Στην Αθήνα την προσεχή Τρίτη 18/3/95

Χτες πήρα τηλέφωνο τον Νίκο να του ευχηθώ για την γιορτή  του. Την γιορτή που κάθε έξι του Δεκέμβρη κάνει αναφορά (με την διευρυμένη έννοια) σε ¨νικητές¨, σε ¨λαούς¨, σε ¨θαλασσοπόρους¨ και στον Άγιο που ανέλαβε να τους προστατεύει.

Η μια κουβέντα έφερε την άλλη και έτσι βρεθήκαμε να τα λέμε για στίχους και στροφές, για ειρμούς και  συνειρμούς και άλλα παρόμοια ευαίσθητα και δυσεξήγητα. Θυμηθήκαμε κι έναν παλιότερο έμμετρο διάλογο τοποθετημένο πλέον στο αμπάρι του Ιστολογοφόρου. Αφορούσε στις προσωπίδες που  εν τέλει φοριούνται με (ποικίλη) υστεροβουλία σε διάφορους πρωταγωνιστές των καιρών που αλλάζουν. Προσωπίδες συχνά απειλητικές  εμπνευσμένες από  ανακατασκευασμένους δαίμονες, ανασυρμένους από τις χείριστες εποχές.

Σήμερα, του αγίου Νικολάου ημέρα επόμενη, έψαξα στις πλέουσες αποθήκες και βρήκα το όμορφο συνεπαίρνον ποίημα του Νίκου. Γινόταν μνεία στον Νέρωνα.  Το αναρτώ ξανά μαζί με μια δικιά μου συνειρμική σημείωση

Ο Νίκος (Μοσχοβάκος) μου έστειλε το ποίημα που ακολουθεί

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΟΥΝ ΝΕΡΩΝΑ
Κάψε την πόλη λοιπόν
μη φοβάσαι δεν θα σε πουν Νέρωνα
από αγάπη για τη ζωή κάψε την πόλη
πυρπόλησε τα εκμαγεία μίσους
τις τράπεζες βδέλλας πυρπόλησε
τους στενούς δρόμους αγχόνες ονείρων
τις μεγάλες λεωφόρους κάψε
και τα χαμαιτυπεία παραχάραξης πίστης.

***

Με την δάδα της αγωνίας χωρίς ματαιοδοξία
βάλε φωτιά στους οίκους συναλλαγής
στα κέντρα πλειστηριασμών οδύνης
στα πορνεία υποσχέσεων πλαστής ηδονής
στα πολυκαταστήματα τζόγου και συνήθειας
στα προμελετημένα δελτία προγνώσεως καιρού.

***
Μη σταματάς δεν θα σε πουν Νέρωνα
από αγάπη κάψε την πόλη
πυρπόλησέ την με σπαραγμό
κι ας σκορπιστούν τα αποκαΐδια της
σ’ όλου του σύμπαντος το εύρος
ας φτάσουν μέχρι τις χαράδρες της σελήνης.
Κάτω από την τέφρα της πόλης
ας κοιμηθούν για λίγο ακόμη τα όνειρα.
Όχι! δεν θα σε πουν Νέρωνα.
*

Τον ευχαρίστησα και του έστειλα το ακόλουθο συνειρμικό σημείωμα:

*
Συνειρμικό
Και αν σε πούνε Νέρωνα, τι έγινε;
Έτσι κι αλλιώς
αλλάζουν οι καιροί και φεύγουνε
κάποτε οι βεβαρημένοι θ’ αναδυθούν
και οι φελλοί θα καταποντιστούν στα άπατα.
*
Θα ‘ρθει ξανά η μέρα που θα χρειαστεί
να γίνουν εμπρηστές οι ποιητές
και πυροδότες,
τότε τον Νέρωνα απ’ τον βούρκο θα ανασύρουνε
ίσως του δώσουν λίγο χρόνο ν’ απολογηθεί
–ίσως και όχι, γιατί τότε
θα κρίνουν κάτι τέτοιο περιττό και αδόκιμο.

*

Υπέρ αυτού θα υπάρχουν πλέον επιγράμματα
θα ‘χουν γραφτεί διατριβές, συγγράμματα
και πάνελ κι εκπομπές που εμβαθύνουν
της επιφάνειας την άτρητη στιλπνότητα.

*

Στις λέσχες των αναγνωστών επιλεγμένα μέλη
των λέξεων το βάρος θα ζυγίζουνε
και θα κοσμούν τα αποφθέγματα του Νέρωνα
με πλήθος εμβριθών υποσημειώσεων
και, βέβαια, με λάμψεις καινοφανών αστερίσκων
*
Γι αυτό
(αλλά και γι άλλα που θα μου ‘ρθουνε αργότερα)
σου λέω:
Και να σε πούνε Νέρωνα τι έγινε;
ΒΝ

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΟΥ

Το δέντρο πάνω στην κορυφογραμμή
με τα μαλλιά αχτένιστα
ν’ ανεμίζουν προς τα πίσω
κλαδιά μπερδεμένα
που αντιστέκονται στον άνεμο
έχει ήδη αποτυπώσει
την απόγνωσή του
στο σαρκαστικό του ύφος.
Έχει πάρει την απόφασή του
πως έτσι θα συνεχίσει
την ύπαρξή του από δω μπρος.
Σαν γλυπτό του πουνέντε
θα φαντάζει στους περαστικούς
που θα το φωτογραφίζουν
έκπληκτοι με τον σαρκασμό του.
 
ΧΑΡΙΝ ΑΠΟΡΙΑΣ

Φθόγγοι έκπληξης
λέξεις εύηχες σαρκώδεις
και ισχνές αμήχανες ώρες
αφόρητης μοναξιάς
η παρουσία μας
σ’ αυτόν τον κόσμο.
Θαμπές διφορούμενες ακροβασίες
σκιές του σούρουπου
φοβισμένες ανάσες φαντασμάτων
που προσδοκούν του σκότους
την οριστική επικράτηση
η απουσία μας απ’ τη ζωή.
Ποιον δρόμο να τραβήξω;
και που θα με βγάλει;
Ερώτηση ατελέσφορη
χάριν απορίας!
 
ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στο αστεροσκοπείο της Ατακάμα
τρεις αστροφυσικοί ή ποιητές
χαζεύουν το κυνηγητό των άστρων
στις αλάνες του σύμπαντος.
Τα ξημερώματα είχαν χαθεί
τέσσερις πλανήτες με τους δορυφόρους τους
κι ένας κομήτης λαμπροφόρος.
Δεν τους έβρισκαν πουθενά
όσο κι αν έψαχναν με τα τηλεσκόπια.
Τότε είπε διστακτικά ο ένας:
Σίγουρα εξαφανίστηκαν
με τα πεφταστέρια πριν λίγο.
Ας ανοίξουμε την αποκάλυψη του Ιωάννη
κάτι θα βρούμε για την τύχη τους, είπε ο άλλος
κι αν όχι, τότε σίγουρα οι Πέρσες ποιητές
θα ‘χουν την απάντηση.
Όμως μπορεί κι ο Νερούδα
να λύσει την απορία μας
πρόσθεσε ο τρίτος.

                       Τρία ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

Δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΟΙ ΚΟΡΑΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΡΕΝΟΥΑΡ

Οι κορασίδες του Ρενουάρ
με ρόδινα μάγουλα
κι αθωότητα κρίνου στο βλέμμα
συνωμότησαν κατά του ζωγράφου
κι άρχισαν να συναναστρέφονται
με χαμίνια της Χάβρης
κι εταιριζόμενες γυναίκες
της Αβινιόν
μήπως και τις προσέξει
ο ζωγράφος Πικάσο.
Όμως η καλοσύνη τους
είναι αφοπλιστική
η αιωνιότητά τους αδιαπραγμάτευτη
και καταλυτική
ώστε να μη διασαλεύεται η τάξη.
Τα παπαρουνί χείλια τους
αψηφούν τις ασέβειες
και τραγουδούν μελωδικά και τρυφερά
στον ασύγκριτο Ρενουάρ
σονάτες ευχαριστιών.

ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ανατολή του ήλιου
δεν θα βρει την αλήθεια
στη θέση της.
Παραχαράκτες την μετακίνησαν
στην σκιερή περιοχή του φθόνου.
Στη θέση της
χρωματιστά μπαλόνια
για τις ευφρόσυνες ώρες
με Νέον και Ήλιον
τα ευγενέστερα των αερίων
να τροφοδοτούν τη ζωή μας.
Ανεπαρκείς ασήμαντοι εμείς
χαμογελαστοί και άφρονες
με Νέον και Ήλιον
χωρίς όμως οξυγόνο
μέχρι θανάτου μόνοι.
 

Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου.

Όλκιμα Νεφελώματα

Εκδόσεις: Κουκκίδα.

Ένα πρόσφατο ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Η όστρια είναι νοτιάς, βοριάς η τραμουντάνα

λεβάντες ανατολικός και δυτικός πουνέντες

ταράσσουν τη Μεσόγειο κι αφρίζουν το Αιγαίο

αναστατώνουν τους γιαλούς, παγώνουν τα νησάκια

οι γλάροι παραδέρνουνε κι οι πέρδικες δειλιάζουν

οι λύκοι πάνε να κρυφτούν, τα ψάρια αναρωτιούνται

γιατί αλλάζει ο καιρός, γιατί σηκώνει κύμα;

Οι ουρανοί με σύννεφα, τ’ αστέρια φοβισμένα

ο ήλιος ατημέλητος, το φως χλωμό και λίγο.

Η όστρια είναι νοτιάς, βοριάς η τραμουντάνα

οι δρόμοι ερημώσανε, ξεπάγιασε η μέρα

τα τζάκια καιν’ ασίγαστα, ζεσταίνουν πυρωμένα

μία προσδοκία συντροφιάς, μία ελπίδα ίσως

για να περάσει η μοναξιά, να φύγει ο χειμώνας

να ξαναφέρει άνθιση η όμορφη Περσεφόνη

και να πετάξουν τα πουλιά στα δένδρα στις πλατείες.

Λεβάντες ανατολικός και δυτικός πουνέντες

φυσούν με συγκατάβαση μαΐστρος και σιρόκος

αλκυονίδες φέρνουνε, υπόσχονται λιακάδες

οι ανεμώνες παίρνουνε χρώματα της αγάπης

στολίζουν τις βουνοπλαγιές και τις λοφοραχούλες.

Άντε να ‘ρθει η άνοιξη, να πέσει ο αέρας

να ηρεμήσει η θάλασσα, το κύμα να σωπάσει

μήτε λεβάντες όστρια πουνέντες τραμουντάνα.

Ένα Ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΟΙ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΕΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Οι δεσποινίδες των Δελφών

στενάζουν και πονούν από έλλειψη

ερωτικού ενδιαφέροντος.

Η απουσία εφήβων και νεαρών

τις οδηγεί συχνά στο μουσείο

για να απολαύσουν το κάλλος

του έξοχου Ηνίοχου

προκειμένου να γεμίσουν

τα ταραγμένα όνειρά τους.

Είναι επιρρεπείς στις φαντασιώσεις

και συχνά παθιάζονται

από το ανάρμοστο κα το ανέφικτό.

Τα απογεύματα των Κυριακών

περιποιούνται στην εντέλεια

την εμφάνισή τους

γιατί που ξέρει κανείς

μπορεί να συναντήσουν τον Ηνίοχο

στο βραδινό νυφοπάζαρο.

Μάλιστα τολμούν να ψιθυρίζουν

αρχαίους στίχους που αποστήθισαν

όπως «έρως ανίκατε μάχαν»

για να συνηθίσουν τη γλώσσα

του περικαλλούς εφήβου.

Οι δεσποινίδες των Δελφών

καθώς αντίκριζαν

τον ελαιόκαμπο της Αμφίσσης

αμφισβητούν τη γαλήνη του

κι ενστερνίζονται απόψεις

ρηξικέλευθες πλήρους διασάλευσης

και ενσωμάτωσης με την εκτροπή.

Μόνο έτσι πιστεύουν

πως θα υπηρετήσουν

την ερωτική τους έξαψη

αυτήν που επιτάσσει

με σφοδρή ένταση η παρουσία

του άψογου νεαρού Ηνίοχου των Δελφών.

…σε δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΤΟ ΜΩΣΑΪΚΟ ΤΗΣ ΑΡΙΑΣ

Μια μια οι ψηφίδες

του όμορφου μωσαϊκού της Αριάς

είναι πετρούλες ασήμαντες.

Όμως η δύναμη του δημιουργού

τις μετατρέπει μαγικά

σε παράσταση αξέχαστη.

Η δύναμη του πεπρωμένου τους.

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Είχες πατέρα Τελώνη

και Φαρισαία μάνα

ήθελες πάντα εξιλέωση

και τι κατάφερες;

Να γίνεις Εβραίος.

Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΤΑΜΕΡΛΑΝΟΥ

Με πληγωμένο πόδι

σαϊτεμένο στη χθεσινή μάχη

ο Ταμερλάνος αγωνιζόταν ν’ αντέξει

του φρικτού πόνου το μαρτύριο.

Τότε ακριβώς εκεί μπροστά του

είδε ένα μυρμήγκι

φορτωμένο μ’ ένα σπυρί στάρι

που προσπαθούσε ν’ αναρριχηθεί

με το δυσανάλογο φορτίο του στον τοίχο

για να εναποθέσει το λάφυρο

στη μυρμηγκοφωλιά του.

Εξήντα καταπτώσεις μέτρησε

μέχρι που σε πείσμα της λογικής

κατάφερε την ολοκλήρωση του σκοπού του.

Ο Ταμερλάνος με προσήλωση διδασκομένου

είχε πάρει το μάθημά του

και πάμπολλες φορές εν περιλήψει

ανέπλασε το εγχείρημα του μυρμηγκιού.

Είχε κατανοήσει πλήρως το νόημα

κι αισθανόταν έτοιμος πια

να κατακτήσει τον κόσμο όλο.

.

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ

Το θεώρημα της αγάπης μας

στηρίχθηκε στο αξίωμα

ότι μεταξύ δύο σημείων

μία μόνον ευθεία άγεται.

Ακόμα και τις γιορτές

μία ευθεία άγεται.

Τ’ απογεύματα πάλι της συννεφιάς

μία ευθεία άγεται.

Αλλά κι όταν έχει αστροφεγγιά

μία ευθεία άγεται.

Το θεώρημα της αγάπης μας

είναι ευκολονόητο

αν αναλογιστεί κανείς

ότι ο Ευκλείδης ήταν βαριά ερωτευμένος

όταν ανεπιφύλακτα το διατύπωσε.

Ένα ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου

Θυμωμένος ο Δίας

από την αφροσύνη των θνητών

και των αρχόντων την αλαζονεία

σμίγει τα φρύδια του πεισματικά

κι εξαπολύει κεραυνούς και αστραπές

μαινόμενος εκδικητής

στύβει τα σύννεφα γύρω απ’ τον Όλυμπο

κι απελευθερώνει καταιγίδες

μέσα στων ανέμων τη μανία

πάνω από την Πιερία και τη Θεσσαλία

τόσο δυνατές και σφοδρές

που παρασύρουν κάθε τι που συναντούν.

Απώλεια ανθρώπων και αμέτρητων ζωών

σημαδεύουν την πρωτοφανή κακοκαιρία

και κόλαση λάσπης και ποταμιών

γίνεται ο βίος των θνητών

που οδύρονται για τη συμφορά.

.

Ο Ιάσονας στη Μαγνησία

μόλις έχει χάσει το σανδάλι του

που το παρέσυρε το ρεύμα των υδάτων

και ψάχνει να βρει δικαιολογίες

στον θείο του τον Πελία που του τα χάρισε.

Σκέφτεται με ενοχή γεμάτος

ότι θα βρει μια ικανή αιτία

για την επιπολαιότητά του

να προσπερνά τα ποτάμια

με της νεότητάς του την παρόρμηση.

.

Ω! Ναι η κλιματική αλλαγή φταίει

όπως θα πουν μετά από χιλιάδες χρόνια

οι κλιματολόγοι και οι ειδικοί.

Το βρήκα, αναφωνεί ικανοποιημένος

γιατί το άλλοθι είναι ατράνταχτο

εμπεριέχεται στης θεομηνίας το νόημα.

Εξάλλου υπογραμμίζει πειστικά

πρώτη φορά ηττήθηκαν οι Μυρμιδόνες

κι απτόητος συνεχίζει τον δρόμου του

για την κατεστραμμένη Ιωλκό.

Κάποτε είναι βέβαιο ότι κάτω από τη λάσπη

η αρχαιολογική σκαπάνη θ’ αποκαλύψει

ανάμεσα σε οστά και άλλα αντικείμενα

το απολεσθέν σανδάλι

του νεαρού άμυαλου Ιάσονα

που έτρεχε μες τη θεομηνία.

Τέσσερα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

.

[1 Ακόμη ένα μονοπάτι για την ¨Επανάσταση¨]

.

ΠΙΣΤΕΨΑ ΑΝΑΙΤΙΑ

Πίστεψα χωρίς φόβο

χωρίς συμφέρον

χωρίς να ερευνήσω

χωρίς εξέγερση

χωρίς δεύτερη σκέψη.

.

Πίστεψα από συνήθεια

από ματαιοδοξία

από νομιμότητα

από ανάγκη υποταγής

από συντήρηση της πεπατημένης.

.

Ναι! Πίστεψα αναίτια

και παρέμεινα

χωρίς όνειρα

χωρίς αγάπη

χωρίς αυτογνωσία.

Έρμαιος στο τυχαίο

στο εφικτό

στο παραδείγματος χάριν

στου δήθεν τη γοητεία.

.

Έτσι στο τέλος

αρνήθηκα μ’ ευκολία

το δεδομένο

σαν άλλος επαναστάτης.

.

[2. Προειδοποίηση για τους επιρρεπείς στην ελπίδα..]

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

 .

Ανθρώπινα κορμιά

ριγμένα τυχαία

στον πίνακα της αμαρτίας

κοχλάζουν πάνω στην πυρά

της ακολασίας

με επιθυμίες απαγορευμένες.

Στο βάθος της εικόνας

ένας χαμογελαστός όφις

πλάι σ’ ένα κόκκινο μήλο

εξακολουθεί να ειρωνεύεται

όπως τότε

τους ευκολόπιστους

και τους επιρρεπείς

στην ελπίδα.

.

[3. Εγώ είμαι αυτό που είμαι…]

.

ΟΠΩΣ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

Δεν έχω όρια εγώ

δεν είμαι χώρα

ουδ’ ενορία είμαι

ούτε οικόπεδο μετρημένο.

Δεν έχω έκταση

ούτε σύνορα με κάποιους

ούτε κανόνες λειτουργίας

είμαι ορεινός, αυχμηρός

ελεύθερος και μαχητής.\

Δεν έχω αναστολές

και βέβαια δεν ντρέπομαι

γι’ αυτό που είμαι

και για ό,τι κάνω.

Γιατί ό,τι κι αν λέτε

εγώ είμαι αυτό που είμαι

με τη σκιά μου

μοναχά επικοινωνώ

αυτή είναι πιστή σε μένα.

Χωρίς όρους και όρια λοιπόν

πορεύομαι όπως μ’ αρέσει.

.

[4. Και κάνω ό,τι μπορώ…

.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΣΩΣΩ

Ενώ σε ταριχεύω

χαμογελάς με ικανοποίηση.

Ξέρεις καλά

ότι το πέρασες κι αυτό.

Τώρα πια δεν έχεις

τον φόβο του θανάτου

κι εγώ σε ταριχεύω

για να περισώσω

ό,τι είναι δυνατόν

από σένα αγάπη μου.

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ του Νίκου Μοσχοβάκου

Μιαν άνοιξη στην Ιωλκό

πολλά παιδιά που παίζαμε

τόπι στην κεντρική πλατεία

μόλις σουρούπωσε σταματήσαμε

κάθιδρα με πρόσωπα αναμμένα

κι αρχίσαμε να συζητάμε

την πρόταση του Ιάσονα

για την Αργοναυτική εκστρατεία.

.

Ο Ηρακλής σαν μεγαλύτερος

συμφώνησε, μαζί του κι ο Θησέας

κι αφού πείστηκαν

όσοι είχαν αντιρρήσεις

ιδιαίτερα ο Άκτωρ και ο Αιθαλίδης

αποφασίσαμε όλοι μαζί

για την απόβαση στην Κολχίδα

.

Ήρωες και τυχοδιώκτες

αιθεροβάμονες κι ακτιβιστές

επιβιβαστήκαμε στην Αργώ

με την πεποίθηση πολεμιστών

αλλά με διάθεση εκδρομέων.

Ξέραμε όλοι πολύ καλά

ότι μόνο αν συνδυαστεί

με του παιχνιδιού το πείσμα

μπορεί ν’ αποδώσει καρπούς

το στρατιωτικό μας εγχείρημα.

.

Μετά είδαμε τον Ιάσονα

να φορά τα καινούργια του σανδάλια

δώρο του θείου Πελία

και να μας φωνάζει δυνατά

παίδες, ας σαλπάρουμε. Πρόσω ολοταχώς.

.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΑΧΡΕΙΑΣΤΑ του Λευτέρη Μανωλά

Με του χρόνου το πέρασμα

κερδίζουν οι νύκτες και

χάνουν οι ημέρες

Πάει και χάνεται

άπνοια βουβή

και ξενυχτούν

με προσδοκία

μαντήλι ν’ ανεμίζει

Πάει ο έρωτας

αγέρι φευγάτο

και ξαγρυπνούν

με αγωνία

το μάτι να δακρύζει

Με του χρόνου το πέρασμα

Κερδίζουν οι νύκτες και

χάνουν οι ημέρες

Χάνει οι έρωτας

κερδίζει η αγάπη

και χειροκροτούν

την αδυναμία

που ο χρόνος σαρκάζει

Γνωρίζοντας

ο ίδιος

πως μόνο στο σήμερα

υπάρχει.

…σε δύο ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΙΕΣ

Έβαλε με το μυαλό της η Ήρα

πως το νεφοφτιαγμένο σατέν μεσοφόρι της

θα άρεσε ιδιαίτερα στον Δία

κι έπεσε να κοιμηθεί

αποκαμωμένη από την κουραστική μέρα.

Ήπιε προηγουμένως τα χάπια

των ωραίων ονείρων

κι αφέθηκε στον ηνίοχο ύπνο

που οδήγησε το άρμα του

στο γαλάζιο βάθος τ’ ουρανού.

Πλάνταξε τότε η επιθυμία

κι αγκάλιασε ερωτικά τον Ιξίωνα

που βρέθηκε στον δρόμο της

να παραδέρνει από ασεβείς πόθους

για την υπέρτατη θεά του κόσμου.

Αφού χόρτασε ηδονή

άφησε στον Ιξίωνα

το νεφοφτιαγμένο σατέν μεσοφόρι της

και δυο ηλιαχτίδες το μενταγιόν της

για τη θυμάται

και να ξανάρθει στο όνειρό της.

Ο Δίας ανύποπτος

την ίδια ώρα εκθείαζε την Ιώ

και σαν ταύρος την έκανε δική του.

Ύστερα άρχισε να σκέφτεται την Ήρα

μα όταν κατάλαβε τις ονειρώξεις της

ξέσπασε θυμωμένος

να εξαπολύει κεραυνούς

και να βρέχει καταρρακτωδώς.

Πολλοί ειδικοί τότε

εξέφρασαν την περισπούδαστη άποψη

ότι επρόκειτο για φαινόμενο

κλιματικής αλλαγής.

Αυτό βέβαια έφτανε

για να ηρεμήσει ο Ζευς

και να μειδιάσει ειρωνικά.

.

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΚΑΙ ΦΡΟΥΝΤ

Να διηγηθώ με ξερά λόγια την ιστορία σου

ή με λέξεις περίτεχνες ν’ αρχίσω να αφηγούμαι

ρώτησε τον Οιδίποδα ο Σοφοκλής

μα εκείνος έμεινε ακίνητος μπροστά του

τυφλός μες της οργής τη μέθη

πατροκτόνος κι αιμομίκτης φρικτός

γνώριζε από τραγωδούς και τραγωδίες

δεν ήθελε άλλα να του πουν.

Ωστόσο μια αόρατη σφίγγα μέσα του

έδινε ακόμα πρόβλημα δυσνόητο

μιλούσε για το μέλλον με λέξεις άγνωστες

και τ’ όνομα κάποιου Φρόυντ ψέλλιζε σαν απειλή

έτσι ώστε να μη λησμονηθεί η κατάρα του.

Ο Σοφοκλής που δεν πήρε καμιά απάντηση

αποχώρησε διακριτικά.

Όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους.

Ομολογώ ότι δεν ξέρω πότε ακριβώς γεννήθηκαν οι φίλοι μου. Κι αν τυχόν συνέβη να το μάθω μάλλον τείνω να το διαγράψω απ’ την μνήμη μου (αν και δεν καταφέρνω να ξεχάσω τα δικά μου γενέθλια). Ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι των οποίων οι ημέρες επετειακής μνημόνευσης συμπίπτουν με ημερομηνίες έντονες και μνημοπροσελκύουσες. Όπως ο φίλος Νίκος (Μοσχοβάκος) που είναι γεννημένος σαν σήμερα, Πρωταπριλιά ανήμερα. (Άρα Νίκο μου δεν την γλυτώνεις και:) Να τα χιλιάσεις και να σε χαιρόμαστε.
Του Νίκου είναι και τα ποιήματα που αναρτώ σήμερα. Έχουμε και λέμε:
Ένα. Περί του (ομορφούλη) Μύθου που καμάρωνε υπεροπτικά
Δύο. Τα αδιέξοδα ενός φλερτ με την Αφροδίτη της Νάπολης
Τρία. Όπου η Μαρία η Αιγυπτία επιδεικνύει ζήλο και επαγγελματισμό και ως εκ τούτου ανταμείβεται
Τέσσερα. Το ατελέσφορο ψέμα του Δράκοντα, του νομοθέτη
Πέντε. Τι φοβάται άραγε μία χρυσόμυγα;
Έξι. …και όλα αυτά καθώς ένα φορτισμένο αρνητικά ηλεκτρόνιο ψάχνει το κατάλληλο πεδίο για τα πυρηνικά του παιχνίδια

Ο ΟΜΟΡΦΟΥΛΗΣ ΜΥΘΟΣ

Όταν εμοιχεύθη

η αλήθεια με το ψεύδος

γεννήθηκα εγώ

καμάρωνε υπεροπτικά

ο ομορφούλης μύθος

κι όλοι μαζευτήκαμε

γύρω του περίεργοι

να τον ακούσουμε.

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΙ

Αυτή η ολόγυμνη Αφροδίτη

στο μουσείο της Νάπολι

είναι τόσο περίτεχνα άσεμνη

που ξεχνάς τη μαρμάρινη

λευκή υπόστασή της

και τη φλερτάρεις

μέχρις αδιεξόδου.

ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Η Μαρία η Αιγυπτία

πυρπολημένη από μια σπάνια

επιθυμία φιληδονίας

επεδόθη στην αποτέφρωση

φαντασιώσεων και ονείρων

προκειμένου να ικανοποιήσει

τις προσδοκίες απόλαυσης.

Δεν τσιγκουνεύτηκε παρεκτροπές

και εξάντλησε των αμαρτιών

τον εκτεταμένο κατάλογο

χωρίς να ολιγωρήσει η αθεόφοβη

σε επικίνδυνες συνήθειες

με ρίσκο διαπόμπευσης.

Ήταν όμως τόση η προσήλωση

κι η αυταπάρνησή της

ότι πράττει το επιβεβλημένο

ώστε με ευκολία αργότερα

ανακηρύχθηκε Οσία

για την καλοσύνη και την προσφορά της.

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΝΤΑ

Ο νομοθέτης Δράκων

όταν γνώρισε την εταίρα Ευδικία

ντράπηκε να πει τ’ όνομά του

και ψέματα ανέφερε

πως ονομάζεται Επιεικής.

Εκείνη με την πορνική της

διεισδυτικότητα ενόμισε τότε

πως είχε να κάνει

με άνθρωπο θηλυπρεπή

και άτολμο με τις γυναίκες.

Έλαβε μάλιστα το θάρρος

να του ζητήσει να επαιτεί

λίγη κατανόηση κι ισότητα.

Όσο κι αν φαίνεται απίθανο

ο άτεγκτος Δράκων

το έπραξε πρόθυμα

προκειμένου να καλύψει

το ατελέσφορο ψεύδος του.

ΦΟΒΟΣ ΧΡΥΣΟΜΥΓΑΣ

Μια χρυσόμυγα

που κάθισε στο πέτο του Μίδα

ανατρίχιασε στην ιδέα

ότι διέτρεχε τον κίνδυνο

να γίνει χρυσή μύγα

κι έφυγε άρον-άρον.

Ήθελε τη βολή της

να παραμείνει χρυσόμυγα.

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

Ένα αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο

περιφέρεται σα χαμίνι

γύρω από τον πυρήνα ενός ατόμου

κι αναζητεί απεγνωσμένα

μιαν αλάνα για να παίξει.

Προσπερνά με τόση ταχύτητα

τα τοπία της περιφοράς του

που κάποτε αποφασίζει

ότι δεν θα προλάβει να παίξει ποτέ του.

Κι είναι τότε απόγευμα Κυριακής

με μελαγχολία διάχυτη παντού

από πάνω του ένας πυρηνικός ερευνητής

παρατηρεί την αγωνία των ηλεκτρονίων

και προσπαθεί κάθιδρος

ν’ ανακαλύψει οριστικά

την αλήθεια του κόσμου.

Αυτό όμως είναι το πιο δύσκολο παιχνίδι.

Έφτασαν νέα όμορφα ποιήματα του Νίκου (Μοσχοβάκου). Ακολουθούν τα πρώτα τρία.

ΘΥΜΑΣΑΙ ΔΑΡΕΙΕ;

Δαρείε θυμάσαι
πως παίζαμε παιδιά
στην αυλή του σχολείου
και σού ‘σπασε το κεφάλι
ο Τασούλης της Αργυρώς;
.

Θυμάσαι τον Φούκο
που κοροϊδεύαμε στο διάλειμμα
και την Πουλιανού
που ήταν η πιο όμορφη της τάξης μας;
.

Δαρείε ξέχασες
πως όταν πρωτοπήγαμε σινεμά
και είδαμε τον Μπαρτ Λάνκαστερ
δεν μπόρεσες να εξηγήσεις
την κίνηση των ειδώλων
και τα ονειρευόσουνα όλη νύχτα
όπως μου ‘λεγες την επομένη;
.

Ή μήπως λησμόνησες
την κυρία Μαργαρώ
που κάηκε μόνη στο σπίτι της
από το αναμμένο μαγκάλι;
Τις νύχτες φοβόσουν
ότι με τόσο σκοτάδι
δύσκολα θα φτάσεις
μέχρι τον θρόνο του βασιλιά.
.

Όμως όταν γνώρισες τον Αθηναίο σοφό
άρχισες ν’ αποβάλλεις την ανασφάλειά σου.
Αργότερα βέβαια
απόκτησες τη σιγουριά του θνητού
που ξέρει ν’ αναπολεί.

ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ

Μια χρυσόμυγα περιττωμανής
όταν συνάντησε στο έλος
μια πτωματοχαρή όμοιά της
αφού αντάλλαξαν τις πρώτες ματιές
κατελήφθησαν από ερωτικό πάθος
κι άρχισαν να ερωτοτροπούν
χωρίς καμιά συστολή
προκειμένου να διαιωνίσουν
το πλουμιστό είδος τους.
Έτσι γέμισε το έλος
από τους απογόνους τους.

ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ

Κολύμπησα κάποτε
στις όχθες του Δούναβη
κι άλλοτε στον Ιορδάνη ποταμό.
Στη νεότητά μου
έπεσα να δροσιστώ
στη λίμνη Υλίκη
κι αργότερα στη Μαύρη Θάλασσα.
.

Πρέπει πάντως να ομολογήσω
ότι δεν τόλμησα
να μπω στη Νεκρά Θάλασσα
ούτε στον Αχέροντα ποταμό
προτίμησα το ακρωτήριο Ταίναρο
για να ‘μαι κοντά
στη γαλαζοπράσινη αιωνιότητα.

Δύο ακόμη ποιήματα του Νίκου (Μοσχοβάκου)

ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Επέτρεψα την αμαρτία

κι όλοι με λάτρεψαν

σαν αληθινό Θεό.

Λουλούδια που μαράθηκαν

άδοξα σ’ ένα βάζο

και μπερδεμένα όνειρα

που ξεχάστηκαν την αυγή.

Κύματα που έσπασαν στα βράχια

κι έγιναν υποδειγματική γαλήνη

κάποτε με λάτρεψαν

σαν αληθινό Θεό.

Είναι ο καιρός της αμαρτίας

ο καιρός του αληθινού Θεού.

.

ΕΛΕΓΕ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ

Τις ξέρω τις ροπές σου Ιουλιέτα

ενστερνίζεσαι τον ηρωισμό

την εναντίωση στο ρηχό και την τρυφερότητα

γι’ αυτό θα συμφωνήσω

μαζί σου σε όλα

και με τη βάρκα της αγάπης

θα σε περάσω στην άλλη όχθη

της αείπυρης αιωνιότητας

έλεγε ο Ρωμαίος ήρεμα

ενώ κωπηλατούσε δυνατά

με τον καιρό ευνοϊκό.

Ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΚΑΛΠΑΣΜΌΣ

Ιερέας των Καβείρων είμαι

γυμνός πάνω στ’ άλογό μου

καλπάζω από Ορεστιάδα και Σαμοθράκη

μέχρι του Ταίναρου την άκρη να φτάσω.

.

Περνώ βουνά και πεδιάδες

με την περιέργεια του ταξιδευτή

ανακαλύπτω πόλεις και χωριά

ξαποσταίνω στην Έδεσσα

διασχίζω τον Θεσσαλικό κάμπο

και της Κωπαΐδας την εύφορη πεδιάδα

γεμάτος με την ιερή νοσταλγία

σταματώ στης Θήβας τον ιερό χώρο

για να στοχαστώ και να δοξάσω

τη θεότητα της ύπαρξης και του μέλλοντος

όπως μού επιβάλλει η ιερατική μου

ιδιότητα και αγωνία αγάπης.

.

Τις νύχτες μετρώ τ’ άστρα

κι όταν έχει φεγγαράδα

μια σκιά που καλπάζει

εγώ και τ’ άλογό μου

ανακαλύπτουμε περιοχές της αιωνιότητας

όπου αρχαίοι άγγελοι υποδέχονται

την αλήθεια και την υμνούν

χάριν των μυημένων και των νικητών.

.

Πορεύομαι αδιαπραγμάτευτα προς τον νότο

διαβαίνω από τα Αροάνια και τον Χελμό

δυτικά πορεύομαι προς την Πάτρα

και τ’ αλόγου οι οπλές

μουσικές κρουστών γεμίζουν τον αέρα.

.

Στο Ρίο ξαποσταίνω και της νεότητάς μου

την ακμή καταλαγιάζω

σε τελετές Καβείριων μυστηρίων

με πανάρχαιες θεότητες

που ψαύουν την αδιαλλαξία μου

και την δεξιότητά του σαν ιππέα μαχητή

σχίζοντας το μαύρο της νύχτας

και το έναστρο τ’ ουρανού.

.

Ύμνοι, ιαχές, αλλοφροσύνη

επωάζουν της μνήμης τη δόξα

κι αποθεώνουν την τελετουργική

σύμπραξη με των δαιμόνων μου

την άθραυστη, ακριβή πανοπλία.

Σύνθλιψη της μοναξιάς και του δέοντος

αραχνοΰφαντες στιγμές

και περιζήτητες επινοήσεις

συγκροτούν το φυσικό και το μοιραίο.

.

Καβαλάρης με καβείρια συνέπεια

αγγίζω τη σιωπή και τα όριά μου

ταξιθετώ τις άρρητες δοξασίες μου

και πορεύομαι πάνω από τον Ταΰγετο

προς τον αληθινό μου προορισμό

το νεκρομαντείο του Ποσειδώνα

στο ακρωτήριο Ταίναρο.

.

Εκεί με άλλους ιερείς και υμνωδούς

θ’ απολαύσουμε των ιδεών μας την ευωδία

και πλάι στης θάλασσας την ιερότητα

ακούγοντας την Τραβιάτα

θα δοκιμάσουμε των ροδακίνων τη γεύση

από τη θεία φρουτιέρα του Ναού.

.

Ε! Τότε θα ξεπεζέψω οριστικά

και τον λευκό μου ίππο θα ελευθερώσω

θα τον αφήσω να καλπάζει ικανοποιημένος, νικητής

πάνω στη θάλασσα, δίπλα στην πύλη του Άδη.

Έφτασαν τέσσερα όμορφα πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου. Ιδού το πρώτο:

ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ

Μικρές μεταξωτές στιγμές με όνειρα φτιαγμένες

ποτάμια που περάσαμε μονάχα μια φορά

μορφές που λησμονήθηκαν κάποτε αγαπημένες

λουλούδια μέρες που ‘φυγαν μαζί με τη χαρά.

.

Κρυφά τις νύχτες έφτιαχνα το αύριο ωραίο

χρώματα έβαζα πολλά πρόσωπα γελαστά

κι ύστερα το ξημέρωμα φώτιζα το μοιραίο

κι άλλα ήταν ψεύτικα άλλα ήταν πλαστά.

.

Ελπίδες που σβηστήκανε πλοία που ναυαγήσαν

ρυτίδες που χαράχτηκαν βαθιές με τον καιρό

πουλάκια που λαλούσανε και ύστερα σιγήσαν

δεν άφησαν ένα πούπουλο στη μνήμη ένα φτερό.

.

Μέλι σταλάζει η προσμονή φαρμάκι η απουσία

τα πάντα που μαραίνονται αφήνουν μοναξιά

δε μένει ίσως τίποτα χάνεται κι η ουσία

είναι ανυπόφορη η ζωή μέσα στη λησμονιά.

.

Κορνίζες που ζυμώθηκαν με μάλαμα κι ασήμι

ζωγραφισμένες οι στιγμές εικόνα ακριβή

κάτι επιτέλους να σωθεί πέρα από τη μνήμη

ώστε να λέμε ζήσαμε ότι και αν συμβεί.

.

  Τέσσερα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου.

Στο πρώτο μιλάει για την ενύπνια  διευθέτηση μιας διαφωνίας. Η αντιπαράθεση, καταπώς φαίνεται, είναι παλιά και αφορά έναν γνωστό αμφισβητία και αμφισβητούμενο: τον Ιουλιανό. Έτερος των διαφωνούντων (και νυχτερινός επισκέπτης): ο Αλεξανδρινός.

Στο δεύτερο ποίημα ο Οδυσσέας έχει ξαναφύγει  και μια Πηνελόπη υφαίνει και νοσταλγεί: αυτήν τη φορά τους μνηστήρες.

Το τρίτο είναι ερωτικό.»Μην κοκκινίζεις, επιμένω, ας αντισταθούμε στον αφανισμό.»

Το τέταρτο μιλάει για προδοσία. 

ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ

Χτες αργά τη νύχτα

επιτέλους με επισκέφθηκες Αλεξανδρινέ

ήρθες την ώρα που κοιμόμουν

άνοιξες την πόρτα του ονείρου μου

και μπήκες με αργό βήμα.

Φορούσες ένα παλιό σακάκι

είχες ένα βαρύ πικρόχολο χαμόγελο

και πίσω απ’ τα θαμπά γυαλιά σου

ένα κατασταλαγμένο βλέμμα.

Μού μιλούσες χαμηλόφωνα

και παραδέχθηκες ότι κατά κάποιο τρόπο

είχες κατάφορα αδικήσει τον Ιουλιανό.

Σφύριζες μάλιστα έναν σκοπό

της εποχής των Πτολεμαίων

και προσπαθούσες να του βάλεις λόγια.

Εγώ ξεχάστηκα στον ύπνο μου

ανέμελος και βέβαιος

πώς δεν διαφωνούμε πια.

ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΕ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ

 Κάθισε μπροστά στον αργαλειό

κι άρχισε νωχελικά να υφαίνει

με κινήσεις μηχανικές, δεδομένες.

Είχε ένα αινιγματικό χαμόγελο

μια ματιά άρρυθμη, εκκρεμότητας

μ’ ένα ύφος νεφοσκεπές.

Στο μυαλό της είχε τη Μάουνα Λόα

και παράλληλα την Ατακάμα

ενώ ήξερε ότι δεν περιμένει κανέναν πια

αφού ο Οδυσσέας είχε ξαναφύγει.

Της ήταν περιττό να λύνει γρίφους

ούτε ήθελε να μοιάσει της Πυθίας

συνέχισε λοιπόν να υφαίνει

προσεκτικά χωρίς κόμπους κι αστοχίες

συμπλήρωνε της πλήξης της

την γκριζόμαυρη μονοτονία.

Στο βάθος του μυαλού της σαν άλλη Πηνελόπη

νοστάλγησε την εποχή των μνηστήρων.

ΕΡΩΤΙΚΟ

Μην κοκκινίζεις

όταν σμίγουν τα βλέμματά μας

κι εγώ το ίδιο φλέγομαι

αλλά δεν το δείχνω

μην κοκκινίζεις λοιπόν.

Δεν είναι ντροπή

να διαιωνίσουμε το είδος μας

ο έρωτας δεν είναι ντροπή.

Μην κοκκινίζεις επιμένω

ας αντισταθούμε στον αφανισμό.

ΑΦΟΥ ΛΑΛΗΣΕΙ Ο ΑΛΕΚΤΩΡ ΤΡΙΣ

Άφρονα γιατί επιμένεις;

τον ρωτώ μα εκείνος σιωπά.

Γνωρίζω καλά ότι θα καταδώσει

ξέρω τις ροπές και τον χαρακτήρα του

έχω μάθει να προβλέπω

και ν’ αναμένω την επαλήθευση.

Εκείνος σταθερά προχωρεί

αν κι έχει στον νου του

ότι ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδο

ότι αποδοκιμάζεται απ’ όλους.

Ισχυρίζεται μάλιστα μ’ εμμονή

πως ότι πράττει το κάνει

για ν’ αποδείξει τελεσίδικα

ότι δεν είναι άφρων όπως τον αποκαλούν

αλλά ο μέσος έμφρων άνθρωπος

ο καθημερινός βιοπαλαιστής

ο καταδότης των οικείων του.

Τους αρνήθηκε για πάντα

αφού λάλησε τρις ο αλέκτωρ

για να είναι σίγουρος για την έκβαση.

Τέσσερα πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΡΕΚΟΡ

Στάθηκε στη βαλβίδα αγέρωχος

έτοιμος να ρίξει τη σφύρα

μακριά όσο κανείς άλλος

έτοιμος να δικαιώσει τον χορηγό του

αποφασισμένος για νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Ένιωθε τα μπράτσα του γρανιτένια

το αίμα του πυρέσσον

να διαρρέει τις φλέβες του

με τις οδηγίες του προπονητή του φάρμακο

πεμπτουσία της προσδοκώμενης επιτυχίας.

Σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό

στριφογύρισε με χάρη χορευτή

αισθάνθηκε τη μέση του εύρυθμη

κι όταν ολοκλήρωσε τον παλμό

εξαπέλυσε τη σελήνη – σφύρα

ενώ μ’ άναρθρες κραυγές λαρυγγισμούς

συνόδευσε την πτήση της πάνω απ’ τον στίβο

και ναι! Επιτέλους προσγειώθηκε

κι άφησε τα ίχνη της στο έδαφος.

Στις κερκίδες παραληρούν τα πλήθη

καθώς ο εκφωνητής αναγγέλλει

την καταμέτρηση της βολής

ενώ οι αντίπαλοί του με κακεντρεχείς σκέψεις

αναγνωρίζουν ότι η συνταγή της πεμπτουσίας

είναι όχι μόνο αλάθητος αλλά και ασφαλής.

Νέο παγκόσμιο ρεκόρ η επίδοσή του

ο χορηγός δεν θα τον εγκαταλείψει

οι ομοεθνείς του θεατές νιώθουν περηφάνια

κι έπαρση αδιαφιλονίκητη.

Ολόχρυσο μετάλλιο κοσμεί τώρα το στήθος του

σαν ένδοξος ολυμπιονίκης, καμαρώνει

κι ο άξιος προπονητής του χαμογελά

γιατί καλώς γνωρίζει να εντοπίζει

και να τροφοδοτεί τους αθλητές του

με την αλάθητη πεμπτουσία νίκης.

Στους ψιθύρους και τ’ αποκαλυπτικά σχόλια

κλείνει τ’ αυτιά του ερμητικά.

Άστους να λένε, άστους να συκοφαντούν

ψιθυρίζει ενώ σημαίες κυματίζουν

και σκεπάζουν την πλαστότητα του φωτός

και του κατορθώματος την ανομολόγητη πηγή

αμαρτία θανάσιμη, ευρέως διαδεδομένη.

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ποιητική συλλογή του Νίκου Μοσχοβάκου ¨Απριλίου ξανθίσματα¨ εκδόθηκε στη γαλλική γλώσσα, σε μετάφραση της Laurence Campet.

Ακολουθούν δύο  ποιήματα του Νίκου γραμμένα ύστερα από πρόσφατο ταξίδι στη Βοσνία.

*

ΣΑΡΑΓΕΒΟ 2021

Ακόμα και η νύχτα

μνημείο είναι εδώ.

Σκελετούς όσων χάθηκαν άδικα

σκεπάζει ο σκοτεινός ουρανός

κάτω από άστρα και γαλαξίες

που χαράζουν το διάβα τους.

Ερωτήματα αναπάντητα πάντα κρύβουν

το πρόσωπο της ιστορίας.

Μόνοι και λίγοι εμείς

δήθεν στοχαζόμαστε για το σωστό

δήθεν σκάβουμε τον ουρανό

για να βρούμε τους αδικοχαμένους

με τους δολοφόνους τους.

Χωρίς φρόνηση και αιδώ

αποζητούμε της δικαιοσύνης τον κήπο

στο πολύπαθο Σαράγεβο.

*

ΩΔΗ ΣΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Τα λίγα κίτρινα φύλλα

του ημίγυμνου φθινοπωρινού δένδρου

στη μέση της πλατείας της Μπάνια Λούκα

φλουριά κωνσταντινάτα

που τα κουνάει ελαφρό αεράκι

κι η μελωδία τους

χρυσή κι υπερκόσμια

ωδή στο πεπρωμένο

και το αναπόφευκτο που του μοιάζει.

*

Δύο όμορφα ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

Ο ΕΦΙΠΠΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ

Βλέπω τον έφιππο πολεμιστή

πλάι στα πανύψηλα δένδρα

καθώς εξέρχεται από το κάστρο

χωρίς να θυμάται πότε και που πολέμησε

κι είναι τόσο μόνος

που αδιαφορεί εντελώς για τη γύμνια του

και προσκαλεί τη σκιά του

για να κουβεντιάσουν

την προοπτική αποχωρισμού τους.

Είναι τόσο γυμνός και μόνος!

*

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ξαναρχίζω τις αναρτήσεις με στίχους ¨αποκαλυπτικούς σε πρώτο πρόσωπο¨ καθώς και άλλους αφιερωμένους σε μια ¨κατά φαντασίαν πόρνη¨ που απαρτίζουν δύο ακόμη ποιήματα τού Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ

Πριν γεννηθώ ήμουν ένα ευτυχισμένο τίποτα

και πιο παλιά ένα ευοίωνο μηδέν.

Μέχρι που βυζαίνοντας με βουλιμία

της μάνας μου το πανάκριβο γάλα

ανακάλυψα του ήλιου το φωτεινό πρόσωπο

της θάλασσας το αδιαπραγμάτευτο γαλάζιο

των βράχων την ακατανίκητη κόψη

την ανεξαγόραστη οσμή των λουλουδιών

των άστρων και της πανσελήνου τους δρόμους

των υδάτων την δροσερή ευφωνία

των βουνών την απάτητη αυτοπεποίθηση

του έρωτα τα στενόμακρα σοκάκια

κι ακόμα των σιωπηλών ονείρων τα χρώματα.

Πλανήθηκα μες των θεών τις δοξασίες

και των ανθρώπων τις ατέλειωτες παλινωδίες

δροσίστηκα των πλατανιών τον ίσκιο

και στις υποσχέσεις των αινιγματικών σύννεφων

ακούμπησα παρήγορα στο μαύρο της νύχτας

ξεχάστηκα κυνηγώντας περισσότερη άνοιξη

παράτολμος στους γκρεμούς της αλήθειας σκαρφάλωσα

υμνώντας τη γενναιοδωρία του λυκόφωτος.

Μέσα στ’ ασημοπράσινα φύλλα της ελιάς

αναζήτησα απομεσήμερα φρόνησης κι ελέγχου

την οδύνη του κεκανονισμένου ταξιδιού

και των χρησμών με φόβισε το μειδίαμα

ακατάπαυστα γράφοντας την ελεγεία της ζωής.

Έτσι έμαθα με την αδιαλλαξία της υπέρβασης

ότι μετά θάνατο ασυζητητί θα καταλήξω

ένα απονενοημένο τίποτα μεγεθυμένο

σε διαστάσεις τερατώδους μηδενός

χωρίς μνήμη και χωρίς προορισμό

στου σύμπαντος τη νηφαλιότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…για περιβαλλοντικές αβεβαιότητες και για επιστημονικούς/τεχνολογικούς ντετερμινισμούς…

Δύο (από τέσσερα) ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου που μόλις έφτασαν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Πραματευτής ξηρών καρπών, οινοπνευματωδών

κι έμπορος μπαχαρικών από την Πέργαμο

που τις ελεύθερες ώρες του παίζει μπαγλαμά

και τραγουδά ρεμπέτικα στην αγορά

τελευταία πούλησε τους ίππους του

που τον είχαν ταξιδέψει σ’ όλη τη Μικρά Ασία

κι αγόρασε τρίκυκλο, προκειμένου

«να μην ταλαιπωρεί τα ζώα τα καημένα».

Τώρα αναλογίζεται τις όποιες ευθύνες του

για την επελθούσα κλιματική αλλαγή

που όπως είπαν καταστρέφει τον πλανήτη

κι αδημονεί για το μέλλον της ανθρωπότητας.

*

Ο ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΕΙ

Στη μια άκρη του σύμπαντος κάθομαι στην τραμπάλα

κι ως αιωρούμαι αθόρυβος στου κόσμου το σκοτάδι

το μυστικό της ύπαρξης, της λογικής ψεγάδι

καραδοκεί στο όραμα και πέφτει στάλα-στάλα.

. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΦΘΑΣΕΙ

Απολουομένη η Αφροδίτη
με το νερό να στάζει
απ’ του κορμιού της τις αιχμές
τίναξε τα καστανά μαλλιά της
και κοίταξε απ’ το παραθυράκι του μπάνιου της.
Όλος ο κόσμος σιγόβραζε
μες το κίτρινο καλοκαίρι.
Αναλογίστηκε τη γύμνια της
και γεμάτη ευχαρίστηση
ξεκίνησε να ντύνεται.
Ήθελε πάση θυσία
να προλάβει το τρένο των επτά.
Στον Πλαταμώνα την περίμενε
ο Πήγασος ν’ ανέβουν στον Όλυμπο
για τη σύναξη των θεών.
Έπρεπε να προφθάσει.

*

*
ΔΟΥΛΕΨΑ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ

Δεύτερος χρόνος που δουλεύω
πάνω στον μηρό του Κολοσσού.
Μ’ έστειλε ο Λύσιππος
να βοηθήσω τον Χάρη
και με καθοδήγησε λεπτομερώς.
Απαλά χτυπώ τη σμίλη
για να φανούν οι φλέβες
στην προσπάθεια στήριξης
χωρίς ν’ αποσιωπείται
η ικανότητα ισορροπίας.
Μέγα πάθος με κατέχει
καθώς μετέχω ολόψυχα
στην ιερή δημιουργία
του αγάλματος του θεού Ήλιου.
Λέγεται πως σε επτά μήνες
ολοκληρώνεται το έργο
και πλοία θα διέρχονται
κάτω απ’ τα πόδια του Κολοσσού.
Κανείς βέβαια δε θα θυμάται
πως τις ωραίες λεπτομέρειες
του αριστερού μηρού
τις δούλεψα νυχθημερόν εγώ
όπως και των γλουτών
τις τέλειες καμπύλες.
Όμως ενδόμυχα καμαρώνω
γιατί την τέχνη μου γνωρίζω
κι έφερα σε πέρας την αποστολή
με τρόπο απαράμιλλο
στο θαύμα αυτό της γλυπτικής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρόσφατο, από τον Νίκο Μοσχοβάκο.

ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

                                  Στη Françoise και τον Γιάννη

Θέλω πολύ να σου μιλήσω

κι αν τα λόγια μου δεν καταλάβεις

να χυμήξω καταπάνω σου

αγριεμένος πουνέντες που σφυρίζει

να σε παρασύρω στης ασάφειας τον τόπο

για να σηκωθούμε ανεμοστρόβιλος

στου έρωτα τον έβδομο ουρανό

που άλλοτε είναι ανθόκηπος μυρωδάτος

κι άλλοτε ξερός και άνυδρος

σαν την έρημο Ατακάμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Να κι ένα ευχάριστο έκτακτο παράρτημα του Ιστολογοφόρου: Χτες, στις πανελλαδικές δόθηκε ως θέμα στα παιδιά που εξετάζονταν στα νέα ελληνικά ένα ποίημα του φίλου Νίκου Μοσχοβάκου. Συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή ¨Απριλίου ξανθίσματα¨ Μελάνι, Αθήνα 2016.

Νίκος Μοσχοβάκος

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΟΥΡΣΑ

Άλλη μια φορά

πάλι από την αρχή

στη γραμμή εκκίνησης.

Μια ακόμη κούρσα ταχύτητας

μήπως κι επιτέλους

κόψω το νήμα.

Οι δικαιολογίες μου τέλειωσαν πια

μια οι αφέτες που βιάστηκαν

ύστερα η απρόοπτη θλάση

την άλλη η υγρή ατμόσφαιρα

κι άλλοτε η κακή μου φόρμα.

*

Τώρα όμως από την αρχή

χωρίς φθορές

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιήματα του Νίκου Μοσχοβάκου

ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΕΤΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ήμουν παρών.

Η αναιδής Σαρλότ Κορντέ

βύθισε το εγχειρίδιό της

πολλές φορές στο σώμα του Μαρά.

Την άκουσα να του φωνάζει

– Να! Για να μάθεις κτήνος.

Εκείνος λουόμενος

με τη γύμνια tου προφανή

της αποκρίθηκε έκπληκτος Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τρία ποιήματα από τον Νίκο Μοσχοβάκο

ΑΛΛΑΓΗ

Ήλθε ο άλλος καιρός!!

Αυτός που όλοι προσδοκούσαμε.

Όμως κάτι άλλαξε

μου φαίνεται κάτι άλλαξε…

Βραδιάζει μελαγχολικά…

ΥΠΕΡΟΠΤΗΣ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

Καβάλα στον ίππο της ωραιόχαιτης αμετροέπειας

καλπάζω χωρίς αναστολές και δισταγμούς

με της αλαζονείας το λάβαρο ν’ ανεμίζει

και της ιταμότητας το χαμόγελο στο πρόσωπο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έχει φτάσει η Άνοιξη (αναπόφευκτα, παρά το θεσσαλονικιώτικο κρύο –κι αυτό υποθέτω είναι σημαντικό) κι έχει επίσης φτάσει νέο υλικό από φίλους. Σήμερα αναρτώ ένα από τα ποιήματα του Νίκου. Μιλάει για θεούς και επαναστάτες. Περισσότερα εντός των προσεχών ημερών.  

Νίκος Μοσχοβάκος

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΟΥ

Την περασμένη Παρασκευή

εξαφανίστηκε αρχαίος Θεός

μετρίου αναστήματος

εξαιρετικής ομορφιάς

ηλικίας χιλιάδων ετών

με ξανθά σγουρά μαλλιά

κι οφθαλμούς βραχώδεις, απρόσιτους

ολύμπιας ηρεμίας κι υπομονής

με χαμόγελο μόνιμα αινιγματικό.

Στο δεξί του χέρι

φορούσε Μάρτη μεταξωτό

κι είχε τατουάζ με τις μορφές του Προμηθέα και του Σπάρτακου

ενώ στον αριστερό βραχίονα είχε την εικόνα του Τσε Γκεβάρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »