Καθώς δεν είναι πια νωρίς, οι κλεψύδρες αρνούνται να αναστραφούν και ο τελευταίος Αρχειοφύλαξ απολύεται λόγω εκσυγχρονισμού, μόνη ελπίδα απομένει η ξεχασμένη νεράιδα που ξέρει να δίνει και να παίρνει χωρίς να κρατάει ζυγαριά…
Τρία ποιήματα του Λευτέρη Μανωλά.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΙΙ
Καθώς ο χρόνος κύλαγε αθόρυβα
χωρίς την άδεια τους να
πάρει
και δίχως τα ίχνη του να
αφήσει
Ξαφνικά ανούσιο πια
φάνηκε
την κλεψύδρα ν’ αντιστρέψουν
Με το βλέμμα να έχει κιόλας
χαράξει τη διαφυγή τους
Από όλα τα μετρήματα
Εντούτοις, το παρόν έστεκε
μπροστά τους
μακρύ, σαν μια συνέχεια
ατελής
Ψευδαίσθηση αντανακλάσεων
πολλαπλών
μιας λεωφόρου ευκαιριών
που το απροσδιόριστο τέρμα
όριζε αναβολές, για κάθε
προορισμό
H jota (λαϊκός ισπανικός χορός) των φοιτητών. Zarzuela 1875
*
[Από τις ¨Ζωγραφιές μου¨ - Λάδι σε χαρτόνι - Άνοιξη 2015]
*













































*








