Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for Νοέμβριος 2011

Aνθός κρυμμένος (σε πετσί αγελάδας)

Posted by vnottas στο 19 Νοέμβριος, 2011

Εδώ παρακάτω σας έχω ένα  ερωτικά αγανακτισμένο, τυραννιστικά σαγηνεμένο και σίγουρα  πολυτραγουδισμένο, δημιούργημα του Μπρασένς, με μουσική σε δύο εκδοχές:  η πρώτη απλή κι απελπισμένη (αλά Μπρασένς φυσικά), η δεύτερη απλή και στριφογυριστή. Στη πρώτη το ρεφρέν είναι μια φράση μόνο:

Με τραβολόγαγε από την καρδιά

…από της καρδιάς μου την άκρη

Στη δεύτερη η επωδός αποτελεί μια παρομοίωση που εμπεριέχει ανθό, αγελαδίτσα και, βέβαια, σούρσιμο/τραβολόγημα και εγώ, για να βγει παραστατικότερα η απόδοση, πρόσθεσα και μια σουσουράδα, παραμένοντας, ελπίζω, στο κλίμα.

Λουλουδάκι (κρυμμένο σε πετσί αγελάδας)

Ερωτευμένος δεν υπήρξε στη Γη

όσο εγώ, πιασμένος στην παγίδα,

μα μοναχός μου άνοιξα την πληγή

τα δυο της στήθη από κοντά σαν είδα

Ανθός κρυμμένος σε πετσί αγελάδας,

αγελαδίτσα που το παίζει ανθός,

χάρη και νάζι πού ‘χει σουσουράδας

και πίσω της σε σέρνει ολοταχώς.

*

Η Φύση της χάρισε θέλγητρα χίλια

φωτιά σ’ ανάβουν μόλις την αγγίξεις

κι εγώ που με έτρωγε λιγάκι κι η ζήλια

διαρκώς ζητούσα αγάπης αποδείξεις.

Ανθός κρυμμένος μέσα σε αγελάδα,

αγελαδίτσα που το παίζει ανθός,

που σου κουνιέται σα τη σουσουράδα

και πίσω της σε σέρνει, δυστυχώς!

Όχι πως είχε κουκούτσι μυαλό

πνεύμα δεν είχε, μοναχά καπρίτσια

μα, είπα, στον έρωτα δεν είναι λογικό

σοφίες να απαιτείς από τα κορίτσια.

Ανθός κρυμμένος σε πετσί αγελάδας,

αγελαδίτσα που το παίζει ανθός,

χάρη και νάζι πού ‘χει σουσουράδας

και πίσω της σε σέρνει ολοταχώς.

*

Ως που μια μέρα άνοιξε τα φτερά,

μακριά μου εχάθη αφήνοντάς με μόνο

κι όλα τα βότανα και τα γιατρικά

δεν φτάνουν να μου γιάνουνε τον πόνο.

Πολύ την αγάπησα, αλλά τώρα πια

τη συγχωρώ, δεν της κρατώ κακία,

που έχει διαλύσει τη φτωχή μου καρδιά

κι άλλη αγάπη δε χωράει καμία.

Ανθός κρυμμένος μέσα σε αγελάδα,

αγελαδίτσα που το παίζει ανθός,

που σου κουνιέται σα τη σουσουράδα

και πίσω της σε σέρνει, δυστυχώς!

Σε ήχο: O Brassens στην πρώτη εκδοχή:

*

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η Αγελαδίτσα

*

Εδώ η ανάγνωση της προσαρμογής στα ελληνικά που σας έφτιαξα

Η ¨αγελαδίτσα¨ (όμορφο λουλουδάκι) στα αραβικά:

*

…και στη γλώσσα των Κρεολών στης Καραϊβικής

*

Στη διάλεκτο των Λομβαρδών (Μιλανέζικα) από τον Νάννι Σβάμπα

*

…και στα ιταλικά από τον Σάλβο Λο Γκάλμπο

*

ή, αν προτιμάτε, στα ισπανικά:

*

ή από υπαίθρια χορωδία:

Une jolie fleur dans une peau de vache

Jamais sur terre il n’y eut d’amoureux

Plus aveugle que moi dans tous les âges
Mais faut dire que je m’était creuvé les yeux
En regardant de trop près son corsage.

Une jolie fleur dans une peau de vache

Une jolie vache déguisée en fleur

Qui fait la belle et qui vous attache
Puis, qui vous mène par le bout du coeur.

Le ciel l’avait pourvue des mille appas
Qui vous font prendre feu dès qu’on y touche
L’en avait tant que je ne savais pas
Ne savais plus où donner de la bouche.

Une jolie fleur dans une peau de vache
Une jolie vache déguisée en fleur
Qui fait la belle et qui vous attache
Puis, qui vous mène par le bout du coeur.

Elle n’avait pas de tête, elle n’avait pas
L’esprit beaucoup plus grand qu’un dé à coudre
Mais pour l’amour on ne demande pas
Aux fille d’avoir inventé la poudre.

Une jolie fleur dans une peau de vache
Une jolie vache déguisée en fleur
Qui fait la belle et qui vous attache
Puis, qui vous mène par le bout du coeur.

Puis un jour elle a pris la clef des champs
En me laissant à l’âme un mal funeste
Et toutes les herbes de la Saint-Jean
N’ont pas pu me guérir de cette peste.

Je lui en ai bien voulu mais à présent
J’ai plus de rancune et mon coeur lui pardonne
D’avoir mis mon coeur à feu et à sang
Pour qu’il ne puisse plus servir à personne.

Une jolie fleur dans une peau de vache
Une jolie vache déguisée en fleur
Qui fait la belle et qui vous attache
Puis, qui vous mène par le bout du coeur.

Posted in Μπρασένς στα ελληνικά ΙΙ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , | 1 Comment »

Η διαθήκη

Posted by vnottas στο 16 Νοέμβριος, 2011

Όταν ο Χάρος θα με καλέσει

ίσως σε κάποιους να μην αρέσει

τι στη διαθήκη μου έχω προβλέψει

να τους αφήσω για κληρονομιά.

Μη μου φωνάζετε, δε χρησιμεύει,

εγώ στην κόλαση θα είμαι πια!       

[Μη ξεφωνίζετε δε χρησιμεύει,

θα ‘μαι στην κόλαση για τα καλά!]

Λέω να αφήσω στους νταβατζήδες

ένα πτυχίο στην Οικονομία,

για να μπορέσουν αυτές οι ατσίδες,

τα ηνία αφού πάρουνε στην κοινωνία,

να λύσουν το πρόβλημα της κουραμάνας

απ’ το εισόδημα της κάθε πουτάνας

[Θέαμα κι άρτος εξασφαλισμένος.

κι ο γάιδαρός μας γερά δεμένος]

Μία  βεβαίωση ¨κοσμιοτάτη¨

θέλω να αφήσω στην Μελπομένη,

που την κοσμιότητα έχει γραμμένη

και με φαντασία ιερουργεί στο κρεβάτι.

Έτσι ένα σύζυγο θα βρει, τυχεράκια

-Τι ειν’ λίγο κέρατο μπροστά στα χαδάκια!

[Θα βρει έναν σύζυγο! Τον τυχεράκια!

Με λίγο κέρατο, πολλά χαδάκια!]

Αδελφέ Χάρε δώσε μου χρόνο

και τη διαθήκη όπου να ‘ναι τελειώνω…

Δώσε μου χρόνο να χαιρετήσω,

να ευχαριστήσω, να ευγνωμονήσω,

ένα προς ένα τον κάθε παρόντα,

και απ’ ευθείας και από σπόντα…

Εσύ νεκροθάφτη, για άκου με λίγο,

αν κι η δουλειά σου δεν πολυαρέσει

κι όταν σε βλέπουνε χτυπάνε ξύλο

κι όλοι σε λένε μεγάλο μπαμπέση,

εγώ λέω, αντίθετα, βρε κατεργάρη,

να σου απονείμω το Χρυσό Φτυάρι!

[Εγώ λέω, σίγουρα, βρε κατεργάρη

Φτυάρι Χρυσό, θα σου γουστάρει!]

Κι όσο γι αυτήν τη γριά καρακάξα,

που απ’ το κρεβάτι μου δεν το κουνάει,

προγνωστικά να της στείλω ζητάει

με το που θα φτάσω στην άλλη την όχθη…

Εγώ, μόλις φτάσω στα καταραμένα,

θα της τα στείλω, αλλά λαθεμένα…

[Στα μέρη άμα φτάσω τα κολασμένα,

όλα θα τα ‘χει, αλλά μπερδεμένα].

Όταν ο Χάρος θα απαιτήσει

να την αφήσω μονάχη στη ζήση

μόνο ένα δάκρυ, μονάχα ένα

πάνω στον τάφο μου θα ξοδευτεί

κι ένα χαμόγελο, μονάχα ένα,

στη θύμησή μου θα γεννηθεί.

Κι αν το κορμί μου ενωθεί με τη Φύση

κι  εκεί που ήταν, μια φορά, η καρδιά μου,

έξαφνα,  σπάνιο ρόδο ανθίσει,

σ’  αυτήν που μου ‘δωσε δάκρυα το δίνω:

Για κάθε έναν παλμό της καρδιάς της,

Δίνω ένα κόκκινο πέταλο αγάπης.

[Για έναν προς έναν παλμό της καρδιάς της,

Θα ‘χει ένα κόκκινο πέταλο αγάπης]

Σε σένα, αρχόντισσα, που γι όλους δεν ήσουν,

και να ‘σαι τώρα αναγκασμένη,

στης εκκλησιάς την γωνιά στριμωγμένη,

να πουλάς εικόνες στον κάθε διαβάτη…

σε σένα αφήνω αυτό το τραγούδι

που λέει για όνειρα που γίνανε στάχτη

Σε σένα που για να τα βγάλεις πέρα

Χριστούς και Αγίους πουλάς κάθε μέρα

Όταν ο Χάρος θα με καλέσει,

κανείς στην Πλάση δε θα προσέξει.

πως κάποιος πέθανε χωρίς να μιλήσει,

χωρίς να γνωρίσει τα αληθινά.

Πως κάποιος πέθανε χωρίς να ικετέψει

ούτε την λύπηση να αποζητά.

Της άλλης όχθης εσείς αδέλφια

μαζί αγαπάμε, μαζί τραγουδάμε,

παρέες φτιάχνουμε, φτιάχνουμε κέφια

και για τον πόλεμο μαζί ξεκινάμε…

Μα αυτή η σκέψη μη σας εγκαρδιώνει:

Όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε μόνοι.

[Αυτή η σκέψη ας μη σας τονώνει,

σαν είν’ να φύγουμε, θα φύγουμε μόνοι.]

Προσαρμογή στα ελληνικά του τραγουδιού του Fabrizio de Andre «Il testamento». (Την αφιερώνω στους παλιούς μου συμφοιτητές)



Εδώ το τραγούδι από τον Fabrizio

…και η ανάγνωση της προσαρμογής στα ελληνικά που σας σκάρωσα (επαλήθευση ότι παρά τις παραπανίσιες συλλαβές ¨χωράει¨ στη μουσική)



Το κείμενο στα Ιταλικά

Quando la morte mi chiamerà
forse qualcuno protesterà
dopo aver letto nel testamento
quel che gli lascio in eredità
non maleditemi non serve a niente
tanto all’inferno ci sarò già

ai protettori delle battone
lascio un impiego da ragioniere
perché provetti nel loro mestiere
rendano edotta la popolazione

ad ogni fine di settimana
sopra la rendita di una puttana
ad ogni fine di settimana
sopra la rendita di una puttana

voglio lasciare a Bianca Maria
che se ne frega della decenza
un attestato di benemerenza
che al matrimonio le spiani la via

con tanti auguri per chi c’è caduto
di conservarsi felice e cornuto
con tanti auguri per chi c’è caduto
di conservarsi felice e cornuto

sorella morte lasciami il tempo
di terminare il mio testamento
lasciami il tempo di salutare
di riverire di ringraziare
tutti gli artefici del girotondo
intorno al letto di un moribondo

signor becchino mi ascolti un poco
il suo lavoro a tutti non piace
non lo consideran tanto un bel gioco
coprir di terra chi riposa in pace

ed è per questo che io mi onoro
nel consegnarle la vanga d’oro
ed è per questo che io mi onoro
nel consegnarle la vanga d’oro

per quella candida vecchia contessa
che non si muove più dal mio letto

per estirparmi l’insana promessa
di riservarle i miei numeri al lotto

non vedo l’ora di andar fra i dannati
per rivelarglieli tutti sbagliati
non vedo l’ora di andar fra i dannati
per rivelarglieli tutti sbagliati

quando la morte mi chiederà
di restituirle la libertà
forse una lacrima forse una sola
sulla mia tomba si spenderà
forse un sorriso forse uno solo
dal mio ricordo germoglierà

se dalla carne mia già corrosa
dove il mio cuore ha battuto un tempo
dovesse nascere un giorno una rosa
la do alla donna che mi offrì il suo pianto

per ogni palpito del suo cuore
le rendo un petalo rosso d’amore
per ogni palpito del suo cuore
le rendo un petalo rosso d’amore

a te che fosti la più contesa
la cortigiana che non si dà a tutti
ed ora all’angolo di quella chiesa
offri le immagini ai belli ed ai brutti

lascio le note di questa canzone
canto il dolore della tua illusione
a te che sei costretta per tirare avanti
costretta a vendere Cristo e i santi

quando la morte mi chiamerà
nessuno al mondo si accorgerà
che un uomo è morto senza parlare
senza sapere la verità
che un uomo è morto senza pregare
fuggendo il peso della pietà

cari fratelli dell’altra sponda
cantammo in coro già sulla terra
amammo tutti l’identica donna
partimmo in mille per la stessa guerra
questo ricordo non vi consoli
quando si muore si muore si muore soli
questo ricordo non vi consoli
quando si muore si muore soli.

…και κάτι δικό μας

Οι ¨νεκροθάπται» του Μποστ, με μουσική Γ. Μαρκόπουλου, τραγουδάει ο Γ. Ζωγράφος

Εις το φέρετρο θα έμπω

και στο μνήμα της θα μπω

να με θάψουν νεκροθάφται

με αυτήν

με αυτήν που αγαπώ

Η κακούργος κοινωνία

που μας χώρισε σκληρά

να χαρεί και ν’ απολαύσει

δυο πτω-

δυο πτώματα νεκρά

Φέρτε κόλυβα, λαμπάδες

και να έρθεις να με βρεις

να με κλάψεις ξαπλωμένον

παραπλεύρως της νεκρής

να με κλάψεις ξαπλωμένον

παραπλεύρως της νεκρής

Ετοιμάσατε πλερέζες

βάλτε μαύρον ρουχισμόν

ήρθαν σκοτειναί δυνάμεις

και διακό-

και διακόψαν τον δεσμόν

Μαύρα, φίλοι μου, να βάλτε

τρέξατε να βρείτε ψάλται

ευρίσκομαι νεκρός

πεθαμένος και νεκρός

ευρίσκομαι νεκρός

πεθαμένος και νεκρός

Ψάλται και κανδηλανάφται

το κορμί μου αναπαύτε

κλαύσατε πικρώς

κλαύσατε πικρώς

κλαύσατε πικρώς

κλαύσατε πικρώς

Posted in ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ, Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ στα ελληνικά | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Οι Φλαμανδές χορεύουν – δεν μιλούν

Posted by vnottas στο 13 Νοέμβριος, 2011


Θα πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι εγώ προσωπικά τις κυρίες αυτές δεν τις γνωρίζω. Ούτε εκείνες της εποχής του Μπρελ, ούτε τις μεταγενέστερες. Κι έτσι, όταν πρωτοάκουσα το τραγούδι, τις φαντάστηκα κάτι σαν αγκαζαρισμένες ηπειρώτισσες να χορεύουν γύρω γύρω την ¨καραγκούνα¨. Προφανώς τα πράγματα (οι εν λόγω κυρίες) είναι κάπως αλλιώς, αλλά εγώ μία φορά όλη κι όλη έχω πάει στις Βρυξέλλες και σας διαβεβαιώνω ότι ουδεμία μου προέκυψε επαφή με Φλαμανδή χορεύτρια (ούτε με Βαλλώνα –για να τα λέμε όλα).

Ξέρω πάντως ότι ο Ζακ Μπρέλ ήταν, από τη μεριά του πατέρα του, φλαμανδικής καταγωγής και, όσο να ‘ναι, κάτι θα ήξερε σχετικά. Μεταφέρω εδώ την (λιγο πολύ χιουμοριστική) εκδοχή για τις βορειοβελγίδες συμπατριώτισσές του,  έτσι, για να γνωριζόμαστε λίγο καλύτερα μεταξύ ευρωπαίων (και το αυτοσαρκαστικό χιούμορ είναι καλός οδηγός για κάτι τετοιο).

Προσθέτω ότι,  μια που όλοι έχουμε μπλέξει σε μια συλλογική περιπέτεια, (ευρωπαϊκοί λαοί εναντίον καταβροχθιστικών τεράτων με ταμεία γαμψά) καλό θα είναι να γνωριστούμε καλύτερα γιατί μόνο συντονισμένα θα μπορέσουμε ίσως να τη βγάλουμε καθαρή…

… έχουμε λοιπόν σε ήχο


1. Τον ίδιο τον Ζακ Μπρελ

.

2. Την Μπαρμπαρά

.

3. Piêro, les flamandes

.

4. Την απόδοση στα ελληνικά που σας ετοίμασα

Και σε κείμενο

1. Την απόδοση (αφιερωμένη στους φίλους που με διαβάζουν στις Κάτω Χώρες)

2.Τους στίχους στα γαλλικά  

Οι Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές χορεύουν – δεν μιλούν

Μιλιά, τις μετρημένες Κυριακές

Οι Φλαμανδές χορεύουν – δεν μιλούν

Οι Φλαμανδές είναι γυναίκες σιωπηλές

Χορεύουν γιατί είναι είκοσι χρονών

Κι οι εικοσάρες πρέπει να λογοδοθούν

Για να μπορέσουνε μετά να παντρευτούν

Και μάνες να γινούν γερών παιδιών

Αυτός, τους είπαν οι γονιοί, είναι ο σκοπός

Τόπε κι ο ηγούμενος και το ‘πε αυστηρά

Το ‘πε ο παπάς, και των παπάδων ο αρχηγός

Γι αυτό χορεύουνε, χορεύουν στη σειρά

Οι Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές

Οι Φλα – οι Φλα – οι  Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές χορεύουν – δεν ριγούν

Δεν έχει πάθος στον χορό της Κυριακής

Οι Φλαμανδές χορεύουν – δεν ριγούν

Οι Φλαμανδές προκύπτουν αξιοπρεπείς

Χορεύουν γιατί είναι στα τριάντα πια

Πως  όλα πήγανε καλά να δείξουν πρέπει

Το ζυθοβότανο,  το στάρι, τα παιδιά

Όλα σε τάξη, αν ο Θεός το επιτρέπει

οι Φλαμανδές ειν’  των γονιών τους το καμάρι

Kαι του Ηγούμενου που ψέλνει δυνατά

Kαι του παπά που του Θεού δίνει τη χάρη

Γι αυτό χορεύουνε, χορεύουν στη σειρά

Οι Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές

Οι Φλα – οι Φλα – οι  Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές χορεύουν –δεν χαμογελούν

Χωρίς χαμόγελα ο χορός τις Κυριακές

Οι Φλαμανδές χορεύουν –δεν γελούν

Οι Φλαμανδές είναι γυναίκες σοβαρές

Χορεύουν γιατί πιάσαν τα εβδομήντα χρόνια

Πως  όλα πήγανε καλά να δείξουν πρέπει

Το ζυθοβότανο,  το στάρι, τα εγγόνια

Όλα σε τάξη, ο Θεός αν το επιτρέπει

Σαν τις μανάδες τους τα μαύρα εφορέσαν

Σαν τον ηγούμενο που αναμασάει ρητά

Σαν τον παπά, που τα κηρύγματα τ’ αρέσαν

Κληροδοτούν, γι αυτό χορεύουν στη σειρά

Οι Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές

Οι Φλα – οι Φλα – οι  Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές χορεύουν τεντωμένες

Χωρίς χαλάρωμα ο χορός τις Κυριακές

Οι Φλαμανδές χορεύουν τεντωμένες

Δεν χαλαρώνουνε ποτέ οι Φλαμανδές

Χορεύουν γιατί φτάσαν στα εκατό

Και στα εκατό σωστό να δείξουν κρίνουν

Πως  έχουνε καλό ποδαρικό

Στάρι και ζυθοβότανο άφθονα  θα  απομείνουν

Κι αυτές θα πάνε τους γονιούς ν’ αναζητήσουν

Και τον παπά που κείται εκεί κοντά

Και τον ηγούμενο εκεί θα  συναντήσουν

Γι αυτό χορεύουνε… για τελευταία φορά

Οι Φλαμανδές

Οι Φλαμανδές

Οι Φλα – οι Φλα – οι  Φλαμανδές

Les Flamandes :

Les Flamandes dansent sans rien dire

Sans rien dire aux dimanches sonnants

Les Flamandes dansent sans rien dire

Les Flamandes ça n’est pas causant

Si elles dansent c’est parce qu’elles ont vingt ans

Et qu’à vingt ans il faut se fiancer

Se fiancer pour pouvoir se marier

Et se marier pour avoir des enfants

C’est ce que leur ont dit leurs parents

Le bedeau et même Son Eminence

L’Archiprêtre qui prêche au couvent

Et c’est pour ça et c’est pour ça qu’elles dansent

Les Flamandes

Les Flamandes

Les Fla – Les Fla – Les Flamandes

Les Flamandes dansent sans frémir

Sans frémir aux dimanches sonnants

Les Flamandes dansent sans frémir

Les Flamandes ça n’est pas frémissant

Si elles dansent c’est parce qu’elles ont trente ans

Et qu’à trente ans il est bon de montrer

Que tout va bien que poussent les enfants

Et le houblon et le blé dans le pré

Elles font la fierté de leurs parents

Et du bedeau et de Son Eminence

L’Archiprêtre qui prêche au couvent

Et c’est pour ça et c’est pour ça qu’elles dansent

Les Flamandes

Les Flamandes

Les Fla – Les Fla – Les Flamandes

Les Flamandes dansent sans sourire

Sans sourire aux dimanches sonnants

Les Flamandes dansent sans sourire

Les Flamandes ça n’est pas souriant

Si elles dansent c’est qu’elles ont septante ans

Qu’à septante ans il est bon de montrer

Que tout va bien que poussent les petits-enfants

Et le houblon et le blé dans le pré

Toutes vêtues de noir comme leurs parents

Comme le bedeau et comme Son Eminence

L’Archiprêtre qui radote au couvent

Elles héritent et c’est pour ça qu’elles dansent

Les Flamandes

Les Flamandes

Les Fla – Les Fla – Les Flamandes

Les Flamandes dansent sans mollir

Sans mollir aux dimanches sonnants

Les Flamandes dansent sans mollir

Les Flamandes ça n’est pas mollissant

Si elles dansent c’est parce qu’elles ont cent ans

Et qu’à cent ans il est bon de montrer

Que tout va bien qu’on a toujours bon pied

Et bon houblon et bon blé dans le pré

Elles s’en vont retrouver leurs parents

Et le bedeau et même Son Eminence

L’Archiprêtre qui repose au couvent

Et c’est pour ça qu’une dernière fois elles dansent

Les Flamandes

Les Flamandes

Les Fla – Les Fla -Les Flamandes

Posted in Μπρελ στα ελληνικά | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Έπεα…

Posted by vnottas στο 6 Νοέμβριος, 2011

Μήνυμα: Απίθανε Αδέσποτε Σκύλε, αναδημοσιεύω το ποίημά σου ¨Χίλιες Φορές¨ (ελαφρά εξαρθρωμένο, αλλά –αναγνωστική αδεία- μου ‘ρθε να το αναγνώσω έτσι).


Αφού έχει ειπωθεί χίλιες φορές  

πως

όλα έχουν ειπωθεί χίλιες φορές

και

τα λόγια μας συμπίπτουν και οι καρδούλες μας γουργουρίζουν

σαν

οχετοί

και

τα ξένα τραγούδια μάς φαρμακώνουν μεθοδικά

αρχίστε τις πλεκτάνες,

τα σενάρια,

το γυμνισμό.

 

Αγριάδες εσείς που τρυπάτε την άσφαλτο

και

ρόγες βυζιού που ξεφτιλίζεται

-μπλουζάκια-

με τον τρόπο της λεηλασίας

όπως και ’γω

που δεν έχω θεό, προσευχή ν’ απευθύνω,

όσια κι ιερά

να κουρνιάξω την τρυφεράδα μου

που

όταν βρει τρύπα λυσσάει.

Περισσότερος Σκύλος  Αδέσποτος εδώ

ΥΓ Δείτε, εδώ δίπλα, και το ποίημα του Νίκου ¨Η εκδίκηση¨ (ή μάλλον καλύτερα το μεταφέρω αμέσως εδώ από κάτω) . Μιλάει κι αυτό για λέξεις που φθείρονται. Εγώ θα τα ανακάτευα, όχι ως μεταμοντέρνο σύμφυρμα, αλλά ως εναλλασσόμενο λόγο για τα λόγια, τη δύναμη και τη μοίρα τους

Η εκδίκηση

Τώρα που τάπαν όλα οι ποιητές
εσύ τι θα γράψεις ;
μου αντέτεινε
η άπτερος Νίκη της Σαμοθράκης.
Κι εγώ την αποκεφάλισα.


Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Για τον Georges Brassens

Posted by vnottas στο 2 Νοέμβριος, 2011

Μια ιδέα μουσικά σχόλια σε τζαζ
https://vnottas.files.wordpress.com/2011/11/cupidon-sen-fout-cf84ceb6ceb1ceb6.mp3%20%20lang=en-US

https://vnottas.files.wordpress.com/2011/11/histoire-de-faussaire-contreband-jazz-band.mp3%20%20lang=en-US

Ο Georges Brassens ήρθε κι έφυγε τέλη μήνα Οκτώβρη (22. 10. 1921 – 29. 10. 1981).  Τέτοιες μέρες, ενενήντα χρόνια από τον ερχομό και τριάντα από την αποδημία, οι γαλλόφωνες κοινωνίες και οι απανταχού φίλοι του τον θυμούνται με ποιήματα και τραγούδια, με αφιερώματα και ποικίλες άλλες εκδηλώσεις .

Σας έχω εδώ μερικές φωτογραφίες. Όσο αφορά στην προσπάθεια απόδοσης κάποιων τραγουδιών του στα ελληνικά, όπου να ‘ναι θα επανέλθουμε.

Posted in ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εναγκαλίζουσα Ερυθριώσα Αμπέλωψ

Posted by vnottas στο 1 Νοέμβριος, 2011

Πορφυρό φθινόπωρο                                                                                                               Francisco Tarega https://vnottas.files.wordpress.com/2011/11/gran-vals-francisco-tc3a1rrega.mp3%20%20lang=en-US

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »