Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Posts Tagged ‘Jacques Prévert’

ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ

Posted by vnottas στο 28 Δεκεμβρίου, 2012

x-paradiso-italian

Πατέρα

που βρίσκεσαι στους ουρανούς

μείνε εκεί

Εμείς λέμε να μείνουμε εδώ

στη Γη δεμένοι

που μερικές φορές

απρόσμενα

τυχαίνει να ’ναι ελκυστική

χαριτωμένη

 

Με της Νέας Υόρκης τα αινίγματα

Με τη σαγήνη που εκπέμπει το Παρίσι

-Μυστήρια που με τα δικά σου ειν’  ισάξια –

Με τα κανάλια τα μικρά, με τα μεγάλα τείχη

τους ποταμούς ζωή να σπέρνουν στον πλανήτη

Με τον Ειρηνικό Ωκεανό τον Μέγα,

τις  καραμέλες να ‘χουν άρωμα από μέντα,

με τις λιμνούλες, τις πηγές, τα σιντριβάνια

 

Με τα καλά παιδιά

και τους φτωχοδιαβόλους

Όλα τα θαύματα της οικουμένης

Να είναι εδώ

Απλά

Στη Γη απλωμένα

Σ’ όλους δοσμένα 

Σκόρπια

Έκθαμβα με το ίδιο τους το θάμβος

Να ντρέπονται

Σα τη γυμνή κοπέλα που

την ομορφιά της

ακόμη δεν αποτολμά να δείξει

 

Και με τις φοβερές του κόσμου δυστυχίες

που είν’  λεγεώνες

Με τους λεγεωνάριους

και τους βασανιστές

Με τα αφεντικά αυτής της γης

πίσω από σιδερόφραχτους στρατιώτες

Άρχοντες και αρχιερείς

και καταδότες,

Καθώς οι εποχές περνούν

Περνούν οι χρόνοι κι έρχονται άλλοι…

Με τα όμορφα κορίτσια, εκεί,

τους γέρο-μπάσταρδους μαζί

Και με τη ψάθα της ανέχειας 

να σαπίζει

στων κανονιών τ’ ατσάλι.

Σας έφτιαξα  μία (ενδεχόμενη) ¨ανάγνωση¨ του ¨Πάτερ Νόστερ¨ του  Jacques Prévert, εδώ παρακάτω διαβασμένη πάνω σε μουσική Μποκερίνι _2710101915468627

Paris-City-of-Lights

Jacques Prévert

PATER NOSTER (1945)

Notre Père qui êtes aux cieux Restez-y

Et nous nous resterons sur la terre

Qui est quelquefois si jolie

Avec ses mystères de New York

Et puis ses mystères de Paris

Qui valent bien celui de la Trinité

Avec son petit canal de l´Ourcq

Sa grande muraille de Chine

Sa rivière de Morlaix

Ses bêtises de Cambrai

Avec son océan Pacifique

Et ses deux bassins aux Tuileries

Avec ses bons enfants et ses mauvais sujets

Avec toutes les merveilles du monde

Qui sont là

Simplement sur la terre

Offertes à tout le monde

Éparpillés

Émerveillés elles-mêmes

d´être de telles merveilles

Et qui n´osent se l´avouer

Comme une jolie fille nue

qui n´ose se montrer

Avec les épouvantables malheurs du monde

Qui sont légion

Avec leurs légionnaires

Avec leurs tortionnaires

Avec les maîtres de ce monde

Les maîtres avec leurs prêtres

leurs traîtres et leurs reîtres

Avec les saisons

Avec les années

Avec les jolies filles

et avec les vieux cons

Avec la paille de la misère pourrissant

dans l´acier des canons.

Jardin des Tuileries

37C1

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Το τραγούδι των σαλιγκαριών που πάνε στην κηδεία

Posted by vnottas στο 11 Σεπτεμβρίου, 2011

Jacques Prévert  Το τραγούδι των σαλιγκαριών που πάνε στην κηδεία

Στην κηδεία ενός φύλλου νεκρού /  πάνε δύο σαλιγκάρια

Τα καβούκια έχουν μαβιά  /  και πλερέζες στα κεφάλια

Ξεκινήσαν μια βραδιά  /  φθινοπωρινή, γλυκιά

Μα, αλίμονο, σαν φτάνουν  / η άνοιξη έχει φτάσει πια

Τα φύλλα που ήταν πεθαμένα / έχουν όλα αναστηθεί

Και τα δύο σαλιγκάρια / είναι δυσαρεστημένα

Μα ιδού προβάλλει ο Ήλιος / μες της άνοιξης τα μύρα

Και τους λέει στο αυτί: / Για καθίστε βρε παιδιά

Πάρτε ένα ποτήρι μπύρα /  μια ιδέα είναι κι αυτή!

Κι αν το λέει η καρδιά σας / πάρτε το λεωφορείο

Ξεκινά για το Παρίσι /  είναι ωραίο το τοπίο

Και θα δείτε όλη τη χώρα / μα αφήστε εδώ τη θλίψη!

Σας το εγγυώμαι εγώ / πως η θλίψη ασχημίζει,

πως το μάτι σας μαυρίζει

κι ιστορίες για νεκρούς / θλίψη φέρνει σαν ακούς.

Γι αυτό της ζωής το  χρώμα

Βάλτε πάλι στα καβούκια…

Τότε ζώα και φυτά / γεροδέντρα και μπουμπούκια

Άρχισαν να τραγουδάνε

κι οι φωνές τους, δυνατές, / πήρανε να ξεφουρνίζουν

Νότες καλοκαιρινές

Κι όλοι αρχίσανε να πίνουν / τα ποτήρια να τσουγκρίζουν

κι είναι όμορφη η νύχτα / τα άστρα μοιάζουν φαναράκια

Σπίτι  λένε να γυρίσουν

και τα δυο σαλιγκαράκια

φεύγουνε συγκινημένα,

φεύγουνε ευτυχισμένα,

είναι και μια στάλα φέσι

και τρικλίζουν και λιγάκι,

μα ψηλά στον ουρανό

τα φυλάει το φεγγαράκι.

[Ως (αισιόδοξη) αντίστιξη στα τρέχοντα]

(απόδοση Β.Νόττας)

Jacques Prévert: Chanson des Escargots qui vont à l’enterrement

A l’enterrement d’une feuille morte

Deux escargots s’en vont
Ils ont la coquille noire
Du crêpe autour des cornes
Ils s’en vont dans le soir
Un très beau soir d’automne
Hélas quand ils arrivent
C’est déjà le printemps
Les feuilles qui étaient mortes
Sont toutes réssucitées
Et les deux escargots
Sont très désappointés
Mais voila le soleil
Le soleil qui leur dit
Prenez prenez la peine
La peine de vous asseoir
Prenez un verre de bière
Si le coeur vous en dit
Prenez si ça vous plaît
L’autocar pour Paris
Il partira ce soir
Vous verrez du pays
Mais ne prenez pas le deuil
C’est moi qui vous le dit
Ça noircit le blanc de l’oeil
Et puis ça enlaidit
Les histoires de cercueils
C’est triste et pas joli
Reprenez vous couleurs
Les couleurs de la vie
Alors toutes les bêtes
Les arbres et les plantes
Se mettent a chanter
A chanter a tue-tête
La vrai chanson vivante
La chanson de l’été
Et tout le monde de boire
Tout le monde de trinquer
C’est un très joli soir
Un joli soir d’été
Et les deux escargots
S’en retournent chez eux
Ils s’en vont très émus
Ils s’en vont très heureux
Comme ils ont beaucoup bu
Ils titubent un petit peu
Mais la haut dans le ciel
La lune veille sur eux.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »