εδώ, να ευδοκιμεί το Ρόδο
της Ιεριχούς.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σκοτείνιασε ο ουρανός απρόσμενα

Τ’ αστέρια μαζεμένα έπλεαν μέσα στα

δάκρυα,

όσων είχαν απομείνει σε τούτη τη

γειτονιά

αθώπευτοι από γυναίκας χέρι.

Χλωμοί, ξέψυχοι, μονάχοι

στην  ενδοχώρα του εαυτού τους,

αναρωτιόντουσαν κατάβραδα

γιατί δεν φέγγει και για αυτούς

ένα χείλι χαμογελαστό

τη στράτα τους να δείξει.

Μα μέχρι τώρα δεν έμαθαν τον

τρόπο,

γιατί χαμόγελο δεν εχάρισαν ποτέ τους.

Λ.Μ.

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΑΓΥΡΙΣΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

Το τρεχαντήρι συνέχιζε με το

πάσο του

να νίφτει την πλώρη του βουτώντας,

δίχως σταματημό κανένα,

στα τυρκουάζ νερά προς τη Χάλκη.

.

Έκλεινε τα μάτια του

και ο χρόνος διαστέλλονταν, χωρίς

τα δυό του άκρα να διακρίνονται

και το νίψιμο της πλώρης

να παίρνει ένα θρησκόληπτο

τελετουργικό.

Άλλοτε σαν αγγελτήριο καινοφανούς

έναρξης.

Άλλοτε σαν φυλαχτό μετέωρης

ακινησίας.

Άλλοτε σαν κατευόδιο άνευ

επιστροφής.

.

Αυτός εδώ και η άλλη άκρη στο

πουθενά.

Έκλεινε τα μάτια και βρισκόταν

παντού.

Τ’ αγκίστρια στο παραγάδι

έμεναν  χωρίς τα δολώματα

μα και δίχως ψάρια.

Αύγουστος μήνας…

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

ΔΙΧΩΣ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

[Του Λευτέρη Μανωλά]

Γράψε μου ένα γράμμα

ψιθύρισέ μου μια λέξη,

να είναι το αεράκι

που θα πάρει τον άτολμο

εμένα,

στην αθέατη πλευρά του

φεγγαριού,

ως τη στιγμή που γίνει φθίνων

μηνίσκος

και από το εφαλτήριο ετούτο,

βουτιά μεγαλοπρεπή θα δώσω

στο σύμπαν εκείνο το αφανές,

στις αρχέγονες εκβολές του

Αχέροντα.

Δύο ποιήματα του Λευτέρη Μανωλά..

.

ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

Δεν επρόλαβε η σκόνη να

κατακάτσει,

που άφησαν πίσω τους

οι Σαρμάτες ιππείς

και τα τείχη της Αρταξάτα

πλημμύρισαν με τις πολύχρωμες

στολές των τοξοτών.

.

Ο Ευπάτωρ, χλωμός, ψηλά από

το λόφο

χάιδευε ικανοποιημένος

τη λευκή χαίτη του αλόγου

που μέρεψε

κι ανατρίχιασε στην ιδέα του,

το όνειρο του Μεγαλέξανδρου να

συνεχίσει.

.

Μήνες προετοίμαζε τους

ανυπόμονους  μαχητές του,

για μια καλή υποδοχή

των λεγεώνων του Πομπήιου.

Οι πιο πολλοί τους, είχαν τα

σημάδια της ρωμαϊκής λόγχης και

του σπαθιού

από τις μάχες με τις λεγεώνες

του ιερόσυλου Σύλλα, στη

Χαιρώνεια

και Θουρίο

και του παμπόνηρου Λούκουλου,στο

Κύζικο

και Βιθυνία.

.

Τώρα από κυνηγός, κυνηγημένος.

Μέχρι που φάνηκε η Φαναγόρεια…

Με τον Πομπήιο, δεν το περίμενε

νάχουν κι’ οι δυό τους  τέτοιο

τέλος.

Ο παντοτεινός του εχθρός,

από Αιγυπτιακή σπάθα πισώπλατα

μαχαιρωμένος.

Ο ίδιος, αδάκρυτος, με άρνηση

της Υψικράτης,

σαν ψυχικό, αρνούμενος να

προσκυνήσει,

από δίστομο μαχαίρι, φίλου του

υπασπιστή, να φύγει μοναχός του.

.

Από τότες, το όνομα πολλοί το

μιμηθήκανε,

μα ως τα τώρα κανείς τα

κατορθώματά του.

.

.

ΕΝΤΕΚΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Τούδειξες  καμαρωτή,

γράφοντας την ημερομηνία,

την προχθεσινή φωτογραφία

με τις φίλες σου μαζί.

.

Η ομορφιά όλου του κόσμου

μαζεμένη, αναφώναξε μεμιάς,

βλέποντας γυναίκες όμοιας γενιάς

δίχως τον ήχο γραμμοφώνου.

.

Εσύ με τα μάτια κατεβασμένα

αποκρίθηκες,  μα σιτεμένη ομορφιά!

δίχως μάτια δακρυσμένα

μα και φρύδια ζωγραφιά.

.

Εκείνος, σεμνά απολογούμενος

ομολόγησε πως τις ψυχές εννοούσε,

όπως πριν τις αγαπούσε,

ως παλιός τους ευνοούμενος.

.

Στης αποκάλυψης το άκουσμα,

σε κομφετί μετατράπηκε η φωτογραφία,

έξω από τη θαμπή τη τζαμαρία

η ομορφιά μεταμορφώθηκε σε φάντασμα.

.

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ του Νίκου Μοσχοβάκου

Μιαν άνοιξη στην Ιωλκό

πολλά παιδιά που παίζαμε

τόπι στην κεντρική πλατεία

μόλις σουρούπωσε σταματήσαμε

κάθιδρα με πρόσωπα αναμμένα

κι αρχίσαμε να συζητάμε

την πρόταση του Ιάσονα

για την Αργοναυτική εκστρατεία.

.

Ο Ηρακλής σαν μεγαλύτερος

συμφώνησε, μαζί του κι ο Θησέας

κι αφού πείστηκαν

όσοι είχαν αντιρρήσεις

ιδιαίτερα ο Άκτωρ και ο Αιθαλίδης

αποφασίσαμε όλοι μαζί

για την απόβαση στην Κολχίδα

.

Ήρωες και τυχοδιώκτες

αιθεροβάμονες κι ακτιβιστές

επιβιβαστήκαμε στην Αργώ

με την πεποίθηση πολεμιστών

αλλά με διάθεση εκδρομέων.

Ξέραμε όλοι πολύ καλά

ότι μόνο αν συνδυαστεί

με του παιχνιδιού το πείσμα

μπορεί ν’ αποδώσει καρπούς

το στρατιωτικό μας εγχείρημα.

.

Μετά είδαμε τον Ιάσονα

να φορά τα καινούργια του σανδάλια

δώρο του θείου Πελία

και να μας φωνάζει δυνατά

παίδες, ας σαλπάρουμε. Πρόσω ολοταχώς.

.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΑΧΡΕΙΑΣΤΑ του Λευτέρη Μανωλά

Με του χρόνου το πέρασμα

κερδίζουν οι νύκτες και

χάνουν οι ημέρες

Πάει και χάνεται

άπνοια βουβή

και ξενυχτούν

με προσδοκία

μαντήλι ν’ ανεμίζει

Πάει ο έρωτας

αγέρι φευγάτο

και ξαγρυπνούν

με αγωνία

το μάτι να δακρύζει

Με του χρόνου το πέρασμα

Κερδίζουν οι νύκτες και

χάνουν οι ημέρες

Χάνει οι έρωτας

κερδίζει η αγάπη

και χειροκροτούν

την αδυναμία

που ο χρόνος σαρκάζει

Γνωρίζοντας

ο ίδιος

πως μόνο στο σήμερα

υπάρχει.

… σε ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΜΜΑ

Τα σκεφτόμουν όλα

σα να ήμουν εσύ!

Όπως ανάγγειλαν οι

μαντατοφόροι, ένας

τέως!

Η Λίνδος δεν είχε απωλέσει

το κλέος το παλιό της

ακόμα

ούτε και το θερμό της

κλίμα

Σαν έφθασα εδώ, με μια

ολοκαίνουργια  πεντηκόντορο

διωγμένος

με πρωτοστάτες, λογάδες

πεντηκόνταρχους

που τους νόμιζα, δικούς μου

Όμως δεν το περίμενα

ερχόμενος

από το Φορωνικό Άστυ

να τύχω τέτοιας φιλοξενίας

από τους συμπατριώτες

και αυτόν τον ίδιο τον

Τληπόλεμο

Τώρα, μετά τα τόσα

χρόνια

ο νους μου έτρεξε στα

πριν

Στις ατελέσφορες ορκωμοσίες

κορυφαίων

στο Συμβούλιο των Προεστών

Στα Προπύλαια τις λαϊκές

συγκεντρώσεις

Τις πυρκαγιές στα λαδάδικα

Το φιάσκο της επανόδου

Τον αποχαιρετισμό  των παιδιών και

γυναίκας

που τράβηξαν κατά την Αυλή του

Κάρανου

Μέχρι που εκείνη την ασέληνη

νύχτα

κρυφά λίγοι, πιστοί μου βαθμοφόροι

με φυγάδευσαν με νεότευκτο

σκαρί

Ταξίδι δύσκολο, με νοτιά

διαολεμένο

ξερατά στο κατάστρωμα

κόντρα, μερόνυχτα, τα κουπιά

μέχρι που μπήκαμε στο

απάνεμο λιμανάκι της Λίνδου

όπου παιδάκι, θυμάμαι, έκανα

βουτιές

ανήξερος πως θάκανα και

γέρος.

Μέρες τώρα στην αναμονή του

Μελάμποδα

Ύστατη ελπίδα, μιας κι ο

Ιπποκράτης

άφαντος κατά τα μέρη της

Σκυθίας

Μια ο κακός καιρός, μια

το κοκκινόχωμα της ερήμου

ίσα που κατάφερνα αναπνοή να

πάρω

Ώσπου αίφνης αντίκρυσα από

ψηλά

τον εαυτό μου  ανάσκελα στην

τάβλα

με τα μάτια μου θεόκλειστα

Σε λίγο το ιερατείο με τα

θυμιατά

επιβεβαίωναν το γεγονός

Οι γραμματείς των κληρονόμων

ετοίμαζαν τη λίστα των αλησμόνητων

καλεσμένων

Δεν έλειψαν μήτε ο Τρίοπας

μήτε κι ο Αμφίλοχος

Ο Δαναός κι’ ο Περσέας από τους

πρώτους

Μα ο Ορέστης ξεχωριστά, σαν άλλης

δυναστείας

Σε τιμητικές, ως πρέπει, θέσεις

ισάξιες

για τον Τημένεο και το Φείδωνα

και συνεχίζονταν τα προσκαλέσματα

σαν γάμος νάναι και παραπάνω, με

μελεκούνια

Να πάνε άδειες και γεμάτες

να  γυρίσουν οι διήρεις

Κι εγώ στη δρύινη οροφή

θρονιασμένος

σκεφτόμουν, στέμμα που θα τόβρουν

μιας και πια δε τόχα

από σπάνιο κορμό μονόξυλο

φερτρό

με καμάρι περισσό να το στολίσουν

Κι ώ του θαύματος

βρήκαν ζηλευτό

πάνω σε βασκικό λάβαρο

χρυσοκέντητο.

και  μ’ αυτό το ετυλίξαν!

Οι ξένοι με κόντρα τον ήλιο, στο

κατρακύλισμα του

κι ούτε που κατάλαβαν τη διαφορά

πως μια ζωγραφιά του ήταν…

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

Από τον Λευτέρη Μανωλά:
ΠΛΑΝΕΜΑΤΑ ΑΙΧΜΗΣ

Στο βασίλεμα της Αποκριάς,
άλλοι με την ευχαρίστηση σβησμένη,
μα οι πιο πολλοί με τη χαρά στα χείλη,
κανόνιζαν, ο καθένας, την επιστροφή του.
.
Ξημέρωνε με συννεφιά η μέρα,
για τη μεγάλη πορεία της νηστείας.
Το μυαλό κανενός δεν πήγε
πως θα ξημέρωνε Σαρακοστή μεγάλη.
.
Στα μέσα της πορείας,
μια λησμονημένη προς λάθος τόπο αιχμή,
έδιωξε σε κατεύθυνση καθόδου ,τις πολύχρωμες άμαξες,
με στοιβαγμένες νιότες ολάνθιστες,
σε αγκαλιά αναγκαστική να βρεθούνε,
με σκουρόχρωμες κυκλώπειες δυνάμεις,
ακυρώνοντας το δρομολόγιο της ζωής τους.
.
Τη στιγμή, που εκείνη η απόκοσμη λάμψη,
σαν πρόωρη αυγή Δευτέρας Παρουσίας
(έτσι του φάνηκε) ο ποιμένας ,
εκεί στα χειμαδιά της Ραψάνης,
κατατρόμαξε και από την υπόκωφη βροντή
που τάραξε το στερέωμα, σε ασυννέφιαστο ουρανό
και τον αποξύπνησαν, το ανήσυχο αλύκτισμα
των καλοταϊσμένων τσοπανόσκυλων.
.
Ανυποψίαστα τα κολλαριστά μαυρομάντηλα
παράμεναν προσεκτικά καταχωνιασμένα,
για την ώρα την αγιάτρευτη.
Ενώ ο ασύρματος τελάλης, ξάγρυπνος
μετάδιδε το ανείπωτο μαντάτο,
την απρόσμενη λεηλασία από θεόρατο χέρι,
από Λεχώνια μέχρι Καλαμπάκα
κι από Κατάκολο μέχρι Προμαχώνα και Πύθιο.

Ώσπου το κλάμα έγινε ποτάμι
να πνίξει τους δικούς τους ,ιταμούς.
Οι απόκοσμοι, άγρυπνοι, δικαστές,
βάλθηκαν να σκάψουν αυλάκια
στις πονεμένες ψυχές,
τόσα που να γίνει μπορετό
να διοχετευθεί κατάλληλα η οργή και το μίσος
σε μια θάλασσα περιβόλι,
τόσο που το κάθε κύμα να θωπεύει το μερδικό του,
χωρίς να ξεχωρίζει τους άθαφτους χαμένους
που απόμειναν δίχως κατευόδιο κανένα.

Εξάλλου για τους αγγέλους
η θάλασσα δεν ξεχωρίζεται από τη ξηρά
και τα αμαρτήματα από τ’ άλλα τα καμώματα,
τα καλά.
Όλα παίρνουν μια γεύση αρμυρή.
Των δακρύων της λήθης,
που μουσκεύουν το χαμένο χαϊμαλί
μιας νεράιδας που μάταια το ψάχνει,
στο αβαρές του απείρου…

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

Δύο ποιήματα του ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΝΩΛΑ

ΘΕΡΙΝΑ ΑΡΤΟΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ

Δύο σπίθες μακρινές, που

γίναν τέσσερις και

                       κάτι

ξύπνησαν, αρχή εβδομάδας

το ενδιαφέρον του γιου του

                            Ιππότη

που  στράφηκε προς τη μυρουδιά

του φρεσκοκαμένου  ρετσινιού

εγκαταλείποντας προσωρινά

τα μακάρια νερά της

                     Στρογγύλης

περνώντας πρώτα και καλά από

                                  Ντράφι

και με μια πηδηξιά στα

                         Δαδιά και

                         Βατερά

δίχως την ξακουστή Φαιστό να

                             λησμονεί

Ήταν  πια καιρός και τα Κρέστενα

                          να πυρποληθούν !

Στο μεταξύ, ζεστές μπαγκέτες

μοίραζαν, κάθε  απόβραδο

στους ανήσυχους τηλεθεατές

Eυτυχώς, μεσοκαλόκαιρο, απολάμβαναν

τις κρύες ατάκες των Αρχηγών

                        στο τουϊτερ

Έτσι σιγά – σιγά κατάργησαν τα

                         κλιματιστικά

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

    Πώς ερχότανε τα πράγματα

    και κατά το μούχρωμα

    ο δρόμος τον έφερνε

                 στις νεραντζιές

    της Καπετάν Χρονά

    Συχνά τον έβλεπε εκεί δίπλα

                             στο περίπτερο

    με  πασατέμπο, στο έδαφος

   τ’ αστέρια ν’ αντιγράφει

   Μέρες τώρα, χανόταν στις

   μπολιασμένες citrus sinensis

   πορτοκάλια να μαζεύει

   κι αποβραδίς το χυμό της

                       να φροντίζει

  Ο παράδεισος έχει κι αυτός

                    κάποια  καπρίτσια.

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΘΕΙΟΣ

[ Εκείνοι οι Έλληνες που ταξίδευαν

όχι για να γυρίσουν κάποιαν ώρα

γέροντες σεβαστοί και πλούσιοι στα χωριά τους

αλλά για να πεθάνουν σε τόπους μακρινούς ]

[ Από το ποίημα ΨΗΦΙΔΕΣ

του Τίτου Πατρίκιου ]

Χλωμός ως ήταν, μπαίνοντας

                                 σπίτι

ίσα που πρόλαβε το πηλίκιο να

                                   βγάλει

Κι έβγαλε, όσα από το πρωι

τον είχανε πειράξει

Η μάνα, με το σφουγγαρόπανο

πάσχιζε, το βλέμα να γλυκάνει

την ανησυχία να σκεπάσει

Όταν, βιαστικά, ακούστηκε το

                                  ρόπτρο

Εκεινής, δεν της ξέφυγε

το συνήθειο του ταχυδρόμου

Γυρίζοντας και για να τον ξεγελάσει

τούπε, πως με ξένα γραμματόσημα

                                            ήταν

‘Ενα δέμα μικρό, όμορφα τυλιγμένο

Δεν άργησε να καταλάβει, ποιανού

έμοιαζε η τρεμουλιαστή γραφή

Από το δημοτικό, στη μάμμη του

διάβαζε τα γράμματα του αδελφού της

Μέσα σ’ αυτά, διάβαζε τις ιστορίες του

Όλες τους πονεμένες…

Πως μπάρκαρε, αμούστακος, για τη

                                 ξενητειά

Αλλάζοντας τρία βαπόρια

και διαπερνώντας πέντε σίφουνες

                               θαλασσινούς

Πως ένοιωσε μέσα του, καθώς το πιο

αψηλό άγαλμα, που πωταντικρυσε

φάνηκε μπροστά του. Κι όπως είπαν της

                                          Ελευθερίας

Εκεί ρίζωσε και δεν εξαναφάνει.

Έστρωσε γραμμές κι έγινε

θερμαστής  στο σιδηρόδρομο, μέχρι

που κατάληξε μάγειρας στο Μπρούκλιν

Στο Αστόρια κοντά…

Διαβάζοντας, λέξη – λέξη, τα τρεμουλιαστά

                                                 γράμματα

δάκρυα, ξεπήδησαν από τα μάτια του

καθώς, με λόγια συγκινητικά, του έστελνε

                                               συχαρίκια

που μπήκε στο Γυμνάσιο, με δώρο

ένα στυλό μελάνης, Parker 51

Για να υπογράφει, σαν γίνει δικηγόρος

Στο τέλος, του ζήτησε φωτογραφία να του

                                                   στείλει

φορώντας το πηλίκιο, καμαρωτά

Το μουσκεμένο γράμμα, η μάνα του

το φύλαξε προσεκτικά, στο μπαουλάκι των

                                                 ενθυμίων…

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά 

ΚΑΛΠΙΚΗ  ΛΥΡΑ

Είχε νυχτώσει για τα καλά στις

                             Συρακούσες

Φόρτωσαν και φορτώθηκαν

στην παρατημένη διήρη

Η μυρουδιά της θάλασσας

καθάρισε τα ρουθούνια τους

από της φυλακής τη μούχλα

Τα κουπιά δεν σταμάτησαν

το κτύπημα στα σκοτεινά νερά

Με βάρδιες δίχως τελειωμό

Μέχρι να διαπλεύσουν τις στήλες του

                                          Ηρακλή

και από τους διώχτες τους να

                                   ξεφύγουν

..

Τα μερόνυχτα, αιώνες του πριν

Έτσι σαν να ήταν πάντα

Ο ήλιος ξέραινε τις πληγές

Ύπνος δίχως όνειρα να ξελογιάζουν

Στον αφιλόξενο τόπο, πέρασαν

                                     χρόνια

πόδια να σταθούν, γιατάκι να

                                  ξαπλώσουν

.

Από τα χρόνια της άφιλης Ελίζαμπεθ

Έφεραν και ήλθαν μόνοι τους

ράτσες δυνατές και διψασμένες

για χρυσάφι και εκδίκηση

για τις πατρίδες που χάσανε

Με τον καιρό στήσανε λάβαρα κλεμμένα

αποκλήρωσαν, με αίμα, τους ντόπιους από

                                                    γνώμη

Κέντησαν σημαίες, που δεν είχαν

                                  τελειωμό

Κερδίσανε σε δύο Μεγάλες Ανθρωποθυσίες

πρωτεία που άλλοι δε θελήσαν να κρατήσουν.

.

Με το έμπα της χρονιάς του δράκου

ο συνασπισμός όλο και αυγάταινε

                                      ανατολικά

Σημάδι και μέτρο της υπακοής

ήτανε, κάθε τόσο, οι ψήφοι των

                                   Πόλεων

στους Μουσικούς Αγώνες, για τα

άσματα που τους πείθανε να ψηφίσουν

.

Στους φετινούς αγώνες, κατάφεραν το

                                           απρόσμενο

Κέρδισε τον κότινο, απ’ όλα το πιο

                                        άσχημο

Υποταγής, πια, σινιάλο   

Άσμα που τραγούδησε ο ίδιος ο άρχοντας της

                                                   πόλης

ο αυτοαποκαλούμενος Μαρσύας.

Τα δώρα, που βιαστικά του στέλνανε

φωτιά και στάχτη γίνανε

και αντί ο ψευτοΜαρσύας μυαλό να

                                       βάλει

συνέχισε, ξεδιάντροπα, τον

                             Απόλλωνα

να κογιονάρει, προσφέροντας για

                                         θυσία

καλάθι, με κίτρινα ηλιοτρόπια.

Που χάρτινα, χρωματιστά

                           αποδειχτήκαν

Ένα ποίημα  του Λευτέρη Μανωλά

«RASPUTIN»

Ήτανε τέτοιες  οι μέρες

 αρχή τριωδίου

Οι εσπερίδες γίναν του συρμού

Οι βραδιές παντού

γέμιζαν μελωδίες, ρυθμούς

Ο καθένας, αναζητούσε ένα νεύμα

Μια, εύκολη, δικαιολογία

για ένα πλάνεμα

*

Όσοι μένανε, άβουλοι,

καθιστοί στην  πολυθρόνα

επειδή, δήθεν,

δεν ξέρανε το χορό

εδώ παραμένουνε και τώρα

*

Είναι τα πόδια που δεν τα ορίζουν

Μα και ταίρι, δεν υπάρχει να ταιριάξουν

Άφωνο το δάκρυσμα, του εσπερινού

*

Ίσως με το βραδινό λικέρ

Ξεγελασθεί, στα όνειρά του

Ν’ ακουσθεί εκείνος ο ρυθμός

που  κάποτε,

δεν θέλησε να χορέψει…

Ένα ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά

 ΑSIYE  HANUM

   Δίπλα στους καφέδες

        απλώσανε τις μνήμες τους, στο τραπέζι

     χίλιες δυο εκείνες και ολοζώντανες,

       τέσσερις  φίλοι αυτοί και μαραμένοι

       Σαν Ιωαννίτες με σκουτάρια,

  να τις μερέψουν

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καθώς δεν είναι πια νωρίς, οι κλεψύδρες αρνούνται να αναστραφούν  και ο τελευταίος Αρχειοφύλαξ απολύεται λόγω εκσυγχρονισμού, μόνη ελπίδα απομένει η ξεχασμένη νεράιδα που ξέρει να δίνει και να παίρνει χωρίς να κρατάει ζυγαριά…

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μανωλά. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ  ΙΙ

Καθώς ο χρόνος κύλαγε αθόρυβα

χωρίς την άδεια τους να

                            πάρει

και δίχως τα ίχνη του να

                          αφήσει

Ξαφνικά ανούσιο πια

                         φάνηκε

την κλεψύδρα ν’ αντιστρέψουν

Με το βλέμμα να έχει κιόλας

χαράξει τη διαφυγή τους

Από όλα τα μετρήματα

Εντούτοις, το παρόν έστεκε

                        μπροστά τους

μακρύ, σαν μια συνέχεια

                       ατελής

Ψευδαίσθηση αντανακλάσεων

                           πολλαπλών

μιας λεωφόρου ευκαιριών

που το απροσδιόριστο τέρμα

όριζε αναβολές, για κάθε

                               προορισμό

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καθώς η θλίψη υπερίπταται,   θα ενδώσει -άραγε- ο ποιητής στο φιλοσοφείν ή με κρυφό χαμόγελο θα της κλείσει το μάτι;

Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μυλωνά

ΦΤΕΡΩΤΗ ΘΛΙΨΗ

Πού να τόξερα

Πως με ποιητή

Είχα να κάνω

Ροδοσταμιές να φύτευα

Άφθονο ροδόσταμο

Σε χέρια ντελικάτα

Ακούραστα ν’ αποθέτω

Να ξεδιψούν

Πετροχελίδονα

Τριγόνια

Συκοφάγοι

Την ομορφιά να τραγουδούν

Που αναγκαστικά

Αφήνουν …

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποίημα του Λευτέρη Μυλωνά με αναφορές στην αρχική περίοδο της μεγάλης ασιατικής εκστρατείας  του Αλέξανδρου και κεντρικό ήρωα τον Ρόδιο στρατηγό Μέμνωνα (μισθοφόρο στην υπηρεσία του Δαρείου)

      ΜΕΜΝΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Δεν το εσυνήθιζε, κατά τις εκστρατείες

σε κατάλυμα διακριτό να μένει

και γύρω, οι λογιώ – λογιώ μισθοφόροι να το

                                                       ξέρουν

Προτιμούσε ν’ αγρυπνά, για τα μελλούμενα

των αστεριών, ο ίδιος να τα ερμηνεύει.

Από τον καιρό του Αρτάβαζου, κρυφό, τον

                                                    Μυρσία

υπασπιστή του είχε, από τα προξενιά, που

τούταξε, με μια όμορφη λινδιακιά

που του γλύκαινε τη ζωή και δεν άφησε

                                                 ποτέ του

Στο καθήκον του πιστός, ο μυστικός

θα  κατηφόριζε προς τα κακόφημα της

                                                   Λέσβου

πληροφορίες να συλλέξει. Της περσίδας

μάνας του αρχιναύαρχου, το φυλαχτό

πέρασε στο λαιμό του, πριν ξεπορτίσει

Το βράδυ, μονάχος, ο  στρατηγός θα κοίταζε

                                                    τον κόσμο

Ωστόσο, κάτι τούφεραν να δειπνήσει

δίχως ιδιαίτερες, πρόσεξε, προφυλάξεις

Πριν το ξημέρωμα, ένας σφάχτης

την αναπνοή τούκοψε και ιδρώτας

μούσκεψε τα λιτά στρωσίδια.

Όσο προσπαθούσε, τη μορφή της μαγείρισσας

να φέρει στο νου του, χίλιες άλλες μορφές

ξεφύτρωναν μπροστά του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

‘Ένα ποίημα του Λευτέρη Μανωλά

     ΠΛΕΥΣΗ ΠΡΥΜΝΗΣ

                                  Αίφνης ο ουρανός σκοτείνιασε

                                  βασίλεψε, μετέωρος, ο ήλιος

                                  οι καπνοί ένα με τα σύννεφα

                                  ακούνητοι από τη φρίκη

                                  ανήμπορες της Κασσάνδρας οι

                                                                 κατάρες

                                  τις θύελλες των λόγων της να

                                                               σηκώσουν

                                  και μάταια μετανοών ο

                                                                 Αίας

                                  δίχως πνοή στα στήθη

                                  το ξόανο της κακιωμένης

                                                             Αθηνάς

                                  έσπρωχνε να ορθώσει.

                                  Ασήκωτα  από τα λάφυρα

                                  και τον τρόμο, τα πόδια των

                                                               Αχαιών.

                                  και των καραβιών τους

                                  οι  καμμένες πλώρες•

                                  σημάδι, για τα βέλη

                                  αδύνατης επιστροφής

                                  που τώρα ανάγκη την είχαν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από τον Λευτέρη Μανωλά (1): Σκέψεις εκ των τελείως υστέρων

                                             ΠΡΕΠΕΙ

                                      Από τα πρέπει, σαν ήρθες

                                       δεν σου κακοφάνηκε

                                       το πρώτο  της νοσοκόμας

                                       ύστερα βροχή τα πρέπει

                                       της μαμάς

                                       της δασκάλας

                                       του αφεντικού

                                       του πολιτικού

                                       του στερνού γιατρού

                                       του νεκροθάφτη.

                                       Έπρεπε να είχες αντισταθεί

                                       σκέφτηκες, σαν έφευγες

                                                                   για εκεί

                                       κι’ αφού, πια, είχες κληροδοτήσει

                                       τα ίδια πρέπει.

                                      Ίσως, σκέφτηκες,  δεν έπρεπε

                                       ν’ αφήσεις τέτοια διαθήκη.

.

Από τον Λευτέρη Μανωλά (2): Για τον έτερο εκ των δύο Εφιαλτών (όχι τον πασίγνωστο τραχίνιο προδότη, αλλά τον λιγότερο γνωστό ηγέτη των Αθηναίων δημοκρατικών).

.

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

                                 Στον

                      Χρήστο Γ. Ρήγα

Άγρυπνοι ξέμεναν οι αρεοπαγίτες

ψάχνοντας ταιριαστό ιδιώνυμο

για το γιο του Σοφωνίδη,

μα τίποτε δε σκίαζε

την πτώχια και την ηθική του

                                 ανδρός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποίημα που έστειλε στο Ιστολογοφόρο ο Λευτέρης Μανωλάς. Λίγο -πολύ πάνω στο ίδιο θέμα θα βρείτε μεταφρασμένους στίχους του Μπρασένς εδώ και  εδώ

 Σε ποιες θάλασσες

                                                  αλιεύουν βεβαιότητες

                                                  σε ποιες πυρές τις ψήνουν

                                                  για να σκληρύνουν;

                                                         Από το ποίημα του Απ. Παλιεράκη

                                                       «Εκ του πόνου δύο Επετείων του Ιούλη»

*

ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ  ΡΥΤΙΔΩΝ

Του περασμένου χρόνου η

                          αβροχία

δεν μάρανε της φοινικιάς τα φύλλα

                                      μονάχα

Μα κι εκείνη, του προσώπου σου  την

                                       ομορφιά

που οι ρυτίδες πρόωρα το κυριεύσαν

.

Πίσω από τη μια, τα δάκρυα

της έλλειψης, μιας αγκαλιάς

                             κρυβόταν

Στη διπλανή, το απρόοπτο χάσιμο

της ανέμελης συναναστροφής, τα

                                   χαμόγελα

.

Πώς να ομολογήσεις, για εκείνη την Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από τον Λευτέρη Μανωλά

ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΕΞΟΔΟΥ

Η μουσική των λόγων σου με

                           συνεπήρε

Κι ως την ακολούθησα

Έχασα τα λογικά μου Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τον καιρό εκείνο, τότε που όπου κι αν κοίταγες, μπροστά ή πίσω, οι τόποι είχαν μπλεχτεί και ακινητοποιηθεί ενώ οι χρόνοι ανακατεύονταν ασταμάτητα, δύο τύποι τράβηξαν την προσοχή δύο ποιητών. Τον ένα τύπο, στρατηλάτη που ονειρευόταν με την τεχνική της ¨άσκησης επί χάρτου¨, τον εντόπισε ο Νίκος (Μοσχοβάκος) τον άλλο, έμπορο που αναλογιζόταν ισολογίζοντας, τον ανακάλυψε ο Λευτέρης (Μανωλάς).

Ιδού οι περιγραφές:

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ (Μοσχοβάκος)

Σ’ αυτήν την πολιορκία

δεν θα κάνω χρήση

του πολιορκητικού μου κριού.

Έχω άλλα όπλα πιο απρόβλεπτα

για να κατακτήσω το κάστρο.

Εξάλλου δεν επιθυμώ

τη συντριβή του αντιπάλου

μόνο την υποταγή του θέλω

ν’ αποδεχθεί τους όρους μου

κι έπειτα θα τύχει της επιείκειάς μου

αφού θ’ αρχίσει σιγά-σιγά να κατανοεί

πως ήταν απρόσφορο

να μου αντισταθεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο και τον Λευτέρη Μανωλά. Στις αγκύλες λέξεις παρουσίασης.

[Σκηνικό: ΕΝΩ]    Η ΠΟΛΙΣ ΕΚΟΙΜΑΤΟ    (Μανωλάς)

Η μέρα αποσύρθηκε

                    βιαστικά

Σαν τα αποδημητικά

με τις πρώτες δροσούλες

Τα δάκρυα δεν εδίστασαν

                  να παγώσουν

Ο πέπλος της νυκτιάς

                      ασήκωτος

Όλα τα κουκούλωνε

Όλα τα τύφλωνε

Όλα τα κούφαινε

Η νύχτα ξέχασε να υφαίνει

                              όνειρα

Το ξημέρωμα βρήκε την ημέρα

                           στο σκοτάδι

Τις στίβες από λευκές Βεβαιώσεις

Κατ’ Εξαίρεση Μετακίνησης

ο Γαρμπής απρόσμενα

                           σκόρπισε

Στις λεωφόρους, στα σοκάκια

έκοβε βόλτες, μοναχά

                        η σιωπή….

*   

                                                Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »