H jota (λαϊκός ισπανικός χορός) των φοιτητών. Zarzuela 1875
*
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Λάδι σε χαρτόνι - Άνοιξη 2015]
*
*
Τρέχω στην Εθνική Οδό…
Το θυμήθηκα εξ αιτίας των νέων τσουχτερών τροχαίων προστίμων.
(Τσουχτερών για τους μη έχοντες φυσικά, γιατί οι έχοντες μπορεί και να τα θεωρούν ωφέλιμα και ικανά να σωφρονίσουν –τους μη έχοντες, εννοείται). Πρόκειται για ένα σημείωμα που δημοσιεύτηκε παλιότερα στην εφημερίδα ¨Μακεδονία¨. Σας το ταχυδρομώ ως post και στη συνέχεια θα καταχωρηθεί σε εκείνα που ¨λένε ακόμη κάτι¨.
Εθνική οδός.
Τρέχω.
Όχι πολύ, όχι του σκοτωμού και όποιον πάρει ο χάρος, μόλις λίγο πάρα πάνω από όσο υπαγορεύουν οι πινακίδες της τροχαίας.
Τρέχω και αναρωτιέμαι πότε θα τις εκσυγχρονίσουν και δαύτες.
Τις παρατηρώ να στέκουν όρθιες και αναχρονιστικές στην άκρη του αυτοκινητόδρομου και να προδιαγράφουν όρια και συμπεριφορές που ήδη ανήκουν σε άλλους καιρούς.
Τις βλέπω να απαιτούν τα πενήντα, τα εξήντα και τα ογδόντα, ενώ ήδη θριαμβεύει η εποχή των πεπιεσμένων αλόγων, της παθητικής και της ενεργητικής (διαλέξτε απροκατάληπτα) ασφάλειας, του Έι Μπί Ες που σε φρενάρει εγκαίρως, του Ι Ες Πι που σου σταθεροποιεί τις απόψεις, του μεταηθικού μηχανισμού κατά των πάσης φύσεως ολισθημάτων, της διεισδυτικής αεροδυναμικής και του φιλικού διακανονισμού της ατυχίας.
Τις συλλαμβάνω να αγνοούν επιδεικτικά τις μεταμοντέρνες επιταγές για επιτάχυνση, για αλλαγή, για προσαρμογή στο νέο, για υποταγή στο φθαρτό και το αναλώσιμο, για άμεση κατανάλωση των αγαθών αρχίζοντας από τη Ζωή και για αποθέωση του προσωρινού και του φευγαλέου.
Τις κοιτάζω καθώς επιβεβαιώνουν τον αθάνατο σχετικισμό αυτού του τόπου που έχει ήδη διαπιστώσει πώς «τι τριάντα, τι σαράντα, τι εκατόν πενήντα;» ιδιαίτερα όταν τα τρέχεις στη μεσαία λωρίδα, ενώ ταυτόχρονα σε ξεπερνάει απ’ τ’ αριστερά η πολυκύλινδρη γερμανίδα και από τα δεξιά το πατημένο κατσαριδάκι.
Τρέχω στην Εθνική Οδό.
Ο δρόμος μπροστά μου πλατύς και σχεδόν άδειος, πράγμα ασυνήθιστο για εποχή διακοπών. Μαζί μου, στο σαρδελοκούτι, φίλοι αλλοδαποί, ανυποψίαστοι για τα επικρατούντα στην (αθάνατη) Ελλάδα.
Έξαφνα ο φίλος δίπλα μου αλαφιάζεται.
Έχει παρατηρήσει κάτι που του φάνηκε μη ορθόδοξο και (αν και καθολικός) σπεύδει να δηλώσει την ανησυχία του. Το αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι και με το οποίο μόλις διασταυρωθήκαμε μας έκανε παρατεταμένο σήμα με τα φώτα του.
¨Θα ήταν σήμα για τον προπορευόμενο, θα προσπαθούσε να τον ειδοποιήσει ότι θέλει να προσπεράσει¨, τον καθησυχάζω.
¨Δεν υπήρχε προπορευόμενος¨, ενίσταται και προτείνει να σταματήσουμε για να δούμε αν κάτι δε πάει καλά με τ’ αμάξι. Καμιά πόρτα ανοικτή, καμιά ζώνη πιασμένη απ’ έξω που να σέρνεται, κανένα λάστιχο που να έχει κάτσει…
Σκέφτομαι ότι είναι η σειρά μου να διαμαρτυρηθώ για τον δυτικό σχολαστικισμό και την συνεπαγόμενη ενοχλητική προνοητικότητα, αλλά δεν προλαβαίνω. ¨Να! Κι άλλος¨, αναφωνεί και πάλι ο εκ δεξιών μου. ¨Δες μόνος σου!¨ ¨Κι άλλος! Τρίτος!¨, επιβεβαιώνουν εν χορώ και οι λοιποί συνεπιβάτες μου.
Πράγματι τα φώτα των αυτοκινήτων που έρχονται από απέναντι αναβοσβήνουν με νόημα. Αυτή την φορά, μια που δεν είμαι πρωτάρης στους ελληνικούς δρόμους καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται. ¨Δεν είναι τίποτα¨, τους διαβεβαιώνω και φρενάρω επιτυγχάνοντας μία απολύτως νομιμόφρονα ταχύτητα.
Λίγο παρακάτω, μόνες σαν τις ανεμώνες μέσα στη λειψή κυκλοφορία, δύο ομάδες της τροχαίας, μία στην κάθε πλευρά του δρόμου, αποτελούμενες από περιπολικά και αρκετούς ένστολους, προσπαθεί να πιάσει επ’ αυτοφώρω τους παραβάτες του οδικού νόμου.
Καθώς τους προσπερνάω σεμνός ως οδική παρθένα αναρωτιέμαι αν έχουν υπ’ όψη τους τα ύψη της οδηγικής αλληλεγγύης ή αν, προκειμένου να βγάλουν το πλάνο της μέρας, θα αρχίσουν να σταματούν στα στραβά κάθε έναν που θα τους φανεί ύποπτος.
Αλλά αυτό είναι μόνον ένα από τα θέματα που με απασχολούν ενώ απομακρύνομαι και αρχίζω σιγά σιγά να επιταχύνω.
Ένα άλλο είναι, πώς ακριβώς θα εξηγήσω στους φίλους μου τα καθέκαστα. Θα μιλήσω για αντιαυταρχικά κατάλοιπα ή θα το ρίξω στη συλλογική ασυνειδησία;
Ένα ακόμα πρόβλημα είναι το αριστερό μου χέρι που, ακουμπισμένο στο μοχλό των φώτων, αισθάνεται έντονη φαγούρα, καθώς από απέναντι βλέπω να πλησιάζουν το μπλόκο οι ακόμη ανυποψίαστοι συνοδηγοί…
Βασίλης Νόττας
Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο 
Τρελός Επιστήμων said
Υπέροχη αυτή η «αμαρτωλή αλληλεγγύη», δεν νομίζετε, κύριε καθηγητά; Την έχω δει και στις σχολικές αίθουσες…
pipis said
Ti egrapse o an8rwpas???