Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Archive for 17 Ιουλίου 2015

Θαλασσινό…

Posted by vnottas στο 17 Ιουλίου, 2015

από τον Κώστα Σώκο

sea-storm

Υπολείμματα ναυαγίου

Δε σε γνωρίζω, δε θυμάμαι να σε είδα.

Μες στ’  άγρια κύματα, στ’  ανέμου τη βοή,

σού ‘δωσα ,λες, την άλλη άκρη απ’ τη σανίδα

και μείναμ’  έτσι γαντζωμένοι στη ζωή.

*

Νύχτα, αντίκρυ στις στεριές και στο ναυάγιο.

Είχε σε ύφαλο το πλοίο καρφωθεί.

Μου λες, πως μοίραζα σωσίβια και κουράγιο,

όταν στην τύχη όλα είχαν αφεθεί.

*

Δε σε θυμάμαι και συμπάθαμε κυρά μου.

Θολές εικόνες, ταραγμένο το μυαλό.

Οικτρές φιγούρες, θλιβερές, ολόγυρά μου,

θρηνούσαν ψάχνοντας τον άφαντο γιαλό.

*

Ήταν ο άντρας σου, μαζί και η μνηστή μου

στων αγνοούμενων τη λίστα. Υποκριταί!

Το ξέρεις χρόνε, σιωπηλέ βασανιστή μου,

οι αγνοούμενοι δε βρίσκονται ποτέ.

*

Σκηνές θυμίζει αλγεινές , η άφιξή σου.

Πλώρη κατάσχιστη, γερμένη κουπαστή.

Με χαιρετά σφιχτά το χέρι το δεξί σου

κι’  αποζητά πάλι σανίδα να πιαστεί…

*

Μέσα στα μάτια σου γυναίκα  άγνωστή μου

κείνο το πέλαγο προβάλλει και ριγώ.

Βαθιά τους, βλέπω αμυδρά και τη μνηστή μου.

ίσως να μοιάζω με τον άντρα σου κι’  εγώ!

θάλασσα

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αγριόσκυλα…

Posted by vnottas στο 17 Ιουλίου, 2015

Κυνών Συμβούλιο     

από τον Ελευθέριο Καβαλιέρο 

cani-selvaggi-che-si-alimentano-mi-leverò-piedi-la-protezione-7423098

Ενδεδυμένοι ευπρεπώς, ως σύγχρονοι, πολιτισμένοι,

Με χάρη, δίχως έπαρση και μάσκες φέροντες,

Οι Ευρωπαίοι, ωραίον θέατρον εμφάνισαν.

Σοφών ανθρώπων  κοινοβούλιο ενός λαού,

Μιας οικογένειας αγαπημένης, ενωμένης.

Μα όταν μίλησαν, στη μνήμη τους ανέσυραν

Τις μάγισσες, αθώες του λαού γυναίκες,

Που λαμπάδιαζαν, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν,

Των παρευρισκομένων, επευφημούντων θεατών.

Και τις σταυροφορίες που κατέλυσαν,

Για χάρη του σταυρού, χριστιανικούς λαούς.

Και πόλεμους που διεξήγαγαν με ιπποτικούς κανόνες,

-Τ’ αέρια που έκαναν τους στρατιώτες,

Σαν τις κατσαρίδες ν’ αλαφιάζουν,

Και οι θάλαμοι καθαριότητας στο Άουσβιτς,

Αυτά από τη μνήμη τους τ’ αφαίρεσαν,

Με τρόπο που ο Γκαίμπελ θαύμασε-

Παιδί δικό τους, δάσκαλος καλός.

Κι έτσι, αφού απολυμάνθηκαν στης λήθης το νερό,

Παρθένο εμφάνισαν το παρελθόν τους,

Κι ανέβασαν σε ικρίωμα τη δύστυχη Ελλάδα

-Μια ακόμα μάγισσα εν τη πυρά, δε θα τους σπίλωνε-

Και από κάτω φωνασκούσαν και ωρύονταν,

«Στο Πύρ, στο πύρ το εξώτερον».

Και την κατεύκασαν, οι ευρωβουλευτές,

Μιας οικογένειας αγαπημένης,

Ενωμένης στον κοινό σκοπό.

Ωραίο των Κυνών Συμβούλιο.

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »