Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for Ιανουαρίου 2021

«στα εντευκτήρια του μυαλού συνωστίζονται τρελές αναμνήσεις ενός ανεπανάληπτου παρελθόντος…»

Posted by vnottas στο 31 Ιανουαρίου, 2021

Επειδή οι προηγούμενες μέρες ήταν κάπως ζόρικες άφησα για λίγο το Ιστολογοφόρο να πλέει από μόνο του παρασυρμένο από τους ανέμους και έρμαιο των (ασταθών) νόμων του τυχαίου. Τώρα που τα πράματα πάνε να καλυτερέψουν αντιλήφθηκα ότι στην αναμπουμπούλα δεν ανάρτησα ένα ως συνήθως ενδιαφέρον και διασκεδαστικό κείμενο του Βασίλη Μεταλλινού που έφτασε στη Γέφυρα μαζί με την καινούργια χρονιά.

Σήμερα λοιπόν έχουμε Μεταλλινό και  

 Ιστορίες καραντίνας με espresso lungo και άρωμα Orient express

The-History-of-the-Venice-Simplon-Orient-Express-1024x576

14 μήνες ταξιδιωτική αγαμησιά και στα εντευκτήρια του μυαλού συνωστίζονται τρελές αναμνήσεις ενός ανεπανάληπτου παρελθόντος…

Ανεπαισθήτως συνειδητοποιώ ότι πέρασαν 47 χρόνια απ’ το πρώτο μεγάλο ταξίδι.

Ιούλιος 1974, εποχή που ο Μάικλ Τζάκσον ήταν ακόμα μαύρος, το ραδιόφωνο στο κυλικείο του ΟΣΕ έπαιζε Terry Jacks  το «seasons in the sun», μαθητής 4ης Γυμνασίου δέκα έξι χρόνων, τελών υπό υπαρξιακή σύγχυση, ανυπόφορα διψασμένος για νέες εμπειρίες και με μια κάρτα interrail στη κωλότσεπη, ξεκινούσα με το Οριάν Εξπρές ένα ταξίδι 30 ημερών στην Ευρώπη.

Από τη Γη της Παραγγελίας του γλυκύβραστου και των λουκουμάδων στου “Λάζαρου” στη λεωφόρο Νίκης, προς τη Γη της Επαγγελίας της ροκ μουσικής, των συναυλιών, της δυτικής σκέψης και του ελεύθερου έρωτα.

Γενικώς κι αορίστως προς δυσμάς, από Γιουγκοσλαβία, Ιταλία προς Γαλλία για διάφορες συναυλίες με Bad Company, Procol Harum, Tangerine Dream, Lou Reed, Soft Machine, Ginger Baker, John Cale και βάλε…

Από την πρώτη μέρα στα βαθιά νερά και χωρίς αποσκευές…

1974

Θυμάμαι καθαρά τη μέρα που το παραγεμισμένο μου αλπινιστικό σακίδιο με τα «ψαγμένα» ταξιδιωτικά αξεσουάρ έκανε φτερά λίγο πιο πάνω απ’ το Βελιγράδι… Γινόταν χαμός στο τρένο από τουρίστες και όρθιους Γιουγκοσλάβους κρεμασμένους στ’ ανοιχτά παράθυρα ή χύμα στο πάτωμα, αναγκάζοντας κάθε επίδοξο επισκέπτη της τουαλέτας, να επιδίδεται σε τεχνικό σλάλομ προκειμένου να μην του σπάσουν τα φλοτέρ και τ΄αφήσει χύμα στο μουσαμά…

Φίσκα και το κουπέ, με δύο Ολλανδούς εκτός πλανήτου, με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα αποτίνοντας φόρο τιμής στην οινική παραγωγή Νεγκόσκα Γουμένισσας, μια ευτραφή Ιταλίδα αρχαιολόγο που έφτιαχνε στα γρήγορα πανίνι με τόνο και κρεμμύδι όπως οι Γιαπωνέζοι ξεπετούν τα τογιότα, μια τσιγγάνα απ’ το Τίτο Βέλες κι έναν μεσήλικα Δραμινό που γέμισε το πάτωμα με ντενεκέδες τελεμέ και ζεμπίλια με τουρσιά και τραχανάδες, καρφωμένα σφηνοειδώς σε κάτι πρισμένες βαλίτσες δεμένες με σπάγγο. Η μέρα περνούσε με την τσιγγάνα να υπόσχεται αντί ολίγων δολαρίων προβλέψεις και συμβουλές που θα μ’ επέτρεπαν στο μέλλον μαζί με τα εγγόνια μου να ζούμε ανάμεσα σε ρουμπίνια σε μέγεθος ντομάτας, τον Δραμινό να διηγείται τον τρόπο που  «καταστράφηκε»  από μια καλλιτέχνιδα, τους Ολλανδούς σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες ταυτόχρονου σουρώματος και την Ιταλίδα να παρακολουθεί με βυθισμένα τα όμορφα ζυγωματικά της σ’ ένα πανίνο με τόνο…

Κατά τις 9 το βράδυ στο Βελιγράδι, ένας τρομερός ορυμαγδός που συνήθως προηγείται της μετατόπισης τεκτονικών πλακών κι ένα δυνατό τράνταγμα στο βαγόνι έστειλε ένα χαρτόκουτο της τσιγγάνας στο κεφάλι Δραμινού. Όταν ο φόβος ενός σεισμού καταλάγιασε, καταλάβαμε ότι ενώθηκαν στον συρμό και τα βαγόνια που έρχονταν από Constantinople και ότι καινούργιοι επιβάτες ανέβαιναν στο τρένο, με ορισμένους να μοιάζουν σαν να επιστρέφουν από συνέδριο επαιτών. 

Κατά τις 3 τα ξημερώματα μας ξυπνάει ένας αρκουδοειδής «κολέγκας» φωνάζοντας «μπιλιέτ – μπιλιέτ», ενώ από πίσω του ένας αγριωπός τύπος με φάτσα-επιτομή όλων των καθαρμάτων των φιλμ νουάρ και την ψυχωτική ένταση των μελών της φαμίλιας Κορλεόνε, περιεργάζονταν το κουπέ μας προσποιούμενος ότι ψάχνει για θέση. Ξανακοιμάμαι  νανουρισμένος από το ροχαλιτό της τσιγγάνας που «έφερνε» σε συρίζοντα ατμό βικτωριανής τσαγιέρας και στο δεκάλεπτο πάνω, με ταρακουνάει ο Δραμινός φωνάζοντας «το σακίδιο… ξύπνα»…

Βγήκα σε κατάσταση ημιεκτόξευσης στον διάδρομο. Δυό Αμερικανοί τουρίστες μου έδειξαν με τα μάτια προς το βάθος δίπλα στην τουαλέτα. Κυαλάρισα αμέσως τη σκατόφατσα του …Κορλεόνε με το σακίδιό μου να στρίβει προς την τουαλέτα ακολουθώντας έναν ψιλόλιγνο με μαύρα ρούχα να σέρνει 2 βαλίτσες. Μου κόπηκε η ανάσα… Χρησιμοποιώντας ασκήσεις βαθιών αναπνοών που είχα αφομιώσει στην εντέλεια από μαθήματα υποκριτικής που έκανε μια φίλη μου σ’ ένα υπόγειο θεατρικό εργαστήρι, κατάφερα να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου και να τρέξω προς το τέρμα του βαγονιού.

Το πάτωμα ήταν γεμάτο τουρίστες που κοιμόντουσαν μέσα σε σλίπιν μπαγκς. Τους πέρασα από πάνω, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να αναπαραστήσω τα Agusta A109… Στον πανικό μου κλώτσησα και κάτι θέρμος με νερό που έσκασαν πάνω σε μια τουρίστρια που ξύπνησε ουρλιάζοντας.

Οι δυό κλέφτες είχαν ανοίξει την πόρτα του βαγονιού και πετούσαν βαλίτσες και σακίδιο έξω στο σκοτάδι, στα χωράφια! Έπαθα αγκύλωση. Ήταν βέβαιο ότι αν τους ορμούσα, θα μ’ έβγαζαν κι εμένα για υγιεινό περίπατο στην Γιουγκοσλαβική ύπαιθρο! Μέχρι να συνέλθω τους  βλέπω να πηδούν κι αυτοί απ’ το τρένο. Έτρεξα αμέσως στην πόρτα. Οι τύποι ακόμα κουτρουβαλούσαν στο χορταριασμένο πρανές 2-3 μέτρων που χώριζε τις σιδηροδρομικές γραμμές με τα οργωμένα χωράφια. Αμέσως διαπίστωσα ότι η αμαξοστοιχία προχωρούσε με ταχύτητα θρησκευτικής λιτανείας…

train jump

Μια Αγγλίδα που έχασε τις βαλίτσες της τσίριζε σαν Απάτσι ανάμεσα στους έντρομους επιβάτες, ενώ ο σύντροφος της, ένας παιδαράς με φυζίκ ξυλοκόπου της Νεμπράσκα,  κοιτούσε την πόρτα με βλέμμα απλανές. Δευτερόλεπτα πριν είχε γραπώσει τον ένα κλέφτη απ’ τον γιακά κι ενώ ετοιμαζόταν να τον υποβάλλει σε γενική στέρηση των αισθήσεων, τα υπνωτιστικά μάτια του Γιουγκοσλάβου σε συνδυασμό με την λάμψη ενός στιλέτου Campoline Frosolone των 11 ιντσών, που σημάδευε την μικρή καρδιόσχημη αντλία που διευκολύνει την αιματική ροή… τον έκαναν να σηκώσει τα χέρια του σε ανάταση, ψιθυρίζοντας ακατανόητες συλλαβές σουφρώνοντας τα χείλη και μ’ ένα τικ στο μάτι που ‘μοιαζε με σήματα μορς…

Οι μάγκες την είχαν δουλέψει καλά την πατέντα. Είχαν σταμπάρει τα σημεία όπου ελάττωνε ταχύτητα το τρένο στις τρεις τα ξημερώματα, γνωρίζοντας ότι κανένας δεν θα εγκατέλειπε το τρένο για να τους κυνηγήσει στη μέση του πουθενά μέσα στο σκοτάδι. Ευτυχώς είχα τα χρήματα, διαβατήρια κλπ σ΄ένα τσαντάκι μέσα στο παντελόνι μου, πίσω απ΄τη ζώνη.

 

Έτσι αναγκάστηκα να συνεχίσω το ταξίδι με μια νάυλον σακούλα με φτηνά εσώρουχα και t-shirts αγορασμένα σε παζάρια κι αργότερα μ’ενα φτηνό σακ βουαγιάζ, συνειδητοποιώντας τη χρησιμότητα του «άχρηστου» και πραγματοποιώντας έτσι την είσοδό μου στο βασίλειο της ταξιδιωτικής περιπέτειας.

Είναι απόλαυση να ταξιδεύεις και να αναθεωρείς σχεδόν τα πάντα, σε μια υπόγεια συναλλαγή μεταξύ τρέλας και σύνεσης,  κάνοντας την αποτυχία …νίκη!

Που να τα εξηγώ τώρα?

Μετά τις συναυλίες της Οράνζ (3ήμερο ευρωπαϊκό Γούντστοκ), συνέχεια προς Ισπανία όπου κατέβαιναν για γονιμοποίηση κάτι Σκανδιναβικές ανατομικές βόμβες ουρανίου αιθέρος, χωρίς ν’ απαιτούν στεφάνι, λίστα γάμου και παρανυμφάκια…

Mε δύο 36άρια φίλμ και μια Kodak instamatic, «τραβούσα» χαλαρά πριν εξαπλωθεί η επιδημία της νευρωτικής καταγραφής εμπειριών, όπου η εμπειρία της ταξιδιωτικής στιγμής έχει αντικατασταθεί …ολοκληρωτικά από την εμπειρία της ψηφιακής καταγραφής της!

Ήταν η εποχή που το ταξίδι το ζούσαμε -άχρι μυελού οστέων- για πάρτη μας, το γνώριζαν 5 φίλοι και 2-3 συγγενείς και δεν γινόταν ταξιδιωτικό σίριαλ εθνικής καθημερινότητας σε φόρα και τινές ακόμη μορφές κοινωνικού(?) ιστολογείν, με αντίδωρο τα …like!

Εποχή εντελώς ξένη από τους σύγχρονους ταξιδιωτικούς μηρυκασμούς, με ναϊφ ρομαντισμό και βαθιές ευαισθησίες…

Τελικά τι έμεινε μετά από 47 χρόνια στους δρόμους?

Ταξιδεύεις πραγματικά όταν βρίσκεσαι …εκεί που δεν θα ‘πρεπε να βρίσκεσαι (Α. Tabucchi). Άλλωστε το ψεύτικο ταξίδι είναι χαρτονόμισμα «πληρωτέο επί τη εμφανίσει» στις εικόνες  του fb και του instagram. Το αληθινό ταξίδι είναι επένδυση υψηλού ρίσκου στο χρηματιστήριο της ψυχής.

Πιθανόν και η επίμονη αναζήτηση των «χρήσιμων» πραγμάτων μπορεί να καταστήσει άχρηστo τo ίδιo το ταξίδι. Το χρήσιμο μπορεί να είναι ένα άχρηστο, καταπιεστικό βάρος.

Άλλωστε όταν η ευτυχία στοιχίζει πολλά …δεν είναι καλής ποιότητος!

Τέλος ο espresso lungo, τέλος και οι αναπολήσεις μετά φιλοσοφίας αμπέλου…

 

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ, ΤΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ένα φάντο ακόμα…

Posted by vnottas στο 17 Ιανουαρίου, 2021


αρχείο λήψης (5)α

Μένουμε ακόμη στα φάντο. Σήμερα το τραγούδι μιας πονεμένης αγάπης: As pedras da minha rua. Οι πέτρες του δρόμου μου Ή Στο δρομάκι του σπιτιού μου: οι πέτρες.

Θέμα: Εκείνος δεν φάνηκε, εκείνη υποφέρει (ή αντίστροφα).

Μουσική στίχοι: EDUARDO DAMAS / MANUEL PAIÃO. Τραγουδά η Carminho. Η απόδοση στα Ελληνικά (ίσα ίσα για να πάρετε μια ιδέα) έγινε μέσω μιας διαδικτυακής μετάφρασης στα Ιταλικά.

ΥΓ  16/1/21 πρωί.  Σήμερα στην Πάνω Πόλη χιονίζει. Πολύ.

images (14)

Με την Carminho

*

Από την Sefika Kutluer

*

Από την Maria de Fatima 

Στο δρομάκι του σπιτιού μου: Οι πέτρες

Έβρεξε πολύ τη νύχτα

Στο λιθόστρωτο δρομάκι

Στην υγρή του λάμψη πάνω

Σχηματίστηκε η σκιά σου

Είπα  θ’ ανεβείς τις σκάλες

Μα τα βήματά σου σβήνουν

Πάνω στις βρεγμένες πέτρες

Που για σένανε θρηνούν

 *

Μην πατήσει πια κανένας

Στου σπιτιού μου το δρομάκι

Μόνο εγώ, π’ ούτε που ξέρω

Αν ακόμα είμαι δική σου

 *

Πάει ένας μήνας τώρα

Που, αγάπη μου,  μου λείπεις

Γύρισε να περπατήσεις

Άλλη μια φορά στις πέτρες

Το φανάρι στη γωνία

κι οι ακτίνες της Σελήνης

τη σκιά σου αναζητάνε

στα σοκάκια του σπιτιού μου

Όταν βρέχει όπως απόψε

και οι πέτρες λαμπυρίζουν

την εικόνα σχηματίζουν

των θλιμμένων μου ματιών

 *

Μην πατήσει πια κανένας

Στου σπιτιού μου το δρομάκι

Μόνο εγώ, π’ ούτε που ξέρω

Αν ακόμα είμαι δική σου

*

Πάει ένας μήνας τώρα

Που, αγάπη μου,  μου λείπεις

Γύρισε να περπατήσεις

Άλλη μια φορά στις πέτρες

images (10)

As pedras da minha rua

Esta noite choveu muito

nas pedras da minha rua,

depois vi nelas a sombra

que me parecia ser a tua.

.

Esperei que subisses as escadas

mas teus passos não ouvi,

lá fora nas pedras molhadas

pareciam chorar chorar por ti.

.

Não pisaste mais as pedras,

as pedras da rua.

Hoje piso-as sem saber

se ainda sou tua.

.

Eu e elas não te vemos

meu amor há mais de um mês.

Volta amor, volta a pisar

estas pedras outra vez.

.

O candeeiro da esquina

e até mesmo a luz da lua

não viram mais tua sombra

nas pedras da minha rua.

.

Quando chove como hoje

e as pedras estão a brilhar

eu vejo os meus olhos nelas

já tão cansados de tanto esperar.

.

Não pisaste mais as pedras,

as pedras da rua.

Hoje piso-as sem saber

se ainda sou tua.

.

Eu e elas não te vemos

meu amor há mais de um mês.

Volta amor, volta a pisar

estas pedras outra vez.

***

Alfama_α_6

Le pietre della mia via

Questa notte ha piovuto molto

sulle pietre della mia via,

poi ho visto in quelle l’ombra

che mi sembrava essere la tua.

 .

Sperai che avresti salito le scale

ma i tuoi passi non sentii,

là fuori sulle pietre bagnate

che sembravano piangere piangere per te.

 .

Non calpestasti più le pietre,

le pietre della via.

Oggi le calpesto io senza sapere

se sono ancora tua.

 .

Io e loro non ti vediamo

amore mio, da più di un mese.

Torna amore, torna a calpestare

queste pietre un’altra volta.

 .

Il lampione all’angolo

e persino la luce della luna

più non hanno visto la tua ombra

nelle pietre della mia via.

 .

Quando piove come oggi

e le pietre brillano

io vedo nei loro occhi i miei

così stanchi di tanta attesa.

 .

Non calpestasti più le pietre,

 le pietre della mia via.

Oggi le calpesto io senza sapere

se sono ancora tua.

.

Ιο e loro non ti vediamo

amore mio, da più di un mese.

Torna amore, torna a calpestare

queste pietre un’altra volta.

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η εκγύμναση επαναστατών, ονείρων και υπνοβατών, καθώς η Άρτεμις και η Κύνθια παρατηρούν την σταγόνα που ξεχειλίζει

Posted by vnottas στο 8 Ιανουαρίου, 2021

Ποιήματα του 2021 από τον Νίκο Μοσχοβάκο 

ΕΚΓΥΜΝΑΣΗ

Χωρίς ενοχές διεκπεραιώνω

την φονική εντολή

έναντι ανταλλαγμάτων.

Ότι μένει πίσω τελείωσε

έτσι έμαθα.

Δεν μου αρέσουν

οι αναπολήσεις και οι εκκρεμότητες.

Πείτε με δοσίλογο

κι οι πιο αδιάλλακτοι, ρουφιάνο.

Εγώ έχω πλήρη επίγνωση

όχι οφθαλμός αντί οφθαλμού

αλλά μόνον έναντι ανταλλαγμάτων

προκειμένου να ικανοποιήσω

την έμφυτη επιθυμία μου.

Ενίοτε μάλιστα

με σαρκασμού μειδίαμα

ισχυρίζομαι τεκμηριωμένα

οδούς αντί οδόντος, αρκεί

έτσι για εκγύμναση της φιλοδοξίας.

images (46)

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ

Αργά τις νύχτες

όταν τα όνειρα σεργιανίζουν

σε κεφάλια κοιμωμένων

και υπνοβάτες διευκρινίζουν

της έγερσής τους τον λόγο

αδιάλλακτοι επαναστάτες άγρυπνοι

στοχάζονται των επιθυμιών τους

τη δίκαιη προσδοκία

και περιμένουν πότε θα χαράξει

για να χωρέσει η λαχτάρα τους

στην αλλαγή του κόσμου.

Και πιστέψτε με αιώνες τώρα

είναι σε αναμονή

σαν να μην ξημερώνει ποτέ

ενώ τα όνειρα σεργιανίζουν

αδιάκοπα σε κεφαλές κοιμωμένων

και υπνοβάτες περιφέρονται

χωρίς κανέναν προορισμό.

images (11)

ΙΟΧΕΑΙΡΑ ΑΡΤΕΜΙΣ

Αν και θεά η ιοχέαιρα Άρτεμις

δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί

στους κοινούς θνητούς

ιδιαίτερα μάλιστα στους άνδρες.

Παρότι ντυνότανε συχνά κομψά

με εσθήτες λινομέταξες

και σανδάλια περίτεχνης αρτιότητας

αμήχανα και άβολα ένιωθε

όταν συναντούσε άνδρες

και ιδίως όμορφους έφηβους ή κούρους.

Μέσα της πάντα την έκαιγε

η χάρη που είχε ζητήσει

δώρο από τον πατέρα της, Δία.

Η αιώνια παρθενιά την έκαμπτε

και πολλές φορές βρέθηκε

στη δύσκολη θέση να επιθυμεί

παράφορα νέους αφοσιωμένους σ’ αυτήν

και δέσμια της δωρεάς

να μην τους έχει.

Με τον Ιππόλυτο μάλιστα

αρνήθηκε τον εαυτό της

αφού και αυτός παραήταν δειλός

και ταμπουρωμένος πίσω

από τον οφειλόμενο σεβασμό

δεν της έδινε παραμικρή αφορμή

να πυρπολήσει τους όρκους της.

Έτσι με την αμφιβολία της παρθενιάς

να καθορίζει το είναι της

δεν ήξερε πώς να φερθεί

κι έμεινε για πάντα

με τη συντροφιά του τόξου της

να σαϊτεύει από φθόνο

με επιτυχία θηράματα

και τους εν κραιπάλη διαβιούντες

από ζήλεια βέβαια.

images (12)

ΚΥΝΘΙΑ

Μικρή μου Κύνθια

σε σφίγγω στην αγκαλιά μου

μ’ έξαψη ερωτικής μέθης

κι αψηφώ την ιερότητά σου.

Μάθε επιτέλους

ότι κι η πυρκαγιά ηδονής

είναι συντελεστής ύπαρξης

και μην αντιμάχεσαι

το τίμημά της.

Μη το λες αμαρτία λοιπόν

γιατί το δοξάζεις.

DSC_0773

ΣΤΑΓΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου.

Απέριττος αριθμός

σε διαδικασία γνώσης.

Η πλήρωση είναι ζήτημα

σποράς και υπομονής

η ανυπομονησία είναι σπυρί

που αναστατώνει

την πρόοδο των εργασιών.

Η σταγόνα που ξεχειλίζει

το ποτήρι του χρόνου

σημαντική λεπτομέρεια

του μαθήματος

της προσδοκίας υποταγής.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άπιστες μεταφράσεις: Για μια Βέσπα και μία Λαμπρέτα

Posted by vnottas στο 6 Ιανουαρίου, 2021

images (6)

Μιλούσαμε τις προάλλες για τη λαϊκή μουσική της Πορτογαλίας, συγκεκριμένα για τα Φάντο (τα τραγούδια του Πεπρωμένου και της Νοσταλγίας), και είχα αναρτήσει μια προσπάθεια απόδοσης στα Ελληνικά ενός από αυτά, ένα φάντο τραγουδησμένο από τον  Antonio Zambujo.

Συνέχισα να ψάχνω την πορτογαλική μουσική και έπεσα πάνω σ’ ένα άλλο δημιούργημα του  Zambujo που δεν είναι ακριβώς Φάντο, αλλά μάλλον μια τρυφερή μπαλάντα αφιερωμένη σε ένα σκούτερ, μία Λαμπρέτα! Μου άρεσε και έχω τους λόγους μου. Όταν ήμουν έφηβος ζαχάρωνα κάτι ανάλογο: μια Βέσπα σε σκίτσο, ακριβώς δίπλα στο χρονογράφημα του Ψαθά, που βρισκόταν στην πρώτη σελίδα των ¨Νέων¨, κάτω αριστερά. Η διαφήμιση αναδημοσιευόταν για πολύ καιρό, αλλά το όνειρο για μια πιο στενή σχέση με το δίκυκλο παρέμενε άπιαστο.

Ελλείψει βέσπας  βολευόμουν σποραδικά με ένα ασθενικό μηχανάκι που ο Γιάκης (ο αγαπημένος θείος μου), δεν πολυχρησιμοποιούσε και που νόμιζε ότι το να του βγάζει το μπουζί θα ήταν αποτελεσματικό μέτρο κατά των (πολυμήχανων) υφαρπακτικών αποπειρών μου.

Φυσικά όταν λίγο αργότερα βρέθηκα για σπουδές στην Ιταλία (Φλωρεντία) όπου τα οχήματα ήταν πολύ πιο προσιτά απ’ ότι στην Ελλάδα της εποχής,  ένα από τα πρώτα πράγματα που κατάφερα να αποκτήσω ήταν μια χαμηλοκάπουλη βέσπα, τελευταίο χέρι,  αλλά ακόμη κοτσονάτη.

Οι συνομήλικοί μου Ιταλοί ήταν τότε χωρισμένοι σε δύο φράξιες: στους ¨βεσπάδες ¨ και τους ¨λαμπρετάδες¨. Τα δύο δίκυκλα είχαν περίπου τα ίδια κυβικά,  δεν έσταζαν λάδια ούτε έκαιγαν πόδια όπως τότε οι μοτοσικλέτες,  αλλά είχαν αλλιώτικο ντιζάιν το ένα  από το άλλο, κινητήρα   διαφορετικής τεχνολογίας και οπωσδήποτε διαφορετικά ηχητικά γνωρίσματα. Η Λαμπρέτα έκανε περισσότερη φασαρία και είχε πιο σκαστό ήχο. Η Βέσπα ήταν πιο συμμαζεμένη και σχετικά αθόρυβη. ‘Όμως, εδώ που τα λέμε, οι Ιταλοί συμφοιτητές μου συμφωνούσαν ότι εκείνο με το οποίο μπορούσες να κάνεις ¨τα πάντα¨ είχε τέσσερις ρόδες. Ήταν το σούπερ αυτοκίνητο της εποχής: το πεντακοσαράκι.

Δύο ταξίδια θυμάμαι ιδιαίτερα με τη Χουχού (όνομα ποκοπικο-πικης*  προέλευσης που είχα δώσει στο δίκυκλο). Το ένα ήταν όταν αποφασίσαμε να πάμε στη Ρώμη για να διαμαρτυρηθούμε κατά της δικτατορίας στην Ελληνική πρεσβεία. Εγώ θα πήγαινα με τον Στέλιο και την Έρση που είχαν μια στρογγυλεμένη Ρενό-Ντοφίν, αλλά δε μου φτούρησε. Λίγο πριν φύγουμε με ειδοποίησαν από το τηλεφωνείο ότι είχα κλήση από την Ελλάδα και θα έπρεπε να είμαι εκεί την συγκεκριμένη ώρα.  Είπα εντάξει. Φύγετε εσείς και εγώ θα ’ρθω με τη Βέσπα. Την Χουχού τι την έχουμε; Ήρθε η στιγμή να δούμε τι καταφέρνει ως υπεραστικό όχημα.

vespa150gl_vla1

Ήταν νομίζω Απρίλης, η μέρα δροσερή κι εγώ πρωτάρης. Είχα ένα ελαφρύ γκρίζο παλτό τύπου Λόντεν. Δεν είχα κράνος (τότε τελείως προαιρετικό εξάρτημα), δεν είχα γάντια και, όταν πρόσεξα ότι η Αουτοστράντα είχε στα δεξιά μια στενότερη λωρίδα που οι τετράτροχοι οδηγοί απέφευγαν, είπα αγνοώντας τους φορτηγατζήδες που μου κόρναραν χλευαστικά και αφ’ υψηλού ξεπερνώντας με απ’ τ’ αριστερά: Για κοίτα που οι Ιταλοί έχουν προνοήσει ειδικό διάδρομο για τις βέσπες! Ταξιδεύοντας λοιπόν πάνω στην λωρίδα έκτακτης ανάγκης, με τα δάκτυλα να κρυώνουν, τη μύτη να τρέχει και τα κόκαλα να μπαίνουν σε μια διαδικασία προοδευτικής αγκύλωσης, έφτασα κάποτε στη Ρώμη.

Το τι ακριβώς έγινε εκείνη τη νύχτα έξω απ’ την πρεσβεία, στην ορθόδοξη εκκλησία και μετά στο χώρο που συγκεντρωθήκαμε για αλληλοενημέρωση και ¨αποφάσεις¨ θα σας το διηγηθώ μια άλλη φορά. Εδώ θα σας πω μόνο ότι μετά λίγες ώρες βαθιού πρωινού ύπνου σε έναν κοινόχρηστο καναπέ, πήρα το δρόμο της επιστροφής. Η Χουχού συμπεριφέρθηκε πολύ καλά  και έτσι έφτασα στη Φλωρεντία πριν πέσει το σκοτάδι.

Το άλλο ταξίδι που θυμάμαι έγινε αργότερα, ήταν πιο μακρύ και δεν το έκανα μόνος μου. Είχα μαζί τον φίλο μου τον Φραντς. Ήμουν πλέον  εξοικειωμένος με τα χούγια της Χουχούς και έτσι μπορούσα να αποτολμήσω μεγαλύτερες αποστάσεις. Ήταν ντάλα καλοκαίρι και προορισμός μας ήταν οι Ιταλικές Άλπεις στα σύνορα με την Αυστρία.

Ο Φραντς δεν ήταν γερμανικής καταγωγής όπως αφήνει να εννοηθεί το όνομά του, αλλά γνήσιος Σικελός. Οι Ιταλοί ήταν μεταξύ των νικητών στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και έτσι απόκτησαν το νότιο Τιρόλο. Ο Μουσολίνι για να στερεώσει την παρουσία τους εκεί  μετέφερε πληθυσμό από τον Νότο και ανάμεσά τους την πατρική οικογένεια του φίλου μου. Ο Φραντς λοιπόν με προσκάλεσε για λίγες μέρες σπίτι του και ανηφορίσαμε φυσικά με τη βέσπα. Αυτή τη φορά κανένα πρόβλημα. Σικελική φιλοξενία  σε αλπική καλοκαιρινή δροσιά. Ό, τι το καλύτερο. Νομίζω πως αυτό το ταξίδι αγκυρώθηκε στη μνήμη μου κυρίως γιατί όλα πήγαν καλά.

σάρωση0030


(*) Ποκοπίκο Κωμικός ήρωας της εποποιίας ¨Ταρζάν Γκαούρ¨ Σύζυγος της Χουχούς.

(**) ¨Άλπεις τα αιώνια παγωμένα βουνά¨ Φράση από διαφήμιση ψυγείων ελληνικής κατασκευής της εποχής.


ΥΓ Μόλις θυμήθηκα και κάτι ευτράπελο που πιθανώς ισχύει ακόμη: Αν βρεθείτε στα ¨αιώνια χιονισμένα βουνά¨(**) και σας κεράσουν μπύρα μέσα σε ένα μεγάλο γυάλινο δοχείο σε σχήμα μπότας,   προσέξτε! Αν δεν το πιάσετε από τη σωστή μεριά καταλήγετε με ένα διασκεδαστικό (για τους τριγύρω) αυτό-μπύρο- μπουγέλωμα.  

images (9)

Ακολουθεί ο  Antonio Zambujo και η Λαμπρέτα.

 

Η ανάγνωση της μεταφοράς στα καθ’ ημάς

Η μετατροπή της Λαμπρέτας σε Βέσπα

Έλα να πάμε μία βόλτα με τη βέσπα

Και να μην έχεις πια στο νου σου τον Λαλάκη

Που ’χει πλεούμενο, φανταχτερό αμαξάκι

Έναν μπαμπά και μια μαμά επίσης

Αν και, για μένα, δε χρειάζονται αναλύσεις

Αν μοιάζει να ‘ναι σ’ όλα-όλα καθώς πρέπει

Κάποιο κουσούρι πρέπει να το έχει

*

Έλα να πάμε με τη βέσπα μου ένα γύρο

Κοίτα μονάχα πόσο είν’ χαριτωμένη

Είναι σικάτη, αεράτη, μπλε βαμμένη

Κι αφήνει πίσω της ουρά σαν τον κομήτη

Μπορεί να φαίνεται κοντούλα κι όμως φτάνει

Άνετα και τους δυο μας να σηκώσει

Και ας μην πω για τα λοιπά αξεσουάρ της

Που να αισθάνομαι -με κάνουν- Βοναπάρτης

*

Ναι ξέρω, τα καπούλια της κουνάει σαν την πάπια

Και πως στο χώμα μια στις τόσες καταλήγει

Μα μπρος στην ανηφόρα δεν κωλώνει

Κι έστω κι αν μένει -για λίγο- μουτρωμένη

Εν τέλει το τιμόνι της το ισιώνει

Και γι άλλα μέρη ξεκινάμε αγκαλιασμένοι

*

Έλα να πάμε ως τα καφέ της παραλίας

Στ’ ορκίζομαι δε πρόκειται να τρέχω

Κρατήσου πάνω μου σφικτά, θα σε προσέχω

Αν όχι άλλο, για λόγους ασφαλείας

Κι όταν στης θάλασσας την άκρη μας αφήσει

Αν έχει πέσει η νύχτα, διόλου  μη φοβηθείς

Το φαναράκι της τριγύρω  θα φωτίσει

Πάμε μια βόλτα, μη μου τ’ αρνηθείς

*

Έλα, να πάμε μία βόλτα με τη Βέσπα

Και πάψε να ‘χεις στο μυαλό σου τον Λαλάκη

Με το πλεούμενο και το χοντρό αμαξάκι

Και τον μπαμπά και την μαμά του επίσης

Όσο για μένα, δε χρειάζονται αναλύσεις

Αν μοιάζει να ‘ναι σ’ όλα-όλα καθώς πρέπει

Κάποιο κουσούρι πρέπει σίγουρα να έχει

***

Τα αρχικό κείμενο στα Πορτογαλικά

Vem dar uma voltinha na minha lambreta
Deixa de pensar no tal Vilela
Que tem carro e barco à vela
O pai tem a mãe também
Que é tão tão
Sempre a preceito
Cá para mim no meu conceito
Se é tão tão e tem tem tem
Tem de ter algum defeito

Vem dar uma voltinha na minha lambreta
Vê só como é bonita
É vaidosa , a rodinha mais vistosa
Deixa um rasto de cometa
É baixinha mas depois
Parece feita para dois
Sem falar nos eteceteras
Que fazem de nós heróis

Eu sei que tenho estilo gingão
Volta e meia vai ao chão
Quando faz de cavalinho
Mas depois passa-lhe a dor,
Endireita o guiador
E regressa de beicinho
Para o pé do seu amor

Vem dar uma voltinha na minha lambreta
Eu juro que eu guio devagarinho
Tu só tens de estar juntinho
Por razões de segurança
E se a estrada nos levar
Noite fora até mar
Páro na beira da esperança
Com a luzinha a alumiar

E deixar de pensar no tal Vilela
Em que tem carro e barco à vela
O pai tem a mãe também
Que é tão tão
Sempre a preceito
Cá para mim no meu conceito
Se é tão tão e tem tem tem,
Tem que ter algum defeito

αρχείο λήψης (4)

Διαδικτυακή μετάφραση στα Ιταλικά 

Vieni a fare un giretto sulla mia lambretta

Smetti di pensare a quel Vilela

Che ha l’auto e la barca a vela

Il padre ha, la madre anche,

Che è tanto tanto

Sempre a puntino

Qua per me nel mio concetto

Se è tanto tanto ed ha, ha, ha

Deve aver qualche difetto

 

Vieni a fare un giretto sulla mia lambretta

Vedi solo com’è graziosa

É vanitosa,la ruotina più vistosa

Lascia una scia di cometa

É bassina ma poi

Sembra fatta per due

Per non parlar degli eccetera

Che fan di noi degli eroi

 

Lo so che cammina dondolandosi

E che ogni tanto va per terra

Quando si impenna

Ma poi le passa il dolore

Raddrizza il manubrio

E ritorna imbronciata

Accanto al suo amore

 

Vieni a fare un giretto sulla mia lambretta

Giuro che guido pianino

Tu devi solo tenerti stretta

Per ragioni di sicurezza

E se la strada ci porterà

Di notte fino al mare

Mi fermo in riva alla speranza

Con il fanalino a illuminare

E smetti di pensare a quel Vilela

E che ha macchina e barca a vela

Il padre ha, la madre anche

Che è tanto tanto

Sempre a puntino

Qua per me, nel mio concetto

Se è tanto tanto ed ha, ha, ha

Deve aver qualche difetto…

 

Posted in Fados στα ελληνικά, ΤΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - ΣΤΙΧΟΙ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »