H jota (λαϊκός ισπανικός χορός) των φοιτητών. Zarzuela 1875
*
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Λάδι σε χαρτόνι - Άνοιξη 2015]
*
*
Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μπάλας
Η μπάλα είναι στρογγυλή και χρήσιμη. Είναι μια σφαίρα (το τέλειο γεωμετρικό σώμα, όπως θα σας επιβεβαιώσουν οι ειδήμονες γεωμέτρες, ποδοσφαιρόφιλοι και μη) συμπαγής ή φουσκωτή.
Η μπάλα προσφέρεται για παιχνίδια πολλών ειδών. Ατομικά, ομαδικά, φίλαθλα, ανταγωνιστικά, επιθετικά, παιχνίδια που μιμούνται τη ζωή, παιχνίδια που αναπληρώνουν κρυφά όνειρα, παιχνίδια που διδάσκουν, παιχνίδια επικίνδυνα, παιχνίδια κοινωνικά και άλλα, εξ ίσου διασκεδαστικά.
Αρχίζοντας από τη μικρή, μεταλλική, ύπουλη και εκ προοιμίου αναποφάσιστη μπιλίτσα της ρουλέτας και καταλήγοντας στη φουσκωτή βασίλισσα των ποδοσφαιρικών γηπέδων, την μπάλα μπορείς να τη ρίξεις, να την πετάξεις, να την κλωτσήσεις, να τη χτυπήσεις, να την ντριπλάρεις, να τη μπατσίσεις, να την καρφώσεις, να την πλασάρεις, να την εξαποστείλεις, να την κλατάρεις, να την σπρώξεις με μπαστούνι, με ρακέτα, με στέκα, με σφυρί, με μανία, με πάθος, με αγαρμπιά, με περίσκεψη, με νάζι, με αποτέλεσμα, να την εκτοξεύσεις στα ύψη, στην κερκίδα, στην επόμενη τρύπα, στο αντίπαλο τέρμα η και στον αντίπαλο αυτόν καθ’ εαυτόν.
Αυτή δε διαμαρτύρεται. Παίζει!
Όλα παίζονται, όλα είναι παιχνίδι που εξανθρωπίζει και περιγελά τη αποκαλούμενη ¨πραγματική¨ ζωή και την Μοίρα που την προγραμματίζει.
Σήμερα η πιο σημαντική, η πιο διάσημη, η πιο συζητημένη σε παγκόσμια κλίμακα μπάλα είναι αναμφίβολα η αποκαλούμενη και (πέτσινη) Θεά, ποδοσφαιρόμπαλα. Συνήθως ασπρόμαυρη, αν και τελευταία και σε πιο φαντεζί αποχρώσεις, πιεστικά γεμάτη με αέρα, υπερίπταται των γηπέδων και αποφασίζει για το αν θα πάει καλά (τουλάχιστον) το Σαββατοκύριακο.
Η Θεά ποδοσφαιρόμπαλα δεν είναι ακριβώς όμοια με τις μπάλες για τις οποίες μιλάγαμε παραπάνω. Αυτήν εδώ δεν επιτρέπεται να την αγγίζουμε παρά μόνο να την θαυμάζουμε από μακριά (αλλιώς τι Θεά θα ’τανε;). Μαζί της μπορούμε να παίξουμε μόνο χάρη σε ένα περίεργο, αλλά υπαρκτό σύμπλεγμα υποκαταστάσεων και ταυτίσεων.
Επειδή ακριβώς είναι Θεά έχει τις δικές της ιερές τελετές και το δικό της ιερατείο. Την παίζουνε για λογαριασμό μας ειδικοί ιερείς ακροβάτες και διάκονοι ακροσφαιροβόλοι ενώ οι αποφάσεις παίρνονται από ματσωμένους ποντίφικες που (καλώς ή κακώς) δεν διαθέτουν το αλάθητο, αλλά κατά κανόνα το λανθασμένο.
Έτσι μπορούμε να τους βρίζουμε κατά βούληση (το βρίσιμο αποτελεί απαραίτητο λειτουργικό στοιχείο της ποδοσφαιροθρησκείας, φέρνοντάς την έτσι κοντά σε αρχαίες, αλλά όχι ξεχασμένες διονυσιακές λατρείες).Εμείς μ’ αυτήν την μπάλα παίζουμε έμμεσα.
Μπορούμε να παρακολουθούμε, να φωνάζουμε, να ποντάρουμε, να προβλέπουμε, να στοιχηματίζουμε και να κατεβάζουμε κουβάδες αδρεναλίνη έως ότου ευδοκίσει να μας αποκαλύψει τις τελικές της βουλές και το τελικό αποτέλεσμα. Που μπορεί να είναι αρνητικό, μισητό, απαράδεκτό.
Αλλά με τη μπάλα-Θεά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ, όπως θα συνέβαινε με τις πραγματικές θνητές μπάλες άθλησης και παιγνίου. Κάθε άλλο. Είναι κυρίως μετά την ήττα, (καμιά φορά και μετά τη απρόσμενη νίκη) που εμείς οι παραμελημένοι, οι οπαδοί, οι πιστοί, οι ακόλουθοι, οι δευτερεύοντες, παίρνουμε πραγματικά το λόγο. Και τα σπάμε (κεφάλια και τζάμια). Και ξεδίνουμε.
Ανέξοδα; Σχετικώς ναι! Δεν πρόκειται (στην ουσία) να μας το απαγορεύσουν παρά μόνο όταν μας επιτρέψουν να ξεδώσουμε πάνω στον πλεονέκτη εργοδότη και στον σαδιστή γραφειοκράτη.
Αλλά δε το βλέπω. Τουλάχιστον για το προσεχές μέλλον
Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο 
Σχολιάστε